Дапушчаны да працы пастух загінуў пры пераходзе жывёлы праз раку. Ён не толькі не меў кваліфікацыі, а наогул не працаваў на гэтым прадпрыемстве.
У чэрвені 2025 года, працуючы брыгадзірам ў адным з сельгаспрадспрыемстваў Клімавіцкага раёна супрацоўнік дапусціў да пасьбы жывёлы грамадзяніна, які не меў да гэтага неабходнай кваліфікацыі. Больш за тое, гэты чалавек увогуле не меў якіх-кольвечы ведаў, датычных тэхнікі бяспекі і ахове працы пры выкананні такога роду дзейнасці, і нават не працаваў у тым сельгаспрадпрыемстве.
Усё гэта высветліў Клімавіцкі райсуд, калі разлядаў справу аб смерці пастуха, які патануў пры перагоне статка праз раку.
Брыгадзір цалкам прызнаў сваю віну, і суд быў да яго надзвычай паблажлівы. За ўсё яго дзеянні, якія пацягнулі смерць падначаленага, абвінавачаны атрымаў два гады “хатняй хіміі” з забаронай на тры гады займаць кіруючыя пасады.
Павел Пастухоў (Станкевіч) не выйшаў на волю пасля заканчэння пятнаццаці сутак адміністрацыйнага арышту – паведамляюць крыніцы mogilev.media. У якім статусе цяпер знаходзіцца кіраўнік «Народнага калектыва рыцарскай сярэдневяковай культуры “Барысфен”» пакуль застаецца невядомым.
Раней сацыяльныя сеткі вядомага магілёўскага рыцарскага клуба былі аб’яўлены экстрэмісцкімі, гэтаксама як і асабістыя старонкі Паўла Пастухова (Станкевіча) ва «Укантакце» і Facebook. Паводле нашай інфармацыі, былых і сучасных удзельнікаў клуба выклікаюць на допыты ў Следчы камітэт. Магчыма, што спецслужбамі рыхтуецца прызнанне самаго калектыва “экстрэмісцкім фарміраваннем”.
Пры гэтым сам рыцарскі клуб “Барысфен” мае статус народнага калектыва пры Магілёўскім гарадскім цэнтры культуры і адпачынку. Старонка калектыва дагэтуль актыўная на сайце ўстановы, яго кіраўніком, як і раней, пазначаны Павел Станкевіч.
На інструктыўна-метадычным семінары, які прайшоў у Магілёўскім аблвыканкаме, можна было ўбачыць ідэалагічную вярхушку вобласці. Раённыя байцы нябачнага фронту далучыліся да мерапрыемства па Zoom.
Народу выпаў шанец убачыць ідэолагаў вобласці, якія ледзь змясціліся за вялікімі сталамі ў адной з залаў аблвыканкама. І гэта яшчэ не ўсе з шматлікай кампаніі тых, хто клапоціцца, каб думкі жыхароў Магілёўшчыны плылі ў правільным кірунку – раённыя «плеяды» ідэолагаў прысутнічалі на семінары анлайн.
Гэтыя людзі атрымліваюць прыстойную зарплату, пастаянна на нарадах і раз’ездах, як пілігрымы, вандруюць па прадпрыемствах і арганізацыях, каб несці ўсім заблукалым святло ісціны.
Кіраўніца абласной ідэалогіі Кацярына Музычэнка, як заўжды, трапіла у яблычак, прадэманстраваўшы найвышэйшы ўзровень інфармацыйнай пісьменнасці.
Яна данесла свае ідэі да прысутных вельмі ёмкімі, а галоўнае – свежымі метадычнымі фразамі, зрабіўшы асаблівы акцэнт на дзяцей і старых, якія «не знаёмыя з інфармацыйнай пісьменнасцю».
Аднак найбольшае захапленне выклікае не словаблуддзе Музычэнкі, а віртуознае ўменне слухачоў семінара ўладкавацца ў жыцці так, каб увогуле нічога не рабіць.
У Быхаве камеры фотазапісу зафіксавалі парушальнікаў, а заадно і месца, у якое несанкцыянаваная звалка гарманічна ўпісваецца.
У Быхаве змагаюцца з несанкцыянаванымі звалкамі фотапасткамі, караюць грамадзян за парушэнні прыродаахоўнага заканадаўства і сыплюць прымаўкамі кшталту «Не сарыце там, дзе жывяце» або «Чыста не там, дзе прыбіраюць». Пры гэтым галоўным змагаром са смеццем лічыцца мясцовае УКП «Быхаўскі жылкамгас».
Раённая газета паведамляе, што «на мінулым тыдні аб’ектывы фотакамер зафіксавалі адразу некалькі парушэнняў. Быхаўчане на асабістым аўтатранспарце вывезлі бярвенне, будаўнічае смецце і старую мэблю на кантэйнерныя пляцоўкі, размешчаныя на Белагорскіх могілках і прызначаныя для рытуальных патрэб».
Камеры фотафіксацыі аказаліся справай аб’ектыўнай. Яны зафіксавалі не толькі парушальнікаў і іх смецце, але і агульны выгляд тэрыторыі вакол так званай пляцоўкі.
Чаго грахі ўтойваць? Першае жаданне, якое выклікае гэтае месца – акурат выкінуць тут смецце, бо маслам кашы ўжо не сапсуеш, а горш, чым ёсць, ужо не будзе.
Ледзь жывая агароджа могілак, пад’езд, які выглядае як выдатная ілюстрацыя бездарожжа – усё гэта таксама сфера адказнасці камунальнікаў.
Ніякія камеры фотафіксацыі не выправяць бязладдзя, што пануе на габрэйскіх пахаваннях. Цытаванне народных мудрасцяў не дапаможа разабрацца з аварыйнымі дрэвамі-гігантамі, што не спілоўваліся дзесяцігоддзямі, а лоўля парушальнікаў ніяк не паўплывае на стан агароджы.
Дарэчы, быхаўчанам даўно абяцалі новыя могілкі: з добрымі пад’ездамі, распланаванымі дарожкамі і іншымі элементамі цывілізацыі.
Аднак усе планы рухнулі пасля затрымання ў сакавіку дырэктара УКП «Быхаўскі жылкамгас».
А цяпер улады Быхава выкарыстоўваюць казкі пра фотафіксацыю, каб адцягнуць увагу насельніцтва ад сапраўды значных праблем, якія яны не ў стане вырашыць.
Усе яны маюць прамое дачыненне да ранейшых правалаў.
Усе новыя кіраўнікі трох раёнаў Магілёўшчыны – выпускнікі сельскагаспадарчай акадэміі. У іх шмат дыпломаў аб «вышэйшай адукацыі» і не менш правалаў на ранейшых месцах працы.
Дыплом за дыпломам
Краснапольскі раён узначаліў ураджэнец Чавусаў Аляксандр Яфімчыкаў. На ягоным прыкладзе зразумела, адкуль у беларускіх кіраўнікоў бяруцца па тры дыпломы. Сельскагаспадарчую акадэмію ён скончыў у 2006 годзе, а ўжо ў 2007 атрымаў другі дыплом. Само сабой, у набор уваходзіць і акадэмія кіравання.
Яфімчыкаў працаваў галоўным аграномам, старшынёй двух сельгаспрадпрыемстваў, першым намеснікам старшыні Касцюковіцкага райвыканкама і нават два гады ўзначальваў Чавускі райвыканкам. А пасля – раптоўна пайшоў у фермерства.
Хоцімскі старшыня стаў Асіповіцкім
Для Геворга Мелканяна прызначэнне старшынём Асіповіцкага райвыканкама – крок уверх, бо Хоцімскі раён не самы прэстыжны ў вобласці.
Мелканян працаваў інжынерам-гідратэхнікам у Чачэрску, узначальваў сельскагаспадарчае прадпрыемства «Батвінава» і нават Чачэрскі фізкультурна-спартыўны клуб «Ураджай».
Пазней ён пераехаў у Бабруйскі раён, дзе з 2016 года працаваў намеснікам дырэктара і дырэктарам ПМК-84.
У ліпені 2021 года яго прызначылі старшынём Бабруйскага раённага савета «дэпутатаў», а потым – кіраўніком Хоцімшчыны.
У Хоцімску – Дзівакоў
Ураджэнцу Слаўгарада Аляксандру Дзівакову – 50 гадоў. Сельскагаспадарчую акадэмію ён скончыў у 1997 годзе і пачаў кар’еру чыноўніка інспектарам па ахове працы ў райсельгасхарчы Лёзненскага райвыканкама.
Пасля працаваў у аблсельгасхарчы і быў першым намеснікам старшыні Шклоўскага райвыканкама.
Хоцімшчына далёка не самы «перадавы» раён вобласці, аднак цяпер Дзівакоў атрымаў даволі самастойную пасаду.
На першы погляд замена Лукашэнкам адразу трох кіраўнікоў раёнаў – сур’ёзны кадравы крок. Аднак біяграфіі Яфімчыкава, Мелканяна і Дзівакова сведчаць: вялікіх прарываў ні ў Асіповічах, ні на Краснапольшчыне, ні на Хоцімшчыне чакаць не даводзіцца.
Урэшце, Лукашэнка, мяняючы шыла на мыла, гэтага і не чакае. Пры прызначэнні ён не выпадкова заўважыў: усе прызначаныя кіраўнікі маюць прамое дачыненне да раней дапушчаных правалаў.
Сусветны дзень прывітанняў (World Hello Day, з 1973 года).
У 1973 годзе, у разгар халоднай вайны амерыканцы Браян і Майкл Маккорман з штата Небраска ў знак пратэсту супраць узмацнення міжнароднай напружанасці адправілі лісты з ветлівымі прывітаннямі ва ўсе канцы свету і папыталі адрасата проста павітаць каго-небудзь яшчэ.
Яны нікому не навязвалі сваіх ідэй барацьбы за мір ва ўсім свеце. Яны толькі прасілі адрасата павітаць яшчэ каго-небудзь, яшчэ ну хаця б чалавек з дзесяць.
Гэта ідэя была падтрымана ў больш як 180 краінах. З таго часу Сусветны дзень прывітанняў адзначаюць і грамадзяне ўсіх прафесій і ўзростаў, і буйныя палітычныя лідэры, і прамысловыя магнаты, і сусветна вядомыя асобы кіно і тэлебачання.
Сусветны дзень тэлебачання (World Television Day, з 1998 года).
Устаноўлены Генеральнай Асамблеяй ААН у гонар даты правядзення першага Сусветнага тэлевізійнага форума 1996 года.
Дзяржавам было прапанавана адзначаць гэты дзень, абменьваючыся тэлевізійнымі праграмамі, прысвечанымі такім праблемам, як мір, бяспека, эканамічнае і сацыяльнае развіццё і пашырэнне культурнага абмену.
У тэлебачання няма адзінага вынаходніка. Дзякуючы намаганням савецкіх навукоўцаў Б. Розінга, С. Катаева, А. Канстанцінава, П. Цімафеева, П. Шмакава, амерыканскіх У. Зварыкіна, Ф. Фарнсуорта, брытанскага А. Кэмпбэла-Суінтана і іншых тэлебачанне з’явілася на пачатку 1930-х гадоў.
У Еўропе масавае распаўсюджванне тэлевяшчанне атрымала толькі ў 1950-я, у астатнім свеце – на пачатку 1970-х гадоў.
Сёння ў свеце не засталося дзяржаў, якія не ахоплены тэлевяшчаннем. Да найбольш буйных тэлекампаній свету адносяцца: CBC, NBC, ABC – у ЗША; BBC, ATV – у Вялікабрытаніі; Раі – у Італіі; NHK – у Японіі і іншыя.
У 1933 годзе быў створаны Камітэт па радыёфікацыі і радыёвяшчанні пры СНК БССР. У Беларусі тэлевяшчанне з Масквы пачалося ў 1939 годзе. 1 студзеня 1956 года на Беларусь пачаліся рэтрансляцыі праграм маскоўскага Цэнтральнага тэлебачання, з’явілася “Беларускае тэлебачанне”. У верасні 1991 года Дзяржтэлерадыё БССР было перайменавана ў Дзяржаўны камітэт Рэспублікі Беларусь па тэлебачанні і радыёвяшчанні.
1368 год. Адбылася Тросненская бітва. Найбольш буйная перамога ВКЛ над Вялікім княствам Маскоўскім у XIV стагоддзі.
Цяжкаўзброеная літоўская конніца на чале з вялікім князем Альгердам на рацэ Тросне ўшчэнт разграміла лёгкую, дрэнна ўзброеную і тактычна недасведчаную маскоўскую, абодва ваяводы – Дзмітрый Мінін і Акінф Шуба – і амаль усе ратнікі былі забіты ці ўтапіліся ў рацэ.
“Первая Литовщина” маскоўскіх летапісаў была распачата Альгердам у падтрымку саюзнага ВКЛ Вялікага княства Цвярскога.
Раптоўнае з’яўленне Альгерда “в силе тяжце”, забяспечанае поўнай сакрэтнасцю руху войска, заспела вялікага князя маскоўскага Дзмітрыя і яго саюзнікаў знянацку.
Перамога адкрыла Альгерду шлях на Маскву, трохдзённая аблога якой была, аднак, безпаспяховай. За год да гэтага быў пабудаваны мураваны Маскоўскі крэмль.
Альгерд хадзіў на Маскву яшчэ двойчы – у 1370 і 1372 гадах.
На фота: Помнік Альгерду ў Віцебску, planetabelarus.by
1783 год. Адбыўся першы ў гісторыі палёт чалавека на паветраным шары.
Французы Пілатр дэ Розье і маркіз д’Арланд здзейснілі палёт на паветраным шары братоў Мангольф’е (сферы, якія напаўняюцца цёплым паветрам, сталі называцца мангальф’ерамі).
Напоўнены гарачым паветрам шар вышынёй 22,7 м і дыяметрам 15 м падняўся з саду замка дэ ла Мюэт у заходнім прыгарадзе Парыжа. Паветраплавальнікі дасягнулі вышыні 915 м і за 25 хвілін пакрылі адлегласць 9 міль, а затым шчасліва прызямліліся ў полі каля дарогі на Фантэнбло.
Да гэтага, 27 жніўня 1783 года, француз Жак Шарль напоўніў сферу вадародам (такія шары сталі называцца шарльерамі) і запусціў яе з Марсава поля ў Парыжы, але яна была без пасажыраў.
19 верасня 1783 года браты Мангальф’е ў Версалі адправілі ў палёт першых жывых істот: барана, пеўня і качку. Палёт заняў каля 8 хвілін, шар праляцеў 3 км. На вышыні 500 м сфера прарвалася, аднак спусцілася на зямлю настолькі плаўна, што ні адна жывёліна не пацярпела. Гэта натхніла на запуск у палёт людзей.
Ваявода віленскі, староста львоўскі, вялікі мечнік літоўскі. “Пане Каханку” яго называлі паводле любімага выслоўя, з якім ён звяртаўся да ўсіх, не выключаючы і караля.
Генеральны маршалак Радамскай і Барскай канфедэрацый. Праціўнік гарантыйнага трактату (1768), паводле якога Рэч Паспалітая станавілася расійскім пратэктаратам.
Калі расійскія войскі з баямі ўзялі Нясвіж і Слуцк, быў вымушаны з’ехаць у Прусію. Да 1777 года знаходзіўся на эміграцыі ў Венгрыі, Турцыі, Чэхіі, Францыі, Венецыі.
Найзаможны магнат Рэчы Паспалітай і Еўропы ІІ паловы XVIII стагоддзя. Яму належала 16 гарадоў і 683 вёскі. Здабыў сабе сярод шляхты агромністую папулярнасць дзякуючы шчодрасці, сармацкім звычаям, схільнасці да бясед і жартаў, з іншага боку, вядомы дзікімі выбрыкамі і раздражняльнасцю.
Доўгі час па смерці хадзілі анекдоты аб дзіўных выпадках з ягонага жыцця. Караль Радзівіл – герой паэмы А. Міцкевіча «Пан Тадэвуш», твораў Г. Жэвускага, В. Поля, І. Ходзькі, Ю. Крашэўскага.
Творчасць звязана з мастацкім жыццём Беларусі, Польшчы, Расіі. Вучыўся ў Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў, акадэміі Жуліяна ў Парыжы. Удзельнічаў у мастацкіх выставах у Пецярбургу, Парыжы, Мюнхене, Венецыі.
Падарожнік па Малай Азіі (Бейрут, Палесціна, Канстанцінопаль), Еўропе, Расіі, Егіпту.
Заснавальнік і кіраўнік (1904-1909) Школы прыгожых мастацтваў у Варшаве, аб’яднання мастакоў «Sursum Corda».
Ствараў кампазіцыі фантастычна-сімвалічнага характару, пейзажы, партрэты ў стылі мадэрн, у тым ліку С. Дамброўскага, Ф. Радашэўскага, Л. Рытлінскай, В. Семяшковай і іншых.
59 яго прац захоўваюцца ў Нацыянальным музеі ў Варшаве.
Каталіцкі парафіяльны касцёл у неараманскім стылі пабудаваны ў1905-1910 гадах на сродкі грамадска-палітычнага дзеяча Эдварда Вайніловіча (1847-1928) у памяць аб яго заўчасна памерлых дзецях – Сымоне і Алене Вайніловічах.
Касцёл знаходзіцца на плошчы Незалежнасці і з’яўляецца адным з сімвалаў Мінска. Помнік культуры і гісторыі. Пры касцёле пахаваны сам фундатар Э. Вайніловіч.
Чырвоны касцёл стаў адным з эпіцэнтраў жорсткіх рэпрэсій з боку беларускіх уладаў у дачыненні да народа ў 2020 годзе. Увечары 26 жніўня 2020 года, у час адной з мірных акцый пратэсту пасля прэзідэнцкіх выбараў, на плошчы Незалежнасці пачаліся масавыя затрыманні. АМАП зачыніў усе дзверы ў Чырвоны касцёл, заблакаваўшы на 40 хвілін некалькі дзясяткаў людзей, якія там схаваліся. Дзеянні праваахоўных органаў выклікалі абурэнне ў грамадскасці. Генеральны вікарый Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі біскуп Юрый Касабуцкі заявіў рашучы пратэст на дзеянні АМАПу. Яго падтрымаў біскупскі вікарый Магілёва і Магілёўскай вобласці біскуп Аляксандр Яшэўскі. 27 жніўня Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі архібіскуп Тадэвуш Кандрусевіч заклікаў да раследвання неадэкватных і супрацьпраўных дзеянняў, якія мелі месца на тэрыторыі касцёла святога:
“Гэтыя і падобныя дзеянні супрацоўнікаў сілавых структур не спрыяюць зняццю напружанасці дзеля хутчэйшага ўсталявання міру і згоды ў беларускім грамадстве ў той час, калі Каталіцкі Касцёл заклікае да прымірэння і дыялогу з мэтаю вырашэння нябачанага ў нашай краіне сацыяльна-палітычнага канфлікту”.
У той жа дзень вакол касцёла жанчыны са звязанымі рукамі ўтварылі ланцуг салідарнасці. Падтрымаць жанчын выйшаў ксёндз Уладзіслаў Завальнюк.
1929 год. З У Магілёў быў афіцыйна перададзены Крыж Еўфрасінні Полацкай
Акт перадачы быў падпісаны паміж Беларускім дзяржмузеем горада Менска і Беларускім музеем у Магілёве (цяпер – Магілёўскі абласны краязнаўчы музей імя Е. Раманава).
2019 год. Памёр трэнер і Ганаровы грамадзянін Бабруйска Пётр Яноўскі.
Трэнер па веславанні на байдарках і каноэ. Нарадзіўся ў вёсцы Свіслач Асіповіцкага раёна ў 1933 годзе. З 1967 года працаваў у Бабруйску. Сярод яго выхаванцаў — беларускія весляры Аляксандр і Андрэй Багдановічы, Аляксандр Жукоўскі, Максім Пятроў. Заслужаны трэнер БССР, Ганаровы грамадзянін горада Бабруйска.
Магілёўскія раённыя чыноўнікі, якія абяцалі рамонт старажытнага касцела ў аграгарадку Княжыцы за кошт дзяржбюджэта, цяпер просяць людзей падаць ім хоць капейку на яго кансервацыю.
Касцёл, які абяцалі аднавіць за дзяржаўны кошт
Улады Магілёўскага раёну афіцыйна паведамілі пра пачатак збору ахвяраванняў на супрацьаварыйныя і кансэрвацыйныя работы ў занядбаным касцёле святога Мікалая ў аграгарадку Княжыцы. Хоць святыня XVII стагоддзя з’яўляецца каштоўнасцю нацыянальнага ўзроўню і знаходзіцца ў дзяржаўнай уласнасці, бюджэтных сродкаў на яе захаванне так і не знайшлося.
Гэты помнік архітэктуры адзін з найбольш вядомых аб’ектаў старога хрысціянскага дойлідства на Магілёўшчыне. Ён прыцягвае турыстаў, фатографаў і даследчыкаў, нягледзячы на тое, што ўжо шмат гадоў стаіць закінуты.
Яшчэ ў 2015 годзе касьцёл уключылі ў дзяржаўную праграму «Культура Беларусі» на 2016–2020 гады. Планавалася выдзеліць каля 370 тысяч рублёў на яго рэстаўрацыю. Аднак у выніку ні капейкі. Будынак пакінулі без рамонту і нават без належнай кансервацыі.
Грамадзяне просяць аднаўлення, улады – грошай
Храм знаходзіцца на балансе Княжыцкага сельвыканкаму. Мясцовыя ўлады абмежаваліся толькі мінімальнымі мерамі: абгародзілі тэрыторыю драўляным плотам, закалацілі ўваходы і развесілі шыльды «Уваход забаронены».
Партал Katolik.life адзначае: будынак у аварыйным стане, дзяржава доўгі час не выконвала сваіх абавязкаў па яго захаванні, а сродкаў у бюджэце «не знаходзілася» гадамі.
У 2024 годзе мясцовыя жыхарыі падпісалі петыцыю з заклікам аднавіць унікальны аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны. Але тады ініцыятыва таксама не прывяла да змен, бо фінансаванне не было выдзелена.
І толькі цяпер мясцовы райвыканкам абвясціў «зварот да нашчадкаў гісторыка-культурных каштоўнасцяў Магілёўшчыны» і адкрыў дабрачынны рахунак. Вернікаў, турыстаў і ўсіх неабыякавых просяць ахвяраваць на супрацьаварыйныя і кансервацыйныя работы.
Такім чынам, турыстычны брэнд і каштоўнасць XVII стагоддзя, якая павінна была быць адрамантавана за дзяржаўны кошт, цяпер прапануюць ратаваць сіламі грамадства.
Улады заяўляюць пра тэрміновасць работ, але пры гэтым самі фінансаў не выдзяляюць, і адказнасць за захаванне ўнікальнай спадчыны пераклалі на плечы грамадзян.
У абласным цэнтры творчасці прайшоў першы міжведамасны семінар «Медыяадукацыя – падрыхтоўка да жыцця ў інфармацыйнай прасторы».
Журналісты і педагогі абмяркоўвалі пытанні фарміравання медыяграматнасці ў падрастаючага пакалення.
Галоўная экспертка па медыяграматнасці Магілёўскай вобласці – намесніца дырэктара КІУП «Інфармацыйнае агенцтва “Магілёўскія ведамасці”» Алена Дзівакова – заявіла, што «трэба рыхтаваць новае пакаленне да жыцця ў сучасных інфармацыйных умовах».
Таццяна Медвядзева, якая займае пасаду з цяжкавымаўляльнай назвай «галоўны спецыяліст упраўлення па працы са СМІ і моладзевай палітыкі галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай працы і па справах моладзі Магілёўскага аблвыканкама», падтрымала Дзівакову ў яе высокім парыве.
Праблема толькі ў тым, што моладзь, якой дамы за сорак збіраюцца дапамагаць асвойваць сацсеткі, ужо і забылася на тое, пра што Дзівакова і Медзядзькова толькі пачынаюць задумвацца. А таксама – разумеюць, што сапраўдная інфармацыйная гігіена заключаецца ў тым, каб адфільтроўваць усё тое, што намагаюцца ўпіхнуць ім у галовы такія людзі, як дакладчыкі на гэтым семінары.
Рэальна гаворка ішла, зразумела пра тое, як лепей накласці абмежаванні на доступ да інфармацыі. Але і тут моладзь лёгка навучыць «экспертаў» абыходзіць любыя фільтры.
Гэта якраз той выпадак, калі яйкі могуць вучыць курыц-зазнаек.
Лася, што праваліўся ў калодзеж пад аграгарадком Вейна, даставалі ратавальнікі.
Сёння непадалёк ад аграгарадка Вейна лось праваліўся ў калодзеж і не змог выбрацца самастойна. І не дзіва: мяркуючы па памерах калодзежа, з яго не выбраўся б нават звычайны магілёўскі чыноўнік сярэдняга звяна, які налаўчыўся праходзіць паміж струменьчыкамі дажджу і не намакаць.
Жывёле дапамаглі супрацоўнікі МНС. «Магілёўскія ведамасці» паведамляюць, што «сумеснымі намаганнямі яны паднялі лася са збудавання».
Для лася ўсё скончылася шчасліва. Чаго не скажаш пра патэнцыйных ахвяраў гэтага небяспечнага пустыра. Каму належыць «збудаванне» ў раёне Вейна і чаму ямка, у якую вольна правальваецца цэлы лось, не агароджана або не засыпаная?
Як там наш год добраўпарадкавання, пра які трашчаць на кожным вуглу?
Няўклюдны рамонт тратуара на бульвары Непакораных у Магілёве дорага абышоўся 9-гадовай дзяўчынцы.
Знявечаны рамонтам тратуар на бульвары Непакораных у Магілёве стаў прадметам расследавання журналістаў “Магілёўскіх ведамасцяў”.
Пра яго нават знялі відэасюжэт і тры дні шукалі ў нейкім ЖЭУ аўтара ідэі зрабіць урэзку ў тратуар, каб элегантна абыйсці каналізацыйны люк.
Само сабой, у поўнай непрафесійнасці ніхто не прызнаўся.
Тым часам ужо ёсць і пацярпелыя: 9-гадовая дзяўчынка, што ехала на ровары, трапіла ў камунальную пастку і апынулася ў бальніцы.
Можна, вядома, практыкаавацца ў прыдумванні сатырычных эпітэтаў, называць урэзку мадэрнісцкай або авангарднай, але па сутнасці гэтая гісторыя – люстэрка лукашэнкаўскай Беларусі, дзе людзі займаюцца справай, у якой нічога не разумеюць, атрымліваюць за гэта заробак і выдаюць дрымучае невуцтва начальства за кемлівасць.
Па-людску дык, «спецыяліста», які спраектаваў гэтую урэзку, мала проста выгнаць з працы, трэба было б і да крымінальнай адказнасці прыцягнуць.
Але вынік разбіральніцтва, як бачым, іншы – збілі драўляную імітацыю тратуара. Яны, вядома ж, паабяцалі «вырашыць праблему кардынальна», але цяля добрых намераў за трыццаць гадоў так і не з’ела ваўка татальнага бардака.
Фота: скрыншот відэа газеты “Магілёўскія ведамасці”.
