Tag: могилев

Былы палітвязень: калонія ў Шклове адрозніваецца сваім садызмам

Навіна ад

Адзін з дэпартаваных у Літву былых палітвязеняў Віталь Бандарук, распавёў пра катаванні і здзекі, якія ён перажыў у папраўчай калоніі №17 у Шклове, і параўнаў яе з магілёўскай турмой.

«Ластаўка», расцяжка і холад

«ПК-17 адрозніваецца сваім садызмам» – распавёў Праваабарончаму цэнтру “Вясна” Віталь Бандарук. Паводле яго, адміністрацыя калоніі актыўна выкарыстоўвала жорсткае абыходжанне, у тым ліку катаванні холадам у ШІЗА.

Былы зняволены ўзгадвае, што калі яго вадзілі “ластаўкай” яму вывіхнулі руку: вязняў прымушалі ісці ў нахіле з рукамі ў кайданках уверх, і любы рэзкі рух мог прывесці да падзення тварам у зямлю. Асабліва вылучаўся супрацоўнік Прохараў, якога Бандарук называе садыстам.

«Ён ламаў рукі людзям, рэзка падымаў за кайданкі, і чалавек падаў на падлогу. Не раз я чуў крыкі ад іншых вязняў пад маімі дзвярыма», – кажа палітвязень.

У ШІЗА і ПКТ Віталь правёў восем месяцаў. Камеры там нагадвалі халадзільную камеру: падлога выкладзеная пліткай, якая нібыта астуджалася праз спецыяльныя трубкі. «Ногі літаральна прымярзалі да падлогі», – адзначае ён.

Халодныя камеры разбуралі здароўе. Бандарук кажа, што найбольш пакутавалі ногі і суставы: калені ацякалі, узнікалі праблемы з мачавіком, вязні пастаянна бегалі ў прыбіральню ад холаду.

«Спіш на жалезных нарах, якія таксама прамярзаюць. Гэта невыносна. Усе, хто праходзіў праз ШІЗА, потым хадзілі кульгаючы», – узгадвае ён.

Галадоўка і ціск адміністрацыі

На палітвязняў рэгулярна складалі рапарты з надуманых прычын, што адкрывала шлях да новых крымінальных спраў. Пасля аднаго з такіх рапартаў Віталь абвясціў галадоўку.

«Пяць дзён я трымаўся толькі на вадзе. Калі ты вельмі злы, нават есці не хочацца. Потым ужо прыйшла слабасць» – кажа былы палітвязень.

За гэты час адміністрацыя склала на яго 27 рапартаў, аднак пасля гэтага на працягу амаль трох месяцаў Бандарука не чапалі.

Вымагальніцтва і «фонды атрада»

Асобную ўвагу Бандарук звяртае на вымагальніцтва грошай. З яго патрабавалі пералічваць сродкі ў «фонд атрада», але ён адмовіўся. Паводле Бандарука, калі чалавек не плаціць, то яго пераводзяць у турму, а калі плаціць, то “жывеш у шакаладзе: даюць дадатковае тэлефанаванне, ходзіш на ўсе спатканні”.

“Яны перавышаюць свае службовыя паўнамоцтвы, калі ўжываюць сілу, і вымагальніцтва практыкуюць. Сведчанняў у мяне вельмі шмат. Я ведаю людзей, якія тысячамі долараў выплачвалі, каб гэтыя баракі будавалі. Гэтая сістэма працуе ад моманту, як толькі трапляеш у каранцін”, – сведчыць былы палітзняволены.

Калі турма лягчэй за калонію

З-за жорсткіх умоў Бандарук сам папрасіў перавесці яго на турэмны рэжым. Ён адзначае, што ў Магілёве кантраст адчуваўся адразу.

«У ПК-17 нават у душ выводзяць чатыры чалавекі з сабакам. А ў Магілёве канваір адзін вядзе двух зняволеных. І супрацоўнікі не абражаюць палітвязняў», – расказвае Віталь.

Ён дадаў, што ў магілёўскай турме харчаванне было значна лепшае, чым у шклоўскай калоніі. Калі ў ПК-17 ён схуднеў з 125 да 65 кілаграмаў, то пасля пераводу ў Магілёў за год зноў набраў вагу.

Віталь Бандарук падкрэслівае, што шклоўская калонія №17 вылучаецца асаблівай жорсткасцю і сістэмным садызмам. Катаванні холадам, вымагальніцтва грошай, прыніжэнне і здзекі сталі там нормай. У параўнанні з ёй нават магілёўская турма выглядала больш чалавечнаю.

Фотаздымак: Праваабарочнчы цэнтр “Вясна”

Главный идеолог Могилевщины изучала колесо

Навіна ад

Могилевская пропагандистка Екатерина Музыченко встретилась с коллективом завода горного машиностроения и изучила его производственные мощности.

Визит начальника главного управления идеологической работы и по делам молодежи Могилевского облисполкома Екатерины Музыченко на частное предприятия «Завод горного машиностроения» был приурочен к дню “единства”.

Музыченко встретилась с трудовым коллективом, прочла ему лекцию о событиях 1939 года, придерживаясь точки зрения беларуского режима на эту тему.

Добавила парочку лозунгов о пользе труда и стабильного процветания. 

Рабочие попросили идеолога рассмотреть проблемы ЖКХ и отремонтировать какие-то дороги. Екатерина Анатольевна пообещала рассмотреть и отремонтировать, а потом отправилась рассматривать производственные мощности.

Горное машиностроение всерьез заинтересовало Музыченко. Об этом можно судить по тому, как внимательно она рассматривала колесо одной из машин и выслушивала объяснения специалиста.

Впрочем, как любил говорить Остап Бендер, к областной идеологи, которую представляла на заводе Музыченко, колесо отношения не имеет.

Фото “Могилевские ведомости”.

Громкое дело могилевской компании “Бабушкина крынка” дошло до суда

Навіна ад

Судят основателя молочного “спрута” Геннадия Скитова-Элькинда и его подельников со всех концов Беларуси. Громкое уголовное дело, корни которого уходят в 90-е и Могилевскую область, рассматривается в Минском городском суде. 

В списке участников “молочного дела”, которые сели на скамью подсудимых, восемнадцать человек.

Центральным фигурантом дела стал гендиректор “Бабушкиной крынки” Геннадий Элькинд (на фото в центре) – участник бандитской группировки 90-х, а также спонсор первой президентской компании Лукашенко. Соучастником Элькинда был министр сельского хозяйства и помощник Лукашенко по Витебской области Игорь Брыло. 

Другие подсудимые также занимали высокие посты в иерархии “крепких хозяйственников”: 

  • Виктор Скитов, сын Геннадия Скитова, директор филиала «Минский» «Бабушкиной крынки»;
  • Артем Зубель, первый заместитель директора «Бабушкиной крынки», сын бывшего заместителя начальника щучинской милиции;
  • Галина Титенкова, заместитель директора «Бабушкиной крынки», позже возглавила хозяйство «Новая Друть» в Белыничском районе;
  • Алексей Драница, начальник отдела внешнеэкономической деятельности «Бабушкиной крынки»;
  • Денис Линник, директор филиала «Осиповичский» «Бабушкиной крынки», бывший начальник Борисовского РУВД;
  • Сергей Петрожицкий, директор «Витебскмясомолпрома»;
  • Владимир Сируть, «главный друг» Геннадия Скитова, руководитель ряда аффилированных компаний;
  • Сергей Качанов, директор витебского концерна «Мясо-молочные продукты»;
  • Михаил Николаевич, бывший заместитель председателя правления «Технобанка» и заместитель директора солигорского футбольного «Шахтёра»;
  • Владимир Лисицын, основатель «БелАгроГен Беларусь».

Интересна личность Галины Титенковой, выпусникницы Могилевского технологического института. Она вполне может быть не только однофамилицей уроженца Костюковичского района, соратника Лукашенко Ивана Титенкова, но и его родственницей.

Титенков печально известен тем, что не дожидаясь итогов референдума 1995 года, поднялся на крышу Дома правительства, снял и разорвал на куски государственный бело-красно-белый флаг.

Он также способствовал карьере Геннадия Элькинда, который взял фамилию матери и плавно перешел из банды борисовского “авторитета” Полищука-”Зайца” в ближний круг главного “борца с коррупцией” Лукашенко.

Фото из открытых источников.

Чаму ў Магілёве з’явілася вуліца Мікалая Сташкевіча? Разбіраемся

Навіна ад

У Магілёве з’явілася вуліца Мікалая Сташкевіча, гісторыка, які прытрымліваўся прасавецкіх і прарасійскіх поглядаў. Увекавечылі яго імя толькі праз амаль 15 гадоў пасля смерці.

У квартале індывідуальнай жылой забудовы ў раёне вуліцы Багдановіча цяпер ёсць вуліца Мікалая Сташевіча, паведамляе сайт Магілёўскага гарвыканкама.

Сташкевіч (1938-2011) нарадзіўся ў вёсцы Мокрае Быхаўскага раёна. У 1967 годзе скончыў гістарычны факультэт БДУ, пасля чаго працаваў у Інстытуце гісторыі партыі пры ЦК КПБ, займаючыся тым жа, чым і большасць супрацоўнікаў інстытута: ўзвялічваннем гістарычнай ролі бальшавікоў і прыніжэннем ролі ўсіх астатніх.

Як адзначае “Наша ніва”, праца Інстытута гісторыі партыі была пераважна ідэалагічнай: савецкія даследаванні пазбягалі нязручных тэм. Працы Сташкевіча выглядаюць як ідэалагічныя палотны, напрыклад: «Идеологическая работа большевиков Белоруссии…», «Почему не состоялась БНР?» і інш. У 1991 годзе ён стаў доктарам гістарычных навук, але пасля распаду СССР не знайшоў сябе.

Яго навуковы кіраўнік Іларыён Ігнаценка ў 1990–2000-я гады прызнаваў БНР формай беларускай дзяржаўнасці і крытыкаваў афіцыйныя падручнікі. Сташкевіч жа дзейнічаў у прасавецкім і прарасійскім кірунку: падтрымліваў падручнік Якава Трашчанка, які адмаўляў самастойнасць беларусаў.

Сташкевіч і сам ствараў школьныя падручнікі і ў 2005 годзе стаў сааўтарам курсу па ідэалогіі дзяржавы. Паводле гісторыка Сагановіча, яго працы працягвалі савецкія дактрыны – пра адзінства старажытнарускага народа, імкненне да ўз’яднання з Расіяй і польскі характар паўстанняў XIX стагоддзя. Ён быў кіраўніком Ігара Марзалюка і Вадзіма Гігіна (на фота справа), якія абвясцілі яго заснавальнікам “школы беларускай дзяржаўнасці ХХ–ХХІ ст.”, хоць на яго працы навукоўцы амаль не спасылаюцца.

Пасля смерці ў 2011 годзе Сташкевіч вядомы пераважна старэйшым гісторыкам. Яго ідэі працягвае прапагандаваць Гігін, які нават выдаў збор ягоных прац. Рэалізацыя прапановы назваць у яго гонар вуліцу ў Магілёве добра ўпісваюцца ў сучасныя палітычныя рэаліі.

Фотакалаж: “Наша ніва”

День народного единства в кривом зеркале “Могилевских ведомостей”

Навіна ад

Социологический опрос пропагандистского издания показал, что власти в очередной раз увлеклись фальсификациями.

О том, как относятся к празднику народного единства могилевчане, узнавали сотрудники социологической службы КИУП «Информационное агентство «Могилевские ведомости».

Они выяснили поразительный факт: абсолютное большинство, 97,9 процента из 3 565 опрошенных уверены в единстве белорусского общества.

Не менее интересный вывод заключается в том, что “благодаря участию в торжественных мероприятиях целые семьи граждан проникаются истинными смыслами”.

Полная статистика “истинных смыслов” псевдоединства, по мнению респондентов, якобы, выглядит так:

  • умение толокой решать любые проблемы – 57 процентов; 
  • способность ладить с соседями – 52,5 процента;
  • культура беларусов – 42,4 процента;
  • ведущую роль государства в общественных процессах, направленных на консолидацию общества – 39,2 процента;
  • патриотизм – 38,7 процента;
  • взаимовыручка – 27,5 процента; 
  • совпадение культурных, религиозных и мировоззренческих ценностей – 25,9 процента.

Кроме того, могилевчане любят праздники и с радостью участвуют:

  • в праздничных мероприятиях и благотворительных акциях – 55,9 процента; 
  • в концертах – 54,2 процента;  
  • выставках – 23,2 процента; 
  • диалоговых площадках – 15 процентов
  • спортивных мероприятиях – 14,18 процента 
  • флешмобах – 11,8 процента: 
  • вахтах памяти – 10,8 процента; 
  • фестивалях – 9,2 процента;
  • и иных формах работы – 38,6 процента.

Наиболее интересны в этом скучном наборе цифр, конечно же, “иные формы работы”, которыми увлекается больше трети могилевчан. 

А в остальном… Ну, чего не ляпнешь, ради того, чтобы бдительный сотрудник социологической службы не сдал тебя куда следует, как противника народного единства.

Все оптимистичные цифры будут предельно близки к ста процентам в стране, где:

  • политзаключенных обменивают на запчасти для “Боингов”;
  • власть держится исключительно за счет массовых репрессий против населения;
  • сотни тысяч граждан предпочли бесконечным праздникам эмиграцию;
  • наличие собственного мнения приравнивается к уголовному преступлению;

Ну, а главный “истинный смысл” заключается в том, что в Могилеве социологические опросы о единстве проводят специалисты по насаждению всех мыслимых видов вражды.

Фото “Могилевские ведомости”.

Улица Волгоградская в Могилеве добралась до каменного века

Навіна ад

Улица Волгоградскую в Могилеве преобразилась. Страшно даже представить, какой она была до преображения.

О завершении ремонта дорожного покрытия на улице Волгоградской бодро отрапортовали “Могилевские ведомости”. Асфальтовой крошкой улицу посыпали благодаря “эффективному взаимодействию жителей, депутатов и городских властей”. 

Главным инициатором перехода Волгоградской из глубины темных столетий в каменный век, стал “депутат” городского совета Александр Лавринович (на фото в центре), который прямо светился от сознания собственной значимости. 

Депутаты

Именно он “оперативно” отреагировал на обращение местных жителей, касающееся “давней проблемы”.

Что-что, а проблема у улицы, действительно давняя, если даже асфальтовая крошка кажется ее жителям манной небесной.

Стоит, наверное вспомнить, что речь идет все-таки об улице областного центра, хоть и окраинной.

И давайте подумаем о том, как выглядят улицы за окраинами Могилева и дальше, если на “открытие” Волгоградской лично прибыла председатель городского “совета депутатов” Светлана Сташевская.

Если предположить, что Волгоградскую когда-нибудь заасфальтируют по-настоящему, то сердце замирает от предчувствия того, кто посетит Волгоградскую в тот знаменательный момент. Министр? “Президент”? Делегация ЮНЕСКО?

Фото “Могилевские ведомости”.

Могилевским металлургам дали цеховой концерт на обед

Навіна ад

Рабочих могилевского металлургического завода “объединяли” песнями в обеденный перерыв.

Чтобы рабочие «Могилевского металлургического завода» не шатались без дела в свой законный обеденный перерыв, их заняли цеховым концертом, приуроченным к “дню единства”.

Правда, “специфика производства не позволяет проводить такие творческие встречи прямо в цехах завода – там очень жарко”. Концерт пришлось перенести во двор предприятия.

Заместитель директора по идеологической работе и кадрам Елена Лезова, которая имеет весьма абстрактное представление и о жаре в цехах, и о том, что рабочие имеют право распоряжаться обеденным перерывом по своему усмотрению, заявила, что “возрождение цеховых концертов – это самое замечательное, что могло быть ко Дню народного единства”.

Реинкарнацию агитбригад в Могилеве начали давно и уже обкатали на работниках “Домочая”. Там тоже все ликовали и узнавали у идеолога о том, смогут ли артисты приезжать почаще.

А идеологи обещали. Они – люди подневольные. Ну, ни в чем не могут отказать трудящимся. В обед, так в обед!

Фото БелТА.

Могилевских студентов призывали стучать друг на друга

Навіна ад

В МГУ имени А. А. Кулешова студентов обучали доносить на политически неблагонадежных товарищей.

В Могилеве повышали качество воспитательной работы со студентами. Занимался этим оперуполномоченный криминальной милиции Владислав Соколов.

Он “подчеркнул необходимость выявления интернет-чатов и лиц, распространяющих такую информацию, а также мер по защите молодежи от негативного влияния сети”.

Проще говоря, Соколов призвал студентов стучать на товарищей, которые заглядывают на деструктивные интернет-ресурсы.

Ну, а поскольку нынче все ресурсы, кроме государственных, в Беларуси являются деструктивными, а студенты все-таки одна из самых прогрессивных групп общества, то доносительство, по мнению оперуполномоченного, должно стать нормой жизни могилевского студенчества. 

В пресс-релизе также сообщается, что “встреча стала шагом к укреплению взаимодействия между учебным заведением и правоохранительными органами”.

Как говорится, уголовный розыск – лучший друг трудящихся.

Фото ведомственного сайта МГУ.

У Магілёве адкрылася фотавыстава ўдзельніка пратэстаў, які раскаяўся

Навіна ад

У вокнах Цэнтральнай гарадской бібліятэкі Магілёва вывешаныя фотаздымкі, зробленыя фотамастаком Аляксеем Барысавым – удзельнікам пратэстаў 2020 года, які раскаяўся ў сваіх дзеяннях.

“Здымкі, якія ілюструюціь традыцыйную нацыянальную беларускую культуру, зрабіў наш фатограф-аматар Аляксей Барысаў. А супрацоўнікі Цэнтральной гарадской бібліятэкі імя К. Маркса з густам аздобілі імі вокны-вітрыны” – паведаміла сёння выданне “Могилев.онлайн”.

На фатаздымках можна пабачыць людзей у нацыянальных беларускіх строях, у асноўным жанчын.

У 2020 годзе Аляксей Барысаў збіраў подпісы за вылучэнне кандыдатам у прэзідэнты Валерыя Цапкалу. Потым актыўна ўдзельнічаў у пратэстах супраць фальсіфікацый пры галасаванні на так званых прэзідэнцкіх выбарах. За гэта быў судзімы, прыцягваўся да адміністрацыйнай адказнасці. 

У лютым 2024 года блізкі да лукашэнкаўскіх сілавікоў тэлеграм-канал паведаміў, што Барысаў дабраахвотна прыйшоў да іх з яўкай з павіннай. У відэа, размешчаным там, былы ўдзельнік пратэстаў кажа, што “когда-то занимался всякой ерундой, сотрудничал с 6TV.BY, давал им интервью, и хотел, чтобы кто-то другой победил, а не наш президент”.

“Я хочу сказать, что очень сильно ошибался, особенно в связи с последними мировыми событиями. И дай Бог ему здоровья. И то что он остался нашим президентом, и на следующих выборах я буду голосовать за него” – заявіў Барысаў.

Фотаздымак: “Могилев.онлайн”

У Магілёве бясследна зніклі тры тысячы гранітных блокаў

Навіна ад

Дэкаратыўнае пакрыццё, якім дзесяцігоддзямі карысталіся магілёўскія будаўнікі, бясследна знікае з вуліц горада. Каля былой 16-й школы яго замянілі на танную бетонную плітку. Расправіліся таксама з брукаванкай на вуліцы Камсамольскай.

Гранітныя сцены ператварыліся ў бетонныя

На YouTube-канале магілёўскага карыстальніка з нікам @chaschasov7994 з’явіўся ролік, зняты каля Магілёўскай Спецыяльнай школы №1 на вуліцы Мігая (былая 16-я школа). Параўноўваючы падпорную сцяну каля школы ў ранейшым выглядзе – у 2023 годзе і зараз, пасля яе рэканструкцыі, аўтар відэа адзначае – усе гранітныя блокі, з якіх калісьці складалася канструкцыя, былі замененыя на танныя і недалгавечныя бетонныя пліткі. 

Гранітныя блокі

Граніт Магілёў

Граніт – гэта вечны матэрыял, адзначае аўтар відэа. Для таго, каб ён працягваў служыць, дастаткова было проста перакласці падпорную сцяну ў адпаведнасці з тэхналогіяй. Але замест гэтага сцяну перарабілі цалкам, замяніўшы гранітныя блокі на танныя цэментныя пліты. У выніку каля 3 000 блокаў проста бясследна зніклі – падсумоўвае аўтар відэа.

Гісторыя паўтараецца

Гэта ўжо не першае знікненне гранітных блокаў у Магілёве. У 2023 годзе праходзіла рэканструкцыя ў цэнтры горада, і падчас яе беззваротна была знішчаная брукаванка на вуліцы Камсамольскай. Прычым падчас работ на гэтай вуліцы былі парушаныя нормы ахоўнага заканадаўства – заявілі спецыялісты Беларускай Акадэміі навук.

Брукаванка Магілёў
Рэшткі даваеннай брукаванкі на вуліцы Камсамольскай у Магілёве падчас рэканструкцыі дарогі ў 2023 годзе

Гісторыкі мяркуюць, што гранітныя блокі як з падпорнай сцяны каля школы, так і з вуліцы Камсамольскай з’явіліся ў Магілёве незадоўга да Другой Сусветнай вайны – калі ў горад планавалася перанесці сталіцу Беларусі. Тады ў Магілёве была пакладзеная новая брукаванка, але ў 1950-х гадах яе паступова пачалі мяняць на асфальт. Гранітныя блокі, з якіх будавалася брукаванка, выкарыстоўвалі ў іншых канструкцыях па ўсім горадзе, у тым ліку падчас узвядзення падпорных сцен.

Раней, такім чынам, каштоўны будаўнічы матэрыял занава выкарыстоўвалі ў горадзе. Цяпер жа ён проста знікае – і пакуль невядома, гэта быў наўмысны крадзёж, ці безгаспадарлівасць.

Фота: mogilev.media