Дзень у гісторыі. 20 снежня. Першая ўзгадка пра Клімавічы

Міжнародны дзень салідарнасці людзей (International Human Solidarity Day, з 2006 года). 

Абвешчаны Генеральнай Асамблеяй ААН у рэзалюцыі, якая была прысвечаная правядзенню першага Дзесяцігоддзя ААН па барацьбе за ліквідацыю галечы. У Дэкларацыі тысячагоддзя адзначаецца, што салідарнасць у ХХІ стагоддзі стане адной з фундаментальных каштоўнасцей чалавецтва.

Салідарнасць – адзінства перакананняў і дзеянняў, узаемадапамога і падтрымка членаў сацыяльнай групы, якія грунтуюцца на агульнасці інтарэсаў і неабходнасці дасягнення агульных групавых мэт, сумесная адказнасць.

Дзень салідарнасці

1581 год. Першая пісьмовая ўзгадка пра Клімавічы.

Упершыню Клімавічы ўзгаданы ў дакуменце звязаным са шляхецкім родам Асмалоўскіх. У 1626 годзе тут заснаваны манастыр дамініканцаў. З 1720 года належалі Бялецкім, з 1758 – Галынскім.

У 1804 годзе ў Клімавічах знойдзены найбуйнейшы на тэрыторыі Беларусі скарб антычных манет.

Герб Клімавіч
Герб Клімавіч

 

1803 год. ЗША зрабілі найбуйное ў гісторыі зямельнае набыццё. У Напалеона Банапарта набыта французская Луізіяна. 

Луізіяна – велізарная тэрыторыя паміж ракой Місісіпі і Скалістымі гарамі, што ўключае сучасныя штаты Луізіяна, Місуры, Небраска, Аёва, Арканзас, Паўночная і Паўднёвая Дакота, Канзас, Мінесота, Мантана, Ваёмінг, Каларада, Аклахома. Пасля здзелкі плошча ЗША адразу павялічылася ў 2 разы. Набыццё абышлося ЗША у 15 мільёнаў долараў, што амаль удвая танней (за гектар), чым пры пазнейшай пакупцы Аляскі ў Расіі. ЗША даказалі, што можна тэрытарыяльна пашырацца не пад час захватніцкіх войн, а цывілізавана, за грошы.

Луізіана

1804 год – гараднічых у Магілёве, Мсціславе і Чавусах замяняе гарадская паліцыя.

20 снежня 1804 г. у межах імперскай рэформы гараднiчыя праўленні ў Магілёве, Мсціславе і Чавусах былі ператвораны ў гарадскія паліцыі, а гараднічыя перайменаваныя ў паліцмейстраў.

Гараднічы

1840 год. Нарадзіўся Казімір Альхімовіч

Беларускі і польскі мастак.

Як удзельнік паўстання 1863-1864 гадоў, быў сасланы на Урал.

Пасля ссылкі вучыўся ў Варшаве, Мюнхене, Парыжы.

Яго творчасці характэрная гістарычная і міфалагічная тэматыка, пейзажы Літвы, Татраў, рэлігійныя палотны, жанравыя сцэнкі.

Ствараў карціны на тэмы беларускай, польскай і літоўскай гісторыі: «Пахаванне Гедыміна», «Ліздзейка з дачкой на руінах царквы Пяруна», «Абарона Ольштына», «Смерць Глінскага ў турме» і іншыя.

У творах, створаных пад уплывам ссылкі, гучыць пратэст супраць царскага самадзяржаўя: «Смерць у выгнанні», «Пахаванне на Урале», «На этапе» і іншыя.

Захапляўся роспісам фарфору і фаянсу, разьбой па дрэве.

Ілюстратар твораў Ю. Славацкага,  А. Міцкевіча.

Вялікая колькасць прац мастака захоўваецца ў варшаўскім Народным музеі.

Памёр 31 снежня 1916 года.

Казімір Альхімовіч

1860 год. Нарадзіўся Яўхім Карскі

Беларускі філолаг-славіст, заснавальнік беларускага навуковага мовазнаўства і літаратуразнаўства, этнограф, фалькларыст, палеограф. Акадэмік Пецярбургскай і Чэшскай акадэмій навук, член Інбелкульта.

Абараніў дысертацыю па беларускім мовазнаўстве «Да гісторыі гукаў і форм беларускай гаворкі» (1893). Працаваў прафесарам універсітэтаў Варшаўскага (загадчык кафедрай, дэкан гісторыка-філалагічнага факультэта, рэктар, 1905-1910), Растоўскага  (1915-1916, былы Варшаўскі), Мінскага педінстытута.

Удзельнік беларускага нацыянальнага руху, ганаровы старшыня Першага ўсебеларускага з’езда, старшыня камісіі па адкрыцці БДУ.

Аўтар  больш за 1000 прац, у тым ліку даследаванняў па гісторыі беларускай мовы, дыялекгалогіі, фальклоры, этнаграфіі, гісторыі беларускай літаратуры, сямітомнай працы «Беларусы» – энцыклапедыі беларусазнаўства. Прарадзімай славян  лічыў Палессе, даказваў, што беларусы – аўтахтоны на сваіх землях, склаў этнаграфічную карту Беларусі пачатку ХХ стагоддзя

На радзіме вучонага, на будынку сярэдняй школы ў в. Лаша апрацуе з 1964 года мемарыяльны музей, яго імя носіць Гродзенская абласная бібліятэка.

Памёр 29 красавіка 1931 года.

Яўхім Карскі

1937 год. Расстраляны ўраджэнец в. Бяседавічы Хоцімскага раёна Іван Сурта

Педагог, дзяржаўны дзеяч, акадэмік, прэзідэнт акадэміі навук.

Пасля рэвалюцыі працаваў старшынёй Клімавіцкага павятовага, Гомельскага губвыканкама, служыў у ВЧК і ДПУ, быў наркамам (1933-1936) аховы здароўя, членам ЦВК БССР

Арыштаваны ў жніўні 1937 года ДПУ, 19 снежня 1937 года прыгавораны да расстрэлу. Расстраляны ў адну ноч з Я. Афанасьевым, В. Дружчыцам, А.Ляшчынскім, М. Матусевічам, Ф. Сулкоўскім, І.Валадзько, Д. Турбовіч, С. Некрашэвічам, М. Піятуховічам і іншымі (усяго больш за 200 чалавек).

Сурта Іван

1937 год. Расстраляны Сцяпан Некрашэвіч

Беларускі навуковец і грамадскі дзеяч, акадэмік. Заснавальнік, разам з Я.  Карскім і І. В. Воўк-Левановічам,  сучаснай літаратурнай беларускай мовы.

Адзін з кіраўнікоў Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў, працаваў у  наркамасветы БССР, старшынёй Навукова-тэрміналагічнай камісіі. Удзельнік арганізацыі Інбелкульта, акадэміі навук, яе віцэ-прэзідэнт, дырэктар Інстытута мовазнаўства, старшыня камісіі па ўкладанні слоўніка жывой беларускай мовы.

Распрацаваў тэарэтычныя асновы і прынцыпы стварэння дыялекталагічных слоўнікаў беларускай мовы. Аўтар даследаванняў па гісторыі беларускай мовы, правапісу спрэчных дзеяслоўных форм.

У 1930 годзе арыштаваны ДПУ, у 1931 годзе прыгавораны да высылкі ў Удмурцію. Зноў арыштаваны ў  1937 годзе, 19 снежня 1937 года прыгавораны да расстрэлу.

Некрашэвіч

1937 год. Расстраляны Міхаіл Піятуховіч

Беларускі літаратуразнавец, крытык, педагог.

Даследчык беларускай літаратуры. Член навукова-тэрміналагічнай камісіі, Інбелкульта, акадэмік, прафесар і дэкан педагагічнага факультэта БДУ.

З прычыны грубых палітычных абвінавачванняў яго навуковых апанентаў, пераехаў на Каўказ, дзе працаваў у Паўночна-Каўказскім і Паўночна-Асецінскім педагагічных інстытутах.

Арыштаваны ў 1937 годзе, прыгавораны да расстрэлу і расстраляны ў Мінску.

Даследчык заходнееўрапейскай, у тым ліку французскай, беларускай літаратуры, творчасці Якуба Коласа.

Аўтар “Нарысаў гісторыі беларускае літаратуры…”, даследаванняў пра фальклор, Ф. Скарыну, Ф. Багушэвіча, Я. Купалу, Я. Коласа, М. Багдановіча, Ц. Гартнага, Ядвігіна Ш., М. Чарота, К. Чорнага і іншых. Рэдактар-укладальнік хрэстаматыі «Выпісы з беларускае літаратуры: Новы і найноўшы кругабегі», рэдактар і аўтар уступнага артыкула да твораў П. Труса.

Піятуховіч

1945 год. Выйшаў першы нумар  «Настаўніцкай газеты» накладам 20 000 паасобнікаў.

Выходзіць на беларускай мове, спачатку (1945-1957) як штотыднёвік, потым 2 разы (1958-1998), 3 разы (1998-2022), з  ліпеня 2022 года зноў 2 разы на тыдзень.

Галоўнай праблемай, якую на пачатку свайго існавання вырашала «Настаўніцкая газета», было “адраджэнне нацыянальнай школы, аб’яднанне і папулярызацыя перадавога педагагічнага досведу”. Аднымі з першым рубрык на той час сталі рубрыкі «Метадычная старонка» і «У дапамогу настаўніку».

Асвятляе праблемы адукацыі і выхавання, пытанні  педагогікі і практыкі, адрасавана настаўнікам, выкладчыкам, навукоўцам, навучэнцам, студэнтам, бацькам.

Газета Настаўніцкая

1962 год. На Гомельскім суднарамонтна-суднабудаўнічым заводзе пабудаваны першы ў Беларусі цеплаход на падводных крылах.

У 1918 годзе ў Гомелі былі заснаваны суднарамонтныя майстэрні, якія забяспечвалі патрэбы Дняпроўскай ваеннай флатыліі. На іх базе ў 1935 годзе з’явіўся суднарамонтны завод. 

У 1941-1944 гадах завод працаваў у эвакуацыі ў Сталінградзе. Вырабляў як суднабудаўніча-суднарамонтны (1959-2012, банкрут з 2002 года) пасажырскія цеплаходы на падводных крылах «Палессе», судны розных мадыфікацый, грузавыя цеплаходы класа “рака-мора” “Надзея”.

Загалоўнае фота: Цеплаход на падводных крылах «Палессе» ў Будапешце.

1982 год. Званне Ганаровы грамадзянін Магілёва надана Аркадзю  Гушчыну, генерал-лейтэнанту. 

У 1944 годзе намеснік камандзіра 6-го гвардейскага штурмавога інжынерна-сапернага батальёна забяспечыў фарсіраванне рэк Проні, Басі, пераправу праз Дняпро пры вызваленні Магілёва.

Аркадзь Гушчын

Здания в Быхове продают за одну базовую, а треть бюджета формируют частники

Быховские чиновники хвалят частные предприятия, примазываются к чужим успехам, жонглируют цифрами, но напрочь забывают о своих бесконечных проколах.

Недавний рассказ об успехах властей Быхова по привлечению в район инвестиций начался с минского предпринимателя Юрия Некрашевича, решившего вложиться в производство шоколадных батончиков. 

Его завод расположился в здании тихо загнувшегося предприятия, пытавшегося  выпускать пластиковые крышки.

О чем не договаривают местные власти, ухитрившиеся запустить в рамках идеи “один район – один проект” аж два производства? 

Переквалификация длиной в тридцать лет

В 1996 году дивизия морской авиации прекратила свое существование, оставив в наследство Быхову более 500 зданий: казармы, склады, штаб и многое другое. 

Власти сразу приступили к активному их использованию:

  • в бывшей матросской столовой разместили мясокомбинат; 
  • в офицерской столовой – ​магазин; 
  • в одной казарме – ​торговый центр;
  • в другой казарме – ​церковь;
  • в лазарете – ​местный отдел образования;
  • в штабе дивизии – ​детскую школу искусств;
  • в штабе полка – РОВД;
  • в нынешнем году и еще одно здание переквалифицировали в небольшое производство.

Простая арифметика показывает, что за тридцать лет, кстати приходящихся на правление Лукашенко, быховские чиновники, с грехом пополам, “освоили” восемь из пятиста объектов.

Правда, недавно в головы быховских “привлекателей” инвестиций пришла блестящая мысль и завод шоколадных батончиков, якобы стал ее воплощением в жизнь.

Предприниматель Некрашевич говорит, что “мы нашли здесь здание, подходящее по всем параметрам: площадь, размеры, коммуникации, расположение. Оно было в более-менее нормальном состоянии, к тому же его можно было взять в аренду, а не сразу выкупать”.

Чиновники же утверждают, что “это не удача предпринимателя, а прагматичный подход местной власти к развитию региона.”

Заместитель председателя райисполкома Анна Кондратьева объясняет, что изобрела безотказный способ использовать неиспользуемые здания – не пытаться продать их подороже, а сразу пустить в ход джокер: реализовывать “заброшки” за одну базовую.

Любуемся итогами:

  • одно из пустующих зданий на Быховщине выкупил фермер – ​под склад;
  • в другом местный предприниматель открыл магазин;
  • и даже производитель удобрения «АгроСива» купил здание.

Не густо. Правда, есть в запасе еще и взлетная полоса быховского аэродрома, которую тоже выставили на торги, но желающих купить этот странный объект так и нашлось. Злополучную полосу, кстати, пытались поставить на баланс завода, который для начала разворовали, а потом “воскресили”.

“Воскрешение” завода и распил грантов Евросоюза

Тотальное разворовывание быховского консервного завода опять-таки, случайно или закономерно, но пришлось на время победного шествования по стране экономических подходов Лукашенко. 

Чего только не вытворяли “крепкие хозяйственники” с бывшим флагманом консервной промышленности! 

При прямом соучастии быховских властей предприятие довели до такого состояния, что последнего “антикризисного” пришлось даже посадить.

Что в итоге? Откровенная уголовщина стыдливо названа “непростой историей”, а после того, как в 2023 году завод выкупил частный инвестор – ​российская компания «Экспресс-­Кубань» – местная власть стала проводить на предприятии семинары-симпозиумы по правильному хозяйствованию и фотографироваться на фоне банок с горошком, к которому уже не имеет ни малейшего отношения.

Другой повод для отчета об успехах быховских чиновников – “местная гордость: электростанция ООО «ЭнергоЛесТехКомплекс», самая крупная из всех работающих на отходах деревообработки в стране”.

Гордость-то может и местная, но за гранты – Евросоюза. И если завод все-таки построен, то никакой заслуги райисполкома здесь нет – дотации ЕС выстроены таким образом, что украсть деньги нельзя.

Государственно-частное партнерство в Быхове: вы работаете, а мы рассказываем

О процветании Быховского района подробно рассказала первый заместитель председателя райисполкома, изобретательница прагматичного метода быстрой продажи “заброшек” Анна Кондратьева.

Вот как это выглядит:

  • в районе проводится капремонт домов, благоустраиваются дворы и территории детских садов, а также продолжается работа по обеспечению питьевой водой соответствующего качества;
  • большое внимание уделяется ремонту и содержанию дорог;
  • в этом году завершен капремонт двух корпусов районной больницы, установили там новое сов­ременное оборудование;
  • улучшается и инфраструктура для спорта и отдыха. есть современный ФОЦ, два бассейна, залы единоборств и игровых видов спорта, тренажерный зал, установлены трибуны для зрителей и запасных игроков на футбольном стадионе;
  • активно развивается зона Чигиринского водохранилища и туристического кластера «Чигиринка».

К сказанному трудно что-то добавить, но мы постараемся:

Выходит, что в Быхове все не так и радужно, как хотят показать местные чиновники. Выворачивать факты наизнанку они умеют, а вот добиться хотя бы элементарного порядка пока не получается.

Фото: Deutsche Welle.

Главный идеолог Могилевщины изучала колесо

Могилевская пропагандистка Екатерина Музыченко встретилась с коллективом завода горного машиностроения и изучила его производственные мощности.

Визит начальника главного управления идеологической работы и по делам молодежи Могилевского облисполкома Екатерины Музыченко на частное предприятия «Завод горного машиностроения» был приурочен к дню “единства”.

Музыченко встретилась с трудовым коллективом, прочла ему лекцию о событиях 1939 года, придерживаясь точки зрения беларуского режима на эту тему.

Добавила парочку лозунгов о пользе труда и стабильного процветания. 

Рабочие попросили идеолога рассмотреть проблемы ЖКХ и отремонтировать какие-то дороги. Екатерина Анатольевна пообещала рассмотреть и отремонтировать, а потом отправилась рассматривать производственные мощности.

Горное машиностроение всерьез заинтересовало Музыченко. Об этом можно судить по тому, как внимательно она рассматривала колесо одной из машин и выслушивала объяснения специалиста.

Впрочем, как любил говорить Остап Бендер, к областной идеологи, которую представляла на заводе Музыченко, колесо отношения не имеет.

Фото “Могилевские ведомости”.

На безальтернативной основе – Бобруйский завод деталей и агрегатов попал в книгу рекордов

Завод в Бобруйске стал лидером по количеству выпущенных им колесных дисков и занесен в книгу рекордов Беларуси. Что за книга?

Бобруйский завод тракторных деталей и агрегатов, филиал «МТЗ-Холдинга», занесен в книгу рекордов Республики Беларусь, за выпуск 5,73 миллиона колесных дисков.
Получен соответствующий сертификат, но остаются вопросы:

  • Сколько конкурентов у предприятия и кого оно обогнало?
  • Что за книга рекордов в Беларуси и как в нее попасть?

Книга рекордов Беларуси, появившаяся в 2022 году, как и пресловутый бобруйский завод – тоже филиал. Головное “предприятие” – книга рекордов России.

Книга рекордов Беларуси

Рекорды, занесенные в книгу рекордов Беларуси весьма сомнительны. Например, если в стране всего одна АЭС, то она будет безусловным лидером в производстве атомной электроэнергии в Беларуси. Если в стране вечный “президент”, то он побьет всех и вся по количеству лет проведенных у власти.

Основные достижения в этой книге интересны лишь с точки зрения гигантизма. Например, городейский сахарный комбинат выпустил кубик прессованного сахара весом 135 килограммов и потратил на это месяц. А в Рогачеве выпустили самую большую банку сгущенного молока весом в одну тонну.

В общем, осознание того, что беларуские микрокалькуляторы самые большие микрокалькуляторы в Беларуси, особого величия нации не добавляет.

Справедливости ради стоит отметить, что в книге рекордов Беларуси есть и достойные уважения достижения. Например – самый старый счетчик электроэнергии выпуска 1918 года, сохранивший свою функциональность.

Правда, заслуга принадлежит вовсе не беларусам – прибор выпущен фирмой “Deutsche Zählergesellschaft m. b. h. Hamburg”.

самый старый счетчикФото сайта книги рекордов Беларуси.

Многоликая Наталия Акулич из Чаус – женщина на вес золота

Акция «Хлеб на ладонях женщины» прошла в Чаусском районе. Председатель районной организации «Белорусского союза женщин» Наталия Акулич (на фото справа) вручила благодарности и памятные подарки повару и кладовщику, которые “с раннего утра уже были на рабочих местах”.

Сама Наталия Акулич, как и поздравленные ею женщины, непосредственно на уборочной не занята – у нее и так хватает дел.

Председатель районной организации БСЖ – только одна из ипостасей Акулич. Она еще и заместитель директора по идеологической работе ОАО «Чаусский завод ЖБИ».

На торжественном же мероприятии в облисполкоме, где Наталье Акулич вручали Орден Матери, она позиционировалась просто как “многодетная мама из города Чаусы”.

Приходится ли идеолог и многодетная мама родственницей председателю чаусского райисполкома Дмитрию Михайловичу Акуличу, неизвестно.

Фото чаусской районной газеты “Іскра”.

Ирина Петрусевич искала патриотически настроенную молодежь на «Могилевтрансмаше»

“Сенатор” и главный редактор региональной газеты Ирина Петрусевич побывала на заводе «Могилевтрансмаш», где пообещала трудовому коллективу скорую смену поколений.

Петрусевич провела встречу с трудовым коллективом, восседая в кабинете по центру большого стола и взирая на собравшихся заводчан как начальница на нерадивых подчиненных. 

Заместитель директора по идеологической работе завода провел для гостьи “экскурсию по производственным площадям предприятия, рассказал о промышленном потенциале одного из ведущих машиностроительных предприятий Беларуси, которое под брендом «МАЗ» выпускает широкую линейку автокрановой, коммунальной, самосвальной, специальной и прицепной техники”.

“Сенатор” с неподдельным интересом рассматривала оборудование (на фото), а потом, видно, отчаявшись понять назначение огромных станков, “поинтересовалась условиями работы заводчан”.

трансмаш

Условия оказались подходящими для того, чтобы Петрусевич сделала заявление о том, молодежь должна быть”мотивированная, образованная, патриотически настроенная”, поскольку в стране неотвратимо надвигается смена поколений.

С учетом того, что “сегодня на «Могилевтрансмаше» трудятся 1 811 человек, из них 194 молодых специалиста”, придется выезжать, видимо, именно на патриотических настроениях.

Фото: “Могилевские ведомости”.

Работнікі магілёўскага завода выкралі будаўнічае абсталяванне больш чым на 7 тысяч

У Магілёве затрымалі работнікаў аднаго з заводаў, якія арганізавалі крадзяжы будаўнічага абсталявання. Усё выкрадзенае вярнулі, а супраць зламыснікаў узбуджана крымінальная справа.

Супрацоўнікі аддзела па барацьбе з эканамічнымі злачынствамі Кастрычніцкага РАУС выявілі факт крадзяжу матэрыяльных каштоўнасцяў аднаго з заводаў у абласным цэнтры. Паводле інфармацыі БЕЛТА, да злачынства аказаўся датычны 27-гадовы майстар. У працоўны час ён даваў указанні падначаленым красці будаўнічае абсталяванне і вывозіць яго ў прыватны гараж.

Пасля вывезеныя каштоўнасці размеркаваліся паміж удзельнікамі, якія мелі намер іх прадаць. Аднак не паспелі — усё выкрадзенае абсталяванее былі вернута прадпрыемству. Узбуджана крымінальная справа за крадзёж шляхам злоўжывання службовымі паўнамоцтвамі, здзейснены групай асоб.

Фота з адкрытых крыніц.

 

Чавускі масласырзавод быў другім у СССР, але 50-годдзе прадпрыемства прайшло незаўважна

Яшчэ 23 лютага 2023 года споўнілася 50 гадоў, як быў запушчаны новы масласырзавод у Чавусах. Гэта быў другі па велічыні завод у СССР – паведамляе чавуская раёнка “Іскра”. Але юбілей прайшоў без традыцыйнай помпы.

Першапачаткова завод працаваў на пляцоўцы, на якой зараз знаходзіцца аўтапарк №10, потым пераехаў на новае месца па вул. Першамайскай.

На заводзе працавалі лактозны, апаратны, сыраробны цэхі, цэх па доглядзе сыроў, лінія казеіну, якія выраблялі малако, смятану, масла, сыры (найперш «Кастрамскі» і «Пашахонскі»), кефір (з 1976 года), тварог, казеін для клеявай вытворчасці.

Калектыў завода

Прадукцыя пастаўлялася чыгункай у Маскву і Ленінград, часткова на ўнутраны рынак.  

За першы год было перапрацавана 28 000 тон малака, якое паступала толькі з гаспадарак Чавускага раёна. Сыраробны цэх працаваў у 1 змену, масла – у 1,5 змены. 

Пасля далучэння ў 1980 годзе да Чавусаў Чэрыкаўскага маслазавода, перапрацоўка сыравіны перавышала 40 000 тон малака ў год.

Завод забяспечваў працай 252 чалавекі, пасля аўтаматызацыі вытворчасці – 202, было 18 працоўных дынастый.

Маштабы завода ўражвалі. У тыя часы ў Гарбавічах, Усушку і Жаліўі размяшчаліся сепаратарныя пункты. На іх ад малака аддзялялі вяршкі і везлі на завод.

У 2008 годзе на заводзе быў значна пашыраны асартымент цвёрдых сыроў: акрамя “Кастрамскага” і “Пашахонскага”, асвоена вытворчасць “Расійскага”, “Эстонскага”, “Галандскага брусковага”, “Галандскага круглага”, “Галандскага “Прэміум”. Магутнасці завода дасяглі магчымасці перапрацоўваць за змену да 80 т малака і вырабляць 5 тон масла, 5 тон цвёрдага сыру, 580 кг натуральнамалочнай прадукцыі, 5 тон сухога малака. На экспарт пастаўлялася звыш 65% усяго аб’ёму выпуску цвёрдых сыроў.

Але неўзабаве, у 2009 годзе завод далучылі да ААТ “Быхаўмалако”, а ў 2012 годзе – да ААТ «Бабушкіна крынка». Завод быў пераўтвораны ў цэх, а цяпер на яго месцы размяшчаецца лагістычны цэнтр філіяла Чавускае ААТ «Бабушкіна крынка».

Няма асабліва чаму пахваліцца, таму і 50-гадовы юбілей прайшоў ціха. Усе вялікія дасягненні завадчан засталіся ў гісторыі.

Станам жывёлагадоўлі Касцюковіцкага раёна заклапацілася пракуратура

Пракуратура Касцюковіцкага раёна ўстанавіла, што ў раёне не прынята вычарпальных мер па выпраўленні сітуацыі ў жывёлагадоўлі – паведамляе  golk.by. 

Нягледзячы на адсутнасць негатыўнай дынамікі, у студзені 2023 года ў  сельскагаспадарчых арганізацыях раёна адбыўся падзёж 42 галоў буйной рагатай жывёлы, у тым ліку 12 па прычынах безгаспадарлівасці.

Гэта адбываецца з прычыны грубых парушэнняў умоў кармлення, утрымання, вакцынацыі, лячэнні жывёлы, жахлівага стану памяшканняў.

У прыватнасці ўстаноўлена, што на  філіяле № 1 “Цэмагра” Беларускага цэментнага завода дапускаюцца грубыя парушэнні тэхналагічных рэгламентаў для жывёлагадоўлі, адсутнічае эфектыўнае выкарыстанне сховішчаў травяных кармоў, 12 рулонаў  сена на 276 рублёў згнілі. 

Службовымі асобамі парушаліся нормы ветэрынарнай дзейнасці пры пахаванні і знішчэнні трупаў жывёл, прадуктаў жывёльнага паходжання, ветэрынарна-санітарных правілаў, што дазваляла жывёлам пранікаць на тэрыторыю жывёламагільніка.

Пракурор раёна вынесены прадпісанні ў адрас гендырэктара Беларускага цэментнага завода  аб устараненні парушэнняў заканадаўства і кампенсацыі прычыненага ўрону.

Фота мае ілюстрацыйны характар

У Мікалаеве правялі эксперыментальную каменданцкую гадзіну і злавілі падазраваных у шпіянажы

У горадзе быў уведзены каменданцкі час, які фактычна зачыняў горад на выходныя, што прывяло да выкрыцця калабарантаў – паведаміў кіраўнік Мікалаеўскай абласнай пракуратуры Дз. Казак.

Падчас фільтрацыйных мерапрыемстваў былі затрыманы некалькі чалавек, якія перадавалі ворагу інфармацыю пра размяшчэнне ўкраінскіх ваенных.

Пішам, як вайна ва Ўкраіне ўплывае на жыццё еўрапейскіх гарадоў, якія маюць партнёрскія дачыненні з гарадамі Магілёўскай вобласці

Па выніках фільтрацыі выяўлена 3 025 асоб, якія маюць у мабільным тэлефоне кантакты з карыстальнікамі мабільных аператараў Расіі. Большасць з іх – гэта кантакты са сваімі роднымі. А вось 61 асоба з названай колькасці выклікалі падазрэнне ў садзейнічанні агрэсіі Расіі. Сярод іх былі выяўлены тры асобы, што ажыццяўлялі збор інфармацыі пра размяшчэнне Сіл абароны Украіны на тэрыторыі Мікалаева, апраўдвалі збройную агрэсію Расіі.

Акрамя гэтага, фільтрацыйныя мерапрыемствы дапамаглі выявіць 4 факты незаконнага захоўвання агняпальнай зброі, 17 фактаў захоўвання, вырошчвання наркатычных сродкаў, 5 асоб, якія знаходзяцца ў вышуку, у тым ліку 3-х ваеннаслужачых, якія самавольна пакінулі вайсковую частку, 2 грамадзян Расіі і Беларусі, якія знаходзіліся ў горадзе з парушэннем міграцыйнага заканадаўства

Па словах кіраўніка пракуратуры, створаныя 200 пошукавых груп і 27 мабільных груп блокавання праверылі 51 740 чалавек і 2 440 транспартных сродкаў.

Некаторыя мікалаеўцы, якія дапамагалі агрэсару, ужо асуджаны, іншыя чакаюць прысудаў.

Пабрацімства Мікалаева з Магілёвам было замацаванае дамовай у 2009 годзе.

31 мая 2022 году мэр украінскага гораду заявіў, што Пагадненне аб пабрацімстве з Магілёвам скасаванае і выказаў спадзеў, што яно будзе адноўленае, калі Беларусь стане свабоднай.

Магілёў. media працягвае сачыць за жыццём Мікалаева, нягледзячы на спыненне партнёрскіх сувязяў з Магілёвам.

Мікалаеў месціцца за 65 км ад Чорнага мора. Да вайны ў ім жыло 490 тысяч чалавек. Траціна з іх вымушана была пакінуць горад. Паводле Генштабу Узброеных сіл Украіны Мікалаеў адзін з асноўных кірункаў наступу расіян.

Яго рэгулярна абстрэльваюць, знішчаючы гарадскую інфраструктуру і змушаючы мясцовую ўладу капітуляваць. Прэзідэнт Украіны Уладзімер Зяленскі прысвоіў Мікалаеву ганаровае званне «Горад-герой».