Магілёўскае прадпрыемства выкупіла ў арэндадаўца стары электрапагрузчык на 35 працэнтаў даражэй за кошт новага аналага. І гэта не адзінкавы выпадак.
Камітэт дзяржаўнага кантролю Магілёўскай вобласці выяўляе чарговыя факты «эканамічна немэтазгодных» выдаткаў з боку дзяржаўных прадпрыемстваў.
Вось толькі два прыклады:
выдаткі аднаго з прадпрыемстваў на выкарыстанне арэнднага экскаватара за паўтара года перавысілі 335 тысяч рублёў – сумы, якой з лішкам хапіла б на набыццё новага экскаватара;
іншае прадпрыемства пасля двух гадоў арэнды выкупіла ў арэндадаўца электрапагрузчык на 35 працэнтаў даражэй за кошт новага пагрузчыка.
Матэрыялы кантролю будуць ацэнены з пункту гледжання закону, але нават без юрыдычнай ацэнкі зразумела: дзяржаўная ўласнасць, пра якую так клапоцяцца беларускія ўлады – далёка не найлепшы спосаб дасягнення эканамічнага дабрабыту.
Прызначаных зверху «моцных гаспадарнікаў» так і цягне ці проста прамарнаваць сродкі, ці ўвязацца ў мутную здзелку, ці банальна нешта скрасці.
Фотоа іллюстратыўнага характара з адкрытых крыніц.
Міжнародны дзень барацьбы з карупцыяй (International Anti-Corruption Day, с 2003 года).
Абвешчаны Генеральнай Асамблеяй ААН. У гэты дзень у 2003 годзе ў Мексіцы была адкрыта для падпісання Канвенцыя ААН супраць карупцыі.
Мэтай заснавання дня, як пазначана ў рэзалюцыі Генеральнай Асамблеі, было паглыбленне разумення праблемы карупцыі і ролі Канвенцыі ў папярэджанні карупцыі і барацьбе з ёй.
Юр’я Зімовы і Ганна (народны каляндар).
“Юра мосціць”. “Ад Ганнаў да Калядаў 2 тыдні і 2 дні”.
Юр’е Зімовы лічыўся апекуном свойскай і лясной жывёлы. У гэты дзень гаспадары аглядалі кароў, падстрыгалі грывы і хвасты коням, а таксама аднімалі ад кабыл жарабят, якіх да вясны ставілі ў асобныя хлявы. Раней лічылася, што 9 снежня ваўкі пачынаюць хадзіць зграямі і нападаць на скаціну, бо “Юр’я ўжо дае ваўкам свабоду”, таму жывёл нельга было выпускаць на вуліцу.
У гэты дзень некалі прыгонныя сяляне мелі права перамяніць сабе гаспадароў.
Калі паблізу жылля вые воўк – да марозу.
Старыя слухалі ў гэты дзень ваду – кідалі ў палонку падпаленае вуголле з печы, вуголле шыпелі, убіралі ў сябе жыватворную сілу рачной вады. А пасля, з палонкі далонню зачэрпнуўшы некалькі вугольчыкаў, старыя неслі іх курам і парасятам.
У Юр’еў дзень хадзілі слухаць ваду ў студнях: калі ціха – зіма будзе цёплай, пачуюцца гукі – чакай моцных завірух і маразоў.
Да гэтага дня неабходна было раздаць усе пазыкі. Не вярнуць пазыку да Юр’ева дня – усё жыццё ў пазыках хадзіць.
Юр’е з мостам, Мікола (19 снежня) з цвіком.
На Юр’еў дзень у бярлогах мядзведзь моцна засынае.
Вялікі ўзбекскі вучоны з Харэзма, аўтар шматлікіх капітальных прац па гісторыі, геаграфіі, філалогіі, астраноміі, матэматыцы, геадэзіі, мінералогіі, фармакалогіі, геалогіі і іншых.
У Еўропе быў вядомы пад імем Альбероніус.
Апрача сваёй роднай харэзмскай мовы, аль-Біруні валодаў цюркскай, фарсі, санскрытам, арабскай мовай, а таксама ведаў грэчаскую, сірыйскую мовы, іўрыт і берберскія мовы.
Большую частку свайго жыцця Аль-Біруні правёў у Газні (зараз – Афганістан), дзе працаваў пры двары султана Махмуда Газнаві і яго наступнікаў Масуда і Маўдуда. Аль-Біруні прымаў удзел у паходах Махмуда ў Індыю, дзе таксама пражыў некалькі гадоў.
Князь навагрудскі (1240-я – 1255, 1258 – 1264), вялікі князь літоўскі (1264 – 1267). Сын Міндоўга, караля літоўскага.
Пашырыў тэрыторыю ВКЛ за кошт уключэння ўсходнебалцкіх зямель Нальшан і Дзяволтвы.
Быў манахам у Палонінскім манастыры, хадзіў у паломніцтва да гары Афон, але не здолеў дайсці з-за “мяцяжу” ў землях па дарозе, вярнуўся і заснаваў Лаўрышаўскі манастыр (Лаўрыш – імя інака Войшалка).
Пасля нападу на Літоўскую зямлю мангола-татар Бурундая і галіцка-валынскіх князёў Войшалк выйшаў з манастыра і зноў сеў на навагародскім стальцы.
Потым зноў жыў у манастыры – Ляшчынскім Свята-Успенскім пад Пінскам.
Галіцкі князь Леў Данілавіч запрасіў на сустрэчу Войшалка ва Ўладзімір-Валынскі і пад час піру забіў яго.
Войшалк быў пахаваны ў царкве св. Міхаіла Вялікага.
Фота: Войшалк засноўвае манастыр. Мініяцюра з Астэрманаўскага І-га тому Ліцэвога летапіснага збору, XVI ст. Бібліятэка Расійскай акадэміі навук, г. Санкт-Пецярбург.
Беларускі паэт, публіцыст, літаратурны крытык. Зорка беларускай паэзіі.
Яго спадчына ўвайшла ў залаты фонд беларускай культуры.
Упершыню пачаў гутарыць на беларускай мове ў 1895 годзе ў в. Вяззе (зараз – Асіповіцкі раён), калі гасцяваў у сваякоў. Там цяпер усталявана мемарыяльная шыльда (на доме сваякоў, з 1986 г. будынак спартовай базы).
Асноўны кірунак яго творчасці – патрыятычнае служэнне сацыяльнаму і нацыянальнаму вызваленню беларускага народа.
Сузаснавальнік пейзажнай і інтымнай любоўнай лірыкі ў беларускай паэзіі. Вялікая заслуга паэта ў распрацоўцы гістарычнай тэмы і урбаністычных матываў.
Яго творчасць мела першаступеннае значэнне ў гістарычным самапазнанні народа і сцвярджэнні яго месца ў гісторыі чалавецтва.
Пераклаў на беларускую мову вершы П. Верлена, Э. Верхарна, Г. Гейнэ, А. Пушкіна, Авідзія, Гарацыя і іншых паэтаў, на рускую – творы Янкі Купалы, Т. Шаўчэнкі, І. Франко.
Памёр 25 мая 1917 года. Пахаваны на Старых могілках у Ялце.
У 1980-х гадах уздымалася пытанне пераносу праху паэта з Ялты ў Мінск.
Працуюць музеі паэта ў Мінску, Гродне, Яраслаўлі, яго імя носяць вуліцы ва ўсіх абласных цэнтрах і буйных гарадах Беларусі, у Ніжнім Ноўгарадзе, Яраслаўлі і Ялце, беларускія школы і бібліятэкі.
Помнікі паэту пастаўлены ў Яраслаўлі, Мінску.
У 1991 годзе імя Максіма Багдановіча ўнесена ў каляндарны спіс ЮНЕСКА “Гадавіны выдатных асоб і падзей”.
1915 год. Апублікаваны ўніверсал Канфедэрацыі Вялікага Княства Літоўскага.
Канфедэрацыя ВКЛ – блок беларускіх, літоўскіх, польскіх і яўрэйскіх арганізацый у 1915-1917 гадах, што адносіліся да ліберальна-дэмакратычнай плыні краёвасці і выпрацоўвалі мадэлі беларуска-літоўска-латвійскай дзяржавы, якую меркавалася адрадзіць на тэрыторыі былога ВКЛ.
Канцэпцыя больш шырокай канфедэрацыі была распрацавана ў ліпені 1916 года Беларускім народным камітэтам. Яго старшыня А. Луцкевіч абгрунтаваў ідэю Злучаных Штатаў ад Балтыйскага да Чорнага мораў. У гэтую канфедэрацыю павінны былі ўвайсці Беларусь, Літва, Латвія, Украіна.
Імкненне беларускіх арганізацый да дзяржаўнага адзінства з гэтымі рэгіёнамі тлумачылася найперш эканамічнымі матывамі і жаданнем мець выхад Беларусі да Балтыйскага і Чорнага мораў.
Пасля абвяшчэння незалежнасці Літвы (16 лютага 1918) і Беларускай Народнай Рэспублікі (25 сакавіка 1918) ідэя канфедэрацыі не ўзнімалася.
У 1919 годзе бальшавікі стварылі Літоўска-Беларускую ССР, якая неўзабаве спыніла сваё існаванне ў сувязі з польскай акупацыяй.
1916 год. Нарадзіўся Кірк Дуглас (Ісэр Даніеловіч).
Амерыканскі кінаакцёр і прадзюсар. Амерыканскі Інстытут Кіно прызнаў яго адным з лепшых кінаакцёраў усіх часоў.
З гомельскіх і чавускіх яўрэяў.
Атрымаў шэраг узнагародаў, у тым ліку “Оскар”, зорку на Галівудскай Алеі Славы. У яго гонар названы праспект у горадзе Палм-Спрынгз, штат Каліфорнія.
Займаўся гуманітарнай дапамогай, за што атрымаў Прэзідэнцкі Медаль за Свабоду, Ордэн Французскага Легіёна, Нацыянальны Медаль за дасягненні ў галіне мастацтва. Быў паслом добрай волі ў Дэпартаменце ЗША.
Бацька акцёраў Майкла, Эрыка Дугласаў, прадзюсараў Джоэля, Пітэра Дугласаў.
Памёр 5 лютага 2020 года.
1917 год. У вёсцы Цёплае пад Чавусамі нарадзіўся паэт Уладзімір Рагуцкі.
Нарадзіўся ў настаўніцкай сям’і. Вучыўся ў школе ў вёсцы Старое Пашкава Магілёўскага раёна, дзе яго настаўнікам быў беларускі паэт Я. Журба. Затым паступіў на літаратурны факультэт Мінскага педінстытута. Пасля заканчэння інстытута (1939) працаваў у абласной газеце «Камунар Магілёўшчыны», адкуль быў прызваны ў армію. Загінуў на фронце ў 1941 годзе.
1958 год. На арганізацыйным сходзе членаў геаграфічнага таварыства прынята рашэнне аб арганізацыі Магілёўскага аддзела.
Магілёўскі аддзел – першая структурная адзінка геаграфічнага таварыства на Беларусі.
Зарэгістраваны 19 студзеня 1959 года. Першым старшынёй аддзела стаў Мікалай Нешатаеў (1959-1963), вучоным сакратаром – Пятро Лярскі (1959–1963).
У розныя гады ў аддзеле плённа працавала больш за 120 членаў таварыства, сярод якіх вядомыя вучоныя М. Ратабыльскі, П. Лярскі, С. Сідор, Р. Дулаева, М. Клюкін, Ю. Шчарбакоў, М. Звераў, В. Гаркуноў, У. Хамякоў, М. Смаляроў, Г. Рыдзеўскі, Б.Нешатаеў, М. Нешатаеў, І.Шаруха, Дз. Грумо і іншыя.
Геаграфічнае таварыства на тэрыторыі сучаснай Беларусі вядзе сваю гісторыю ад Рускага геаграфічнага таварыства (1845). Магілёўскія географы працавалі ў складзе створанага ў 1867 годзе Паўночна-Заходняга аддзела геаграфічнага аб’яднання (Вільня), у складзе геаграфічнага таварыства БССР (1954), Беларусі (1991).
Беларускі географ, краязнавец, паэт, лаўрэат Нацыянальнай літаратурнай прэміі (2020), прэміі імя Уладзімера Караткевіча.
Аўтар каля 40 краязнаўчых, у тым ліку па фізічнай геаграфіі, тапаніміцы Пастаўскага раёна, паэтычных кніг.
Ганаровы сябра Саюза пісьменнікаў Беларусі.
Адкрыў у Пастаўскім раёне месца старажытнага паселішча і курганны могільнік.
«Чалавек года Віцебшчыны» (2009), пераможца конкурса «Беларускі настаўнік года».
Старшыня Пастаўскай арганізацыі Таварыства беларускай мовы (да 2021), член Навуковай рады Беларускага геаграфічнага таварыства і Міжнароднай акадэміі арганізацыйных і кіраўнічых навук.
Музей пад адкрытым небам, дзе сабраныя помнікі беларускага народнага драўлянага дойлідства з розных гісторыка-этнаграфічных рэгіёнаў Беларусі, заснаваны ў адпаведнасці з пастановай партыйных органаў. Знаходзіцца пад Мінскам, каля МКАД, паміж вёскамі Строчыцы і Азярцо, займае плошчу ў 151 гектараў.
Першыя спробы стварыць музэй-скансен на Беларусі былі зробленыя ў 1908 годзе мастаком Ф. Рушчыцам, але гэтаму перашкодзіла Першая сусветная вайна.
Штоверасень з 2009 года ў музеі ладзіцца міжнародны фольк-фестываль «Камяніца».
Музей мае тры асноўныя зоны: экспазыцыйная, вытворча-гаспадарчая і запаведная. Аснова экспазыцыйнай зоны — умоўны падзел тэрыторыі Беларусі на шэсць гісторыка-этнаграфічных рэгіёнаў: Цэнтральная Беларусь, Падняпроўе, Паазер’е, Усходняе і Заходняе Палессе, Панямонне.
У экспазіцыі гісторыка-этнаграфічнага рэгіёну Цэнтральная Беларусь, заходняя Магілёўшчына прадстаўлена грамадскім свіранам канца XIX — пачатку XX стагодзя з в. Касарычы Глускага раёна
А вось у экспазіцыі гісторыка-этнаграфічнага рэгіёну Падняпроўе знаходзіцца ветраны шатровы млын пачатку XX стагоддзя з в. Зелянец Хоцімскага раёна, вяночны (замкнуты) двор з традыцыйным інтэр’ерам з в. Бракава Слабада Чавускага раёна.
Беларускі мастак і дызайнер. Разам з Ул. Цэслерам распрацоўваў дасціпныя рэклямныя постэры і плакаты на сацыяльныя тэмы.
Аўтар плакатаў «Нержавеющий Сталин», «1939, начало войны в Польше», «Карл Маркс 1990-х», «Афганистан», «Good morning, Belarus!», «От международного года мира – к миру без войн и оружия», «Война несет людям…», «Афган, Forbidden Fruit», «Contemporary art+centre „VITA NOWA“» і іншых.
Праца «Вудсток. 30 лет. – Levi`s» знаходзіцца ў калекцыі Луўра.
Работы Цэслера і Войчанкі выстаўляліся на шматлікіх выставах і атрымлівалі ўзнагароды ў многіх краінах Еўропы.
Уладальнік больш за 40 узнагарод міжнародных конкурсаў, біенале і фэстываляў плакату.
За месяц да смерці адбылася выстава на Манмартры ў Парыжы.
Былы «мэр» Магілёва, карупцыянер і прафсаюзны дзеяч Уладзімір Цумараў быў пазбаўлены перадпенсійнай сінекуры.
У Магілёве выбралі новага кіраўніка абласнога аб’яднання прафсаюзаў, лаяльнага да ўлады. Старога, Уладзіміра Цумарава, пасля пераліку заслуг у прафсаюзнай справе праводзілі – магчыма, на пенсію, а магчыма, на іншую «ветэранскую» пасаду.
18 мая 1999 года Уладзімір Цумараў быў затрыманы аператыўнай групай УКДБ на працоўным месцы па падазрэнні ў атрыманні хабару ад аднаго з прадпрымальнікаў.
Падчас агляду яго кабінета сярод дакументаў былі знойдзены раней памечаныя стодоларавыя купюры.
Патлумачыць, адкуль яны ўзяліся, Уладзімір Цумараў не змог. У райвыканкаме ён курыраваў выдачу ліцэнзій на гандаль.
У выніку следства было ўстаноўлена, што Цумараў на працягу доўгага часу атрымліваў хабары. Найбуйнейшы, які ўдалося даказаць у судзе, склаў 3400 долараў. Найменшым хабарам быў прас за 15 долараў.
Адразу пасля турмы галоўны спецыяліст Беларусі па кадрах 24 снежня 2003 года даў згоду на прызначэнне Цумарава кіраўніком адміністрацыі Ленінскага раёна Магілёва, а 12 красавіка 2013 года зрабіў яго кіраўніком усяго горада.
Можна, канешне, казаць, што ўрок пайшоў на карысць і што Цумараў апраўдаў давер. Але…
Калі ў Лукашэнкі, з улікам асаблівасцяў яго характару, памяць на карупцыйныя злачынствы кароткая, то народ сваіх герояў памятае. З мянушкай «Прас», якую яму далі ўдзячныя магілёўцы, Цумараў так і падымаўся па кар’ернай лесвіцы.
Заместитель главы администрации Лукашенко уже посещал быховский консервный завод раньше, и тогда у Дмитрия Матусевича “не было уверенности”.
Заместитель главы администрации Лукашенко Дмитрий Матусевич приехал на ООО “Быховский консервный завод”, передал от него “добро” на дальнейшее процветание производства и парочку добрых напутствий от себя.
Показательно, что Матусевич вспомнил о своем посещении завода восемь лет назад, то есть в 2017 году и тогда “все понимали, вроде как есть производство, но уверенности нет, оборотных средств не было”.
Да и откуда им было взяться? Тогда предприятием вплотную занимался Сергей Громыко – бывший директор ООО “Газосиликат” из Могилева, неизвестно как попавший в директора консервного завода.
Он потом долго ездил в Быхов на суды, связанные с “поставками” березового сока в Африку.
А через пять лет после визита Матусевича антикризисного управляющего ОАО “Быховского консервный-овощесушильный завод” Александра Морозова приговорили к 7,5 годам заключения в ИТК усиленного режима. Оказывается оборотные средства, по крайней мере, на бесцельные командировки Морозова в страны дальнего зарубежья, были.
Что касается радости Матусевича из-за прихода на завод частного инвестора, то она тоже запоздалая – на целых шестнадцать лет, которые были потрачены ставленниками Лукашенко на разворовывание предприятия.
Еще в 2009 году, во время приезда на завод премьера Сергея Сидорского о необходимости прихода на предприятие частного инвестора заговорил директор предприятия Олег Лачев. Тогда за эти речи его сняли с должности.
Но вот “трудные времена” остались позади и Дмитрий Матусевич хвалит частника за то, что тот вложил в доведенное до ручки предприятие 35 миллионов рублей.
Более того, глава администрации видит в этом мудрость Лукашенко.
На самом деле речь идет совсем не о мудрости, а об изворотливости последнего и его приспешников, которые в пиковой ситуации включают заднюю и выдают чужие успехи за свою прозорливость.
Между тем, фокусы с раздачей быховских предприятий на разграбление “крепким хозяйственникам” из Могилева еще не закончились. Один из подельников Морозова, которому удалось избежать ответственности, теперь занимается поставками молочной продукции в Россию, а его отец Валерий Хурсан назначен директором быховского филиала “Бабушкиной крынки”.
Во время процветания Морозова Хурсан состоял в руководстве могилевского винзавода и через сына торговал вином в фирменном магазине быховского консервного завода. Само собой, без накладных и прочей бюрократической волокиты.
И вот пока Дмитрий Матусевич знакомится с “производственными процессами” на консервным заводе, похоже, на молочном предприятии следует ждать процессов уголовных.
На святкаванне 80-годдзя Перамогі адміністрацыя калоніі №15 у Магілёве загадала зняволеным пабудаваць фанерны танк і самалёт. Пайшлі дажджы і ўсё абвісла – руля ў танка, крыло самалёта, а можа быць і фанабэрыя ў адмінстрацыі вязніцы.
Андрэй Войніч, які адсядзеў пяць гадоў па палітычных артыкулах, у сваім Facebook падзяліўся камічнай гісторыяй з магілёўскай калоніі. “Да святкавання 80-годдзя перамогі ў Другой сусветнай вайне кіраўніцтва ПК-15 вырашыла зрабіць пару інсталяцый: адзін савецкі самалёт і нейкі савецкі танк таго перыяду. Судзячы па ўсім, гэта былі Як і Т-34, прычым у арыгінальным памеры” – распавёў палітвязень.
Паказуха з фанеры і кардону
“Рабілася ўсё з фанеры, усё гэта фарбавалася: кожная гусенічка, колца, прапелер – усё цалкам. Кардон, фанера – усё размалёўвалася, і выдаткавана на гэта было велізарная колькасць рэсурсаў і часу. І стаяла гэта на стадыёне, проста на пяску, амаль так, як на малюнку. І калі ўсё гэта было зроблена, пайшлі дажджы – усё размокла, выглядала як калгас, асабліва абвіслая руля танка і крыло самалёціка.
І ўсё гэта было зроблена ўсяго толькі, як я зразумеў, для таго, каб прыехала нейкая камісія ці госці: паглядзелі на гэта, парадаваліся псеўдаэстэтыцы і з’ехалі. Што можна сказаць на гэты конт? У дадзеным выпадку, як мне здаецца, эстэтыка прыкрываецца звычайнымі пантамі. А дакладней – панты, дастаткова дарагія, але не самыя якасныя, выдаюцца за эстэтыку.
У прынцыпе, на дзвюх мадэлях ваеннай тэхнікі лёгка разгледзець мадэль развіцця і ладу Беларусі.”
“Праз фірму-пракладку і з прэміямі”
У каментарыях да гэтага паста іншыя карыстальнікі соцсеткі падзяліліся сваімі заўвагамі і разважаннямі. Так, карыстальнік з нікам Alexei Kireev узгадаў, што “Там было ж яшчэ шмат чаго. І кулямётны дзот і уселякія дробныя цацкі. А руля ў танка абвісала штотыдзень”. Ён таксама не пагадзіўся, што ўся інсталяцыя атрымалася дарагой – маўляў, грошы былі патрачаны толькі на будаўнічыя матэрыялы, а ўзялі гэтыя грошы ў зняволеных-карупцыянераў. Праца зэкаў, нібыта, пры гэтым была бясплатнай. З ім у сваю чаргу не пагадзілася карыстальніца з нікам Veronika Mishchanka: “Чаму бясплатна? Яны ж справаздачу па працаднях робяць. Там яшчэ сабе і прэміі павыпісвалі, а матэрыялы купілі праз сваю фірму-пракладку і бабкі таксама падзялілі. Мне яшчэ годзе так у 2004 г. расказваў знаёмы, як бізнэс рабіў з магілёўскай і бабруйскай калоніяй. Тамака такія схемы!” Фота: сімвалічная ілюстрацыя з старонкі Андрэя Войніча на Facebook.
Генеральный директор могилевского лесохозяйственного предприятия набрал взяток на 600 тысяч рублей.
Генеральная прокуратура направила в суд уголовное дело бывшего гендиректора лесохозяйственного объединения.
Пользуясь служебным положением, он:
договорился с представителями и руководителями ряда коммерческих структур оперативно обеспечивать их за вознаграждение пиломатериалами необходимого размерного ряда, сортности и объемов;
обеспечивал скорейшее погашение задолженности за поставленное ими лесхозам оборудование, а также первоочередную оплату услуг по лесозаготовке.
За это генеральный директор с мая 2014 года по 14 декабря 2024 года неоднократно получал взятки в виде денег, материальных ценностей и выгод имущественного характера.
Общая сумма взяток оценивается в 600 тысяч рублей.
Тут-то и начинаешь понимать сакральный смысл любимой присказки идеологов лесхозов Могилевщины о том, что лес – их богатство.
Фото иллюстративного характера из открытых источников.
Деятельность строительных организаций проанализировал КГК Могилевской области и нашел огрехов выше крыши.
Список выявленных нарушений впечатляет:
завышение стоимости выполненных за счет средств бюджета строительно-монтажных работ;
выплата премии руководителю предприятия при наличии задолженности по платежам в бюджет;
незаконное отнесение на затраты расходов по использованию личных автомобилей работников.
Одно из районных управлений капитальным строительством незаконно получило 345 тысяч рублей.
В другом случае обнаружено нецелевое использование средств дольщиков в сумме более 300 тысяч рублей, в третьем – несвоевременная отработка бюджетных авансов на сумму около 600 тысяч рублей.
КГК удешевил стоимость строительства объектов на три миллиона рублей за счет исключения из проектно-сметной документации излишних работ и затрат.
Похоже, что в строительной сфере области творится черт знает что, а привлечение должностных лиц “к административной и дисциплинарной ответственности” ситуацию не меняет. А если не искать нейтральных формулировок, то все эти грехи можно назвать двумя словами – распил бюджета.
Фото иллюстративного характера из открытых источников.
Два года лишения свободы с отсрочкой получил инженер предприятия в Могилеве, который за вознаграждение помогал коммерческой организации побеждать в тендерах.
Как выяснил суд Ленинского района Могилева, в трудовые обязанности инженера входила подготовка документов, необходимых для выбора поставщика товаров для нужд предприятия. Он рассылал запросы на коммерческие предложения потенциальным поставщикам. По договоренности с одной из коммерческих организаций, когда ценовые предложения иных возможных поставщиков оказывались более выгодными, он уведомлял об этом представителя этой коммерческой организации и сообщал, какое ценовое предложение следует представить, чтобы руководство предприятия выбрало именно ее. За это инженер получал вознаграждение от этой организации. Такими действиями он занимался с апреля 2023 года по июнь 2025 года.
“В результате с данной коммерческой организацией были заключены договоры на общую сумму порядка 200 тыс. рублей, за что обвиняемый в качестве незаконного вознаграждения получил денежные средства на общую сумму 12 890 рублей” – говорится в сообщении на сайте Верховного суда.
На суде он признал свою вину в получении незаконного вознаграждения, раскаялся и добровольно уплатил доход, полученный преступным путем. В итоге ему было назначено наказание в два года лишения свободы и штраф в 400 базовых величин (16 800 рублей). Также к нему применена отсрочка в исполнении наказания на два года.
Комитет государственного контроля и департамент финансовых расследований Могилевской области проверил исполнение поручения Лукашенко об уборке древесины с полей и опушек региона.
На полную катушку отличился климовичский лесхоз. Там, вблизи деревни Барсуки гнило 1,5 тысячи кубов дровяной древесины.
История лишнего леса выглядит так:
по решению суда Климовичского района он был безвозмездно передан климовичскому лесхозу
лесхозу древесина оказалась не нужна, большая ее часть по символической цене и в долг была реализована одному из сельхозпредприятий района.
этому предприятию в таком объеме дрова были не нужны – это его потребность на несколько лет.
В конце концов лесхоз поступил так, чтобы и дрова глаза не мозолили, отчетность выглядела красиво.
На склад предприятия было перевезено около тысячи кубов древесины, а на все остальное были составлены фиктивные документы. Лишнее сотрудники лесхоза попросту сожгли, чтобы замести следы.
Теперь действиям “хозяев” леса дается правовая оценка.
Быховские чиновники хвалят частные предприятия, примазываются к чужим успехам, жонглируют цифрами, но напрочь забывают о своих бесконечных проколах.
Недавнийрассказ об успехах властей Быхова по привлечению в район инвестиций начался с минского предпринимателя Юрия Некрашевича, решившего вложиться в производство шоколадных батончиков.
Его завод расположился в здании тихо загнувшегося предприятия, пытавшегося выпускать пластиковые крышки.
О чем не договаривают местные власти, ухитрившиеся запустить в рамках идеи “один район – один проект” аж два производства?
Переквалификация длиной в тридцать лет
В 1996 году дивизия морской авиации прекратила свое существование, оставив в наследство Быхову более 500 зданий: казармы, склады, штаб и многое другое.
Власти сразу приступили к активному их использованию:
в бывшей матросской столовой разместили мясокомбинат;
в офицерской столовой – магазин;
в одной казарме – торговый центр;
в другой казарме – церковь;
в лазарете – местный отдел образования;
в штабе дивизии – детскую школу искусств;
в штабе полка – РОВД;
в нынешнем году и еще одно здание переквалифицировали в небольшое производство.
Простая арифметика показывает, что за тридцать лет, кстати приходящихся на правление Лукашенко, быховские чиновники, с грехом пополам, “освоили” восемь из пятиста объектов.
Правда, недавно в головы быховских “привлекателей” инвестиций пришла блестящая мысль и завод шоколадных батончиков, якобы стал ее воплощением в жизнь.
Предприниматель Некрашевич говорит, что “мы нашли здесь здание, подходящее по всем параметрам: площадь, размеры, коммуникации, расположение. Оно было в более-менее нормальном состоянии, к тому же его можно было взять в аренду, а не сразу выкупать”.
Чиновники же утверждают, что “это не удача предпринимателя, а прагматичный подход местной власти к развитию региона.”
Заместитель председателя райисполкома Анна Кондратьева объясняет, что изобрела безотказный способ использовать неиспользуемые здания – не пытаться продать их подороже, а сразу пустить в ход джокер: реализовывать “заброшки” за одну базовую.
Любуемся итогами:
одно из пустующих зданий на Быховщине выкупил фермер – под склад;
в другом местный предприниматель открыл магазин;
и даже производитель удобрения «АгроСива» купил здание.
Не густо. Правда, есть в запасе еще и взлетная полоса быховского аэродрома, которую тоже выставили на торги, но желающих купить этот странный объект так и нашлось. Злополучную полосу, кстати, пытались поставить на баланс завода, который для начала разворовали, а потом “воскресили”.
Чего только не вытворяли “крепкие хозяйственники” с бывшим флагманом консервной промышленности!
При прямом соучастии быховских властей предприятие довели до такого состояния, что последнего “антикризисного” пришлось даже посадить.
Что в итоге? Откровенная уголовщина стыдливо названа “непростой историей”, а после того, как в 2023 году завод выкупил частный инвестор – российская компания «Экспресс-Кубань» – местная власть стала проводить на предприятии семинары-симпозиумы по правильному хозяйствованию и фотографироваться на фоне банок с горошком, к которому уже не имеет ни малейшего отношения.
Другой повод для отчета об успехах быховских чиновников – “местная гордость: электростанция ООО «ЭнергоЛесТехКомплекс», самая крупная из всех работающих на отходах деревообработки в стране”.
Гордость-то может и местная, но за гранты – Евросоюза. И если завод все-таки построен, то никакой заслуги райисполкома здесь нет – дотации ЕС выстроены таким образом, что украсть деньги нельзя.
Государственно-частное партнерство в Быхове: вы работаете, а мы рассказываем
О процветании Быховского района подробно рассказала первый заместитель председателя райисполкома, изобретательница прагматичного метода быстрой продажи “заброшек” Анна Кондратьева.
Вот как это выглядит:
в районе проводится капремонт домов, благоустраиваются дворы и территории детских садов, а также продолжается работа по обеспечению питьевой водой соответствующего качества;
большое внимание уделяется ремонту и содержанию дорог;
в этом году завершен капремонт двух корпусов районной больницы, установили там новое современное оборудование;
улучшается и инфраструктура для спорта и отдыха. есть современный ФОЦ, два бассейна, залы единоборств и игровых видов спорта, тренажерный зал, установлены трибуны для зрителей и запасных игроков на футбольном стадионе;
активно развивается зона Чигиринского водохранилища и туристического кластера «Чигиринка».
К сказанному трудно что-то добавить, но мы постараемся:
быховский физкультурно-оздоровительный центр существовал задолго до восхода звезды Анны Кондратьевой на местном небосклоне. ФОЦ достался городу от военных моряков. Он – есть, но заслуги Кондратьевой в этом нет;
из-за затянувшегося капремонта двух корпусов районной больницы быховчане на два года остались без флюорографического кабинета;
главного спасителя детских площадок и любителя капитального ремонта домов, директора УКП “Быховский жилкомхоз” Дмитрия Липского задержали по подозрению во взятках 21 марта. Его место до сих пор вакантно.
Выходит, что в Быхове все не так и радужно, как хотят показать местные чиновники. Выворачивать факты наизнанку они умеют, а вот добиться хотя бы элементарного порядка пока не получается.
