Tag: колония 15

Палітзняволены расказаў пра калгасную паказушнасць з прыкметамі карупцыі ў магілёўскай калоніі

Навіна ад

На святкаванне 80-годдзя Перамогі адміністрацыя калоніі №15 у Магілёве загадала зняволеным пабудаваць фанерны танк і самалёт. Пайшлі дажджы і ўсё абвісла – руля ў танка, крыло самалёта, а можа быць і фанабэрыя ў адмінстрацыі вязніцы.

Андрэй Войніч, які адсядзеў пяць гадоў па палітычных артыкулах, у сваім Facebook падзяліўся камічнай гісторыяй з магілёўскай калоніі. “Да святкавання 80-годдзя перамогі ў Другой сусветнай вайне кіраўніцтва ПК-15 вырашыла зрабіць пару інсталяцый: адзін савецкі самалёт і нейкі савецкі танк таго перыяду. Судзячы па ўсім, гэта былі Як і Т-34, прычым у арыгінальным памеры” – распавёў палітвязень.

Паказуха з фанеры і кардону

“Рабілася ўсё з фанеры, усё гэта фарбавалася: кожная гусенічка, колца, прапелер – усё цалкам. Кардон, фанера – усё размалёўвалася, і выдаткавана на гэта было велізарная колькасць рэсурсаў і часу. І стаяла гэта на стадыёне, проста на пяску, амаль так, як на малюнку. І калі ўсё гэта было зроблена, пайшлі дажджы – усё размокла, выглядала як калгас, асабліва абвіслая руля танка і крыло самалёціка.

І ўсё гэта было зроблена ўсяго толькі, як я зразумеў, для таго, каб прыехала нейкая камісія ці госці: паглядзелі на гэта, парадаваліся псеўдаэстэтыцы і з’ехалі. Што можна сказаць на гэты конт? У дадзеным выпадку, як мне здаецца, эстэтыка прыкрываецца звычайнымі пантамі. А дакладней – панты, дастаткова дарагія, але не самыя якасныя, выдаюцца за эстэтыку.

У прынцыпе, на дзвюх мадэлях ваеннай тэхнікі лёгка разгледзець мадэль развіцця і ладу Беларусі.”

“Праз фірму-пракладку і з прэміямі”

У каментарыях да гэтага паста іншыя карыстальнікі соцсеткі падзяліліся сваімі заўвагамі і разважаннямі. Так, карыстальнік з нікам Alexei Kireev узгадаў, што “Там было ж яшчэ шмат чаго. І кулямётны дзот і уселякія дробныя цацкі. А руля ў танка абвісала штотыдзень”. Ён таксама не пагадзіўся, што ўся інсталяцыя атрымалася дарагой – маўляў, грошы былі патрачаны толькі на будаўнічыя матэрыялы, а ўзялі гэтыя грошы ў зняволеных-карупцыянераў. Праца зэкаў, нібыта, пры гэтым была бясплатнай. З ім у сваю чаргу не пагадзілася карыстальніца з нікам Veronika Mishchanka: “Чаму бясплатна? Яны ж справаздачу па працаднях робяць. Там яшчэ сабе і прэміі павыпісвалі, а матэрыялы купілі праз сваю фірму-пракладку і бабкі таксама падзялілі. Мне яшчэ годзе так у 2004 г. расказваў знаёмы, як бізнэс рабіў з магілёўскай і бабруйскай калоніяй. Тамака такія схемы!”

Фота: сімвалічная ілюстрацыя з старонкі Андрэя Войніча на Facebook.

У Магілёве дадаткова судзілі палітвязня, у якога ўжо 12 гадоў турмы

Навіна ад

Асуджанаму на 12 гадоў калоніі палітвязню з Берасця, анархісту Аляксею Галаўко дадалі яшчэ паўгода зняволення.

Разляд новай крымінальнай справы ў Магілёве ў дачыненні да Аляксея прайшоў яшчэ 5 верасня 2025 года, але вядома пра яго стала толькі на днях. Палітвязня прызналі вінаватым паводле арт. 411 КК (злоснае непадпарадкаванне законным патрабаванням адміністрацыі калоніі). Па звестках @belarus_abc, Аляксею дадалі яшчэ паўгода зняволення.

Як піша Праваабарончы цэнтр “Вясна”, Аляксей родам з Берасця. Яго затрымалі 5 сакавіка 2021 года па крымінальнай справе, заведзенай на актывістаў анархісцкага руху. Пазней яму прызначылі 12 гадоў калоніі ва ўмовах узмоцненага рэжыму і штраф у памеры 700 базавых велічыняў.

У сярэдзіне сакавіка 2023 года стала вядома, што палітзняволенага этапавалі ў магілёўскую калонію №15. Напрыканцы ліпеня стала вядома, што палітвязень утрымліваецца ў ПКТ.

Фотаздымак: Праваабарончы цэнтр “Вясна”

Экс-палітвязень: у магілёўскай калоніі бачыў, як бензапіла рэзала твар людзям

Навіна ад

Відэааператар і журналіст Вячаслаў Лазараў, які быў рэпрэсаваны ў 2023 годзе, распавёў пра здзекі ў магілёўскай калоніі №15 і жудасныя ўмовы працы зняволеных.

Вячаслава Лазарава затрымалі ў лютым 2023 года. Праз восем месяцаў яго асудзілі да пяці з паловай гадоў пазбаўлення волі, а яго жонку Таццяну Пыцько – да трох гадоў калоніі (пасля апеляцыі жанчыну адпусцілі на волю). Падставай для пераследу стала іх супрацоўніцтва з “Белсатам”. Увесь гэты час іх дачка, якой на той момант быў адзін год, знаходзілася спачатку ў органах апекі, а затым – у бабулі.

Холад, знявагі і здзек

Напрыканцы лістапада 2023 года Вячаслаў Лазараў трапіў у магілёўскую папраўчую калонію №15. Ён прызнаецца, што чакаў хоць нейкай палёгкі пасля СІЗА – магчымасці ўбачыць неба, крыху адчуць паветра. Але рэальнасць аказалася куды страшнейшай.

“Калі мяне прывялі да начальніка калоніі, я пачаў размаўляць на беларускай мове, але мяне выгналі. Так адбывалася пяць разоў запар. Потым начальнік калоніі сказаў: “Ты супрацоўнічаеш з “Белсатам”? – Яны пра мяне кепскія рэчы пісалі. Ты ведаеш, што калі табе на вочы патрапіць вадкасць для апрацоўкі дрэваў – ты застанешся сляпым? Ага, у цябе задраны каўнерык – значыць, 15 сутак”. Так я ўпершыню трапіў у ШІЗА, з якога не вылазіў: за першыя паўгода я правёў там 80 дзён” – распавёў Вячаслаў Праваабарончаму цэнтру “Вясна”.

Ён апісвае ШІЗА як месца, дзе чалавека ламалі маральна і фізічна. Там – лёд на сценах, ложак на ланцугу без матраца, адзін халодны камплект адзення з надпісам «ШІЗА». Спаць можна толькі па паўгадзіны, бо прачынаешся ад холаду.

“Міску з ежай спецыяльна акунулі ў кашу, каб яна з яе сцякала, працягнулі яе ў акенца і смяяліся. І яшчэ казалі, што нешта дадалі туды. Я адразу зразумеў, што гэта здзек і не дакрануўся да ежы. Калі аддаваў назад, яшчэ засунуў туды кубак з гарбатай – каб так паказаць свой пратэст. На здзіўленне, кантралёр паглядзеў і нічога не сказаў” – кажа былы палітвязень.

Паводле Вячаслава, хоць фізічнага гвалту да палітвязняў ён не назіраў, маральны ціск быў паўсюль. Іх спрабавалі прымусіць да прыніжальнай працы, напрыклад, падбіраць недакуркі.

“Калі б я пагадзіўся праз няведанне, мяне б таксама перавялі ў нізкі статус. Але калі я паспрабаваў адмовіцца, мяне тут жа паспрабавалі выкрыць у тым, што я прытрымліваюся зладзейскіх паняццяў, а гэта фармальна забаронена. Тады я тлумачыў, што я не палю, таму для мяне гэта зневажальна, але я не адмаўляюся ад іншай працы. Але акрамя таго, яны могуць даць табе заданне перанесці ў адзіночку цяжкія рэчы – а гэта немагчыма. І калі ты просіш дапамогі, то гэта расцэньваюць як адмову ад працы. Вядома, у абодвух выпадках табе даюць парушэнні і закідваюць у ШІЗА. Я ўжо прыняў, што хутка ў мяне будзе 411-ы артыкул і змірыўся, але потым ціск прайшоў і пра мяне неяк забыліся” – распавёў Вячаслаў.

Умовы працы пагражаюць жыццю

Праца ў калоніі – цяжкая і небяспечная. Хоць афіцыйна працоўны дзень доўжыцца з 8 да 16, зняволеныя часта застаюцца да позняга вечара. Найбольшая частка працуе на дрэваапрацоўцы.

“На прамзоне я бачыў больш здарэнняў, чым за ўсё жыццё. Праз умовы працы выляталі бярвёны, ударалі па руках і нагах. Я бачыў, як адлятала бензапіла і рэзала твар людзям. Станкі настолькі старажытныя, што адна з дэталяў стрэліла ў столь і адрыкашэціла зусім побач з адным палітвязнем – а важыла яна кілаграм 20. Проста цуд, што яна не забіла яго” – адзначае былы палітвязень.

За сваю працу вязні атрымліваюць толькі сімвалічны заробак – каля сямі рублёў. Пры гэтым частку могуць вылічваць у якасці “кампенсацыі шкоды”. Асабліва цынічным, паводле Вячаслава, было тое, што частка вытворчасці працуе на вайсковыя патрэбы.

“Гэта тычылася і дэталяў, і адзення на швейнай вытворчасц. Адмовіцца было немагчыма, галоўная задача там – захаваць здароўе. Бальнічны там, дарэчы, давалі толькі з тэмпературай за 38. Я двойчы ляжаў у лякарні з пнеўманіяй пасля ШІЗА. Часцей людзі ідуць па дапамогу не да медыкаў, а адзін да аднаго: там жа сядзяць розныя людзі – ад дактароў да псіхолагаў. Таму ўсе імкнуліся дапамагаць адзін аднаму і абменьвацца інфармацыяй пра тыя ж памілаванні”.

У верасні 2025 года, праз два з паловай гады зняволення Вячаслаў стаў адным з тых, каго прымусова перамясцілі на тэрыторыю Літвы.

Фотаздымак: Праваабарончы цэнтр “Вясна”

Вязень магілёўскай калоніі: перад смерцю маці дасылала тэлеграму, а яе не перадалі

Навіна ад

Былы палітвязень і экс-міліцыянт Мікалай Казлоў, які адбываў пакаранне ў магілёўскай калоніі №15, распавёў пра катаванні, карцары і расчараванне сярод беларускіх сілавікоў.

З карантыну ў ШЫЗА

У 2021 годзе старшыню Аб’яднанай грамадзянскай партыі Мікалая Казлова ў чарговы затрымалі і асудзілі на два з паловай гады пазбаўлення волі за нібыта ўдзел у “групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак”. Палову з гэтага тэрміну ён правёў у штрафным ізалятары і памяшканні камернага тыпу, нярэдка трымаў галадоўкі і сядзеў у адзіночцы.

Гэта адбывалася ў калоніі №15 пад Магілёвам, піша Радыё Свабода. Паводле Казлова, яго мінулае ў міліцыі стала прычынай асабліва жорсткага стаўлення з боку адміністрацыі. Адразу пасля карантыну яго кінулі ў ШІЗА. Потым заўсёды сачылі, ціснулі, амаль год не дапускалі адваката, кажа былы палітвязень.

Нягледзячы на гэта, звычайныя вязні, паводле яго, ставіліся без варожасці. “Некаторыя “стукалі”, бывала, але гэта звычайная рэч” – кажа ён.

Пра цяжкія ўмовы ізалятара Казлоў неаднаразова гаварыў з кіраўніцтвам калоніі. Ён успамінае, як першы раз трапіў у ШІЗА адразу пасля карантыну:

“Дванаццаць афіцэраў сабраліся ў начальніка калоніі і пачалі мяне выхоўваць. Казалі пра здрадніка і сцяг, згадвалі паліцаяў і фашыстаў – уся гэтая агітацыя. Тады я іх пытаюся: а як быць з расійскім сцягам ды прапаную ім разабрацца, колькі расійскіх войскаў змагаліся пад трыкалорам за фашыстаў. І дыскусія спынілася. Таму потым мяне перасталі паказальна выхоўваць. Збяруцца ўтрох начальнік Лазарэнка з намеснікамі Федарэнкам ды Ігнаценкам і хуценька даюць ШЫЗА» – ўспамінае Казлоў.

Паводле яго, умовы ў ШІЗА і ПКТ былі надзвычай цяжкія. Скаргі на холад не дапамагалі, а ізаляцыя магла доўжыцца месяцамі.

«Ніхто ад добрага жыцця ня робіць суіцыд. У калоніі, калі захочуць, могуць зрабіць умовы невыноснымі. Удавіцца ў ШІЗА цяжка, бо там назіранне праз камеры, але, відаць, магчыма» – кажа ён.

Казлоў прыгадвае выпадак, калі да яго ў адзіночку падсадзілі чалавека з псіхічным захворваннем. “Ён спрабаваў ўдавіцца на цэпах, якімі нары прычапляюцца да сцяны. Ледзь паспеў яго выратаваць. Калі ж камусці ўсё ж удалося, то віна на кантралёрах», – падкрыслівае Мікалай Казлоў.

Мінус 30 кілаграмаў

За час у зняволенні Мікалай Казлоў страціў каля 30 кілаграмаў. “Падсілкавацца немагчыма. Да крамы не даходзіў – як чарга [ісці], дык кідаюць у ШІЗА. У іх ёсць шмат “падлянак”, каб зрабіць умовы нечалавечымі” – расказвае ён.

Першыя паўгода ў ПК-15 былы палітвязень працаваў на ачыстцы дратоў, але атрымліваў капейкі. Ён прыйшоў да высновы, што турэмная сістэма Беларусі абсалютна карумпаваная.

“Гэта абсалютна карумпаваная структура, у якой вязні як нявольнікі. Там, здаецца, раскрадаецца ўсё. Пакуты палітычных – гэта адна справа, а другая – нічым не прыкрытыя рабаванні. Прыкладам, вязні распісваюцца ў атрыманні новай вопраткі, а потым нічога не атрымліваюць. Дык гэта што?” – кажа Казлоў.

Маўчалі аб смерці маці

Мікалай Казлоў перакананы, што супрацоўнікі сілавых структур, якія ўдзельнічалі ў рэпрэсіях, павінны панесці адказнасць.

“Усе мусяць прайсці праз тое, праз што мы прайшлі: арышт, следства, суд, вязніца. Вось супраць мяне дакладна рабілі злачынствы, стваралі катавальныя ўмовы. Дык чаму гэта трэба дараваць? Не. Хай адкажуць паводле закону” – гаворыць былы палітвязень.

Ён адзначае, што міліцыянты ў 2020 годзе былі не аднароднымі. Была падтрымка пратэстоўцаў прыкладна ў 30% міліцыянтаў. Цяпер усё інакш. “У мяне склалася ўражанне нейкага змроку. Здаецца, міліцыянты вельмі расчараваныя. ГУБАЗіК і КДБ, верагодна, інакш сябе адчуваюць, але шараговыя міліцыянты ў роспачы” – мяркуе Мікалай Казлоў.

Асабістае гора стала для яго найцяжэйшым ударам. Пакуль Казлоў быў у калоніі, памерла яго маці, і ён нават не ведаў пра гэта, пакуль яе ўжо не пахавалі.

«Маці дасылала мне тэлеграму, а яе нават не перадалі. Потым сказалі, што маглі б адпусціць, калі б я ведаў раней. Але я даведаўся, калі было позна. Не магу гэтага дараваць» – кажа былы палітвязень, які цяпер знаходзіцца ў Бельгіі.

Фотаздымак: Радыё Свабода

Паднябеннага збіваў начальнік магілёўскай калоніі Лазарэнка, сведчыць былы вязень

Навіна ад

Загінуўшы ў магілёўскай калоніі №15 палітвязень Андрэй Паднябенны падчас зняволення спазнаў здзекі і катаванні, сведчаць былыя сядзельцы.

Судовы пераслед і жыццё ў калоніі

Нагадаем, што гамельчука Андрэя Паднябеннага затрымалі 5 лістапада 2021 года. Яго абвінавацілі ў падпале машыны начальніка абласнога ўпраўлення Дэпартамента выканання пакаранняў, праколе колаў у 39 тралейбусаў і кіраванні Telegram-каналам, прызнаным «экстрэмісцкім фарміраваннем». Суд вынес цяжкі прысуд: 15 гадоў калоніі, а пазней дадаў яшчэ год і восем месяцаў.

У жніўні-верасні 2023 года Паднябенны трапіў у магілёўскую калонію, дзе хутка апынуўся ў ШІЗА. Паводле сведчанняў былых вязняў, з якімі размаўляла выданне “Наша ніва”, у штрафным ізалятары ён правёў не менш за 50 сутак. Андрэй часта скардзіўся на здароўе, таму імкнуўся атрымаць больш лёгкую працу – прыбіранне тэрыторыі замест працы на вытворчасці. Ён рэгулярна звяртаўся ў медчастку і займаўся фізічнымі практыкаваннямі, каб падтрымаць сябе ў форме.

Сярод іншых вязняў Андрэй карыстаўся павагай, але многія пазбягалі кантактаў з ім праз ярлык «тэрарыста». Аднойчы яго перавялі ў атрад з пераважна пажылымі вязнямі. Перадачы яму часта не дазвалялі, таму іншыя сядзельцы дзяліліся з ім ежай і рэчамі.

Ціск, збіццё і ўспаміны таварышаў

Паводле былых вязняў, Андрэй распавядаў, што былы начальнік калоніі ПК-15 Аляксей Лазарэнка збіваў яго. Нягледзячы на цяжкія ўмовы і частыя пакаранні, ён заставаўся ветлівым і стойкім чалавекам. «Ён верыў і казаў, што будзе ісці да канца. Я плакаў, калі даведаўся пра яго смерць. Ён быў моцны чалавек» – успамінае адзін з яго знаёмых па калоніі.

Аляксей Лазарэнка
Аляксей Лазарэнка

Афіцыйная прычына смерці Паднябеннага – удушша, што звычайна пішуць, калі хочуць паведаміць, што чалавек павесіўся.

Смерць Паднябеннага стала цяжкім ударам для яго блізкіх. У Андрэя засталіся трое дзяцей, а гісторыя яго жыцця стала чарговым сведчаннем жорсткага ціску на палітвязняў у Беларусі.

Фотаздымак: spring96.org

Мінскі бізнесмен аказаўся ў магілёўскай калоніі за сумленную пазіцыю

Навіна ад

Мінскага бізнесмена Генадзя Саўрыцкага трымаюць ў магілёўскай калоніі за патрабаванне да сілавікоў спыніць гвалт. Яго жонка і дачка таксама палітзняволенныя.

Як паведамляе Праваабарончы цэнтр “Вясна”, 61-гадовага Генадзя Саўрыцкага затрымалі 7 лютага 2024 года, а за яго 59-гадовай жонкай Ірынай і 23-гадовай дачкой Віялетай прыйшлі 22 лютага. Разгляд справы сям’і пачаўся 13 лістапада 2024 года ў Мінскім гарадскім судзе ў адкрытым рэжыме. Іх абвінавачвалі ў “распальванні іншай сацыяльнай варожасці”.

Сутнасць абвінавачванняў – у стварэнні відэазвароту 21 чэрвеня 2020 года з падборкай адпаведных відэаролікаў з інтэрнэту, які суправаджаецца вершам расійскага паэта Яўгена Еўтушэнкі “Не надо бояться густого тумана…” аб дзейнасці супрацоўнікаў міліцыі. 

Па меркаванні следства, гэты ролік змяшчае негатыўную ацэнку, прыкметы распальвання варожасці ў дачыненні да супрацоўнікаў міліцыі, а таксама фармаванне і падмацаванне негатыўнага сацыяльнага стэрэатыпу, адмоўнага вобразу прадстаўнікоў дадзенай групы з дапамогай ідэалагічна матываванага абразы і ў форме заклікаў да актыўнага супраціву супрацоўнікам праваахоўных органаў.

Пасля гэтага дадзены відэазварот Генадзь распаўсюдзіў у прыватных перапісках у мессенджары WhatsApp, а таксама ў працоўным чаце ў тэлеграме.

На судзе Віялета Вярбіцкая віну не прызнала. Яна распавяла, што па просьбе бацькі запісала на відэа зварот да супрацоўнікаў на прыдваровай тэрыторыі свайго дома. Пры гэтым мэты відэа ёй былі не цікавыя. У канцы свайго выказвання яна паказала рукамі сімвал любові ў выглядзе сэрца. Свой зварот яна пачынала са слоў: “Хочу обратиться к правоохранительным органам, которые давали присягу охранять и защищать свой народ, а вы избиваете и запугиваете нас. Кто же дает вам такие приказы, избивать свой народ, чтобы держать нас в страхе…”

Ірына Саўрыцкая таксама віну не прызнала. Яна распавяла, што таксама запісала відэа па просьбе мужа, але мэты яго былі ёй невядомыя. Пазней яна была абураная фактам стварэння відэароліка, прасіла мужа яго выдаліць.

Генадзь на судзе віну не прызнаў. Ён распавёў, што ў адзін з дзён лета 2020 года на эмоцыях ад убачаных у інтэрнэце звестак аб ужытым з боку супрацоўнікаў гвалце да пратэстоўцаў вырашыў запісаць відэазапіс са зваротам супрацоўнікам з заклікам да абгрунтаванага прымянення сілы. Прыдумаў тэкст выступу, пасля чаго папрасіў сваю дачку яго прачытаць. Таксама ён папрасіў жонку выказацца аб выбарах. 

Першапачаткова яна адмаўлялася, але ён угаварыў яе сказаць на камеру некалькі словаў. Падчас запісу відэа выступы жонкі і дачкі ён паказваў ім далонямі рук сімвал дабра ў выглядзе сэрца, яны паказалі яму ў адказ такі ж сімвал. У гэты ж дзень ён выказаў на відэа пажаданні аб далейшым лёсе краіны, у канцы свайго выступу таксама паказаў сімвал у выглядзе сэрца. Пасля гэтага ён знайшоў у інтэрнэце відэаролікі і змантаваў відэа. У гэты ж дзень адправіў яго некалькім сваім знаёмым і сваякам. Паводле Генадзя, жонка і дачка да стварэння дадзенага роліка адносінаў не маюць. Яны толькі сказалі на камеру некалькі фраз, якія ён папрасіў. 

У выніку суддзя Макарэвіч прызначыў усім па пяць гадоў калоніі. Саўрыцкія абскарджвалі прысуд, але Вярхоўны суд пакінуў яго без зменаў. Ірыну і Віялету Саўрыцкіх адправілі адбываць тэрмін у гомельскую калонію № 4, а Генадзя – у магілёўскую калонію № 15. Усіх уключылі ў “спісы тэрарыстаў”.

Калаж: “Наша Ніва”

Жыццё вязняў калоніі №15 пагоршылася з прыходам новага начальніка

Навіна ад

З прыходам на пасаду начальніка магілёўскай калоніі №15 Івана Ігнаценкі родзічы вязняў больш не могуць выбраць для их тавар у інтэрнэт-магазіне ўстановы.

Як піша Mayday, цяпер у інтэрнэт-магазіне калоніі №15 родзічы вязняў могуць толькі купіць сертыфікат, вартасцю ад 50 да 1500 рублёў, абсалютна не ведаючы, якія прадукты збяруць на яго супрацоўнікі калоніі. Цяпер спіс тавараў больш не публікуецца ў інтэрнэт-магазіне.

Акрамя таго, адміністрацыя калоніі паведаміла, што пры адсутнасці грошай на асабовым рахунку доўгія спатканні могуць быць адменены. Такое патрабаванне ўзнікла з-за таго, што адміністрацыя патрабуе перадаплату за спатканні. Пры гэтым у іншых калоніях заплаціць па-ранейшым можна ў момант засялення ці пасля яго ў бухгалтэрыі пенітэнцыярнай установы.

Як раней паведамлялася, у калоніі №15 у ліпені забаранілі перадаваць сумкі-шопперы, парфюміраваныя крэмы і кепкі устаноўленага ўзору, набытыя па-за калоніі.

У канцы чэрвеня стала вядома, што ў калоніі памяняўся начальнік. У сувязі з дасягненнем 50-гадовага ўзросту Аляксей Лазарэнка пакінуў пасаду. Замест яго быў прызначаны Іван Ігнаценка, які займаў у гэтай жа калоніі пасаду намесніка начальніка па рэжыме і аператыўнай працы. З яго прыходам асуджаным цалкам забаранілі перасылаць кнігі, спасылаючыся на тое, што ў калоніі і так добрая бібліятэка.

Фотаздымак https://rup15mag.by/ 

Склонный к садизму начальник могилевской колонии №15 уходит с должности

Навіна ад

Уходит на пенсию полковник Алексей Лазаренко — начальник могилевской исправительной колонии №15, имя которого связано с пытками, угрозами и психологическим террором в отношении политзаключенных.

Как стало известно “Нашей ниве”, 29 июня 2025 года Лазаренко исполняется 50 лет — по достижении пенсионного возраста он уходит на пенсию. Он давно известен правозащитникам, бывшим заключенным и журналистам своими грубыми методами управления. Он находится под европейскими санкциями за участие в репрессиях против оппонентов режима.

Десятки бывших политзаключенных свидетельствовали о психологическом давлении и даже физическом насилии, которые допускал Лазаренко в стенах колонии. Он открыто высказывался о своем отношении к прессе и адвокатам: «Журналисты, адвокаты — это самые плохие люди в мире», — кричал он журналисту «Радыё Свабода», политзаключенному этой колонии Олегу Груздиловичу. После этой сцены Груздиловича немедленно отправили в штрафной изолятор (ШИЗО).

В июне 2021-го один из «политических» глотал металлические предметы в отчаянной попытке прекратить издевательства, а когда об этом стало известно, начальник колонии Алексей Лазаренко лично избил заключенного, за что попал под санкции Великобритании.

Самым трагичным эпизодом за время командования Лазаренко стала смерть 22-летнего политзаключенного Дмитрия Шлетгауэра в октябре 2024 года. Молодой человек, который только прибыл в ИК №15, почти сразу оказался в ШИЗО, где, по предварительной версии, покончил с собой. Этот случай вызвал волну возмущения у правозащитников и снова обратил внимание на жестокие условия содержания в могилевской колонии.

Теперь ИК №15 возглавит полковник Иван Игнатенко. Правозащитники надеются, что уход Лазаренко хоть немного снизит градус репрессий и бесчеловечного обращения в колонии.

Фото: “Наша ніва”

Сталі вядомыя імёны супрацоўнікаў магілёўскай калоніі, датычных да смерці палітзняволенага Дзмітрыя Шлетгаўэра

Навіна ад

Дзмітрый Шлетгаўэр памёр у магілёўскай калоніі №15 23 лістапада 2023 года, паведамляе праваабарончы цэнтр “Вясна”. Пасля таго, як яго былыя сукамернікі выйшлі на волю і звязаліся з прадстаўнікамі рэсурса dissidentby, сталі вядомыя імёны людзей, фактычна адказных за гібель палітзняволенага. 

Гэта аператыўныя работнікі выпраўленчай калоніі №15 у Магілёве Юрый Арлоў і Ілля Кіслякоў – паведамляе рэсурс. Менавіта яны, дзейнічаючы пад кіраўніцтвам начальніка калоніі Аляксея Лазарэнкі, ажыццяўлялі на Дзмітрыя Шлетгаўэра сістэматычны псіхалагічны і фізічны ціск, рэгулярна змяшчалі яго ў ШІЗА нягледзячы на наяўнасць хранічнага захворвання.

Арлоў Кіслякоў
Фота: dissidentby

Прычынай жорсткага абыходжання, па звестках крыніц рэсурса dissidentby, было тое, што Дзмітрый Шлетграўэр адмаўляўся супрацоўнічаць з адміністрацыяй калоніі, “не здаваў” іншых і адкрыта выказваў нязгоду з дзеяннямі адміністрацыі. “Ён трымаўся, але яны рабілі ўсё, каб зламаць” – паведамілі сведкі.

1 лістапада 2024 года праваабарончы праект “Вясна” паведаміў, што ў калоніі ў Магілёве памёр 22-гадовы грамадзянін Расіі, ураджэнец Алтая Дзмітрый Шлетгаўэр. У пасведчанні аб смерці напісалі “механічная асфіксія”. Раней Брэсцкі абласны суд прызнаў Шлетгаўэра вінаватым па артыкулах аб шпіянажы і садзейнічанні экстрэмісцкай дзейнасці, прыгаварыўшы да 12 гадоў. Сутнасць абвінавачанняў невядомая да гэтага часу – працэс праходзіў у закрытым рэжыме.