В горецкой исправительной колонии №9 отказывают в приеме для осужденных сезонных овощных передач, разрешенных Правилами внутреннего распорядка.
Как пишет MAYDAY TEAM, речь идет о дополнительных “витаминных передачах” из фруктов и овощей весом 10 кг, которые принимаются вместе с режимной передачей в осенне-зимний период при личной передаче родственниками (запрещено пересылать почтой). Право на получение осужденными такой передачи прописано в п.113 Правил внутреннего распорядка исправительных учреждений.
Документом предусмотрено, что получать дополнительно овощи и фрукты осужденные могут с 1 сентября по 31 марта. Большинство исправительных учреждений такие передачи разрешили с 1 сентября. Но, как стало известно телеграм-изданию, в горецкой колонии №9, где отбывают наказание повторно осужденные, администрация пока ответила категорическим отказом. Не исключено, что для узников этого учреждения, которых называют “спецконтингентом-рецидивистами” такие передачи вообще будут недоступны.
Кстати, именно в этой колонии содержат Нобелевского лауреата, политзаключенного правозащитника Алеся Беляцкого.
1708 год. Адбылася бітва пры Лясной пад Прапойскам (сёння – Слаўгарад).
Саюзныя Рэчы Паспалітай рускія войскі разбілі шведаў пад час Паўночнай вайны (1700-1721).
Пётр І назваў гэтую перамогу “маці Палтаўскай баталіі”.
Гэта другая буйная бітва паміж спаборнікамі на тэрыторыі Беларусі, другая са станоўчым вынікам для рускіх войск.
Да гэтага 10 верасня 1708 года адбылася бітва пры сяле Добрае каля Маляцічаў пад Мсціславам, якая не прынесла бакам перамогі, але і не адбылося традыцыйнай дагэтуль паразы рускіх.
1924 год. Нарадзіўся Анджэй Цеханавецкі.
Польскі навуковец, беларусіст, брытанскі грамадска-культурны дзеяч.
Заснавальнік Фундацыі Цеханавецкіх у Варшаве.
Нашчадак князёў Мсціслаўскіх і Заслаўскіх. Род Цеханавецкіх валодаў маёнткам пад Магілёвам.
У Цюбінгенскім універсітэце абараніў дысертацыю, прысвечаную слонімскаму тэатру.
Аўтар кнігі «Міхаіл Казімір Агінскі і яго „сядзіба музаў“ у Слоніме».
1943 год. Вызваленне Клімавічаў
Клімавічы былі вызвалены падчас нямецка-савецкай вайны 837 стралковым палком 238 Карачаеўскай стралковай дывізіі.
Сітуацыя, калі магілёўскія дзяржаўныя органы не выконваюць устаноўлены рэгламент пры прыёме і рэгістрацыі зваротаў грамадзян, на жаль, застаецца актуальнай. Аўтар Тэлеграм-канала “Блог гарадскога актывіста з Магілёва” наглядна паказаў, як у гарвыканкаме падтасоўваюць даныя.
Што патрабуе закон
Згодна з пунктам 5 Пастановы Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 30 снежня 2011 г. № 1786 «Аб парадку вядзення справаводства па зваротах грамадзян і юрыдычных асоб», існуюць дакладныя тэрміны рэгістрацыі зваротаў:
калі зварот пададзены ў працоўны час у будні дзень – яго павінны зарэгістраваць у гэты ж дзень;
калі зварот пададзены па-за працоўным часам або ў выхадны – рэгістрацыя павінна адбыцца на наступны працоўны дзень.
Гэтыя правілы прызначаныя для таго, каб абараніць правы грамадзян і забяспечыць празрыстасць працы дзяржаўных структур.
Як гэта адбываецца на практыцы
На прыкладзе зварота магілёўскага актывіста, які ён выклаў у сваім блогу, бачна, што зварот быў пададзены 9 верасня, але паведамленне аб яго рэгістрацыі прыйшло толькі 17 верасня, праз восем дзён.
Пры гэтым у картцы звароту пазначана дата рэгістрацыі – 09.09.2025. Такое «супадзенне» выклікае пытанні, бо выглядае, што супрацоўнікі арганізацыі маглі свядома падкарэктаваць дату, каб схаваць парушэнне тэрмінаў.
Што рабіць грамадзянам
Калі вы сутыкнуліся з падобнай сітуацыяй, варта:
звярнуць увагу на паведамленні ў асабістым кабінеце ці на пошце;
праверыць, ці супадаюць даты падачы і рэгістрацыі;
пры выяўленні парушэнняў – падаць скаргу ў вышэйстаячы орган.
У гэтым выпадку скарга ўжо была накіравана яшчэ да фактычнай рэгістрацыі звароту. Цяпер застаецца чакаць адказу.
Замест высновы
Права на зварот – адна з асноўных гарантый для грамадзян. Калі чыноўнікі парушаюць устаноўлены парадак, гэта падрывае давер да дзяржаўных інстытутаў. Таму адстойваць свае правы неабходна нават у, здавалася б, «дробязях».
1991 год. Вярхоўны Савет БССР зацвердзіў назву беларускай дзяржавы – Рэспубліка Беларусь і яе дзяржаўныя сімвалы: бел-чырвона-белы сцяг і герб «Пагоня».
Бел-чырвона-белы сцяг і “Пагоня” – заставаліся галоўнымі дзяржаўнымі сімваламі да 7 чэрвеня 1995 года.
У беларусаў даўняя традыцыя выкарыстання чырвонага і белага колераў у арнаменце. Іх спалучэнне і стала асновай для стварэння эскіза бел-чырвона-белага сцяга Клаўдзіям Дуж-Душэўскім.
«Пагоня» – спачатку была асабістым гербам Уладзіслава Ягайлы, пазней – роду Гедзімінавічаў. Атрымаў дзяржаўны статус у Вялікім Княстве Літоўскім пры Вітаўце.
«Пагоня» была дзяржаўным гербам Беларускай Народнай Рэспублікі ў 1918-1919 гадах і Рэспублікі Беларусь да 7 чэрвеня 1995 года.
14 мая 2007 года Савет Міністраў Рэспублікі Беларусь надаў гербу «Пагоня» статус нематэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасці.
1551 год. Нарадзіўся Генрых III Валуа.
Герцаг Анжуйскі, кароль польскі і вялікі князь літоўскі, кароль Францыі (1575-1589).
Прабыў польскім каралём і вялікім князем менш за 4 месяцы: 24 лютага 1574 года быў каранаваны, а па смерці 30 мая французскага караля тайна выехаў з Кракава.
У Францыі Генрыха абралі каралём пад імем Генрыха III.
У Рэч Паспалітую ён не вярнуўся, але да канца жыцця карыстаўся тытулам караля польскага і вялікага князя літоўскага.
1730 год. Каранацыя Жыровіцкага абраза Маці Божай папскімі каронамі.
Шануецца праваслаўнай і грэка-каталіцкай цэрквамі як цудатворны абраз.
Знаходзіцца ў Жыровіцкім Свята-Успенскім мужчынскім манастыры. Свята Жыровіцкай Божай Маці адзначаецца 7 мая.
Абраз з’явіўся ў Жыровіцах у 1470 годзе.
1797 год. Нарадзіўся Януар Сухадольскі.
Жывапісец-баталіст.
Удзельнічаў у руска-іранскай вайне (1826-1828), быў пры штабе фельдмаршала Івана Паскевіча. На яго заказ напісаў цыкл карцін, прысвечаных кампаніі.
Удзельнік паўстання 1830-1831 гадоў.
Частка яго карцін захоўваецца ў карпаратыўнай калекцыі “Белгазпрамбанка” ў Мінску, у Гомельскім краязнаўчым музеі.
1917 год. Беларуская мова ў школах.
Нарада настаўнікаў сярэдніх навучальных устаноў заходняга краю, якая праходзіла ў Магілёве, прыняла рэзалюцыю аб неабходнасці выкладання ў народных класах беларускіх губерняў на беларускай мове.
1958 год. Нарадзіўся Ігар Цішын.
Мастак, жыве і працуе ў Бельгіі.
Яго творам уласцівыя рысы адмовы ад традыцыйных формаў мастацтва, гратэск, алагізм.
Першым у постсавецкай беларускай культуры адкрыў новы патэнцыял партызанскай тэматыкі.
У іранічным вобразе партызана – ляснога жыхара-падпольшчыка, які хаваецца ўнутры любой сістэмы – новая беларуская культуралогія шукае шлях да нацыянальнай ідэнтычнасці.
2020 год. У Мінску і іншых гарадах адбыліся жаночая пратэстная акцыя «Бліскучы марш», а таксама «Дзень сцяга, марш раёнаў».
Удзельніцы былі апранутыя ў адзенне з бліскаўкамі.
«Дзень сцяга, марш раёнаў», прымеркаваная да надання Вярхоўным Саветам бел-чырвона-беламу сцягу і гербу «Пагоня» статусу дзяржаўных сімвалаў незалежнай Беларусі.
Судят основателя молочного “спрута” Геннадия Скитова-Элькинда и его подельников со всех концов Беларуси. Громкое уголовное дело, корни которого уходят в 90-е и Могилевскую область, рассматривается в Минском городском суде.
Центральным фигурантом дела стал гендиректор “Бабушкиной крынки” Геннадий Элькинд (на фото в центре) – участник бандитской группировки 90-х, а также спонсор первой президентской компании Лукашенко. Соучастником Элькинда был министр сельского хозяйства и помощник Лукашенко по Витебской области Игорь Брыло.
Другие подсудимые также занимали высокие посты в иерархии “крепких хозяйственников”:
Виктор Скитов, сын Геннадия Скитова, директор филиала «Минский» «Бабушкиной крынки»;
Артем Зубель, первый заместитель директора «Бабушкиной крынки», сын бывшего заместителя начальника щучинской милиции;
Галина Титенкова, заместитель директора «Бабушкиной крынки», позже возглавила хозяйство «Новая Друть» в Белыничском районе;
Алексей Драница, начальник отдела внешнеэкономической деятельности «Бабушкиной крынки»;
Денис Линник, директор филиала «Осиповичский» «Бабушкиной крынки», бывший начальник Борисовского РУВД;
Сергей Петрожицкий, директор «Витебскмясомолпрома»;
Владимир Сируть, «главный друг» Геннадия Скитова, руководитель ряда аффилированных компаний;
Сергей Качанов, директор витебского концерна «Мясо-молочные продукты»;
Михаил Николаевич, бывший заместитель председателя правления «Технобанка» и заместитель директора солигорского футбольного «Шахтёра»;
Владимир Лисицын, основатель «БелАгроГен Беларусь».
Интересна личность Галины Титенковой, выпусникницы Могилевского технологического института. Она вполне может быть не только однофамилицей уроженца Костюковичского района, соратника Лукашенко Ивана Титенкова, но и его родственницей.
Титенков печально известен тем, что не дожидаясь итогов референдума 1995 года, поднялся на крышу Дома правительства, снял и разорвал на куски государственный бело-красно-белый флаг.
Он также способствовал карьере Геннадия Элькинда, который взял фамилию матери и плавно перешел из банды борисовского “авторитета” Полищука-”Зайца” в ближний круг главного “борца с коррупцией” Лукашенко.
Они выяснили поразительный факт: абсолютное большинство, 97,9 процента из 3 565 опрошенных уверены в единстве белорусского общества.
Не менее интересный вывод заключается в том, что “благодаря участию в торжественных мероприятиях целые семьи граждан проникаются истинными смыслами”.
Полная статистика “истинных смыслов” псевдоединства, по мнению респондентов, якобы, выглядит так:
умение толокой решать любые проблемы – 57 процентов;
способность ладить с соседями – 52,5 процента;
культура беларусов – 42,4 процента;
ведущую роль государства в общественных процессах, направленных на консолидацию общества – 39,2 процента;
патриотизм – 38,7 процента;
взаимовыручка – 27,5 процента;
совпадение культурных, религиозных и мировоззренческих ценностей – 25,9 процента.
Кроме того, могилевчане любят праздники и с радостью участвуют:
в праздничных мероприятиях и благотворительных акциях – 55,9 процента;
в концертах – 54,2 процента;
выставках – 23,2 процента;
диалоговых площадках – 15 процентов
спортивных мероприятиях – 14,18 процента
флешмобах – 11,8 процента:
вахтах памяти – 10,8 процента;
фестивалях – 9,2 процента;
и иных формах работы – 38,6 процента.
Наиболее интересны в этом скучном наборе цифр, конечно же, “иные формы работы”, которыми увлекается больше трети могилевчан.
А в остальном… Ну, чего не ляпнешь, ради того, чтобы бдительный сотрудник социологической службы не сдал тебя куда следует, как противника народного единства.
Все оптимистичные цифры будут предельно близки к ста процентам в стране, где:
политзаключенных обменивают на запчасти для “Боингов”;
власть держится исключительно за счет массовых репрессий против населения;
сотни тысяч граждан предпочли бесконечным праздникам эмиграцию;
наличие собственного мнения приравнивается к уголовному преступлению;
Ну, а главный “истинный смысл” заключается в том, что в Могилеве социологические опросы о единстве проводят специалисты по насаждению всех мыслимых видов вражды.
Дэкаратыўнае пакрыццё, якім дзесяцігоддзямі карысталіся магілёўскія будаўнікі, бясследна знікае з вуліц горада. Каля былой 16-й школы яго замянілі на танную бетонную плітку. Расправіліся таксама з брукаванкай на вуліцы Камсамольскай.
Гранітныя сцены ператварыліся ў бетонныя
На YouTube-канале магілёўскага карыстальніка з нікам @chaschasov7994 з’явіўся ролік, зняты каля Магілёўскай Спецыяльнай школы №1 на вуліцы Мігая (былая 16-я школа). Параўноўваючы падпорную сцяну каля школы ў ранейшым выглядзе – у 2023 годзе і зараз, пасля яе рэканструкцыі, аўтар відэа адзначае – усе гранітныя блокі, з якіх калісьці складалася канструкцыя, былі замененыя на танныя і недалгавечныя бетонныя пліткі.
Граніт – гэта вечны матэрыял, адзначае аўтар відэа. Для таго, каб ён працягваў служыць, дастаткова было проста перакласці падпорную сцяну ў адпаведнасці з тэхналогіяй. Але замест гэтага сцяну перарабілі цалкам, замяніўшы гранітныя блокі на танныя цэментныя пліты. У выніку каля 3 000 блокаў проста бясследна зніклі – падсумоўвае аўтар відэа.
Гісторыя паўтараецца
Гэта ўжо не першае знікненне гранітных блокаў у Магілёве. У 2023 годзе праходзіла рэканструкцыя ў цэнтры горада, і падчас яе беззваротна была знішчаная брукаванка на вуліцы Камсамольскай. Прычым падчас работ на гэтай вуліцы былі парушаныя нормы ахоўнага заканадаўства – заявілі спецыялісты Беларускай Акадэміі навук.
Рэшткі даваеннай брукаванкі на вуліцы Камсамольскай у Магілёве падчас рэканструкцыі дарогі ў 2023 годзе
Гісторыкі мяркуюць, што гранітныя блокі як з падпорнай сцяны каля школы, так і з вуліцы Камсамольскай з’явіліся ў Магілёве незадоўга да Другой Сусветнай вайны – калі ў горад планавалася перанесці сталіцу Беларусі. Тады ў Магілёве была пакладзеная новая брукаванка, але ў 1950-х гадах яе паступова пачалі мяняць на асфальт. Гранітныя блокі, з якіх будавалася брукаванка, выкарыстоўвалі ў іншых канструкцыях па ўсім горадзе, у тым ліку падчас узвядзення падпорных сцен.
Раней, такім чынам, каштоўны будаўнічы матэрыял занава выкарыстоўвалі ў горадзе. Цяпер жа ён проста знікае – і пакуль невядома, гэта быў наўмысны крадзёж, ці безгаспадарлівасць.
По восемь лет не имели ежегодного отпуска некоторые работники частного деревообрабатывающего предприятия в одном из райцентров Могилевской области.
Как сообщают провластные профсоюзы, просматривая приказы и графики отпусков, правовой инспектор труда Дмитрий Мордачев с удивлением обнаружил, что за многими работниками числятся сотни дней неиспользованного отдыха. В отдельных случаях «отпускной долг» предприятия перед людьми достигал 230 дней.
По его словам, некоторые работники никогда с момента приема на работу не ходили в отпуска. Правовой инспектор считает, что причиной стал кадровый хаос, характерный для многих небольших частных фирм.
“Собственник предприятия решил сэкономить на штатном кадровике, передав учет на аутсорсинг сторонней организации. В результате на месте не оказалось компетентного специалиста, который бы следил за соблюдением законодательства и формировал графики отпусков. Учет велся «на удалении», и вопрос отдыха сотрудников попросту выпал из поля зрения руководства” – заявил Мордачев.
При этом в приказах на увольнение было видно, что уходящие работники получали крупные суммы за все неотгулянные за годы работы дни.
“Почему же сами работники, а их на предприятии более 30 человека, годами молчали о своих нарушенных правах? Ответ, к сожалению, прост и печален. В условиях небольшого районного центра выбор мест работы крайне ограничен. Люди были готовы мириться с бесправием, лишь бы не потерять источник дохода и не остаться без работы” – заявил профсоюзный инспектор.
У Магілёве шмат асфальта, бетона, тратуарнай пліткі, будынкаў, якія назапашваюць цеплыню днём і аддаюць яе ноччу. У выніку ўвечары замест палёгкі і прахалоды жыхары горада адчуваюць душнае гарачае паветра, якое замінае сну і аднаўленню сіл. Працяглыя хвалі спякоты ў такіх умовах могуць прывесці да перагрэву арганізма, абязводжванню ці абвастрэнню сардэчна-сасудзістых захворванняў.
Гэта радкі са зварота, які размясціў у сваім Тэлеграм-канале “Блог гарадскога актывіста з Магілёва” яго аўтар, жыхар абласнога цэнтра, якога завуць Мікіта. Мікіта падрыхтаваў петыцыю ў праектную ўстанову “Магілёўграмадзянпраект”. За прыклад ён прапанаваў узяць вопыт еўрапейскіх гарадоў, якія ўлічваюць змены клімата ў апошнія гады і перайшлі на новы падыход да арганізацыі магістральных шляхоў. Калі раней яны праектаваліся ў першую чаргу так, каб забяспечыць вялікі транспартны трафік, то цяпер усё больш увагі надаецца наяўнасці на вуліцах зялёных пасадак. Вось некаторыя прыклады з Варшавы, якія прыводзіць аўтар блога.
А вось як выглядаў Магілёў яшчэ зусім нядаўна – у сярэдзіне ХХ стагоддзя. Як жа ён выглядае цяпер – вы і самі бачыце, сумна іранізуе аўтар.
Запыт Мікіты, аўтара “Блога гарадскога актывіста з Магілёва” ў “Магілёўграмадзянпраект” канцэнтруецца на агульных праблемах прекціроўкі будучых гарадскіх вуліц, таму што тое, што назіраецца ў горадзе зараз, відавочна ігнаруе як сусветныя тэндэнцыі, так і змену клімату. Застаецца спадзявацца, што адказ магілёўскаму актывісту не акажацца чарговай адпіскай.
Пяць буйнейшых праваабарончых арганізацый Беларусі выступілі з сумеснай заявай з нагоды смерці палітвязня Андрэя Паднябеннага, якога знайшлі павешаным у папраўчай калоніі №15 у Магілёве.
Як адзначаюць праваабаронцы, на дадзены момант абставіны смерці Паднябеннага дакладна не расследаваныя. Аднак, паводле папярэдняй інфармацыі, ён падвяргаўся жорсткаму абыходжанню ў калоніі №15.
З 2021 года гэта дзявятая смерць палітвязня ва ўстановах Дэпартамэнта выканання пакаранняў Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі, адзначаюць аўтары заявы і робяць выснову аб неабходнасці неадкладных і канкрэтных захадаў улад для выпраўлення сітуацыі.
Таксама, паводле праваабаронцаў, з боку міжнароднай супольнасці наспелі тэрміновыя намаганні па вызваленні людзей, якія знаходзяцца ў Беларусі ў месцах несвабоды па палітычных матывах.
«Мы працягваем падкрэсліваць, што кожная смерць палітвязня ў месцах пазбаўлення волі з’яўляецца следствам сістэмнай дзяржаўнай палітыкі бесчалавечнага абыходжання з людзьмі, заснаванага на палітычных матывах» – сказана ў заяве беларускіх праваабаронцаў.
Ад Генеральнай пракуратуры і Следчага камітэта яны патрабуюць распачаць крымінальную справу па факце смерці Андрэя Паднябеннага, правесці аб’ектыўнае і ўсебаковае расследаванне для ўстанаўлення прычын дадзенай трагедыі і праінфармаваць грамадскасць аб яго выніках.
Дакумент падпісалі Праваабарончы цэнтр “Вясна”, Беларускі Хельсінкскі Камітэт, Беларускі ПЭН, Прававая ініцыятыва і Беларускі Дом правоў чалавека.
