Category: навіна дня

Больш за палова смярцей палітзняволеных – у магілёўскіх турмах. Інфаграфіка

Навіна ад

Дзве смерці ў Магілёве – два “ўдушэнні”.

Учора, 8 верасня стала вядома пра смерць яшчэ аднаго беларускага палітзняволенага. Асуджаны на 16 гадоў і 8 месяцаў Андрэй Паднябенны загінуў 3 верасня. У зняволенні ён правёў тры гады, сядзеў у магілёўскай калоніі №15. Крыніцы “Радыё Свабода” паведамілі выданню, што прычынай смерці стала ўдушэнне. 

Гэтаксама ў магілёўскай калоніі №15 у 2024 годзе загінуў яшчэ адзін палітвязень – асуджаны да 12 гадоў зняволення Дзмітрый Шлетгаўэр. І ў гэтым выпадку з’явіліся звесткі, што прычынай смерці стала “механічная асфіксія”, што азначае ўдушэнне. Родныя Дзмітрыя, пры гэтым, катэгарычна абвяргаюць версію пра суіцыд – Шлетгаўэр збіраўся пісаць прашэнне аб памілаванні, каб пабачыць нованароджанага сына.

Магчыма, абставіны гэтых двух смерцяў падобныя таму, як смерць Вітольда Ашурка адміністрацыя шклоўскай калоніі замоўчвала і завуалявала пад грыфам “”Іншыя недакладна абазначаныя і неўдакладненыя прычыны смерці”. Тады як праваабарончая супольнасць праз некалькі гадоў заявіла адназначна: прычынай смерці Вітольда Ашурка стала забойства. Былі названы таксама канкрэтныя выканаўцы: начальнік рэжымнага аддзела Сяргей Карчэўскі і яго намеснік Аляксей Маскалёў.

Інфаграфіка: дзе, калі, і як яны паміралі.

Магчыма, што неўзабаве раскрыюцца падрабязнасці рэальных абставінаў гібелі кожнага беларускага палітзняволенага. На сённяшні момант вядома пра дзевяць чалавек. І вось на што адразу можна звярнуць увагу – пяцёра з іх, а гэта больш за палову, загінулі ў магілёўскіх калоніях. Вітольд Ашурак і Валянцін Штэрмер – у Шклоўскай Папраўчай калоніі №17. Ігар Леднік – у Бабруйскай калоніі №2. Дзмітрый Шлетгаўэр і Андрэй Паднябенны – у Магілёўскай ПК №15.

Мапа смярцей палітзняволеных беларускіх

Яшчэ двума смерцямі палітвязняў адзначылася калонія “Віцьба”. Пра больш жорсткае стаўленне ў калоніях Усходняй Беларусі, у процівагу пенітэнцыярным установам Заходняй – у свой час расказваў палітвязень Зміцер Дашкевіч. Можа быць, гэты падзел захоўваецца і цяпер, і шмат у чым уплывае на лёс беларускіх палітвязняў?

Мы аб’ядналі ў адну табліцу самае галоўнае, што вядома пра беларускіх палітзняволеных, ахвяр рэжыму Аляксандра Лукашэнкі – колькі ім было гадоў, які час правялі ў турмах і які тэрмін адбывалі, а таксама – звесткі пра абставіны гібелі.

Як паміралі палітзняволеныя

У магілёўскай калоніі загінуў палітзняволены Андрэй Паднябенны

Навіна ад

Асуджаны да 16 гадоў турмы, палітзняволены Андрэй Паднябенны загінуў у калоніі №15 у Магілёве. Пра гэта паведаміла ў сваіх соцсетках яго маці Валянціна.
«Мои золотые внученьки остались без отца… Радует одно, что более никто не сможет ни физически,ни психологически издеваться над моим сыном… Я верю, что кара Божья настигнет виновного и ни одно преступление не останется безнаказанным…» – напісала Валянціна Паднябенная.

Андрэя Валянцінавіча Паднябеннага, які мае расійскае грамадзянства, але з шасці гадоў жыве ў Беларусі і мае від на жыхарства, у закрытым рэжыме абвінавацілі па шэрагу цяжкіх артыкулаў Крымінальнага кодэкса Беларусі. Суддзя Анатоль Сотнікаў прызначыў Андрэю, які ўтрымліваўся пад вартай сем месяцаў, 15 гадоў калоніі ва ўмовах узмоцненага рэжыму.

У Гомельскім абласным судзе 3 студзеня 2023 г. вынеслі яшчэ адзін прысуд Андрэю. Цяпер яго абвінавацілі яшчэ паводле чатырох артыкулаў Крымінальнага кодэкса. У выніку да 15 гадоў зняволення яму дадалі яшчэ адзін год і восем месяцаў калоніі ва ўмовах узмоцненага рэжыму. Акрамя гэтага, палітвязня аштрафавалі на 1000 базавых велічыняў (37 000 беларускіх рублёў). Справу ў закрытым рэжыме разглядаў суддзя Руслан Царук.

У верасні 2023 г. стала вядома, што з СІЗА-3 Андрэя перавялі ў папраўчую калонію № 15.

Фота: “Вясна”

Зноў абасраныя каровы на Магілёўшчыне – цяпер у Чавускім раёне

Навіна ад

У TikTok завірусілася відэа з фермы ў Чавускім раёне. На кадрах можна ўбачыць статак абляпаных кароў, якія брыдуць па навознай жыжы. Ролік выклала карыстальніца Зіна Бядуліна. Відэа сабрала сотні тысяч праглядаў і 3 600 каментарыяў, але пазней было выдалена з акаўнта карыстальніцы. Захавалася яго, аднак, на сайце “Люстэрка”, якое звярнула на яго ўвагу.

На відэа каровы спачатку пад драматычную музыку ходзяць па непрыбранай ферме, дзе на падлозе знаходзяцца ў тым ліку вадкія фекаліі жывёлін. Калі музыка заканчваецца, можна ўбачыць працэс спаражнення кароў.

Нагадаем, што ў 2019 годзе на Магілёўшчыне ўжо адбываўся скандал з абасранымі каровамі, які прывёў да замены вышэйшага абласнога кіраўніцтва.

Фота: скрыншот з відэа

Родственники выселяют из дома инвалида, просившего о ремонте крыши

Навіна ад

История о могилевском инвалиде, пожаловавшемся на жизнь под поврежденной ураганом крышей, заканчивается для него плачевно – родственники выселяют его из дома.

Напомним, Геннадий Зайцев рассказал журналистам “Могилев.онлайн” о поврежденной ураганом крыше частного дома на улице Гришина, где он живет, надеясь привлечь внимание властей и неравнодушных граждан. Его рассказ вызвал сочувствие одних и осуждение других, которые упрекнули его в бездействии и тунеядстве.

Кроме того, вскоре в издание обратилась племянница мужчины Анна Будич, оказавшаяся одной из шести владельцев дома. Женщина рассказала, что Зайцев не имеет никаких прав на жилье и проживает в нем лишь по ее доброй воле.

«Этот человек без каких-либо прав и документов там проживает и не платит за коммунальные услуги, как заверяет. Я думала, он будет оплачивать, а в итоге я разгребала долги! Мне уже приходили квитанции о неуплате с угрозами суда. А после его выступления мне начали звонить из разных инстанций и спрашивать, кто такой Зайцев и по какому праву он проживает по этому адресу», – рассказала она, представив извещение из РКЦ №2 о задолженности менее 18 рублей.

По ее словам, дядя преувеличивает инвалидность, а его травма ограничивается потерей нескольких фаланг пальцев.

Анна подчеркнула, что дом стоит в очереди на снос, поэтому собственники не собирались вкладывать деньги в ремонт. «Я сама живу в общежитии, а этот дом могут снести в любой момент. Вкладываться в него ради чужого мне человека я не готова», – отметила она. Несмотря на это, после огласки сотрудники ЖЭУ, МЧС и неравнодушные жители помогли закрыть дыры в крыше шифером, распилить упавшие деревья и привести двор в порядок. Анна поблагодарила всех за помощь, подчеркнув, что не просила о ней лично, но признательна каждому, кто откликнулся.

Что касается дяди, то у него, по словам племянницы, бэкграунд очень нехороший, он принес много боли своей семье и родственникам. Также у него двое взрослых сыновей, но они не хотят ему помогать.

В итоге семья решила выселить инвалида. “С нашей стороны как владельцев принято решение выселить его и больше никогда его не видеть. За что боролся, на то и напоролся. Теперь Геннадия Зайцева ждут проверки, поскольку он является тунеядцем и не приносит пользы экономике государства», – заявила женщина.

Фотоснимок “Могилев.онлайн”

Холад, катаванні і праца: сведчанні вязня шклоўскай калоніі

Навіна ад

Былы палітзняволены Мікіта Літвіненка распавёў пра стаўленне адміністрацыі шклоўскай калоніі №17 да палітвязняў, смерць зняволеных праз неаказанне ім медыцынскай дапамогі, а таксама пра працу там.

У верасні 2020 года ў Мінску затрымалі Мікіту Літвіненку, якому тады было 21 год, і яго траіх сяброў, піша Праваабарончы цэнтр “Вясна”. У аснову іх абвінавачвання ляглі прызнанні, напісаныя супрацоўнікамі нібыта ад імя мужчын, аб удзеле ў пратэстах 2020 года. Усяго абвінавачванняў было на шэсць артыкулаў Крымінальнага кодэкса. Каб іх падпісалі, затрыманым ламалі пальцы на руках. Потым Мікіту і яго сяброў асудзілі да пазбаўлення волі. 

Смерці вязняў і жорсткасць супрацоўнікаў

Адбываць пакаранне, якое яму прызначылі ў выглядзе чатырох гадоў зняволення, мужчына паехаў у шклоўскую калонію №17, дзе ўжо загінуў палітвязень Вітольд Ашурак. Гэта ўстанова вядомая асаблівай жорсткасцю, а палітвязняў там часта выкарыстоўваюць як прыклад «пакарання».

Літвіненка ўзгадвае, што нават за кароткі час стаў сведкам некалькіх смерцяў: «З майго атрада памерла тры чалавекі проста таму, што ім не аказвалі дапамогу. Зразумела, што людзі былі не здаровага ладу жыцця, але пры жаданні ім можна было дапамагчы. Гэта значыць, памералі ціск, далі пігулак, адпусцілі. І так адбывалася некалькі разоў. Потым чалавек схадзіў у лазню, памыўся, мабыць, ціск падняўся. Прыйшоў у медчастку, сказаў, што яму дрэнна, яго адправілі ў атрад, дзе ён памёр».

Ён сцвярджае, што збіцці адбываліся ў «сляпых зонах» калоніі: у калідорах без камер і ў карцары. «Стаўленне адміністрацыі бязлітаснае, ніякага жалю няма. Ёсць толькі пагарда, злосць, пыхлівасць і разуменне таго, што яны могуць рабіць з намі, што захочуць. Збіццё часцей адбываецца ў карцары, асабліва калі там яшчэ не было відэакамер, яшчэ ў пакоях для ператрусу, там, дзе камер няма, ну і ў калідорах, у “сляпых зонах”, дзе яны могуць дубінкамі біць» – кажа былы палітвязень

Зняволеныя, асабліва палітычныя, сутыкаюцца з пастаяннымі пагрозамі і маральным ціскам. Па словах Мікіты, яго рэгулярна прымушалі стаяць у нязручных позах па некалькі гадзін. Ён прызнаецца, што ўдары ад супрацоўнікаў былі звычайнай справай.

Адміністрацыя калоніі выкарыстоўвала любыя дробязі як нагоду для пакарання. Пастаянныя ператрусы, рапарты і пазбаўленне спатканняў сталі часткай штодзённасці палітвязняў.

Жыццё ў ізалятары: холад і знясіленне

Літвіненка правёў восем месяцаў у ізалятары і ПКТ. Ён узгадвае холад і антысанітарыю: «І ў ШІЗА, і ў ПКТ круглы год адчыненае акно, гэта значыць, там пастаянна халодныя скразнякі. Ацяпленне не працуе, а калі працуе, то рэгулюецца супрацоўнікамі і ледзь-ледзь цёплае. У ШІЗА пастаянныя “расцяжкі”. За ўвесь час знаходжання ў Шклове я не памятаю дня, калі ў ШІЗА не знаходзіўся б палітвязень. Я нават не ведаю, як апісаць, як там холадна ў міжсезонне. Гэты холад перарастае ў фізічны боль. У гэты час вельмі вільготна, па сценах цячэ. Немагчыма нават заснуць, бо калоцішся».

Акно ў камерах было заўсёды адчынена, ацяпленне не працавала. Сцены пакрывала вільгаць, таму вязні часта не маглі спаць. Як распавядае Літвіненка, начальнік забараніў нават споднюю бялізну, хоць закон дазваляе яе ў зімовы перыяд.

Штрафны ізалятар меў мінімальныя ўмовы: кавалак мыла, шчотку і тэпцікі. У ПКТ дазвалялі кнігі і пісьмовыя прылады, але гэта не палягчала цяжкасці. Пастаянныя «расцяжкі» і абмежаванні выкарыстоўваліся як сродак псіхалагічнага ціску.

Паводле Літвіненкі, адміністрацыя свядома пазбаўляла палітвязняў медыцынскай дапамогі. Са словаў мужчыны, на працу зняволеным даводзіцца хадзіць нават падчас хваробы. Звычайна могуць проста даць таблеткі, “калі пашанцуе – на дзень бальнічны”. 

“Стаматолаг у калоніі ёсць, і нават стаматалагічнае абсталяванне, гэта значыць могуць паставіць часовую пломбу, напрыклад. Але да яго проста не патрапіць, бо вельмі вялікія чэргі. Каб да яго запісацца, трэба прабіваць дарогу, а гэта значыць – прыцягваць да сябе ўвагу. А калі гэта палітвязень, то гэта не вельмі добра. Таму што прыцягненне ўвагі да сябе – прамая дарога ў карцар” – кажа ён.

Цяжкая праца і новы прысуд

Палітвязняў прымушалі працаваць: разбіраць метал, паліць тэлефонныя кабелі, калоць дровы. Пры гэтым аховы працы не існавала. “На працы там я спачатку збіваў паддоны, а потым чысціў алюмініевыя кольцы. Зразумела, што ад такой працы была вельмі моцная стомленасць. Пастаянны бруд, смаркаешся чорным, бо там проста няма чым дыхаць, няма працоўнага адзення, няма дзе памыцца, няма дзе праць рэчы” – узгадвае Літвіненка.

У лістападзе 2023 года Мікіту асудзілі яшчэ на год па арт. 411 за «непадпарадкаванне адміністрацыі». Падчас этапавання ў ПК-9 у Горках ён адчуў розніцу: рэжым быў мякчэйшы, але праца заставалася цяжкай і знясільваючай.

10 сакавіка 2025 года мужчына выйшаў пад прэвентыўны нагляд. Ён абавязаны быў адзначацца ў міліцыі і працаваць. «А 22:01 мне ўжо званіла ў дзверы міліцыя і правярала, ці дома я» – кажа ён.

Адразу пасля вызвалення Мікіта Літвіненка пакінуў Беларусь. Сёння ён у бяспецы і працягвае распавядаць пра катаванні і жорсткасць беларускіх турмаў.

Фотаздымак: Праваабарончы цэнтр “Вясна”

Власти Могилева оказались безразличны к беде инвалида

Навіна ад

55-летний инвалид Геннадий Зайцев уже почти два месяца безуспешно пытается добиться ремонта крыши, пострадавшей от урагана. Городские власти на его просьбы не реагируют.

Могилевчанин живет один, является инвалидом III группы после перенесенной онкологии и получает лишь небольшое пособие. Родителей у него нет, пишет “Могилев.онлайн”.

После того, как в июле ураган повредил крышу дома мужчины и забор, он обратился в к разным инстанциям за помощью. «Я обращался в городские домоуправления №15 и №20, но мне отказали в помощи. Сказали, что мой дом не в их ведении, и порекомендовали обращаться в профсоюз „Трансмаша“, где я проработал 10 лет. Но и там никакой реакции и помощи не получил. Обращался и в МЧС, но там сейчас все заняты» – рассказал Геннадий и признался, что даже не знает, к какому именно ЖЭУ относится его дом. В итоге он повесил на стене табличку «Помогите – крыша».

Через дыру в крыше в его дом затекает дождевая вода, а на чердаке поселились птицы. Могилевчанин смог лишь временно закрыть дыру куском линолеума, найденным на свалке.

По словам Геннадия, из-за увечья он потерял 80% трудоспособности. Пособие является единственным его доходом, поэтому как смог он закрыл часть крыши, чтобы вода не сильно заливала. Однако, с приближением холодов ситуация становится критической: жилье может стать непригодным для жизни.

Теперь Геннадий Зайцев просит откликнуться неравнодушных жителей города и помочь с ремонтом крыши по адресу: улица Гришина, 49 (пересечение с улицей Крупской).

Как мы уже раньше писали, прошедший ночью 10 июля ураган до сих пор остается кошмаром в памяти жителей Могилева.

Фотоснимок: Могилев.онлайн

В Кировске Лукашенко приказал выращивать лучшую картошку в мире

Навіна ад

Совершая поездку на Могилевщину, Лукашенко говорил о создании суперкартофеля и прочих “крестьянских хитростях”, пришедших ему в голову на свежем воздухе.

Поскольку лучшие в мире ноутбук, автомобиль и топор в Беларуси уже созданы, остается самая малость – создать сорт картофеля  с функциями самовыращивания, самосохранения и самораспределения по торговым сетям.

Во время поездки в Могилевскую область самый крепкий хозяйственник страны вспоминал долгоиграющий “картофельный” скандал. 

Он, в своем фирменном стиле, выдавал популистские лозунги на тему, что такое хорошо и что-то такое плохо:

  1. Люди должны знать, что картофеля в Беларуси достаточно (правда, его нет в магазинах Беларуси – ММ).
  2. Отсутствие отечественной картошки в магазинах недопустимо (но оно есть – ММ). 
  3. Важно не только убрать урожай картофеля, но и сохранить его (для России – ММ).

Лукашенко похвалил сам себя за решение “потерпеть месяц и не продавать  семенной картофель”, и “все согласились, что решение было верным”.

Появились у него и свежие идеи: в свободное от поисков нефти и алмазов время, создавать устойчивый к заболеваниям сорт картофеля.

Как и положено, не обошлось без главного аргумента, проверенного за тридцать лет и самого действенного: если картошки в магазинах нет, сажать надо не только ее, но и тех, по чьей вине она не доехала до полок (на фото).

Фото БелТА.

В Могилеве в детскую стоматологию занимают очередь на улице и на рассвете

Навіна ад

В Могилевской областной детской стоматологической поликлинике несколько месяцев острый дефицит специалистов, из-за чего попасть на прием становится все труднее.

Учреждение расположено в микрорайоне Юбилейный. Несмотря на то, что рабочий день стоматологов начинается в 7:30, родители занимают очередь за талонами примерно с половины шестого утра, пишет Mayday. Они надеются успеть записать детей на ближайшие дни, но талонов явно не хватает. Даже при том, что врачи принимают пациентов до девяти вечера, спрос значительно превышает возможности поликлиники.

Особенно острой остается ситуация с записью к ортодонту: ближайшее свободное время приема только в декабре. В регистратуре родителям, недовольным отсутствием мест, рекомендуют обращаться в частные стоматологические клиники.

Фотоснимок: Mayday

Культ асобы на рэйках: белчыгунка ператварае гісторыю Магілёўшыны ў цырк аднаго артыста

Навіна ад

Беларуская чыгунка запусціла новы турыстычны маршрут «Жамчужыны Беларусі». Разам з гісторыка-культурнымі скарбамі – школа і сямейныя міфы Лукашэнкі.

У межах праекта «Жамчужыны Беларусі» першая група расійскіх турыстаў наведала шэраг месцаў, якія, паводле задумы арганізатараў, павінны прадстаўляць сапраўдную культурную спадчыну краіны. 

Ініцыятыва належыць турыстычнаму цэнтру «Дартур», які ўваходзіць у структуру Беларускай чыгункі.

У праграму ўключаны сапраўдныя архітэктурныя і духоўныя скарбы Магілёўшчыны:

  • кафедральны касцёл Унебаўзяцця Дзевы Марыі і Святога Станіслава;
  • Свята-Мікольскі жаночы манастыр;
  • экспанаты абласнога краязнаўчага музея.

Але на роўні з імі ў пералік “жамчужын” увайшлі  даволі спрэчныя аб’екты – школа, дзе вучыўся Аляксандр Лукашэнка, і крыніца, якая нібыта была абсталяваная яго дзедам.

Фота сайта Белчыгункі.

Дзень у гісторыі: 26 жніўня. Рэфармаванне беларускай мовы і з’яўленне «наркамаўкі». Нарадзіліся Таццяна Сапач і Сяргей Антонаў. Памёр Алесь Разанаў

Навіна ад

1933 год. Рэфармавалі беларускую мову.

Канец перыяду савецкай беларусізацыі.

Урад савецкай Беларусі прыняў пастанову «Пра змены і спрашчэнне беларускага правапісу».

Рэформа беларускага правапісу 1933 году– штучнае, ненатуральнае і прымусовае набліжэнне беларускай моўнай нормы да расійскай ва ўмовах жорсткага тэрору савецкіх уладаў без грамадскага і навуковага абмеркавання.

Прымусовае рэфармаванне мовы прывяла да суіснавання двух правапісаў. 

«Наркамаўку» навязалі беларусам у БССР, а традыцыйны класічны правапіс «Тарашкевіцу» захавалі беларусы замежжа. 

«Тарашкевіца» вярнулася была ў незалежную Беларусь. На ёй выдавалі газеты і кнігі. Па прыходзе да ўлады Лукашэнкі беларусаў сталі пераследаваць да публічнае выкарыстанне «ненарматыўнага правапісу» з “мяккімі знакамі”.

1962 год. Нарадзілася Таццяна Сапач (у замужжы – Дубавец).

Журналістка, паэтэса.

Удзельніца нацыянальна-культурніцкага і дэмакратычнага руху.

На радыёстанцыі «Беларуская маладзёжная» стварыла праграму «Альбаросіка», якая хутка адгукалася на тагачасныя змены ў грамадстве і імкнулася паскараць іх.

20 гадоў рыхтавала беларускую тэлепраграму «Віленскі сшытак» у Літве, супрацоўнічала з Радыё Свабода і радыёстанцыяй «Балтыйскія хвалі».

Займалася арганізацыяй беларускіх набажэнстваў у віленскай царкве Святога Мікалая.

1968 год. Нарадзіўся Сяргей Антонаў.

Журналіст і пісьменнік-фантаст, уласны карэспандэнт газеты “Частный детектив” (з 2000 года), член расійскага Саюза пісьменнікаў.

З 1992 па 2000 год быў рэдактарам аддзела лістоў быхаўскай раённай газеты “Маяк Прыдняпроўя”. З 2000 па 2020 год – уласны карэспандэнт мінскай газеты “Частный детектив”.

Удзельнік праекта Дзмітрыя Глухоўскага “Вселенная Метро – 2033” і аўтар найбольшай колькасці кніг у ім.

Адзіны рэалістычны раман Сяргея Антонава “Ласкутныя зоркі”  прысвечаны масаваму знішчэнню яўрэяў Быхава ў жніўні 1941 года.

1994 год. Памёр Сяргей Новік-Пяюн.

Паэт, празаік.

Удзельнік нацыянальна-культурнага руху ў Заходняй Беларусі. Тройчы арыштоўваўся польскімі ўладамі, сядзеў у турме.

Працаваў дырэктарам Слонімскага краязнаўчага музею.

Пад час Другой сусветнай вайны за сувязь з партызанамі адпраўлены ў лагер смерці Калдычэва.

У 1944 годзе арыштаваны чэкістамі і апраўлены на 10 гадоў на Калыму.

Пісаў на беларускай, рускай, польскай мовах і на эсперанта.

Аўтар двух вершаваных зборнікаў. Некаторыя песні на яго творы лічацца народнымі, найбольш вядомыя з іх «Зорачкі» і «Над Шчарай» («Слонімскі вальс»).

1994 год. Памёр Мікалай Улашчык.

Гісторык, археограф, этнограф, краязнавец, літаратар.

Працаваў навуковым супрацоўнікам Інстытуту гісторыі АН СССР.

Аўтар навуковых прац па гісторыі Вялікага Княства Літоўскага, па праблемах летапісання, крыніцазнаўства і археаграфіі.

Рэдагаваў два тамы беларуска-літоўскіх летапісаў.

Адшукаў і апісаў “Ленінградскі” і “Краснаярскі” спісы «Хронікі літоўскай і жамойцкай».

Арыштоўваўся савецкімі органамі ў 1930, 1932, 1941, 1950 гадах. Адпраўлены быў у сібірскія лагеры.

У Старых Дарогах яму стаіць помнік.

2001 год. Памёр Валерый Маслюк.

Рэжысёр, актор, драматург, паэт.

Галоўны рэжысёр Магілёўскага абласнога тэатру, Рускага драматычнага тэатру імя Горкага, рэжысёр-пастаноўшчык, дырэктар драматычнага тэатру імя Якуба Коласа.

Аўтар тэатральных пастановак і п’есаў.

2006 год. Памёр Іван Чыгрын.

Літаратуразнавец, паэт, крытык.

Працаваў у Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР.

Аўтар літаратурна-крытычных артыкулаў. Даследаваў станаўленне беларускай прозы, творчасць абʼяднанняў «Маладняка», «Узвышша», а таксама гісторыю беларускай савецкай літаратуры.

2021 год. Памёр Алесь Разанаў.

Пісьменнік і перакладчык.

Паэт-наватар, аўтар новых паэтычных формаў, новых жанраў, стваральнік новай паэтыкі.

У 1968 годзе стаў адным з арганізатараў збірання подпісаў пад лістом у ЦК КПБ з патрабаваннем вярнуць беларускамоўнае навучанне ў БДУ. Пасля гэтага і наведвання Ларысы Геніюш, выключаны з БДУ.

Член Беларускага ПЭН-цэнтра.

Аўтар шматлікіх паэтычных зборнікаў, некаторыя з якіх лічацца этапнымі для беларускай паэзіі.

Перакладаў з літоўскай, латышскай, грузінскай, балгарскай, сербскахарвацкай, чэшскай, англійскай моваў.

 

У публікацыі выкарыстаныя звесткі з рэсурсу «Вікіпедыя» і іншых адкрытых у інтэрнэце крыніцаў