Category: навіна дня

Рашэнне аб будаўніцтве АЭС у Магілёўскай вобласці пакуль адкладаецца

Навіна ад

На БелАЭС вырашана пабудаваць трэці блок. Ці будзе будавацца АЭС на Магілёўшчыне – залежыць ад патрэб. Пакуль іх няма.

Рашэнне аб будаўніцтве трэцяга блока ў Астраўцы прынята па выніках нарады ў Лукашэнкі 14 лістапада 2025 года, піша БелТА.

“Па выніках нарады прынята рашэнне аб развіцці Астравецкай атамнай электрастанцыі, рэалізацыі другой чаргі – збудаванні трэцяга энергаблока. І паралельна будзе арганізавана работа па даследаванні пляцовак на тэрыторыі Магілёўскай вобласці” – заявіў журналістам віцэ-прэм’ер Віктар Каранкевіч.

Паводле яго, гэта дадатковае даследаванне будзе выяўляць, дзе магчыма ў будучым развіццё атамнай энергетыкі, калі спатрэбіцца далейшае задавальненне росту электраспажывання менавіта ў Магілёўскім рэгіёне.

Пры гэтым абодва працэсы – збудаванне трэцяга энергаблока на БелАЭС і даследаванне пляцоўкі ў Магілёўскай вобласці – будуць ісці паралельна, растлумачыў віцэ-прэм’ер. “Але рашэнне аб другой чарзе БелАЭС – вось цяпер, так, мы гэтым будзем займацца” – адзначыў Віктар Каранкевіч. 

Што да магчымага будаўніцтва ў будучыні яшчэ адной атамнай электрастанцыі ў Беларусі, ён заўважыў: “У далейшым рашэнне, якое неабходна будзе разглядаць па далейшым развіцці атамнай энергетыкі, будзе ўвязана і з ростам электраспажывання”.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

Магілёў – самы саветызаваны горад: з’явіліся вынікі тапанімічнага даследавання

Навіна ад

Беларускі даследчык Алесь Чайчыц параўнаў гарадскую тапаніміку абласных цэнтраў у Беларусі. У Магілёве аказаўся самы высокі працэнт назваў вуліц, ад якіх варта пазбаўляцца.

Вынікі свайго даследавання Алесь Чайчыц агучыў у онлайн-размове з магілёўскім гісторыкам, музейшчыкам і краязнаўцам Аляксеем Бацюковым, які выклаў запіс эфіра ў адкрыты доступ на сваім YouTube-канале. 

У размове Алесь Чайчыц так абгрунтаваў свой падыход да неабходнасці змены назваў гарадскіх вуліц. На думку даследчыка, наданне вуліцы імя пэўнага чалавека з’яўляецца самай высокай ступенню яго ўшанавання. Назвы вуліц у беларускіх гарадах пры гэтым дзесяцігоддзямі служылі прапагандысцкім мэтам і для індактрынацыі людзей, навязвання ім каштоўнасцяў і фармавання ідэнтычнасці, змушаючы ўспрымаць Беларусь як частку Расіі, а беларускі народ несамастойным, які ўсім абавязаны Савецкаму Саюзу.

Магілёў тапаніміяАбгрунтоўваючы неабходнасць змены назваў вуліц Алесь Чайчыц кіраваўся тымі ж прынцыпамі, па якіх будаваліся працэдуры па дэсаветызацыі тапанімікі ў краінах Балтыі і Украіне. Гэта значыць, што прыярытэт тут аддаваўся дасавецкім, спрадвечным назвам. У выпадку, калі такая назва адсутнічала, то прыярытэтнымі выступалі назвы, звязаныя з самой мясцовасцю, з персонамі, альбо падзеямі, звязанымі з гісторыяй самой краіны альбо рэгіёна. Назвы, ад якіх неабходна пазбаўляцца ў такім выпадку – гэта назвы ў гонар савецкіх палітычных і вайсковых дзеячоў, дзейнасць якіх ніякім чынам не спрыяла развіццю Беларусі і канкрэтна Магілёва, а часам і мела на мэце наогул знішчэнне беларускай ідэнтычнасці.

Доля назваў вуіц, якія патрабуюць замены, па выніках даследавання Чайчыца, складае амаль палову ад агульнай колькасці – гэта самы высокі паказчык сярод іншых параўнаных ім гарадоў.

Алесь Чайчыц

Прааналізаваўшы амаль 1 000 назваў вуліц, даследчык прыйшоў да высновы, што толькі 52% назваў не выклікаюць ніякіх пытанняў – яны звязаныя з мясцовымі традыцыйнымі мікратапонімамі, з імёнамі ўраджэнцаў Магілёва альбо дзеячоў беларускай культуры, што маюць сэнс быць уганараванымі ў такой пачэснай форме, як назва вуліцы.

савецкая тапанімікаАляксей Бацюкоў, які браў інтэрв’ю з даследчыкам, выказаў некаторыя заўвагі што па змесце, паколькі частка выкарыстаных Алесем Чайчыцам назваў аказалася састарэлай. Напрыклад, аўтар не ўлічыў, што ў Магілёве ўжо няма завулка Карла Лібкнехта (яму вернута гістарычная назва Пажарны завулак), гэтаксама як ужо няма Вала Чырвонай Зоркі.

Палемічнай таксама здалася думка пра адназначнае перайменаванне вуліц, названых у гонар вайскоўцаў, што вызвалялі Магілёў у 1944 годзе. Алесь Чайчыц прытрымліваецца меркавання, што гэтыя тапонімы таксама павінны быць замененыя, бо пасля нямецкай акупацыі следавала нічым не лепшая савецкая, у той час як Аляксей Бацюкоў звярнуў увагу на тое, што такія дзеянні могуць прывесці да вострай сацыяльнай рэакцыі.

Цалкам размову можна паслухаць па гэтай спасылцы. 

Павел Пастухоў, кіраўнік клуба гістарычнай рэканструкцыі “Барысфен”, затрыманы на суткі

Навіна ад

Раней у спіс “экстрэмісцкіх матэрыялаў” былі ўключаны сацыяльныя сеткі клуба “Барысфен”, які ўваходзіць у структуру Магілёўскага гарадскога цэнтра культуры.

Як паведамляюць крыніцы mogilev.media, вядомы магілёўскі рэканструктар Павел Пастухоў (у сацыяльных сетках ён пазначаны як Павел Станкевіч) атрымаў адміністрацыйны арышт на пятнаццаць сутак. Падрабязнасці гэтага арышту пакуль невядомыя.

Паводле інфармацыі праваабарончага цэнтра “Вясна”, нядаўна старонкі ва «Укантакце» «Рыцарский клуб “Барысфен”», «Средневековый шоу-театр “Барысфен”», «Путешествие в средневековье – Тур выходного дня», «Павел Станкевіч» і старонку ў Facebook «Павел Станкевич (Pavel Stankevich)» у Беларусі прызналі “экстрэмісцкімі”.

Павел Станкевіч з’яўляецца шматгадовым кіраўніком клуба гістарычнай рэканструкцыі “Барысфен”. Гэты клуб быў заснаваны ім яшчэ ў канцы 1990-х гадоў і ўваходзіць у структуру Магілёўскага гарадскога цэнтра культуры і адпачынку. Касцюмаваныя выступленні ўдзельнікаў клуба “Барысфен” дзесяцігоддзямі ўпрыгожвалі галоўныя гарадскія вулічныя святы і акцыі, шматлікія мерапрыемствы ў Магілёве і вобласці.

 

Клуб “Барысфен” на Грунвальдскім полі, 2023 год

 

Фота: сацыяльныя сеткі Паўла Пастухова (Станкевіча)

У шклоўскай калоніі палітвязням забаронена наведваць царкву і размаўляць па-беларуску

Навіна ад

У шклоўскай калоніі №17 палітычныя зняволеныя па неафіцыйнай забароне пазбаўлены магчымасці наведваць месцы, дзе збіраюцца іншыя асуджаныя. Пра гэта распавёў былы палітвязень.

Былы палітвязень і журналіст Яўген Меркіс знаходзіўся  ў шклоўскай калоніі №17 з верасня 2023 года па верасень 2025 года, і быў прымусова вывезены ў Літву. Як ён распавёў Праваабарончаму цэнтру “Вясна”, усім вязням з прафілактычным улікам №10, гэта значыць палітычным, было забаронена наведваць царкву, бібліятэку, спортзал і стадыён.

Забароны не былі афіцыйна зафіксаваныя, але дзейнічалі пастаянна. Адміністрацыя, па словах Меркіса, баялася кантактаў паміж палітвязнямі і іншымі зняволенымі. Вольны час яны маглі праводзіць толькі ў межах свайго атрада. Кнігі чыталі ўпотай, калі хтосьці з «белых» (звычайных вязняў) пакідаў іх у бараку.

Палітвязні былі пазбаўленыя спатканняў, а любое парушэнне, нават незашпілены гузік, магло прывесці да ШІЗА. Паводле Меркіса, асноўны прынцып жыцця ў калоніі: «зэк мусіць пакутваць і ўвесь час быць занятым». Вязні праводзілі на праверках некалькі гадзін штодня, займаліся бессэнсоўнымі працамі, напрыклад, «сеялі пясок».

Ежа ў калоніі была паўтаральнай: бульба, кашы, рыбныя катлеты з косткамі. Садавіна і малочныя прадукты адсутнічалі. Палітвязням дазвалялі траціць у краме толькі дзве базавыя велічыні на месяц.

Паводле былога зняволенага, у калоніі дзейнічае пастаянны псіхалагічны ціск: абразы, правакацыі, забарона размаўляць па-беларуску. Беларуская мова ўспрымаецца як праява грамадзянскай пазіцыі і можа прывесці да пакарання.

Меркіс правёў у штрафным ізалятары 16 сутак, з якіх 13 – у поўнай ізаляцыі. Пры гэтым у холадзе, без матраца і магчымасці адпачыць. Некаторыя вязні, па яго словах, «ледзь не вар’яцелі ад адзіноты».

Пасля вызвалення Яўген адзначае, што многія былыя палітвязні ў Беларусі сутыкаюцца з «посттурэмным ціскам»: цяжкасці з працаўладкаваннем, кантроль і праверкі. Сам ён прызнаецца, што «вучыцца нанова жыць і пазнаваць сябе».

«Ты змяняешся настолькі, што, калі выходзіш на волю, ужо не ведаеш, кім быў раней», – кажа Меркіс.

Даведка: Гомельскага журналіста Яўгена Меркіса затрымалі восенню 2022 года за яго прафесійную дзейнасць. Яўген зняў відэа для “Белсат” і напісаў некалькі артыкулаў для рэгіянальнага партала “Флагшток”. Абодва медыя беларускія ўлады прызналі “экстрэмісцкімі фармаваннямі”. Палітвязня асудзілі на чатыры гады калоніі ўзмоцненага рэжыму па “экстрэмісцкіх” артыкулах.

Фотаздымак: ПЦ “Вясна”

У Магілёве школьнікаў вучылі разганяць пратэсты

Навіна ад

У Магілёўскім інстытуце МУС прайшлі заняткі, дзе навучэнцаў СШ №15 апраналі ў амуніцыю АМАПу, прызначаную для разгону масавых акцый.

Як паведамляецца на сайце інстытута, гэта былі заняткі па тэме “Асноўныя паняцці асабістай бяспекі” для т. зв. Прававой групы з вышэйзгаданай школы. Падчас “практычнай часткі” школьнікі апраналіся ў шлемы, бронекамізэлькі, бралі ў рукі шчыты і дубінкі – ўсё тое, што звычайна выкарыстоўваюцца пры разгоне пратэстаў. Навучанне адбывалася пад кіраўніцтвам старэйшага выкладчыка кафедры службова-прыкладной падрыхтоўкі, падпалкоўніка міліцыі Леаніда Яўсеева.Пры гэтым варта адзначыць, што адбывалася такое навучанне пад час восеньскіх канікул.

Фотаздымак: Магілёўскі інстытут МУС

У Магілёве маці збівала свайго дзіцёнка-груднічка да сінякоў

Навіна ад

Факт збіцця немаўляці ў Магілёве выявіла медыкі, а за імі пракуратура. Міліцыя ж не ўбачыла праблем у сям’і.

У Магілёўскай вобласці пракуратура праверыла працу служб, якія адказваюць за абарону дзяцей у сацыяльна небяспечных сем’ях. Аказалася, што многія структуры выконвалі свае абавязкі фармальна.

Так, у Магілёве, нягледзячы на паведамленне аб знаходжанні груднога дзіця ў неспрыяльнай сямейнай абстаноўцы, міліцыя не ўбачыла ніякіх праблем. Аднак праз непрацяглы час пры абследаванні немаўляці ў медыцынскай установе ў яго знайшлі шматлікія цялесныя пашкоджанні рознай даўнасці. Як аказалася, іх нанесла маці.

Па загадзе пракурора Магілёва малое адабрана і змешчана на дзяржаўнае забеспячэнне. А ў дачыненні да жанчыны ўзбуджана крымінальная справа за наўмыснае прычыненне менш цяжкага цялеснага пашкоджання.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

Пасля 25 гадоў у Германіі расіяне пераехалі ў Магілёў і пазногці ў іх адразу сталі крапчэй

Навіна ад

Пераезд сям’і з Германіі ў Магілёў адразу стаў нагодай для беларускіх прапагандыстаў асудзіць гнілы Захад і праславіць беларускую “стабільнасць”.

Гісторыя выглядае так: у 2000 годзе сям’я інжынераў Паспелавых з Омска пераехала на сталае месца жыхарства ў Германію і пражыла там чвэрць стагоддзя. Цяпер Паспелавы зноў вырашылі змяніць прапіску і пераехалі ў Магілёў.

Прычыны, з-за якіх было прынята такое рашэнне:

  • Паспелавы так і не сталі “сваімі” ў чужой краіне;
  • медыцынскае абслугоўванне: у Германіі бясплатны агляд давялося б чакаць месяцамі, у Беларусі – прайшлі за тыдзень;
  • высокая якасць прадуктаў: за тры месяцы беларускай дыеты пазногці сталі мацнейшымі;
  • хваляваліся за сваяка, які ваяваў у Чырвонай Арміі, трапіў у нямецкі палон і памёр у канцлагеры;
  • адмова аўстрыйскіх (не нямецкіх) уладаў у просьбе ўсталяваць фотаздымак сваяка на брацкай магіле: “сям’і адказалі катэгарычна і нават цынічна”.

Байкамі пра моцныя пазногці, перавагу беларускай медыцыны над нямецкай і высокую якасць беларускай прадукцыі ўжо нікога не здзівіш: яны прапісаны ў падлізлівай песні “Бацька”, разам з віламі і яжовымі рукавіцами.

А вось гісторыя з канцлагерам – іншы каленкор. Менавіта аўстрыйскія ўлады збераглі памяць пра сваяка Паспелавых, а ўсталяванне фотаздымка на брацкай магіле  гэта толькі жаданне, якое ідзе ўразрэз з аўстрыйскім разуменнем парадку на мемарыяльных комплексах. Незразумела таксама, ці ёсць на той магіле фотаздымкі іншых пахаваных.

Пасля гэтага ў Паспелавых узнік цэлы шквал прэтэнзій да Германіі, якая іх прыняла. Яны раптам зразумелі, што:

  • вайна не скончылася;
  • на Захадзе ствараюць грамадства спажыўцоў;
  • Германія стала актыўна прымаць мігрантаў пасля падзей ва Украіне;
  • прыезджыя (такія самыя, як яны)  лічаць сябе поўнапраўнымі гаспадарамі;
  • яны жылі ў пастаянным страху за сябе і сваіх блізкіх;
  • у Беларусі на вуліцах бяспечна, усё пад кантролем.

Зразумела, уся гэтая гісторыя старанна адрэдагаваная беларускімі ідэолагамі – і выразна бачная іх тапорная работа. 

Сапраўдную прычыну пераезду Паспелавых мы не даведаемся. 

Застаецца толькі статыстыка: з Германіі з’ехала адна сям’я, а жывуць там тысячы беларускіх сем’яў. Яшчэ дзясяткі тысяч мараць з’ехаць туды, нягледзячы на тое, што іх пазногці могуць згубіць беларускую трываласць.

Фота: “Беларусь Сегодня”.

Магілёўцаў рыхтуюць да магчымасці будаўніцтва АЭС у нашай вобласці

Навіна ад

Кілаваты выгоды – чыноўнікі інтэнсіўна рыхтуюць грамадскую думку да будаўніцтва другой АЭС на тэрыторыі Магілёўшчыны.

Напярэдадні “святкаванняў” з нагоды пяцігоддзя запуску першага энергаблока БелАЭС чыноўнікі рыхтуюць грамадскую думку да таго, што другая АЭС будзе пабудавана на тэрыторыі Магілёўскай вобласці – аднаго з рэгіёнаў краіны, што найбольш пацярпеў ад аварыі на Чарнобыльскай АЭС.

У ход ідуць усе прапагандысцкія вынаходніцтвы. Ад таго, што “электрычныя” дамы ў мікрараёне Саломенка не залежаць ад сезонных адключэнняў гарачай вады, да таго, што Беларусь займае лідарскія пазіцыі на прасторах СНД па колькасці электрамабіляў.

Пры гэтым позіркі ідэолагаў скіраваныя на ўсход Беларусі.

Высветлілася нават, што “будаўніцтва Беларускай атамнай электрастанцыі за 18 кіламетраў ад Астраўца многія мясцовыя жыхары параўноўваюць з выйгрышам у латарэю”.

Ці патрэбны такі выйгрыш у такую сумнеўную латарэю Магілёўскай вобласці, якая ўжо накаштавалася “выгад” Чарнобыля?

Аналітык БІСІ Аляксей Аўдонін б’е аргументамі напавал і сцвярджае, што патрэбны. Бо “электрычнасць ляжыць у аснове вытворчасці розных тавараў, якія павінны быць канкурэнтаздольнымі”.

Аўдоніна зразумець можна. Ён нядаўна стаў галоўным асветнікам таварыства “Веды” і, калі спатрэбіцца падтрымаць фантасмагорыі Лукашэнкі, здолее прыплесці і закон Ома, і вежу Тэслы ў Уорденкліфе.

Аднак, жыццё паказвае, што пасля запуску Астравецкай АЭС:

  • электраэнергія ў Беларусі не стала таннейшай для людзей;
  • тавары не сталі больш канкурэнтаздольнымі, а прадпрыемствы – менш стратнымі;
  • выдаткі на вытворчасць не зменшыліся.

І галоўнае. Ці варта даваць малпе другую гранату? Судзячы па выказванні губернатара Магілёўшчыны Анатоля Ісачанкі пра майнінг і “дота-цэнтры” ў кожным доме – далёка не варта.

Фота іллюстратыўнага характара з адкрытых крыніц.

В Осиповичах проанализировали феномен нищенства

Навіна ад

Оказалось, сами осиповчане живут зажиточно, а нищие съезжаются сюда из других районов Могилевщины.

Рассуждать о нищенстве в стране, где процветание объявлено состоявшимся фактом – занятие опасное. Осиповичские исследователи этой проблемы старались, как могли, постоянно сдвигая ракурс внимания в сторону религии, помощи бомжам, оказываемой различными службами и черной неблагодарности от асоциальной прослойки населения.

Был даже проведен опрос среди подписчиков телеграм-канала газеты о том, как поступают осиповчане, когда у них просят милостыню. 

Исследование показало, что: 

  • 39 процентов респондентов опускают глаза и проходят мимо;
  • 38 процентов ищут мелочь в карманах;
  • 15 процентов вступают в диалог и пытаются выяснить, на что человек собирает деньги;
  • 4 процента оказывают другую помощь.

Все бы ничего, но любые социологические исследования в стране, где власти страшно опасаются общественного мнения, чреваты  последствиями. 

Вот и осиповичским журналистам проскочить между капельками дождя не удалось. Чтобы сгладить углы, пришлось подчеркнуть, что  “к счастью, бездомные на улицах нашего города наблюдаются нечасто, и все они, как правило, из других районов”. 

Ситуация стала комической. Получилось что нищета плодится в других регионах Могилевщины, а в благополучные Осиповичи нищие съезжаются в надежде на то, что зажиточное осиповчане подадут больше, чем жмоты из Быхова, жадины из Чаус и могилевские скупердяи.

Фото иллюстративного характера из открытых источников.

Стало известно об 11 погибших российских наемниках с Могилевщины

Навіна ад

Не менее 11 жителей Могилевской области, воевавших против Украины, были ликвидированы за последнее время. Об этом стало известно на этой неделе.

Как сообщает с понедельника, 27 октября 2025 года, украинский телеграм-канал “Не жди меня из Украины”, стало известно, что погибли:

1. Боганев Владимир Андреевич

07.05.2001 г.р. Могилев, 102-й мотострелковый полк

2. Тужиков Василий Николаевич

27.04.1998 г.р. Могилев

3. Шарахов Сергей Андреевич

21.05.1991 г.р. Бобруйск

4. Бурак Александр Васильевич

12.09.1973 г.р. Бобруйск

5. Данилов Василий Геннадьевич

21.05.1992 г.р. Белыничи

6. Демин Александр Владимирович

05.12.1983 г.р. Костюковичи

7. Димов Илья Витальевич

15.08.1995 г.р. Бобруйск

8. Головачев Сергей Михайлович

30.12.1972 г.р. Горки

9. Грицкевич Денис Николаевич

31.10.1987 г.р. Могилев

10. Ермалинский Александр Владимирович

02.05.1985 г.р. Бобруйск

11. Карпенко Роман Петрович

22.03.2005 г.р. Белыничи 7-я отдельная гвардейская мотострелковая бригада.

Эти люди за немалые деньги пошли служить в армию страны-агрессора с целью уничтожения Украины, но нашли свою смерть на ее земле.

Фотоснимок: mnews.world