У конкурсе на лепшае афармленне магілёўскіх мастоў перамог архітэктурна-будаўнічы каледж.
Магілёўскі гарадскі кіраўнік Сяргей Чарткоў узнагародзіў пераможцаў конкурсу на канцэпцыю афармлення пешаходных мастоў праз Дубравенку. У раёне магілёўскай ракі Дубравенка размешчаныя 11 пешаходных мастоў, якія, на думку ўладаў, маюць патрэбу не толькі ў тэхнічным абнаўленні, але і ў свежых ідэях для іх рэканструкцыі.
З гэтай мэтай быў абвешчаны спецыяльны конкурс. Нядаўна падвялі яго вынікі.
Пераможцам быў прызнаны архітэктурна-будаўнічы каледж. Старшыня гарвыканкама Сяргей Чарткоў уручыў навучэнцам-пераможцам дыпломы і каштоўныя падарункі.
Сярод лепшых былі адзначаны праекты:
Лізаветы Шах – “Эка-масты прыроды і мастацтва” (на загалоўным фота);
Анастасіі Целяпнёвай – “Плынь казак і легенд”;
Валерыі Бабчанок, Дар’і Сухадольскай, Ксеніі Войцэль – серыя распрацовак для мастоў у раёне праспекта Міра;
Мікіты Твардоўскага і Іллі Ларкіна – праект комплекснага добраўпарадкавання ракі Дубравенка.
Шклоўскі раён выйшаў на першае месца па крадзяжах паліва ў статыстыцы, якую вядуць незалежныя журналісты з Оршы.
Цягам 2025 года супрацоўнікі выдання Orsha.eu збіралі розныя даныя з прылеглых да Оршы раёнаў. У прыватнасці, фіксавалі выпадкі крадзяжоў паліва. Падвёўшы вынікі за год, незалежныя журналісты сцвярджаюць, што з больш чым шасці тон паліва, якое скралі ў аналізуемых раёнах, амаль палова (3070 літраў) была скрадзена на Шклоўшчыне.
На другім месцы Горацкі раён, дзе злілі 1310 літраў. Далей ідуць Аршанскі і прылеглыя да яго раёны. Прычым паведамленні аб падобных крадзяжах не паступалі з Сенненскага раёна Віцебшчыны і Круглянскага раёна Магілёўшчыны.
Як падкрэсліывюць незалежныя журналісты, усе даныя сабраныя з адкрытых крыніц, таму ў рэальнасці аб’ёмы крадзяжоў могуць быць большыя.
Перад самым Новым годам у адным з двароў вуліцы Ленінскай усталявалі скульптуру армрэстлера.
Вуліцу Ленінскую, магілёўскі Арбат, пастаянна рамантуюць і нечым упрыгожваюць: усталёўваюць вулічную мэблю, дадаюць элементы асвятлення, падсветку будынкаў і, вядома, арт-аб’екты.
Да нядаўняга часу ў афармленні пераважала музычная тэматыка – яе элементы размясцілі вакол будынка музычнай школы.
Чаму менавіта армрэстлер – невядома. Аднак, блізкасць скульптуры да архіерэйскага падвор’я і тэрыторыі былога Спаскага манастыра, дзе цяпер размяшчаюцца Магілёўская епархія Беларускай праваслаўнай царквы і Духоўна-асветніцкі цэнтр імя свяціцеля Георгія Каніскага, наводзіць на думку, што армрэстлер не зусім упісваецца ў атмасферу гэтага месца.
Мысліцель, асветнік і філосаф эпохі Асветніцтва, член ордэна піяраў. Прафесар філасофіі.
Вучыўся ў піярскіх навучальных установах ВКЛ, у Рыме. Працаваў прафесарам і прэфектам піярскіх калегіумаў, прэфектам піярскай друкарні, пробашчам у розных гарадах.
Аўтар падручніка «Логіка, або Навука разважання і меркавання пра прадметы навукі», курса «Эклектычная філасофія». Пераклаў з французскай мовы на польскую кнігу «Ваенная навука прускага караля для яго генералаў». У прадмове да яе выказаў сваё захапленне грамадскімі мерапрыемствамі, што ажыццяўляліся ў тагачаснай Беларусі, у прыватнасці будаўніцтвам Пінскага канала.
Як член Адукацыйнай камісіі, займаўся рэформай школьнага навучання ў Беларусі і Літве, лічыў свецкую этыку адной з асноўных адукацыйных дысцыплін. Член «Таварыства па складанні элементарных кніг», напісаў 2 раздзелы для школы «Статута парафіяльных школ» і настаўленне «Аб інспектаванні школ».
Выступаў за вызваленне філасофіі ад схаластыкі і багаслоўя, за развіццё навукі.
Памёр 17 сакавіка 1807 года.
1834 год. У в. Асінаўка Магілёўскай губерні (цяпер – Віцебскі раён) нарадзіўся Зміцер Сямёнаў.
Першы беларускі, другі рускі метадыст, папулярызатар геаграфічнай адукацыі, пісьменнік.
Настаўнічаў у Віцебску, Пецярбургу. Адзін з ініцыятараў адкрыцця ў Расіі настаўніцкіх семінарый. Першая такая семінарыя адкрыта ў Маладзечне ў 1864 годзе.
Дырэктар Кубанскай, Закаўказскай (г. Горы) настаўніцкіх семінарый.
Стаў другім, пасля К. Ушынскага метадыстам геаграфіі, рускай мовы.
Першым у Расіі стаў друкаваць у педагагічных часопісах паурочныя распрацоўкі па прадметах.
Распрацаваў шэраг першых наглядных дапаможнікаў для гімназій. Аўтар геаграфічнай хрэстаматыі «Айчыназнаўства» (6 тамоў), метадычнага дапаможніка для настаўнікаў “Каментары да нагляднага навучання па карцінках”, больш за 300 артыкулаў педагагічнага, біяграфічнага, крытычнага і гістарычнага зместу.
Распрацоўшчык краязнаўчага (радзімазнаўчага) прынцыпу выкладання геаграфіі. Яго ідэі закладзены ва ўведзеным у 1996 годзе вучэбным прадмеце для беларускай пачатковай школы “Мая Радзіма – Беларусь”.
Беларускі выдавец і публіцыст, апякун здольнай моладзі. Адзін з арганізатараў Віленскага друкарскага таварыства, літаратурна-грамадскага аб’яднання шрубаўцаў, рэдактар «Вулічныя навіны», «Dziennik Wileński», уладальнік друкарні, у якой друкаваліся «Статут ВКЛ» (1819), літаратурныя творы.
Сакратар Камісіі Часовага ўрада ВКЛ (1812). Марціноўскі стаў узорам новага тыпу патрыёта Беларусі: будучы палякам, любіць Беларусь, а будучы беларусам, любіць Польшчу.
1870 год. У Нью-Ёрку пачалося будаўніцтва Бруклінскага моста праз праліў Іст-Рывер.
Да будаўніцтва прыцягнулі 2 000 транспартных сродкаў і 150 000 гараджан. Мост будаваўся 13 гадоў, злучае Манхэтэн і Бруклін, яго даўжыня 1 825 метраў (цэнтральны пралёт – 486 метраў) пры шырыні 26 метраў, максімальная вышыня над Іст-Рывер – 41 метр.
Палатно маста ўтрымліваецца чатырма тросамі дыяметрам каля паўметра, прычым кожны з іх складаецца з 5434 сталёвых жыл. Гэтыя апорныя тросы абапіраюцца на дзве пабудаваныя ў гатычным стылі вежы, якія ўзвышаюцца над вадой на 84 метры.
Бруклінскі мост – папулярнае месца адпачынку і веласіпедных прагулак для жыхароў Нью-Ёрка, адзін з сімвалаў горада.
1888 год. Дзень нараджэння саломінкі для кактэйляў.
Першую штучную саломінку для кактэйлю вынайшаў амерыканскі прадпрымальнік Марвін Стоўн, уладальнік фабрыкі па вытворчасці папяровых цыгарэтных мунштукоў.
Ён вынайшаў яе падчас дэпрэсіі, калі папіваў кактэйль праз жытнюю саломінку. Некаторыя валокны жытняй саломінскі расшчапіліся і падчас чарговага ўцягвання вадкасці загразлі ў Марвіна на зубах. І гэта моцна яго раздражняла.
Тады ён узяў палоску паперы і намазаў яе край па ўсёй даўжыні клеем, наматаў спіраллю на аловак, а затым зняў атрыманую трубачку. Але звычайная папера хутка намакала і пераставала трымаць форму. Тады ён стаў выкарыстоўваць устойлівую паперу з манільскай пянькі, а дыяметр абраў такім, каб праз трубачку не праскоквала цытрынавая костачка.
Яшчэ ў старажытныя часы сярод арыстакратаў Егіпта і Месапатаміі лічылася модным піць праз залатую або срэбную трубачку.
У 1906 годзе была вынайдзена аўтаматычная машына для вырабу папяровых саломінак. У 1939 годзе амерыканец Джозэф Фрыдман заснаваў карпарацыю “Flexible Straw Corporation” і стаў выпускаць гафраваную саломінку, якая магла згінацца над шклянкай. Фрыдман знайшоў рынак збыту не толькі ў рэстаранах, але і ў шпіталях: ляжачых пацыентаў было зручна паіць з іх дапамогай.
У ІІ палове XX стагоддзя балтыморац Ота Дайфенбах вынайшаў пластыкавую саломінку для піцця.
Партыйны і дзяржаўны дзеяч БССР. Намеснік наркама земляробства БССР. Працаваў на дзяржаўных і партыйных пасадах па ўсёй краіне, у тым ліку ў Бабруйску, Клімавічах. Загадваў аддзелам друку ЦК КП(б)Б, быў намеснікам рэдактара газеты «Беларуская вёска».
Арыштаваны НКУС 19 ліпеня 1930 года. Пакаранне адбываў у Салавецкім, Беламорска-Балтыйскім лагерах. Расстраляны 15 верасня 1937 года каля станцыі Сягежа ў Карэліі.
Настаўнічаў, служыў у Чырвонай Арміі, працаваў сакратаром Дудзіцкага сельсавета. Быў сябрам літаратурнага аб’яднання «Маладняк».
Аўтар вершаў, паэтычных зборнікаў, лірычных цыклаў.
Пераклаў на беларускую мову аповесць К. Гарбунова «Ледалом», кнігу выбраных твораў У. Бахмецьева «Людзі і рэчы», шэраг твораў М. Горкага, якія ўвайшлі ў 5 і 6-ы тамы Збору твораў М. Горкага на беларускай мове, раман М. Шолахава «Ціхі Дон» і іншыя. На яго верш «Расцём і дужэем» А. Туранкоў напісаў песню.
У лістападзе 1936 года арыштаваны НКУС, у 1937 асуджаны на 10 год пазбаўлення волі. Пакаранне адбываў у лагерах Сібіры.
Загінуў 12 мая 1940 года на будоўлі чыгункі каля Улан-Удэ.
Беларускі мастацтвазнавец, мастак, этнограф. Кандыдат мастацтвазнаўства, прафесар. Даследчык народнага мастацтва, матэрыяльнай культуры Беларусі, зрабіў мастацтвазнаўча-этнаграфічнае раянаванне беларускага народнага адзення ХІХ— пачатку ХХ стагоддзяў.
Аўтар альбомаў, кніг, серыі паштовых марак па народнаму адзенню, сцэнічных касцюмаў для розных мастацкіх калектываў, альбома «Беларускія народныя крыжы».
Каталіцкі архібіскуп-мітрапаліт Мінска-Магілёўскі (да 3 студзеня 2021 года). Доктар тэалогіі. Член Мальтыйскага ордэна.
Служыў у Літве, Расіі і Беларусі.
Адлічаны з Гродзенскага педінстытута за наведванне касцёла і ўдзел у набажэнствах. Скончыў Ленінградскі політэхнічны інстытут, каўнаскую Духоўную семінарыю. Працаваў інжынерам на Вільнюскім заводзе шліфавальных станкоў. Вынайшаў «Прамысловы ўзор спецыяльнага высакахуткаснага шліфавальнага станка для Волжскага аўтамабільнага завода».
Служыў у Вільні, Друскеніках, біскупам Мінскай дыяцэзіі (1989-1991), у Расіі (1991-2007), архібіскупам-мітрапалітам Мінска-Магілёўскім (2007-2021), заснаваў Гродзенскую вышэйшую духоўную семінарыю, спрыяў вяртанню і адкрыццю каля 100 раней зачыненых касцёлаў і прычыніўся да выдання «Парадку Імшы» і «Катэхізіса» на беларускай мове, заснаваў маскоўскі Каледж каталіцкай тэалогіі імя святога Тамаша Аквінскага з 3 філіяламі, «Радыё Марыя» і Вышэйшую духоўную семінарыю «Марыя — Каралева Апосталаў» у Санкт-Пецярбургу,
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, звярнуўся да беларускіх уладаў з заклікам спыніць насілле і неадкладна вызваліць усіх затрыманых на мірных акцыях нявінных грамадзян. Заявіў аб наяўных падставах меркаваць, што прэзідэнцкія выбары 2020 года ў Беларусі праходзілі несумленна.
31 жніўня 2020 года, пасля вяртання з паездкі ў Польшчу, беларускія памежнікі адмовілі мітрапаліту ва ўездзе ў краіну. МУС Беларусі прызнала пашпарт Кандрусевіча несапраўдным.
24 снежня 2020 года вярнуўся ў Беларусь і 3 студзеня 2021 года завяршыў пастырскую дзейнасць.
Настаўнічаў у Харкаўскай вобласці, арганізатар ашмянскай раённай газеты «Красное знамя», працаваў на Барысаўскім шклозаводзе, на кінастудыі «Беларусьфільм», у часопісе «Маладосць».
Аўтар апавяданняў, 10 зборнікаў прозы, раманаў.
Выкарыстоўваючы своеасаблівыя мастацкія формы, даследуе сучасныя праблемы існавання цывілізацыі ў Сусвеце: паводзіны звычайнага чалавека, які па няволі апынуўся ў чужым грамадстве; магчымасці найноўшых тэхналогій стварыць штучны розум, каб устанавіць дыктат над людзьмі; рэакцыя зямлян на незвычайныя бытавыя праявы, якія выкліканы кантактамі з іншапланецянамі.
1954 год. У в. Акулінцы Магілёўскага раёна нарадзіўся Уладзімір Канаплёў.
Беларускі палітык, спартыўны функцыянер. Выхаванец геаграфічнага факультэта Магілёўскага педінстытута.
Працаваў настаўнікам, намеснікам дырэктара школы ў Шклове, у Шклоўскім РАУС, памочнікам дэпутата Вярхоўнага Савета А. Лукашэнкі, галоўным памочнікам прэзідэнта.
Дэпутат Вярхоўнага Савета XIII склікання, Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу, узначальваў дэпутацкую фракцыю “Згода”, быў намеснікам Старшыні Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу I і II склікання, старшынёй Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь III склікання.
Прэзідэнт Федэрацыі гандбола. Падтрымаў стварэнне рэгіянальнага часопіса “Магілёўскі мерыдыян”, выданне манаграфіі П. Лярскага “Прырода Магілёўскай вобласці”, праект мемарыялізацыі навуковай спадчыны вучоных-географаў Магілёўскага педінстытута.
2005 года. Зацверджаны гербы Бабруйска, Дрыбіна, Слаўгарада, Чавус, Асіповічаў, Клічава, Касцюковічаў, Краснополля.
Прадстаўнік Ленінградскай школы харавога дырыжыравання.
Працавала ў Мінскім музычным вучылішчы імя Міхаіла Глінкі, дзе заснавала канцэртны хор. З 1987 года мастацкі кіраўнік і галоўны дырыжор Дзяржаўнай акадэмічнай харавой капэлы імя Р. Шырмы.
Выканаўчай манеры Яфімавай былі ўласцівы глыбокае пранікненне ў змест твору, апора на класічны вакал.
Узнагароджана ордэнам Францыска Скарыны, ордэнам Крыжа прападобнай Ефрасінні Полацкай Беларускай праваслаўнай царквы.
Разам з пачаткам адключэння таксафонаў у папраўчых калоніях “Белтэлекам” пачаў абнуляць тэлефонныя карты ў вязняў.
З першых дзён новага 2026 года “Белтэлекам” пачаў адключаць паслугу карыстання таксафонамі і, адпаведна, тэлефоннымі картамі. Так, у Горацкай калоніі №9 і ў Івацэвіцкай калоніі №22 ўжо цалкам адключаны таксафоны. Пра гэта піша Mayday, мяркуючы, што тое ж самае адбылося і ў іншых калоніях Беларусі.
Ад 1 студзеня таксама ў многіх вязняў калоній былі заблакаваны тэлефонныя карты. Прычына тая ж – скасаваная паслуга карыстання гэтымі картамі і таксафонамі для іх.
Некаторым сваякам вязняў ужо прыйшлі лісты з просьбай зняць рэшту грашовых сродкаў з заблакаваных карт (грошы прапануецца перавесці ў кошт аплаты, напрыклад, хатняга тэлефона).
У якасці часовай меры адміністрацыя папраўчых калоній замест тэлефонных званкоў з таксафона прапануе асуджаным больш кароткі відэазванок. Аднак кампутарнай тэхнікі не хапае, таму і колькасць такіх званкоў будзе зменшана.
Жывучыя па суседстве ў адной з бабруйскіх шматпавярховак Дыяна і Сяргей зрабілі нечаканы падарунак дворніку, які прыбірае іх двор.
Відэа свайго віншавання бабруйчане выклалі ў Тікток. Яны падрыхтавалі падарунак і падыйшлі да дворніка, які чысціў тратуар у двары ад снегу.
“Вырашылі павіншаваць вас з надыходзячым Новым годам, сказаць вам вялікі дзякуй, што кожную раніцу наш двор самы чысты ў горадзе Бабруйску. – кажа ў відэароліку Сяргей, звяртаючыся да мужчыны – Мы вам хочам уручыць стандартны наборчык”.
Такімі словамі бабруйчане вельмі збянтэжылі дворніка і ён напачатку адмаўляўся прыняць падарунак, але ў рэшце рэшт прыняў невялікую папяровую торбачку і падзякаваў, паціснуўшы руку Сяргею.
Гэтае відэа набрала больш за паўмільёны праглядаў. У шматлікіх каментарах гледачы пахвалілі ініцыятараў віншавання дворніку і дзякавалі за падарунак яму.
Камуніст Міхаіл Жудро лічыцца рэктарам аднаго з магілёўскіх інстытутаў, які выпрацоўвае “практыка-запатрабаваныя рэкамендацыі”.
Нават калі вы не ведалі гэтага чалавека па прозвішчы, вы не маглі не заўважыць яго на бясконцых нарадах магілёўскіх «дэпутатаў». Мужны профіль, выразныя, нібы выбітыя на антычнай манеце, рысы твару, вочы, што іскрацца інтэлектам, вяртаюць нас у часы Гектара і Ахілеса.
Міхаіл Міхайлавіч Жудро часта з’яўляецца на фота разам з былым ваенкамам, а цяпер галоўным «дэпутатам» вобласці Аляксандрам Гарошкіным. Жудро ці то яго намеснік, ці то проста адзін з самых актыўных дэпутатаў.
Так ці інакш, Міхаіл Міхайлавіч захоплены дэпутацкай працай не на жарт. І гэта пры тым, што ён яшчэ і першы сакратар магілёўскага абкама партыі камуністаў.
Падчас усенароднага сходу, калі журналісты праўладных СМІ даказвалі народу, што дэпутатам УНС не плацяць за ўдзел у сходзе прыхільнікаў Лукашэнкі, Жудро даў кароткі і ёмісты каментар: «Працуем за ідэю!».
Давайце паглядзім, якія ідэі ў Міхаіла Міхайлавіча і адкуль яны ў яго бяруцца.
Найбольш падрабязную біяграфію «дэпутата-бессрэбраніка» можна знайсці ў яго перадвыбарнай праграме як «кандыдата ў дэпутаты» магілёўскага абласнога «савета дэпутатаў» дваццаць дзевятага склікання па Буйніцкай выбарчай акрузе.
Жудро нарадзіўся ў 1983 годзе ў Горках у сям’і педагогаў. За гады вучобы атрымаў эканамічную, педагагічную і юрыдычную вышэйшую адукацыю.
У 2005 годзе маладым спецыялістам быў накіраваны ў Талачынскі раён эканамістам. За тры гады выбіўся на пасаду намесніка дырэктара прадпрыемства.
З 2009 года прысвяціў сябе працы на педагагічнай ніве. Прайшоў шлях ад асістэнта кафедры да рэктара Магілёўскага дзяржаўнага абласнога інстытута развіцця адукацыі, якім стаў у 2016 годзе.
На якім менавіта прадпрыемстве прабіваўся Жудро ў Талачынскім раёне – невядома. Затое вядома, што цяпер ён аўтар больш як 100 навуковых публікацый, у тым ліку трох манаграфій і аднаго навучальнага дапаможніка, напісанага ў суаўтарстве.
Тэмы навуковых пошукаў Міхаіла Міхайлавіча ляжаць у плоскасці «распрацоўкі перспектыўных навукова-метадычных, практыка-запатрабаваных рэкамендацый і адукацыйных інавацыйных тэхналогій павышэння кваліфікацыі педагагічных работнікаў і спецыялістаў сістэмы адукацыі».
Адзін з прыкладаў «манаграфій» Жудро можна знайсці ў інтэрнэце. Гэта – прэзентацыя PowerPoint на дваццаць старонак, дзе з дапамогай дыяграм паказаны рост сучаснага педагога. Лёгка заўважыць, што ўзровень гэтага навуковага даследавання вагаецца недзе на адзнацы першакурсніка, граматыка храмае, а літары лезуць куды захочуць.
Ды і сам інстытут, рэктарам якога з’яўляецца актыўны актывіст Жудро, структура настолькі цёмная і маладаследаваная, што манаграфіі там можна пісаць кіламетрамі.
Якім чынам Міхаілу Жудро ўдаецца так доўга і беспакарана ўпіхваць свае «практыка-запатрабаваныя рэкамендацыі», застаецца толькі здагадвацца. Вельмі падобна но тое, што і сам загадкавы інстытут створаны спецыяльна пад падобны тып навукоўцаў.
Ці з’яўляецца наш герой сваяком прафесара з Горак Міхаіла Кірылавіча Жудро – невядома.
Аднак і так зразумела, адкуль у Міхаіла Міхайлавіча знаходзіцца час і на дэпутацтва, і на партыйную працу.
Жудро – класічны прыклад, прыстасаванца і пасрэднасці, чыя сапраўдная спецыялізацыя – пудрыць людзям мазгі за бюджэтныя грошы і ва ўсім падтрымліваць Лукашэнку, намаганнямі якога і забяспечваецца існаванне арміі беларускіх трутняў.
1203 год. Разрабаванне Кіева смаленскім князем Рурыкам Расціславічам.
“Взят бысть Кыев Рюриком и Олговичи и всею Половецьскою землею. И створися велико зло в Русстеи земли, якого же зла не было от крещенья над Кыевом…” – сцвярджае Лаўрэнцеўскі летапіс.
За кіеўскі сталец вялі барацьбу Рурык Расціславіч са смаленскай дынастыі і Раман Мсціславіч Валынскі. Кіяўляне падтрымлівалі Рамана, у адказ Рурык заклікаў на дапамогу чарнігаўцаў і полаўцаў і падверг Кіеў разрабаванню з масавым вывадам насельніцтва ў рабства, пасля чаго горад страціў ранейшае значэнне.
Разрабаванне Кіева падарвала аўтарытэт і моц Кіева і характарызавала заняпад Паўднёвай Русі яшчэ да Батыева нашэсця. Падчас разрабавання полаўцамі Кіева-Пячэрскай лаўры загінуў Ілля Пячэрскі, магчымы прататып быліннага Іллі Мурамца.
1839 год. Зроблены першы фотаздымак Месяца Луі Дагерам.
Дзякуючы прыліўным сілам Месяц заўсёды звернуты да паверхні Зямлі адным бокам. Па меры таго, як Месяц на працягу месяца абарочваецца вакол Зямлі, адбываецца знаёмы ўсім цыкл змены фаз. З Зямлі бачная толькі частка асветленага боку Месяца, якая на працягу перыяду звароту Месяца бесперапынна мяняецца з-за змены адноснай канфігурацыі Зямлі, Месяца і Сонца.
Луі Дагер прадставіў шырокай грамадскасці працэс атрымання дагератыпу толькі ў жніўні 1839 года.
Адзін з кіраўнікоў паўстання 1863-1864 гадоў у Беларусі і Літве, публіцыст.
Скончыў Пецярбургскі, Берлінскі ўніверсітэты. Кандытат матэматыкі.
Збіраў успаміны і звесткі пра філаматаў і філарэтаў, у Парыжы выдаў брашуру «Успамін пра філаматаў і філарэтаў».
У лютым 1863 года далучыўся да паўстанцкай арганізацыі, са жніўня – паўстанцкі начальнік Вільні.
Арыштаваны царскімі ўладамі 26 верасня 1863 года.
Публічна павешаны на Лукішскай плошчы ў Вільні.
1918 год. У в. Рымінка Чавускага раёна нарадзіўся Пётр Лярскі.
Знакаміты беларускі географ, краязнавец, педагог. Кандыдат геаграфічных навук. Выдатнік народнай асветы БССР і СССР. Ганаровы член Беларускага геаграфічнага таварыства. Чалавек года Магілёўскай вобласці (2006).
Усё свае жыццё прысвяціў служэнню Магілёўскаму педінстытуту, які скончыў.
Аўтар і суаўтар больш за 160 навуковых публікацый і 17 кніг, у тым ліку 3 падручнікаў для ВНУ, 5 школьных падручнікаў па прыродазнаўстве, шэрагу метадычных дапаможнікаў для настаўнікаў.
Выдаў падручнікі “Дапаможнік па краязнаўству” для геаграфічных спецыяльнасцей, “Геаграфія”, “Землязнаўства і краязнаўства” (у суаўтарстве) для студэнтаў педагагічных факультэтаў вну СССР. З 1970 па 1996 год школьны курс прыродазнаўства вывучаўся па падручніках П. Лярскага.
Папулярызатар геаграфічных ведаў, краязнаўства. Найбольш папулярная яго кніга “Прырода Магілёўскай вобласці” (на рускай і беларускай мовах).
Памёр 25 кастрычніка 2013 года.
У яго гонар устаноўлена шыльда ў Магілёве на будынку корпуса МДУ па вул. Першамайская, 44 (скульптар А.Вараб’ёў), яго імя прысвоена СШ №21 г. Магілёва.
1920 год. У в. Пятровічы Клімавіцкага павета (зараз – Смаленская вобласць) нарадзіўся Айзэк Азімаў.
Амерыканскі пісьменнік-фантаст, папулярызатар навукі, доктар біяхіміі.
Бацькі – яўрэйскія млынары Хана-Рахіл Берман і Іуда Азімаў разам сынам у 1923 годзе праз Магілёў імігравалі ў ЗША.
Аўтар каля 500 кніг, галоўным чынам мастацкіх, першым чынам у жанры навуковай фантастыкі, але таксама і ў іншых жанрах: фэнтэзі, дэтэктыў, гумар, і навукова-папулярных у самых розных абласцях – ад астраномі і генетыкі да гісторыі і літаратуразнаўства.
Аўтар тэрмінаў рабатэхніка, робатыка, пазітронны, псіхагісторыя.
Азімаў разам з А. Кларкам і Р. Хайнлайнам адносіцца да «Вялікай тройкі» пісьменнікаў-фантастаў.
Беларускі вучоны ў галіне анкалогіі і хірургіі. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук, доктар медыцынскіх навук, прафесар. Заслужаны ўрач.
Працаваў галоўным хірургам Мінскага гарздраўаддзела, загадчыкам кафедры анкалогіі, прафесарам медінстытута, кіраўніком Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра пухлін шчытападобнай залозы Міністэрства аховы здароўя, даследчай групы Інстытута фізіялогіі акадэміі навук.
Даказаў, што вялікі рост захворвання дзяцей на рак шчытападобнай залозы ў Беларусі абумоўлены дзеяннем падвышанай радыяцыі ў выніку аварыі на ЧАЭС.
Прапанаваў метад камбінаванага лячэння хворых неаперабельным тырэоідным ракам і вызначыў эфектыўнасць радыаёдатэрапіі пры лёгачных метастазах рака шчытападобнай залозы ў дзяцей і падлеткаў, якія атрымалі апраменьванне падчас Чарнобыльскай катастрофы.
Беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук, прафесар, Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук.
Працаваў прарэктарам БДУ, першым намеснікам старшыні Мінгарвыканкама, прафесарам Інстытута павышэння кваліфікацыі пры БДУ, загадчыкам кафедры Акадэміі кіравання, дырэктарам Інстытута эканомікі НАН Беларусі.
Аўтар навуковых прац у галіне нацыянальнай бяспекі, дзяржаўнага кіравання і будаўніцтва, навукова-тэхнічнага, інавацыйнага развіцця, павышэння эфектыўнасці назапашвання капіталу, фондаў і інтэнсіфікацыі грамадскай вытворчасці, методыкі ўстойлівага развіцця ў рэгіянальна-галіновым аспекце.
Аўтар больш за 500 навуковых прац, у тым ліку 33 манаграфій.
Скончыў Бабруйскі аўтатранспартны тэхнікум, Вышэйшую партшколу, Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі.
Працаваў дырэктарам аўтабазы, аўтакамбіната г. Гродна, у Гродзенскім гаркаме КПБ, старшынёй выканкама і гарадскога Савета дэпутатаў г. Ліды, г. Гродна, Гродзенскага аблвыканкама і абласнога Савета дэпутатаў.
Дэпутат Вярхоўнага Савета 12-га і 13-га скліканняў. Падчас лістападаўскага рэферэндуму 1996 года выступіў супраць палітыкі А. Лукашэнкі, падпісаў заяву аб імпічменце прэзідэнту.
Пасля паражэння апазіцыі вярнуўся ў Гродна: быў віцэ-прэзідэнтам Беларускай праваабарончай канвенцыі, у Кардынацыйнай радзе дэмакратычных сіл прадстаўляў Гродзенскую вобласць, з’яўляўся старшынёй Кардынацыйнага Камітэта «Гродзенская Ініцыятыва». З ініцыятывы Дораша і пры яго актыўным удзеле ў маі 2000 г. створана Кардынацыйная Рада «Рэгіянальная Беларусь». Падпісант Хартыі’97.
Удзельнік сустрэчы прэзідэнта ЗША Біла Клінтана з кіраўніцтвам Вярхоўнага Савета Беларусі.
У 2001 годзе вылучаўся кандыдатам у Прэзідэнты Беларусі, але зняў сваю кандыдатуру на карысць Ул. Ганчарыка.
Памёр за рулём аўтамабіля 9 лютага 2019 года.
1952 год. У п. Міжрэчча Клічаўскага раёна нарадзіўся Іван Пірожнік.
Беларускі географ, прафесар, доктар габілітаваны, доктар геаграфічных навук.
Працаваў дэканам геаграфічнага факультэта, загадчыкам кафедры эканамічнай геаграфіі замежных краін БДУ.
Даследчык пытанняў сацыяльна-эканамічнай, рэкрэацыйнай геаграфіі, тэрытарыяльнай арганізацыі турысцкага абслугоўвання.
Працаваў прафесарам Люблянскага, Сілезскага, Кракаўскага ўніверсітэтаў, Акадэміі Паморскай (Польшча).
1989 год. Памёр ураджэнец Брэста Ілля Мазурук.
Савецкі палярны лётчык, Герой Савецкага Саюза, генерал-маёр авіяцыі. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1937-1950).
Удзельнічаў у ваенных аперацыях супраць басмачоў у Сярэдняй Азіі, служыў на Далёкім Усходзе, удзельнік будаўніцтва Камсамольска-на-Амуры, начальнік Упраўлення палярнай авіяцыі Галоўпаўночмарпуці, удзельнічаў у высадцы першай дрэйфуючай навуковай станцыі “Паўночны полюс-1”.
Удзельнік савецка-фінскай, Вялікай Айчыннай войн. Быў камандзірам 1-й перагоначнай авіяцыйнай дывізіі Авіяцыі далёкага дзеяння, кіраваў перагоначнай трасай з Аляскі ў СССР для паставак па ленд-лізе амерыканскіх самалётаў.
Пасля вайны працаваў намеснікам начальніка Навукова-выпрабавальнага інстытута, начальнікам лётнай інспекцыі – намеснікам начальніка Упраўлення палярнай авіяцыі Галоўпаўночмарпуці, удзельнікам паветранай высокашыротнай экспедыцыі «Поўнач-5».
У сакавіку 1957 года разам з лётчыкам А. Паляковым упершыню ажыццявіў пасадку самалёта Ан-2 на вяршыню айсберга ў Антарктыдзе.
Беларускі дзеяч і гісторык. Працаваў і жыў у Польшчы. Доктар гісторыі (тэма «Беларусь пад нямецкай акупацыяй»).
Браў актыўны ўдзел у беларускім руху ў Польшчы. Адзін з арганізатараў і старшыня праўлення Варшаўскага аддзела Беларускага грамадска-культурнага таварыства, старшыня Навуковага гуртка таварыства.
Аўтар кніг «Беларускае школьніцтва на Беласточчыне», «Беларуская кніга ў Другой Рэчы Паспалітай», «Беларуская кніга пад нямецкім кантролем», «Вацлаў Іваноўскі і адраджэнне Беларусі», зборніка «Мадэрная гісторыя Беларусі».
Пасмяротна ўзнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады БНР.
“Пасля ўскрыцця не захоўваць” – з гэтым надпісам на бутэльцы малака “Бабушкінай крынкі” паспрабавалі разабрацца журналісты.
Паводле Mogilevnews, у сеціве набірае папулярнасць відэа, дзе пакупнікі малака ААТ “Бабушкіна крынка” здзіўляюцца надпісу на ўпакоўцы: “Пасля ўскрыцця не захоўваць», і таму журналісты выдання звярнуліся па тлумачэнні да намесніка галоўнага тэхнолага прадпрыемства Анастасіі Калінавай.
Адказ супрацоўніцы “Бабушкінай крынкі” не толькі мала што тлумачыць, а яшчэ больш здольны заблытаць спажыўца. “Гэты надпіс у нас нанесены на ўпакоўцы ўжо больш за тры гады. Гэта не значыць, што малако дрэннае альбо псуецца. Гэта азначае, што кожны спажывец захоўвае ў розных умовах. Адпаведна, тэрміны прыдатнасці будуць у кожнага спажыўца розныя. Таму было прынята рашэнне нанесці такі надпіс” – тлумачыць Калінава.
Застаецца толькі здзіўляцца, чаму іншыя вытворцы падобнай прадукцыі не дадумаліся да такога дзіўнага надпісу. У прыватнасці тыя ж “Малочныя Горкі” на сваім малаку пішуць: “Умовы захоўвання (у тым ліку пасля ўскрыцця упакоўкі): тэмпература (4±2) °С”.
Былога галоўнага агранома чакае суд за ўтойванне сапсутага фуражу і скажэннне статыстыкі.
Як высвятліла пракуратура, 44-гадовы магілёвец, працуючы галоўным аграномам на адным з сельгаспрадпрыемстваў у Шклоўскім раёне, ведаў, што ў жніўні 2025 года на зернесушыльным комплексе з-за падвышанай вільготнасці было сапсавана звыш 19,3 тон зернебабовай сумесі. Псаванне фуражу была выкліканая несвоечасовай сушкай і ачысткай, а агульная шкода ацэненая больш чым у 6 400 рублёў. Сапсаваны ўраджай пасля вывезлі ў поле для ўтылізацыі.
Затым, ужо ў верасні, галоўны аграном накіраваў у бухгалтэрыю завышаныя даныя аб масе фуражу пасля сарціроўкі і сушкі. Зрабіў ён гэта з мэтай стварыць бачнасць добрай працы прадпрыемства, схаваць дапушчаныя парушэнні і пазбегнуць матэрыяльнай і дысцыплінарнай адказнасці.
Тайнае выйшла на яў і мужчына не толькі пазбавіўся пасады, але і стаў фігурантам крымінальнай справы аб службовым падмане. Нанесены гаспадарцы ўрон былы аграном кампенсаваў. Цяпер справа накіравана ў суд.
