“М.@rt.кантакт” працягвае драбнець – зноў толькі адзін тэатр па-за межаў т.зв. Саюзнай дзяржавы сёлета прыме ў ім удзел.
Згодна афішы, якая з’явілася ў тэлеграм-канале “Магілёўскіх ведамасцяў”, свае спектаклі ў Магілёве прадставяць 17 тэатраў. Практычна ўсе яны з Беларусі і Расіі. Адзіным выключэннем стаў тэатр з Казахстана, які праўда зусім не казахскі – Дзяржаўны рускі драмтэатр імя Дастаеўскага з горада Семей (да 2007 года меў назву Сяміпалацінск). Тэатральны форум пройдзе з 20 па 27 сакавіка 2026 года.
У 2025 годзе па-за межаў т.зв. Саюзнай дзяржавы быў толькі тэатр з Азербайджана, калі не лічыць акцёраў з “ЛНР”.
Дарэчы, кошты на білеты даволі адчувальна падраслі. Так, калі летась сярэдні кошт быў каля 70 рублёў, то цяпер – каля 90.
У 2025 годзе было паказана 24 спектаклі, і практычна кожны дзень ішло па тры ці нават чатыры спектаклі. Цяпер жа 17 спектакляў і толькі ў два дні з сямі па тры спектаклі, у астатнія – па два.
Калі ж узгадаць “М.@rt.кантакт” дзесяцігадовай даўніны, то ў 2016 годзе ў Магілёў прыязджалі, акрамя беларускіх, тэатральныя калектывы з Германіі, Украіны, Польшчы, Літвы, Малдовы, Расіі, Балгарыі, Арменіі.
Скончылася самая стратная ў гісторыі Беларусі вайна паміж Масковіяй і Рэччу Паспалітай 1654-1667 гадоў, у якой загінуў кожны другі жыхар на нашых землях.
Дамова была падпісана тэрмінам на 13,5 гадоў. Пагадненне было заключана ў вёсцы Андрусава на мяжы Мсціслаўскага і Смаленскага ваяводстваў.
Да Масквы перайшлі Смаленскае ваяводства, Северская зямля з Чарнігавам і Старадубам, Левабярэжная Ўкраіна. За землі Левабярэжнай Украіны Масковія сплаціла 1 000 000 злотых.
Кіеў быў перададзены Масковіі на 2 гады, але так і не быў вернуты, у 1686 годзе Масква за яго сплаціла 146 000 рублёў.
Запарожская Сеч апынулася пад агульным пратэктаратам. Гэта развеяла спадзевы запарожцаў на стварэнне ўласнай дзяржавы, і казацкі гетман Пятро Дарашэнка пачаў шукаць дапамогі ў туркаў.
1820 год. Эдвард Брансфілд адкрыў Антарктыду і аб’явіў яе тэрыторыяй Вялікабрытаніі.
Гэта адкрыццё аспрэчваецца рускімі – 28 студзеня экспедыцыя Ф. Белінсгаўзена і М. Лазарава заўважыла пакрытую лёдам сушу.
У 1820-1840-х гадах найбольшы ўнёсак у вывучэнне Антарктыды зрабілі француз Дзюмон-Дзюрвіль, брытанцы Дж. Уэдэл і Дж. Рос.
На сёння Аргенціна, Аўстралія, Вялікабрытанія, Германія, Нарвегія, Новая Зеландыя, Францыя, Чылі маюць свае сектары ў Антарктыдзе.
Тут існуе больш за 100 антарктычных станцый, у тым ліку беларуская – Гара Вячэрняя. Беларус В. Карпюк зафіксаваў у 1983 годзе на станцыі “Усход” самую нізкую тэмпературу на планеце: – 89,2 °C, а А. Гайдашоў у 1989 годзе на станцыі “Ленінградская” самы моцны вецер на Зямлі – 78 м/сек.
Антарктыдзе прысвоены інтэрнэт-дамен верхняга ўзроўню.aq і тэлефонны прэфікс +672, тут дзейнічаюць два банкаматы, на некаторых станцыях нараджаюцца дзеці.
1833 год. Нарадзіўся Апалінар Гараўскі.
Беларускі мастак. Брат мастакоў Іпаліта і Гілярыя Гараўскіх. Акадэмік жывапісу.
Вучыўся ў Брэст-Літоўскім кадэцкім корпусе, Пецярбургскай акадэміі мастацтваў, у студыях у Жэневе, Дзюсельдорфе, Рыме, Парыжы ў вядомых еўрапейскіх майстроў.
Жыў у мястэчку Свіслач і маёнтку Уборкі (зараз – Пухавіцкі раён), у набытым маёнтку Кірылавічы пад Пецярбургам.
Многа вандраваў па Беларусі, Украіне, Расіі і рабіў эцюды, замалёўкі.
Супрацоўнічаў з заснавальнікам Траццякоўскай галерэі П. Траццяковым.
Майстар пейзажу. У Беларусі напісаў свае лепшыя палотны, у тым ліку «Від дубовага гая на беразе ракі Свіслач непадалёк ад Бабруйска», «Вечар у Мінскай губерні», «Рака Свіслач», «Пераход статка праз Бярэзіну ў наваколлі Бабруйска перад дажджом».
Цікавіўся народнымі тыпамі, што праявілася ў карцінах «Старая, якая моліцца», «Селянін». Напісаў мноства партрэтаў, сярод якіх вылучаюцца партрэты М. Глінкі, М. Бенуа, Ф. Бруні, А. Глазунова, А. Даргамыжскага, прадстаўнікоў царскага дома і іншыя.
Творы мастака знаходзіцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, калекцыі Белгазпрамбанка, музеі «Выратаваныя мастацкія каштоўнасці», Рускім музеі, Траццякоўскай галерэі, у галерэях, музеях Іркуцка, Мурама, Стаўрапаля, Пензы, у Крапіўніцкім (Україна) і іншых.
Памёр 28 сакавіка 1900 года ў шпіталі ў Пецярбургу.
1895 год. У в. Мышкавічы (цяпер – Кіраўскі раён) нарадзіўся Кірыла Арлоўскі.
Беларускі дзяржаўны і гаспадарчы дзеяч. Герой Савецкага Саюза, Герой Сацыялістычнай Працы – з такімі званнямі толькі два беларусы, яшчэ П. Машэраў. Кандыдат у члены ЦК КПСС. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР і СССР.
Удзельнік Першай Сусветнай вайны, камандзір партызанскіх атрадаў, якія змагаліся з германскімі (1918), польскімі (1920) войскамі, удзельнік баёў супраць войск Булак-Балаховіча.
У 1922-1925 гадах учыняў дыверсіі ў Заходняй Беларусі. Служыў у ДПУ-НКУС, удзельнічаў у грамадзянскай вайне ў Іспаніі (1936-1939), барацьбе кітайцаў супраць японскай агрэсіі (1940-1942), арганізатар партызанскага руху ў Беларусі (1942-1944).
У 1944-1968 гадах узначальваў калгас «Рассвет» Кіраўскага раёна, які быў вядомым па сваіх эканамічных паказчыках ва ўсім СССР.
Памёр 13 студзеня 1968 года.
Яго імя прысвоена калгасу «Рассвет», санаторыю, Кіраўскай СШ № 2, Магілёўскаму агралесатэхнічнаму каледжу ў Буйнічах, вуліцам у Бабруйску, Ганцавічах, Кіраўску, Клецку, Ляхавічах, Магілёве, Буйнічах. На радзіме ўстаноўлены бюст.
1899 год. Нарадзіўся Міхась Лынькоў.
Народны пісьменнік БССР, Акадэмік АН БССР.
Працаваў у бабруйскай акруговай газеце «Камуніст», арганізатар і кіраўнік Бабруйскага філіяла «Маладняка». Працаваў старшынёй праўлення Саюза пісьменнікаў БССР, дырэктарам Інстытута літаратуры, мовы і мастацтва АН БССР.
Аўтар шматлікіх зборнікаў прозы, нататкаў, апавяданняў, нарысаў, раманаў, Збораў твораў у 4-х і ў 8 тамах.
Дзяцям вядомы па кнігах «Пра смелага ваяку Мішку і яго слаўных таварышаў», «Міколка-паравоз» і іншых.
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР імя Якуба Коласа (1968) за раман «Векапомныя дні».
Памёр 21 верасня 1975 года.
Яго імя носяць школа ў Лёзненскім раёне і вуліца ў Мінску.
1902 год. У маёнтку Скубейкава (зараз у складзе в. Дварэц Глускага раёна) нарадзіўся Сцяпан Шутаў.
Удзельнік грамадзянскай і Другой Сусветнай войнаў. Двойчы Герой Савецкага Саюза – адзін з 7 беларусаў і адзін з 3-х ураджэнцаў Магілеўшчыны разам з І. Якубоўскім і І. Гусакоўскім.
На службе ў войску з 1924 года. Да вайны камандаваў танкавым батальёнам.
Ваяваў на Заходнім, Волхаўскім, Варонежскім, 1-м і 2-м Украінскіх франтах, удзельнічаў у бітве пад Масквой, на Курскай Дузе, фарсіраваў Дняпро, вызваляў Кіеў, герой Яска-Кішынёўскай апэрацыі.
Службу скончыў намеснікам камандзіра механізаванага корпуса пасля цяжкага ранення ў Трансільванскіх Альпах і ампутацыі рукі ў верасні 1944 года.
Памёр 17 красавіка 1963 года ў Кіеве.
Бронзавы бюст усталяваны ў 1949 годзе на радзіме – в. Дварэц Глускага раёна, у 1970-х са згоды сям’і бюст перанесены ў цэнтральны парк Глуска, ягоным імем названы вуліцы ў Маскве, Кіеве, Асіповічах, Бабруйску, Глуску, в. Сіманавічы Бабруйскага раёна, школа ў Глускім раёне.
44 – Основной
1916 год. Памёр ураджэнец Мазыра Эдуард Каверскі.
Расійскі ваенны дзеяч, генерал ад інфантэрыі, картограф, пад кіраўніцтвам якога ўпершыню была складзена карта Азіяцкай часткі Расійскай Імперыі, фундатар касцёла святога Аляксея ў Івянцы.
Член-заснавальнік Рускага астранамічнага таварыства, член Пецярбургскага мінералагічнага, Рускага геаграфічнага таварыства – памочнік старшыні Аддзялення геаграфічнай матэматыкі. Удастоены Малога залатога медаля Геаграфічнага таварыства за складанне карт. Начальнік Трыянгуляцыі Заходняй памежнай прасторы.
Пахаванне ў г. Івянец у крыпце касцёла Св. Аляксея. У 2022 годзе каля касцёла ўсталявана мемарыяльная дошка.
1921 год. Нарадзіўся Іван Шамякін.
Беларускі сцэнарыст, драматург, грамадскі дзеяч, Народны пісьменнік. Герой Сацыялістычнай Працы. Акадэмік.
Старшыня Вярхоўнага Савета БССР (1971-1985). Галоўны рэдактар выдавецтва «Беларуская савецкая энцыклапедыя» (1980-1992).
Аўтар многіх раманаў, п’ес, кніг апавяданняў і аповесцей, кніг публіцыстычных і літаратурна-крытычных артыкулаў.
Некаторыя з іх былі інсцэніраваны на «Беларусьфільме», ставіліся ў тэатрах, уключаны ў школьную праграму па беларускай літаратуры.
У яго гонар названы Мазырскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт, Кармянская бібліятэка, усталяваны мемарыяльныя дошкі ў Мінску, у аграгарадку Карма Добрушскага раёна, бюст і помнік у Карме і Добрушы, зняты дакументальныя фільмы.
Памёр 14 кастрычніка 2004 года.
1922 год. У Мінску быў створаны Інстытут беларускай культуры (ІБК), які ў 1928 годзе рэарганізуюць у Беларускую акадэмію навук.
ІБК, Інбелкульт – першая ў Беларусі вышэйшая шматгаліновая навукова-дасьледчая ўстанова. Створана на базе Навукова-тэрміналагічнай камісіі Наркамасветы БССР.
Мусіў мець у сваім складзе 7 секцый, аднак былі створаны толькі дзве: этнолага-лінгвістычная (са слоўнікавай, тэрміналагічнай і літаратурна-даследчай камісіяй) і прыродазнаўчая (з геолага-глебазнаўчай камісіяй).
У распрацоўцы першага статуту ІБК удзельнічалі У. Пічэта, Я. Карскі, Зм. Жылуновіч, Язэп Дыла. Першы старшыня – С. Некрашэвіч (1922-1924), першыя супрацоўнікі: У. Чаржынскі (сакратар ІБК), М. Азбукін, М. Байкоў, Л. Більдзюкевіч, М. Грамыка, М. Гуткоўскі, К. Міцкевіч (Якуб Колас), І. Луцэвіч (Янка Купала), Ч. Родзевіч і іншыя.
1925 года. Заснаваны першы беларускі запаведнік – Бярэзінскі.
Створаны пастановай СНК БССР як Дзяржаўны паляўнічы запаведнік з мэтай аховы дзікіх жывёл і птушак, і асабліва баброў, на плошчы 43 345 дзесяцін (60 000 га). Зараз Бярэзінскі біясферны запаведнік – вялікі комплекс хваёвых лясоў, якія перамяжаюцца з верхавымі і нізіннымі балотамі і поймамі рэк.
Тут захаваліся ўнікальныя ў Еўропе балотныя масівы агульнай плошчай 50 700 га.
Бабры, дзеля аховы якіх быў заснаваны запаведнік, у 2005 годзе былі выключаны з новай рэдакцыі Чырвонай кнігі Беларусі.
У Бабруйску ў 2006 годзе ўстаноўлены помнік бабру.
1935 год. Нарадзіўся Эрнст Ляўкоў.
Беларускі геолаг, краязнавец. Доктар геолага-мінералагічных навук, прафесар, Член-карэспандэнт Пятроўскай акадэміі навук і мастацтваў, Міжнароднай акадэміі навук Еўразіі.
Даследаваў рэгіянальную геалогію, рэльеф і карысныя выкапні, пытанні сейсмабяспекі тэрыторыі Беларусі. Звярнуў увагу на важную ролю тапанімікі пры рэканструкцыі гістарычнага мінулага.
Вывучаў культавыя камяні, рэлікты язычніцтва ў сучасных пакланеннях і ахвяраваннях каменю, напісаў кнігу «Маўклівыя сведкі мінуўшчыны».
З яго ўдзелам былі ўпершыню распрацаваны неатэктанічная карта і карта неатэктанічнага раянавання Беларусі, створаны Парк валуноў у Мінску.
У Магілёве Следчы камітэт узбудзіў палітычную крымінальную справу на 44-гадовага Мікалая Тарасенку. Сам ён знаходзіцца за мяжой.
Як паведамляецца ў тэлеграм-канале “Спецыяльная вытворчасць. Афіцыйна”, справа ўзбуджана па некалькіх артыкулах, а менавіта – “паклёп”, “заклікі да санкцый супраць РБ”, таксама мужчыну абвінавачваюць у паклёпе на беларускага дыктатара і абразу яго.
“Абвінавачанаму Тарасенку Н. У. неабходна з’явіцца па адрасе: г.Магілёў, вул. Архірэйскі Вал Каніскага, 3”, – гаворыцца ў паведамленні.
Так званая спецвытворчасць распачатая 28 студзеня 2026 года.
“Спецвытворчасць” прымяняецца ў дачыненні да грамадзян, якія знаходзяцца за межамі Беларусі. Суд разглядае ў далейшым іх справы завочна.
“Не даводзіцца называць гэта расследаваннем: пародыя на юрыдычныя фармальнасці, якія дазволяць прызначыць адвольныя тэрміны пазбаўлення волі ў прысудах. Нічога агульнага з сапраўдным расследаваннем злачынстваў не мае, гэта палітычны вышук, які парушае базавыя прынцыпы нацыянальнага і міжнароднага права”, – лічыць юрыст Праваабарончага цэнтра “Вясна” Павел Сапелка.
Вызвалены ў снежні 2025 года палітвязень Ігар распавёў пра сістэмныя катаванні, ізаляцыю ў холадзе, фізічны гвалт і масавую фабрыкацыю дысцыплінарных спагнанняў у Папраўчай калоніі №17 у Шклове.
Каранцін як інструмент ціску
Ігара асудзілі ў 2023 годзе па шэрагу палітычных артыкулаў да пяці гадоў зняволення. Пасля этапавання ў шклоўскую калонію № 17 Ігара, як і іншых, змясцілі ў каранцін, адкуль ён выйшаў з дзевяццю дысцыплінарнымі парушэннямі. Пра гэта мужчына распавёў Праваабарончаму цэнтру “Вясна”. Паводле яго, усе спагнанні мелі фармальны характар і выкарыстоўваліся як механізм далейшай ізаляцыі. Сам палітвязень адзначае, што падобная колькасць рапартаў лічыцца «сярэднім» паказчыкам, паколькі многіх вязняў накіроўваюць у ШІЗА непасрэдна з каранціну.
Ігар сцвярджае, што ў атрадзе дзейнічала практыка вынясення рапартаў за спосаб маўлення і фармулёўкі адказаў. У прыватнасці, зняволеных каралі за выказванні, якія адміністрацыя трактавала як «падтрымку крымінальнай субкультуры». Нават выкарыстанне юрыдычна карэктных фармулёвак, паводле суразмоўцы, станавілася падставай для змяшчэння ў штрафны ізалятар.
ШІЗА: холад і дэпрывацыя
У агульнай складанасці палітвязень правёў каля месяца ў штрафным ізалятары. Першыя пяць сутак ШІЗА яму прызначылі за тое, што нібыта не павітаўся з супрацоўнікам калоніі. Узімку Ігара трымалі аднаго ў трохмеснай камеры без пасцельнай бялізны пры тэмпературы ніжэй за +10 градусаў.
Паводле яго, камеру штодзённа праветрывалі, пакідаючы вокны адчыненымі на ўвесь дзень, што прыводзіла да поўнага вымярзання памяшкання. Адзінай крыніцай цяпла заставаліся ацяпляльныя трубы.
Адно са змяшчэнняў у штрафны ізалятар на 15 сутак, як мяркуе Ігар, было звязанае са спробай перадаць ліст на волю. Мужчына распавёў, што перад накіраваннем у ШІЗА яго цалкам распранулі, змясцілі ў клетку на КПП і пакінулі на марозе пры тэмпературы каля -10 градусаў.
Праз некалькі гадзін, калі стан зняволенага істотна пагоршыўся, яго перавялі ў ізалятар, дзе ўмовы ўтрымання, паводле яго, засталіся экстрэмальнымі.
Фізічны гвалт у ПКТ
Пасля серыі пакаранняў у ШІЗА палітвязня перавялі ў памяшканне камернага тыпу, дзе, як ён сцвярджае, да зняволеных ужываўся фізічны гвалт. Паводле яго, зняволеных ставілі на «расцяжку» і наносілі ўдары па нагах, правакуючы супраціў.
У выніку аднаго з такіх эпізодаў Ігар атрымаў вывіх пляча. З-за адсутнасці належнай медыцынскай дапамогі і дрэнных умоваў утрымання, траўма не загаілася дагэтуль.
Падчас знаходжання ў калоніі Ігар працаваў у швейным цэху. Ён распавёў, што палітвязняў прымушалі шыць форму і спальныя мяшкі для вайсковых патрэбаў. Працоўная змена доўжылася з 22:00 да 6:00, пры адным выходным дні на тыдзень.
«Спіс тэрарыстаў» і перавод у турму
У калоніі Ігара ўнеслі ў так званы «спіс тэрарыстаў». Сам суразмоўца мяркуе, што падставай для гэтага магла стаць узаемадапамога з іншым вязнем. Пасля гэтага адбыўся суд, па выніках якога палітвязня вырашылі перавесці на турэмны рэжым.
Перад пераводам супрацоўнікі калоніі, паводле сведчанняў Ігара, змясцілі яго ў свежапафарбаваную камеру штрафнога ізалятара. Знаходзячыся ў памяшканні, палітвязень неаднаразова губляў прытомнасць ад атручвання парамі фарбы.
Крытычны стан зняволенага, паводле яго слоў, стаў прычынай тэрміновага пераводу з калоніі ў турму.
Напрыканцы лета 2024 года Ігара этапавалі ў магілёўскую турму № 4, а ў снежні 2025 вывезлі з Беларусі ва Украіну з іншымі вызваленымі палітвязнямі.
Жыхары Бабруйскага раёна адагрэлі і накармілі замярзаючую казулю, а потым за ёй прыйшлі суродзічы з лесу.
Казуля прыйшла да дома жыхароў Бабруйскага раёна ад безвыходнасці – жывёла замярзала. Яна прыйшла да людзей з сасулькамі на пысцы.
Людзі пасялілі жывёлу ў хляве, як маглі адагрэлі і накармілі казулю. Праз дзве гадзіны ў бадзяжкі з’явіўся апетыт, а праз нейкі час яна ўжо хадзіла па пятах за гаспадаром сям’і.
Казулі нават паспелі даць імя Яшка, але неўзабаве каля дома з’явілася дарослая асобіна. Відавочна, суродзічы шукалі зніклую казулю. Жывёлу давялося адпусціць у лес.
Дзевяцікласніка з Бабруйска прынялі ў абласную арганізацыю «Патрыёты Беларусі» за тое, што ён сабраў калекцыю піянерскіх «артэфактаў».
Бабруйскі падлетак Мацвей Бержанін сабраў у сваім хатнім музеі калекцыю з 550 экспанатаў. Асаблівасць калекцыі ў тым, што яна звязаная з піянерскім рухам часоў СССР.
Пачалося ўсё з бюста Ільіча, якім Мацвей зацікавіўся ў першым класе. Цяпер, праз сем гадоў, у яго ёсць барабаны, горны, школьная форма, значкі, пасведчанні, кнігі, вымпелы і кубкі мінулага стагоддзя.
Сама па сабе калекцыя заслугоўвае ўвагі, але праблема ў тым, што ёю зацікавіліся старшыня абласной арганізацыі РГА «Патрыёты Беларусі» Аляксандр Шкадаў і яго памочніца Вольга Рудакоўская.
Псеўдапатрыятычная арганізацыя бачыць у падобных экспанатах не проста спадчыну таталітарнага мінулага. Шкадаў і яго паплечнікі ўпэўненыя, што менавіта ў гэтым і заключаецца «светлая будучыня» Беларусі.
Па рашэнні Шкадава і Рудакоўскай Мацвей Бержанін атрымаў сумнеўны гонар – стаў членам Магілёўскай абласной арганізацыі РГА «Патрыёты Беларусі».
Магілёўскія актывісты «Белай Русі» ездзілі ў Мінск, каб набрацца інтэлекту і сінэргіі.
Актывісты Магілёўскай абласной арганізацыі РГА «Белая Русь» сталі ўдзельнікамі форуму «Беларусь інтэлектуальная» і паразмаўлялі пра:
тэхналагічнае лідарства;
здаровую нацыю;
харчовую бяспеку;
захаванне гістарычнай праўды.
Па сутнасці, актывісты кішэннай партыі рэжыму абмяркоўвалі тое, чаго не існуе ў прыродзе Беларусі, а сам з’езд больш нагадваў сход сацыялістаў-утапістаў.
Цалкам прадказальна, што і высновы, да якіх прыйшлі ўдзельнікі мерапрыемства, не патрабавалі ад іх празмерных інтэлектуальных здольнасцяў.
Напрыклад, старшыня Чавускай раённай арганізацыі РГА «Белая Русь» Ганна Падворная пасля форуму ўсвядоміла, што «толькі сінэргія ўсіх сіл можа прывесці да значных зменаў».
Варта адзначыць, што сінэргія ў коле прыхільнікаў Лукашэнкі даўно карыстаецца папулярнасцю: гэта калі ніхто не разумее, хто менавіта будзе працаваць і хто будзе адказваць за вынікі прпацы.
Ён забраў у пенсіянера 50 тысяч рублёў і збіраўся дзейнічаць паводле далейшага «алгарытму дзеянняў» – адвезці грошы ў пазначанае месца, аднак крымінальны алгарытм перапынілі магілёўскія аператыўнікі.
Як высветлілася, хлопец дзейнічаў у складзе групы ашуканцаў, якая павінна была атрымаць за працу тры працэнты ад сумы «здзелкі».
Пяцьдзесят тысяч рублёў падмануты пенсіянер аддаў за абяцаную яму ўстаноўку дамафона.
Выкладчыца Бабруйскага дзяржаўнага аграрна-эканамічнага каледжа, карыстаючыся службовым становішчам, распаўсюджвае ідэі камунізму.
Выкладчык Людміла Кандрацьева, якая адначасова займае пасаду другога сакратара Бабруйскага гаркама Камуністычнай партыі Беларусі, зладзіла агітацыю за сваю ідэалогію, забароненую ў многіх краінах, проста ў сценах каледжа. Для гэтага яна выкарыстала фармат так званай «Гадзіны інфармавання», і такім чынам каледж ператварыўся ў пляцоўку для палітычнай агітацыі.
На сустрэчу са студэнтамі былі запрошаны яе аднапартыйцы – прадстаўнікі гарадскога камітэта КПБ Аляксандр Лаўрыненка і Сяргей Белянаў. У ходзе размовы падлеткам распавядалі пра “выбітную ролю правадыра сусветнага пралетарыяту”, а таксама аб прынцыпах і ідэях камуністычнай партыі.
Асаблівую ўвагу прыцягнуў адзін з гасцей – Аляксандр Лаўрыненка, які акрамя партыйнай дзейнасці ўзначальвае ветэранскую арганізацыю вайсковай часткі № 5527 Унутраных войскаў МУС. На сустрэчу са студэнтамі ён прыйшоў у форменнай вопратцы, што ўзмацніла сімвалічны і ідэалагічны эфект таго, што адбывалася.
У сваю чаргу падрыхтоўка да прапагандысцкага мерапрыемства выйшла за рамкі аўдыторыі. Напярэдадні некалькі навучэнцаў каледжа па просьбе выкладчыцы былі прыцягнутыя да ўборкі снегу на дарозе, якая вядзе да офіса Бабруйскай партыйнай арганізацыі КПБ.
Сітуацыя выклікае пытанні аб дапушчальнасці выкарыстання адукацыйнай установы і працы навучэнцаў для прасоўвання партыйнай ідэалогіі, а таксама аб межах паміж навучальным працэсам і палітычнай прапагандай.
