Рэспубліканскі рух па добраўпарадкаванні ўсяго недобраўпарадкаванага набірае сілу, і клімавіцкая раённая арганізацыя РГА «Белая Русь» да яго далучылася.
Тры актывісткі кішэннай структуры рэжыму пафарбавалі горкі, турнікі і арэлі дзіцячай пляцоўкі ў двары дома № 123 на вуліцы Леніна.
Дзе быў у гэты час другі бок сумеснага праекта – невядома. Магчыма, актывісткі працуюць у мясцовай ЖКГ, і тады пазлы галаваломкі сыходзяцца.
У суседнім Крычаўскім раёне таксама нядаўна прайшла сумесная акцыя па рамонце дзіцячых пляцовак. Праўда, там у ЖКГ быў іншы партнёр – абласны Камітэт дзяржаўнага кантролю.
Вось ужо дзе ўзаемадзеянне было сапраўды эфектыўным – камунальнікі імгненна навялі парадак на дзіцячых пляцоўках, дзе сам чорт мог бы нагу зламаць.
Гандаль з зямлі ў Беларусі забаронены, і штраф за яго даюць немалы – 2250 рублёў. Аднак гандлярам на рынку каля чыгуначнага вакзала ў Магілёве ўсе гэтыя забароны, здаецца, па барабане.
Яно і зразумела – ад прадпрымальнікаў можна атрымаць прачуханца, а лоўля ворагаў у сацыяльных сетках і больш прыбытковая, з пункту гледжання штрафаў, і бяспечнейшая для здароўя.
Традыцыі хлуслівай дабрачыннасці працягнулі чыноўнікі Магілёва напярэдадні Міжнароднага дня абароны дзяцей.
Чыноўніцкі натоўп заявіўся днямі ў Магілёўскі спецыялізаваны Дом дзіцяці да малых з арганічным паражэннем цэнтральнай нервовай сістэмы з парушэннем псіхікі. Пад гэты візіт Дом дзіцяці арганізаваў ажно цэлы ранішнік “Фарбы дзяцінства”.
Паводле інфармацыі Магілёўскага аблсуда, на гэтае мерапрыемства прыйшлі прадстаўнікі розных дзяржаўных органаў, ведамстваў, прадпрыемстваў, устаноў аховы здароўя, грамадскіх і прафсаюзных арганізацый рэгіёну. А старшыня суда Святлана Бурака ўручыла Дому дзіцяці сертыфікат на набыццё сэнсарнага абсталявання. Фота і відэа гэтай паказной дабрачыннасці досыць у тэлеграм-канале абласнога суда.
Такім чынам, чыноўнікі і суддзі паказалі ўсяму свету, як яны нібыта занепакоены жыццём псіхічнахворых дзяцей-сірот. Але ці так бы паступалі тыя, хто не на паказ, а насамрэч хацеў бы перш за ўсё зраіць дабро такім дзецям? “У цябе ж, калі творыш міласціну, хай левая рука твая не ведае, што робіць правая, каб міласціна твая была ўпотай; і Айцец твой, які бачыць таемнае, аддасць табе відавочна”, – так вучыць Біблія (Евангелле ад Матфея 6:3-4).
Але магілёўскім чыноўнікам и суддзям важней пацешыць уласную ганарыстасць, для гэтага яны не грэбуюць выкарыстоўваць псіхічнахворых дзяцей. Калі б гэта было б не так, то ўсё падарункі адаслалі б пасылкамі, а грошы пералічылі на рахунак.
Па ўсёй Беларусі летась адбыўся рост дзіцячай смяротнасці на дарогах, на Магілёўшчыне – значнае зніжэнне.
Паводле статыстыкі, на якую спасылаецца “Люстэрка”, у Магілёўскай вобласці ў 2024 годзе быў усплёск дзіцячай смяротнасці на дарогах – пяць смерцяў. Летась гэты паказчык знізіўся на адной.
У той жа час агулам па Беларусі сітуацыя была іншая. З 2020 па 2023 год колькасць дзіцячых смерцяў у ДТЗ паслядоўна зніжалася – з 22 да 14. Аднак у 2024-м пазітыўная тэндэнцыя перарвалася рэзкім скокам да 22 загінулых. У 2025 годзе сітуацыя працягнула пагаршацца: загінулі 26 дзяцей. Гэта самы высокі паказчык з 2015 года.
Калі паглядзець на статыстыку па рэгіёнах, то самы трагічны рост у 2025 годзе зафіксаваны ў Мінскай вобласці – дзевяць загінулых (у 2024-м – тры). У Гродзенскай, Гомельскай і Віцебскай абласцях загінулі па чатыры дзіцяці (у 2024-м – два, тры і пяць адпаведна). У Брэсцкай вобласці ў ДТЗ загінулі тры дзіцяці (у 2024-м – чатыры).
Мінск, які два гады запар паказваў нулявую статыстыку, у 2025 годзе страціў у аварыі адно дзіця.
Быхаўскія прапагандысты любяць паказваць ударныя тэмпы рамонту асфальтавага пакрыцця на вуліцах горада. То там, то тут пад бадзёрую музыку кружаць трактары і каткі. Шчаслівыя работнікі ЖКГ або ДРБУ весела раскідваюць асфальт.
Карацей, усё танцуе і спявае, траўка зелянее, сонейка блішчыць.
Апошняя такая справаздача была апублікавана нядаўна. Гаворка ідзе пра тое, як мясцовае ДРБУ № 196 прыступіла да ўкладкі новага асфальту на дарозе Кузькавічы – Красніца.
Што мы бачым:
работы вядуцца поўным ходам;
задзейнічаны асфальтаўкладчык, 3 дарожныя каткі і 6 аўтамашын;
у вёсцы Кузькавічы будзе ўладкаваны абсалютна новы ўчастак дарогі працягласцю 1,7 кіламетра;
тут плануецца пакласці 3 228 тон асфальтабетону;
дагаворны кошт работ на гэтым аб’екце складае 1 мільён 30 тысяч рублёў.
А вось ролік пра асфальтавае пакрыццё на вуліцы Стаханаўскай у самім горадзе, апублікаваны ў TikTok, толькі мільгануў і знік. І нядзіўна. На ім паказана тое, як у Быхаве рамантуюцца дарогі, калі побач няма відэа- і фотакамер. Работы ў гэтым выпадку вядуцца па прынцыпе “пусці-павалюся”, без усялякіх балетных па. Пара лапат асфальту туды, пара – сюды, і ўсіх дзялоў. “Адну ямку засыпалі, а на другую асфальта не хапіла” – каментаваў сітуацыю аўтар роліка.
Відэадоказ разгільдзяйства, безгаспадарчасці і ашуканства быў выдалены не таму, што бардак выправілі. Проста змагары з рэальнасцю растлумачылі аматару здымак, на якім свеце ён жыве і як перашкаджае сваімі ролікамі будаўніцтву светлай будучыні ў Быхаве.
Аднак заткнуць рот усім у быхаўскіх уладаў не атрымліваецца. Быхаўчане звярнуліся да нас у рэдакцыю з цалкам нявіннай просьбай: папрасіць чыноўнікаў прадэманстраваць на відэа прыгажосці Стаханаўскай і не перацягваць коўдру на Кузькавічы.
Чакаем ад журналістаў “Маяка Прыдняпроўя” фільма і загадзя ўпэўненыя ў тым, што кінастужка пра Стаханаўскую заткне за пояс знакаміты “Сайлент Хіл”.
Сусветны дзень барацьбы з няроўнасцю (World Inequality Day).
Паводле дадзеных Сусветнага банка, прадстаўленых у дакладзе «Беднасць і ўсеагульны росквіт» у свеце на суму менш за 1,90 даляраў ЗША ў дзень існуюць амаль 800 мільёнаў чалавек.
Палова ад агульнасусветнай колькасці самыхі бедных у наш час прыпадае на краіны Афрыкі, якія размешчаны на поўдзень ад Сахары. Яшчэ траціна – на краіны Паўднёвай Азіі.
Перад Сусветным банкам стаіць мэта – выкараніць крайнюю беднасць да 2030 года.
Няроўнасць у свеце з 1990 года значна знізілася, але застаецца занадта высокай. Захоўваецца сур’ёзная занепакоенасць канцэнтрацыяй багацця ў руках тых, хто адносіцца да верхніх катэгорый размеркавання даходу.
У Беларусі мінчане жывуць на ўзроўні Прагі і Варшавы, а дэпрэсіўныя сельскія раёны – на ўзроўні афрыканскіх краін.
Сусветны дзень без тытуню (World No Tobacco Day, з 1987 года).
Цікавыя факты.
У свеце з 8 мільярдаў зямлян ужываюць тытунь амаль 1,5 мільярды.
За хвіліну ў свеце прадаецца 10 мільёнаў цыгарэт.
Штогод больш за 6 мільёнаў чалавек паміраюць ад звязанага з тытунем інфаркту міякарда, інсульту, раку, хваробы лёгкіх і іншых хвароб.
Больш за 600 000 чалавек паміраюць ад пасіўнага курэння.
Тытунёвы дым утрымоўвае звыш 4 000 хімічных злучэнняў, большасць з якіх таксічныя, мутагенныя ці канцэрагенныя.
У Беларусі сярод насельніцтва ва ўзросце 18-69 гадоў паліць тытунь каля 26,7%. Пры гэтым колькасць асоб, якія паляць цыгарэты зніжаецца. Напрыклад, за 2001-2020 гады іх колькасць зменшылася на 12%.
Сусветная арганізацыя аховы здароўя лічыць, што да 2025 года колькасць спажыўцоў тытуню зменшыцца на траціну з прычыны актыўнай антынікатынавай прапаганды, прапаганды здаровага ладу жыцця, павышэння коштаў на цыгарэты і інш.
Сусветны дзень бландынак (World Day of Blondes, натуральных, а фарбаваных – 32 мая).
Колькасць людзей з натуральным светлым колерам валасоў імкліва скарачаецца, і да 2200 года яны могуць канчаткова знікнуць, сцвярджаюць навукоўцы.
Чыннікаў у гэтай тэндэнцыі некалькі. Па-першае, расце колькасць змяшаных шлюбаў, а па-другое, светлавалосыя нацыі нараджаюць значна радзей, чым насельнікі паўднёвых краін.
Бландынаў сярод беларусаў 1/3. Але бландынак удвая больш, чым бландынаў.
1556 год. Нарадзіўся Юры Радзівіл (1556-1600).
Царкоўны і дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай і ВКЛ, першы каталіцкі кардынал (1583) з ВКЛ.
У 1582 г. на ўласныя сродкі адкрыў Віленскую духоўную семінарыю. Дарадца караля, у 1596-1597 гадах вёў перамовы пра далучэнне Рэчы Паспалітай да антытурэцкай каталіцкай лігі. Удзельнічаў у падрыхтоўцы Брэсцкай уніі.
1800 год. Памёр Міхал Казімір Агінскі (1730-1800).
Вялікі гетман літоўскі, мецэнат, кампазітар, генерал-маёр, сваяк кампазітара Міхала Клеафаса Агінскага.
Ініцыятар і фундатар будавання Агінскага канала, які злучаў басейны Балтыйскага і Чорнага мораў праз палескія балоты. Адчыніў балетную школу “Дэпартамент балетных дзяцей”, уладальнік уласнага тэатра, для якога сам пісаў оперы.
Аўтар паланэзаў, опер і песень на ўласныя вершы, аўтар літаратурных твораў. Выдатна выконваў на розных інструментах свае скрыпічныя і іншыя музычныя творы, за што сярод сучаснікаў атрымаў мянушку “гетман-кларнэт”.
У 1791 годзе перадаў амаль усе свае маёнткі сваяку Міхалу Клеафасу Агінскаму.
1892 год. У Гомелі (або Рэчыцы) нарадзіўся Міхаіл Кікоін (1892-1968).
Беларускі і французскі мастак парыжскай школы.
Вучыўся ў «Малявальнай школе мастака Кругера» ў Мінску, Віленскай мастацкай школе. З’ехаў у Парыж у 1912 годзе. Удзельнічаў у выставах Парыжскага салона. Творы былі прадстаўлены на выставе сучаснага францускага мастацтва ў Маскве ў 1928 годзе. Меў студыю на Манпарнасе.
У экспазіцыі Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі знаходзіцца адзін твор мастака, яшчэ 6 – у калекцыі “Белгазпрамбанка”. Аб мастаку зняты фільм “Михаил Кикоин. Поэтический мир на холсте”.
Памёр 4 лістапада 1968 году ў сваёй парыжскай студыі.
Яго сын – мастак Якоб Кікоін, пісаў пад псэўданімам Жак Янкель.
Адна з прац М. Кікоіна.
1948 год. Нарадзілася Святлана Алексіевіч.
Беларуская пісьменніца, Нобелеўскі лаўрэат у галіне літаратуры (2015, за “поліфанічную творчасць – помнік пакутам і мужнасці ў наш час”).
Аўтар кніг “У вайны не жаночае аблічча”, “Апошнія сведкі”, “Цынкавыя хлопчыкі”, “Зачараваныя смерцю”, “Чарнобыльская малітва”, “Час second-hand (Канец чырвонага чалавека)”.
Некаторыя крытыкі лічаць, што яе перамога, як бы нам ні хацелася адваротнага, – гэта параза беларускамоўнай літаратуры. На шчасце, не ў ваенным сэнсе слова, а хутчэй, у спартовым. Проста некалькі кніг, напісаных журналісткай Алексіевіч па-расейску, аказаліся больш даходлівымі, уцямнымі і мудрымі для заходняга свету, чым уся прыгожая беларускамоўная літаратура з вагонамі яе кніг і сонмамі яе жывых і памерлых класікаў.
У 2019 годзе З. Пазняк заўважыў, што з камуністычных часоў Алексіевіч пазіцыянавала сябе як ненавісніца беларушчыны, але пазней яна змяніла рыторыку, і «аб’ектыўна гэта добра».
1955 год. Нарадзіўся Уладзімір Кузьмін.
Расійскі музыка, народный артыст Расіі. Мультыінструменталіст, адзін з заснавальнікаў і лідэраў гурта «Карнавал», лідэр гурта «Дынамік».
Дзяцінства правёў у Беларусі. У 1962 годзе пайшоў у першы клас у гарнізоннай школе г. Быхава. У быхаўскай музычнай школе вучыўся па класе скрыпкі. У 6-м класе заснаваў юнацкі рок-гурт у стылях “Rolling Stones” і “The Beatles”. Акрамя кавераў, у рэпертуары маладой каманды былі і кампазіцыі самаго Кузьміна. Гэты гурт выступаў на ўсіх школьных мерапрыемствах і мясцовых канцэртах, нязменна выклікаючы захапленне ў гледачоў.
Яго творчасць уяўляе сабой асаблівы жанр – сумесь року, сінтпопу і блюзу. Выпусціў больш за 20 альбомаў і напісаў каля 200 песень. Больш за ўсё вядомы па кампазіцыях “Сімона”, “Казка ў маім жыцці”, “Калі мяне ты паклічаш”, “Дзве зоркі”.
1979 год. Памёр Францішак Чарняўскі (1893-1979).
Беларускі рэлігійны дзеяч.
Душпастарскую службу пачаў у 1920 годзе.
Чытаў казанні на беларускай мове і распаўсюджваў сярод вернікаў беларускія выданні.
У 1924-1927 гадах вучыўся ў Рыме. З 1929 на місіі ў Францыі, з 1933 – у Бельгіі.
З 1957 года жыў і служыў у ЗША, дзе выдаваў беларускі рэлігійны часопіс «Siaŭbit».
1996 год. Усталяваны геаграфічны знак “Геаграфічны цэнтр Рэспублікі Беларусь”.
Геаграфічны “пуп” краіны знаходзіцца каля в. Антонава Пухавіцкага раёна, за 70 км на паўднёвы усход ад Мінска.
Мае каардынаты: 53°31´44,54″ паўночнай шырыні, 28°02´41,90″ усходняй даўжыні.
2008 год. У Полацку адкрыты памятны знак «Геаграфічны цэнтр Еўропы».
Цэнтральная кропка Еўропы мае каардынаты: 55°30´ паўночнай шырыні, 28°48´ усходняй даўжыні. Знаходзіцца на праспекце Ф. Скарыны, каля помніка першадрукару.
Сапраўды, “Ад Еўфрасінні, ад Скарыны, ад Полацка пачаўся свет” (Р. Барадулін).
2020 год. Архібіскупам Магілёўскім і Мсціслаўскім Сафроніем асвечана Пакроўская царква Пустынскага манастыра.
Царква рэкунстраявалася з 2010 года. Адноўлены будынак царквы – частка комплекса, які заснаваны ў 1380 годзе мсціслаўскім князем Сімяонам Альгердавічам.
У XVI стагоддзі манастыр быў адным з найбуйнейшых на беларускіх землях. У 1601-1839 гадах належыў уніатам, замест драўляных будынкаў сталі будавацца каменныя.
Цагляная Пакроўская царква пабудавана ў 1865 годзе. Пасля таго, як у 1925 годзе савецкія ўлады зачынілі манастыр, у Пустынках працавалі школа-інтэрнат, школа. Манастыр стаў інтэнсіўна разбурацца з 1970-х.
Званіца манастыра мае вышыню 60 м (у першапачатковым варыянце – 74) з 6 званамі – вялікім і 5 малымі.
Грамадзянін Расіі Дзмітрый Лукінскі – фігура для постсавецкай крымінальнай хронікі амаль культавая: прафесійны злодзей-гастролёр з шасцю непагашанымі судзімасцямі і статусам рэцыдывіста.
Дзве апошнія «адзнакі» ў яго біяграфіі пакінула Беларусь, дзе ён адбываў тэрмін у магілёўскай выпраўленча-працоўнай калоніі №15.
Нядаўна Дзмітрыя па яго ўласнай просьбе этапавалі ў Расію, дзе ён адразу даў зразумець, што мяняць звычкі не мае намеру. Толькі цяпер аб’ектам яго актыўнасці сталі не чужыя рэчы, а дыпламатычная сістэма.
Паслужны спіс: ад Піцера да Волагды
Лукінскі – тыповы «гастралёр». Геаграфія яго «працы» ўражвае: Санкт-Пецярбург, Яраслаўская, Тамбоўская і Валагодская вобласці.
Дзмітрый краў выключна пакінутыя без нагляду рэчы. Сумкі на крэслах, кашалькі з наяўнымі грашыма і банкаўскімі карткамі, тэлефоны на століках – усё, што гаспадары на хвіліну пакінулі.
Асаблівы бонус Лукінскі атрымліваў у тых выпадках, калі ахвяры аказваліся ўдвая больш бесклапотнымі: пін-коды ад картак нярэдка знаходзіліся тут жа – на паперках у кашальку або запісаныя на корпусе самога тэлефона. Далейшае было ўжо справай тэхнікі.
Месцы «палявання» злодзей таксама выбіраў невыпадкова – там, дзе людзі звычайна расслабленыя і занятыя сваімі справамі: бальніцы і паліклінікі, навучальныя ўстановы, гандлёвыя цэнтры. Часам – бібліятэкі.
Дзмітрыю не надта шанцуе: яго пастаянна ловяць. Шэсць непагашаных судзімасцяў гавораць самі за сябе.
Этап на Радзіму – і адразу скарга
Напрыканцы мінулага года Лукінскі выказаў жаданне даседжваць беларускі тэрмін у Расіі. Просьбу задаволілі: рэцыдывіста этапавалі ў Архангельскую вобласць, дзе ён трапіў у мясцовы СІЗА. І вось тут прафесійны злодзей выявіў у сабе яшчэ адзін талент – суцяжніцтва.
Ледзь уладкаваўшыся ў архангельскім ізалятары, Лукінскі напісаў скаргу ў Пасольства Расіі ў Беларусі. Сутнасць прэтэнзіі: за ўвесь час адбыцця пакарання ў магілёўскай ВПК-15 яго так і не наведаў расійскі консул. На гэтай падставе асуджаны запатрабаваў кампенсацыю маральнай шкоды.
Суд скаргу вярнуў – але гэта не фінал
Справу нядаўна разгледзеў Няндомскі гарадскі суд Архангельскай вобласці. Сума кампенсацыі ў матэрыялах наўпрост не называецца, але, мяркуючы па тым, наколькі настойліва пазоўнік дамагаецца яе спагнання менавіта з дыпламатычнага ведамства, апетыты ў яго неслабыя.
Аднак суд скаргу вярнуў заяўніку – па сугуба фармальнай прычыне: на тэрыторыі, падведамаснай Няндомскаму суду, прадстаўніцтва Пасольства Расіі ў Беларусі, зразумелая справа, няма. А Дзмітрый скардзіцца менавіта на расійскага пасла.
Лукінскаму рэкамендавалі звярнуцца ў больш кампетэнтную інстанцыю. І ён, вядома ж, гэта зробіць. І адказаць яму абавязаны: які-ніякі, а грамадзянін.
Свой знакаміты ўказ аб продажы развалюх за базавую велічыню Лукашэнка падпісаў у 2021 годзе. Чакалася, што народ накінецца на хаткі ў вёсках, але… Здаецца, фінт не спрацаваў. Упіхваць закінутыя хаты нават па адной базавай аказалася няпроста.
за 5 месяцаў бягучага года ў Беларусі прададзена 2,6 тысячы дамоў;
разам з дамамі 577,5 га зямель вярнуліся да добрых гаспадароў;
Магілёўская вобласць займае 4 месца па ўцягванні пустуючых дамоў у абарот;
усяго тут прададзена 402 дамы і 65,4 га зямлі;
больш за ўсё дамоў прададзена менавіта ў Магілёўскім раёне – 45;
з іх 26 праз аўкцыён;
19 за адну базавую велічыню.
На думку крычаўскіх аналітыкаў народ удалося ўзяць у абарот, а рэестр пустуючых дамоў – выдатны інструмент, але… Дваццаць шэсць тысяч дамоў у краіне прададзена ўсяго, і пераважная большасць з іх ніякага дачынення да развалюх не мае.
А вось і крычаўская статыстыка:
за адну базавую велічыню куплена 4 дамы: 3 у горадзе і 1 у сельскай мясцовасці;
Вандроўнікі Уладзімір Пасанен і Ігар Касабуцкі выправіліся ў экспедыцыю ўздоўж беларуска-расійскай мяжы. Зараз яны праходзяць па тэрыторыі Магілёўшчыны.
Мэта падарожнікаў – пешшу пераадолець увесь маршрут ад самай паўднёвай кропкі беларуска-расійскай мяжы да Кургана Дружбы на стыку межаў Беларусі, Расіі і Латвіі. Гэта 1283 кіламетры.
Экспедыцыя стартавала ў сакавіку і ўжо прайшла тэрыторыю Гомельскай вобласці. Цяпер вандроўнікі знаходзяцца на Магілёўшчыне, у Крычаўскім раёне. Маршрут падзелены на дзевяць тыднёвых этапаў, а завяршыць падарожжа плануюць у лістападзе.
Кіраўнік экспедыцыі – Уладзімір Пасанен, а ўласна праект арганізаваны Беларускім геаграфічным таварыствам. Пасанен – вядомы беларускі падарожнік, даследчык і краязнаўца, які за гады вандровак прайшоў дзясяткі складаных маршрутаў і вывучыў многія куткі краіны.
Нават падчас кароткага знаходжання ў Крычаўскім раёне ўдзельнікі экспедыцыі паспелі пазнаёміцца з мясцовымі славутасцямі. “Уражанні самыя лепшыя. Мы наведалі гарадзішчы, мясцовыя цэрквы, палац Пацёмкіна. Усё вельмі цікава, але, на жаль, часу на больш падрабязнае знаёмства не хапае”, – адзначыў Пасанен.
Вандроўнікі прызнаюцца, што графік экспедыцыі вельмі шчыльны. Штодня неабходна праходзіць не менш за дваццаць кіламетраў незалежна ад надвор’я. “Снег, дождж або сонца – мы ўсё адно ідзём наперад. І гэта прыносіць вялікае задавальненне”, кажа кіраўнік экспедыцыі.
Другі ўдзельнік экспедыцыі – Ігар Касабуцкі. Ён матэматык па адукацыі і аўтар шэрагу турыстычных выданняў. На працягу апошніх пятнаццаці гадоў ён займаецца турызмам, а разам з Пасаненам даследаваў найвышэйшыя пункты Беларусі і працаваў над краязнаўчымі даведнікамі.
Для ўдзельнікаў экспедыцыі гэта не толькі навуковы праект. Яны хочуць пабачыць жыццё прыгранічных тэрыторый, зафіксаваць прыродныя ландшафты і сустрэцца з людзьмі, якія жывуць удалечыні ад буйных гарадоў.
“Галоўнае ў любой экспедыцыі – гэта людзі. Мясцовыя жыхары заўсёды гатовыя дапамагчы, падказаць дарогу ці проста падтрымаць добрым словам”, – кажа Пасанен.
Такая падтрымка шмат значыць, сцвярджае ў сваю чаргу Касабуцкі, бо без яе пераадолець больш за тысячу кіламетраў было б значна цяжэй.
Увесь шлях вандроўнікі праходзяць пешшу. Начуюць у палатцы і самастойна рыхтуюць ежу. На сняданак у іх каша з тушонкай, на абед – гарачы суп, а на вячэру – зноў каша або макароны з тушонкай. Дзень праходзіць у руху, а вечары каля вогнішча становяцца часам для адпачынку і размоў.
Наперадзе ў Пасанена і Касабуцкага яшчэ сотні кіламетраў дарогі. Калі праект будзе паспяхова завершаны, падарожнікі плануюць працягнуць даследаванне межаў Беларусі і прайсці астатнія 3617 кіламетраў дзяржаўнай граніцы краіны.
Магілёвец Сяргей Шаўчэнка лічыць, што мясцовыя чыноўнікі не звяртаюць увагі на паведамленні аб карупцыйных злоўжываннях.
Сваю гісторыю мужчына паведаміў тэлеграм-каналу “Вячэрні Магілёў”. “Некалькі гадоў таму асабіста накіроўваў інфармацыю ў мясцовую адміністрацыю аб тым, што ў нашым таварыстве створаныя ўмовы для крадзяжу, і які вынік урэшце? Старшыня здзяйсняе крадзёж сродкаў капрамонту не толькі нашага дома, але і яшчэ сямі такіх жа на агульную суму 360 тыс. рублёў”, – сцвярджае Сяргей Шаўчэнка.
Ён задаецца пытаннем, аб якой прафілактыцы фактаў карупцыі можна весці гаворку, “калі прамым тэкстам напісаў, папярэдзіў і пакуль грамадскія грошы ён не выкраў, ніхто і пальцам не павёў”.
“Так што пытанні прафілактыкі ў галіне барацьбы з карупцыяй пакуль працуюць у нас слаба, ад таго і вынік такі ж”, – падсумоўвае магілёвец.
