Грамадзянін Расіі Дзмітрый Лукінскі – фігура для постсавецкай крымінальнай хронікі амаль культавая: прафесійны злодзей-гастролёр з шасцю непагашанымі судзімасцямі і статусам рэцыдывіста.
Дзве апошнія «адзнакі» ў яго біяграфіі пакінула Беларусь, дзе ён адбываў тэрмін у магілёўскай выпраўленча-працоўнай калоніі №15.
Нядаўна Дзмітрыя па яго ўласнай просьбе этапавалі ў Расію, дзе ён адразу даў зразумець, што мяняць звычкі не мае намеру. Толькі цяпер аб’ектам яго актыўнасці сталі не чужыя рэчы, а дыпламатычная сістэма.
Паслужны спіс: ад Піцера да Волагды
Лукінскі – тыповы «гастралёр». Геаграфія яго «працы» ўражвае: Санкт-Пецярбург, Яраслаўская, Тамбоўская і Валагодская вобласці.
Дзмітрый краў выключна пакінутыя без нагляду рэчы. Сумкі на крэслах, кашалькі з наяўнымі грашыма і банкаўскімі карткамі, тэлефоны на століках – усё, што гаспадары на хвіліну пакінулі.
Асаблівы бонус Лукінскі атрымліваў у тых выпадках, калі ахвяры аказваліся ўдвая больш бесклапотнымі: пін-коды ад картак нярэдка знаходзіліся тут жа – на паперках у кашальку або запісаныя на корпусе самога тэлефона. Далейшае было ўжо справай тэхнікі.
Месцы «палявання» злодзей таксама выбіраў невыпадкова – там, дзе людзі звычайна расслабленыя і занятыя сваімі справамі: бальніцы і паліклінікі, навучальныя ўстановы, гандлёвыя цэнтры. Часам – бібліятэкі.
Дзмітрыю не надта шанцуе: яго пастаянна ловяць. Шэсць непагашаных судзімасцяў гавораць самі за сябе.
Этап на Радзіму – і адразу скарга
Напрыканцы мінулага года Лукінскі выказаў жаданне даседжваць беларускі тэрмін у Расіі. Просьбу задаволілі: рэцыдывіста этапавалі ў Архангельскую вобласць, дзе ён трапіў у мясцовы СІЗА. І вось тут прафесійны злодзей выявіў у сабе яшчэ адзін талент – суцяжніцтва.
Ледзь уладкаваўшыся ў архангельскім ізалятары, Лукінскі напісаў скаргу ў Пасольства Расіі ў Беларусі. Сутнасць прэтэнзіі: за ўвесь час адбыцця пакарання ў магілёўскай ВПК-15 яго так і не наведаў расійскі консул. На гэтай падставе асуджаны запатрабаваў кампенсацыю маральнай шкоды.
Суд скаргу вярнуў – але гэта не фінал
Справу нядаўна разгледзеў Няндомскі гарадскі суд Архангельскай вобласці. Сума кампенсацыі ў матэрыялах наўпрост не называецца, але, мяркуючы па тым, наколькі настойліва пазоўнік дамагаецца яе спагнання менавіта з дыпламатычнага ведамства, апетыты ў яго неслабыя.
Аднак суд скаргу вярнуў заяўніку – па сугуба фармальнай прычыне: на тэрыторыі, падведамаснай Няндомскаму суду, прадстаўніцтва Пасольства Расіі ў Беларусі, зразумелая справа, няма. А Дзмітрый скардзіцца менавіта на расійскага пасла.
Лукінскаму рэкамендавалі звярнуцца ў больш кампетэнтную інстанцыю. І ён, вядома ж, гэта зробіць. І адказаць яму абавязаны: які-ніякі, а грамадзянін.
Фота ілюстрацыйнага характару.