Мсціслаўскага дыджэя асудзілі за “экстрэмізм”

Беларускамоўны дыджэй Анатоль Вольскі з Мсціслава трапіў пад палітычны пераслед – яго асудзілі за нібыта садзейнічанне экстрэмісцкай дзейнасці.

Як піша “Наша ніва”, Вольскаму 35 гадоў. Акрамя арганізацыі розных фестываляў і дыскатэк, узначальваў Мсціслаўскую раённую цэнтралізаваную клубную сістэму.

Жанаты, любіць падарожжы, гісторыю і краязнаўства.

“Анатолий – личность творческая, с детства играл на аккордеоне, с 14 лет до 20 был органистом в костеле в Мстиславле (о юном даровании, кстати, даже книгу написали)”, – пісала пра яго ў кастрычніку 2020 года “Советская Белоруссия”.

“Наша Ніва” мяркуе, што Анатоль Вольскі быў асуджаны сёлета па справе “Беларускага Гаюна”. Верагодна, яму прысудзілі абмежаванне волі з накіраваннем у папраўчую ўстанову адкрытага тыпу ці ўвогуле зняволенне.

Фотаздымак: Mst life – Новости Мстиславля

“Нізкі статус” для палітвязняў – здзекі ў горацкай калоніі

Былому лідару партыі «Зялёныя» і палітвязню Дзмітрыю Кучуку ў Горацкай калоніі №9 прысвоілі «нізкі статус» – маргінальны турэмны маркер, што ператварае чалавека ў ізгоя.

Дзмітрый Кучук быў затрыманы ў лютым 2024 года і асуджаны на шэсць гадоў калоніі за ўдзел у пратэстах і “заклікі да санкцый”. У няволі яму прысвоілі “нізкі статус”, а сем месяцаў ён правёў у адзіночнай камеры. У размове з “Вясной” ён распавёў, як адміністрацыя і крымінальныя «аўтарытэты» супрацоўнічаюць, каб прынізіць палітвязняў.

“Нізкі статус” па замове адміністрацыі

Паводле Кучука, “нізкі статус” яму прысвоілі па загадзе адміністрацыі, насуперак турэмным традыцыям. У атрадзе было каля 70 чалавек, з іх 20 з “нізкім статусам”, у тым ліку некалькі палітычных. Аператыўнікі загадалі аўтарытэтам прызначыць яму гэты статус, сцвярджаючы, што ён ўзначальваў ЛГБТ-супольнасць. “Яны сказалі, нібы я ўзначальваў у Беларусі ЛГБТ-супольнасць. Пазней я ўжо не змог ад яго пазбавіцца. Хаця паводле ўсіх вараўскіх традыцый гэта было бяспраўе (беспредел). Бо ў мяне не было ніякіх “касякоў” (парушэнняў турэмных правілаў, за якія могуць прызначыць “нізкі статус”). Пазней за гэты статус я апынаўся ў ШІЗА і ПКТ” – кажа ён.

Падчас каранціну начальнік прапанаваў яму памыць умывальнік, а гэта дзеянне, якое ў турэмных нормах лічыцца прыніжальным. За адмову палітвязня адправілі ў ШІЗА на 17 сутак. Так адміністрацыя свядома правакавала парушэнні, каб пакараць.

Жыццё ізгоя

Асуджаных з «нізкім статусам» аддзяляюць ад іншых: асобныя ўмывальнікі, туалет, посуд і сталы. Ім забаронена сядаць разам і дзяліцца ежай або цыгарэтамі. “Бо сесці за стол – гэта канчатковае прызнанне “нізкага статуса”. Калі ты харчуешся асобна, ты паказваеш, што не згодны з гэтым” – тлумачыць Кучук. Такіх вязняў лічаць ізгоямі, прымушаюць мыць прыбіральні і выконваць брудную працу. Асуджаныя пазбягаюць кантактаў з імі, бо могуць самі атрымаць “статус”.

“Нізкі статус” маральна знішчае, кажа Дзмітрый: “Вязняў з “нізкім статусам” там называюць “петух”, “підарас”. Цябе пастаянна будуць маральна забіваць, здзеквацца”. Адмяніць статус амаль немагчыма. Гэта могуць зрабіць толькі крымінальныя аўтарытэты, але ў дачыненні да палітычных яны падпарадкоўваюцца адміністрацыі.

Сем месяцаў у адзіночцы

З усяго тэрміну ў калоніі Кучук толькі два тыдні правёў у жылой зоне, астатні час прабыў у ШІЗА і ПКТ у адзіночнай камеры. Там не дазвалялі чытаць, атрымліваць перадачы, не выдавалі матраса. “Адзінае, можна перакінуцца парай словаў з раздатчыкам ежы ды паслухаць галасы вязняў з суседніх камер” – узгадвае ён.

Сілавікі праз радыёхвалю гучна транслявалі абразы і правакацыі, распускалі чуткі пра яго сям’ю, каб маральна зламаць. Праз гэта вязні жылі ў пастаяннай напрузе, чакаючы памілавання, пра якое часта падманам абвяшчалі.

Салідарнасць і чалавечнасць

Нягледзячы на статус, Дзмітрый сустракаў праявы падтрымкі. Загадчык гаспадаркі ставіўся да яго без абразаў, даваў газеты і матрас. Іншыя вязні перадавалі хлеб, кавалак сала ці дробязі як знакі салідарнасці. “Пры ўсім тым, што крымінальныя аўтарытэты прысвоілі мне гэты статус, яны ж у прыватных размовах стасаваліся са мною даволі на роўных. Яны ўсведамлялі, што “статус” мне далі за палітыку. Калі на прамзоне іншыя мяне правакавалі, аўтарытэты гэтыя пытанні вырашалі” – кажа ён.

Пасля  дэпартацыі ў Літву Кучук аднаўляе здароўе і збіраецца працягваць палітычную дзейнасць. Былы палітзняволены кажа, што нягледзячы на працяглы тэрмін у адзіночнай камеры, ён усё ж такі не здзічэў.

Фотаздымак: Праваабарончы цэнтр “Вясна”

“Лепшы стараста” вёскі з-пад Бабруйска аказаўся “экстрэмістам”

Івана Юшкевіча, прадпрымальніка і старасту вёскі Продвіна, што пад Бабруйскам, нядаўна асудзілі за «садзейнічанне экстрэмісцкай дзейнасці». 

Яшчэ пяць гадоў таму раённая прэса ўзносіла імя Івана Юшкевіча: «неабыякавы чалавек», «руплівы гаспадар», «лепшы стараста». 48-гадовы прадпрымальнік з Бабруйска кіраваў крамай электронікі xtreme.by і паралельна ажыўляў заняпалую вёску Продвіна, дзе з трохсот жыхароў засталося толькі каля дзясятка.

Як піша “Наша ніва”, Юшкевіч пераехаў туды ў 2013-м разам з сям’ёй. Ён арганізаваў вясковы фэст, аднавіў памятны крыж, добраўпарадкаваў тэрыторыю, чысціў калодзеж. Для землякоў ён стаў сімвалам адраджэння – нават стварыў TikTok-канал «Сельскі стараста». Яго сын Кірыл дапамагаў бацьку ў бізнэсе і зрабіў сайт для сямейнай крамы.

Аднак у траўні 2025 года яго сацсеткі раптоўна абарваліся. Нядаўна стала вядома, што Юшкевіча асудзілі па арт. 361-4 Крымінальнага кодэкса «садзейнічанне экстрэмісцкай дзейнасці». Прысуд не агучваецца, але маўчанне ў сетках і знікненне з публічнай прасторы амаль дакладна сведчаць: ён у калоніі.

Па ўсёй верагоднасці, ключавой стала «справа Гаюна». Гэта маніторынгавы праект, які збіраў інфармацыю пра вайсковыя перамяшчэнні ў Беларусі ў дапамогу ўкраінскім вайскоўцам. Telegram-акаўнт Івана быў прывязаны да беларускага нумара і тэхнічна неабаронены, таму стаў лёгкай здабычай для лукашыстаў. Каб «вылічыць» такога чалавека, сілавікам хапае некалькіх секунд.

Фотаздымак: старонка Івана Юшкевіча ў ВКонтакте

Больш за палова смярцей палітзняволеных – у магілёўскіх турмах. Інфаграфіка

Дзве смерці ў Магілёве – два “ўдушэнні”.

Учора, 8 верасня стала вядома пра смерць яшчэ аднаго беларускага палітзняволенага. Асуджаны на 16 гадоў і 8 месяцаў Андрэй Паднябенны загінуў 3 верасня. У зняволенні ён правёў тры гады, сядзеў у магілёўскай калоніі №15. Крыніцы “Радыё Свабода” паведамілі выданню, што прычынай смерці стала ўдушэнне. 

Гэтаксама ў магілёўскай калоніі №15 у 2024 годзе загінуў яшчэ адзін палітвязень – асуджаны да 12 гадоў зняволення Дзмітрый Шлетгаўэр. І ў гэтым выпадку з’явіліся звесткі, што прычынай смерці стала “механічная асфіксія”, што азначае ўдушэнне. Родныя Дзмітрыя, пры гэтым, катэгарычна абвяргаюць версію пра суіцыд – Шлетгаўэр збіраўся пісаць прашэнне аб памілаванні, каб пабачыць нованароджанага сына.

Магчыма, абставіны гэтых двух смерцяў падобныя таму, як смерць Вітольда Ашурка адміністрацыя шклоўскай калоніі замоўчвала і завуалявала пад грыфам “”Іншыя недакладна абазначаныя і неўдакладненыя прычыны смерці”. Тады як праваабарончая супольнасць праз некалькі гадоў заявіла адназначна: прычынай смерці Вітольда Ашурка стала забойства. Былі названы таксама канкрэтныя выканаўцы: начальнік рэжымнага аддзела Сяргей Карчэўскі і яго намеснік Аляксей Маскалёў.

Інфаграфіка: дзе, калі, і як яны паміралі.

Магчыма, што неўзабаве раскрыюцца падрабязнасці рэальных абставінаў гібелі кожнага беларускага палітзняволенага. На сённяшні момант вядома пра дзевяць чалавек. І вось на што адразу можна звярнуць увагу – пяцёра з іх, а гэта больш за палову, загінулі ў магілёўскіх калоніях. Вітольд Ашурак і Валянцін Штэрмер – у Шклоўскай Папраўчай калоніі №17. Ігар Леднік – у Бабруйскай калоніі №2. Дзмітрый Шлетгаўэр і Андрэй Паднябенны – у Магілёўскай ПК №15.

Мапа смярцей палітзняволеных беларускіх

Яшчэ двума смерцямі палітвязняў адзначылася калонія “Віцьба”. Пра больш жорсткае стаўленне ў калоніях Усходняй Беларусі, у процівагу пенітэнцыярным установам Заходняй – у свой час расказваў палітвязень Зміцер Дашкевіч. Можа быць, гэты падзел захоўваецца і цяпер, і шмат у чым уплывае на лёс беларускіх палітвязняў?

Мы аб’ядналі ў адну табліцу самае галоўнае, што вядома пра беларускіх палітзняволеных, ахвяр рэжыму Аляксандра Лукашэнкі – колькі ім было гадоў, які час правялі ў турмах і які тэрмін адбывалі, а таксама – звесткі пра абставіны гібелі.

Як паміралі палітзняволеныя

Александр Баль: эмиграция – это боль, но оставаться было невыносимо

Могилевский музыкант и автор песен Александр Баль поделился с изданием “Салідарнасць” своими мыслями о жизни в эмиграции и взглядах на современную Беларусь.

Сны о войне и явь о репрессиях

Александр Баль стал одним из сотен тысяч, кто вынужден был покинуть Беларусь. Он рассказывает, что еще в 2014 году ему начали сниться сны о войне: бронетранспортеры, мотоциклы, люди, прячущиеся в лесах и подвалах. Схожее видение повторилось в 2022 году, в день начала войны в Украине. Тогда он внезапно почувствовал улучшение после ковида, и снова увидел сон о нападении. Сны воспринимает как предупреждение: «А сонники-то говорят, что война снится к войне».

Ситуация в стране с каждым годом становилась всё более тревожной. В 2024 году соцсети музыканта были признаны в Беларуси экстремистскими. Александр заранее предупредил подписчиков из Беларуси, что им безопаснее отписаться. «Некоторые знакомые из Беларуси, отписываясь, писали: “извини, ты же понимаешь…” Да, конечно понимаю» – говорит он. В условиях диктатуры, уверен Баль, можно ожидать только запретов и угроз. Он подчеркивает, что диктатура по самой сути своей существует для того, чтобы диктовать, и диктовать через страх.

Обострение репрессий подтвердилось для него и тем, что недавно в Могилеве при обысках у его бывших коллег силовики снова интересовались его персоной. Он считает, что Беларусь – это не страна злых людей. По его словам, «может, немножко темных, темноватых, не жаждущих просвета, но всё же добрых». И тут же оговаривается: речь не о выродках в милицейских погонах. «Сегодня, увы, их время» – добавляет он. По его мнению, главная трагедия в том, что белорусов десятилетиями держали вдали от правды.

Изгнание и одиночество

Эмиграция не стала освобождением, но она оказалась единственно возможной альтернативой. Александр Баль не строит иллюзий: за пределами родины его не ждала легкая жизнь. Сейчас он арендует жилье, живет на деньги, вырученные с продажи машины. Работы нет, но на тяжелую физическую пока не идет. «Грузчиком в “Бедронку” пока не иду, “проедаю” машину» – признается музыкант. При этом добавляет, что никто не обещал за границей фестивального существования.

Однако главное испытание – не материальные сложности, а одиночество. Он сравнивает свое состояние с чувствами, которые переживал в детстве, находясь в пионерском лагере. Тогда это было ощущение брошенности, безысходной тоски. Сейчас, по его словам, это чувство вернулось. Он говорит, что единственное, чего действительно не хватает – это чтобы рядом была та самая, кто сказала бы: «мы же вместе». В этих словах для него скрыта сила, способная вернуть устойчивость.

Музыкант признается, что писать о любви уже не получается. «Сейчас же, если пишется, то только про войну». Все прошлые песни о мирных чувствах остались в прошлом. Его песня «Одинокий человек» стала откликом на глубинное чувство, которое объединяет многих эмигрантов. 

Он вспоминает, как на танцах у фонтана в Могилеве увидел пожилого, хромого мужчину. Тот прошел мимо в такт финала «Рио-Риты», в глазах печаль. И вдруг сзади зазвучали каблучки. Мужчина обернулся, и его взгляд на мгновение стал взглядом молодого парня. Именно в таких моментах Баль находит то, что напоминает о жизни. «Девушки, носите каблучки! Хотя бы для того, чтобы мы не старели» – просит он.

В эмиграции жизнь продолжается

Несмотря на отчаяние и одиночество, Александр не сравнивает эмиграцию с утратой. Он пережил вдовство и называет тот период по-настоящему страшным. В отличие от смерти близкого человека, эмиграция оставляет пространство для жизни. Он говорит, что, выжив тогда, не имеет права сдаться теперь. «Здесь ты живешь, и как бы тебе плохо ни было – живешь, строишь планы. А там ты просто умираешь от бессилия. Там дорога, у которой нет возврата. А здесь еще есть всякие развилки».

Он понимает, что многие эмигранты переживают кризисы в отношениях. Люди жалуются, что партнеры становятся другими, отдаляются. Иногда кажется, что рядом совсем чужой человек. По его словам, каждый справляется с этим по-разному: кто-то находит кого-то нового, кто-то возвращается к прежним. Бывают случаи, когда пары разводятся, а потом снова женятся друг на друге. Александр не оправдывает никого, но говорит, что у всех свое.

Когда становится особенно трудно, он берется за гитару, меняет струны, играет, вспоминает. Иногда садится в машину и едет без цели. Он считает, что важно уметь разговаривать с самим собой, уметь быть одному. И что бы ни происходило, эмиграция – это все же про жизнь. Она дает шанс, пусть и тяжелый, но все еще шанс. И если где-то в глубине сохраняется способность ждать и надеяться, значит, путь продолжается.

Фото: “Салідарнасць”

Маладую ўраджэнку Горак асудзілі за пратэсты

Імя ўраджэнкі Горак Настассі Трубчык-Дзіваковай з’явілася ў міліцэйскім так званым спісе “экстрэмістаў”.

Як піша “Наша ніва”, дзяўчыне 24 гады. Пасля заканчэння школы ў 2018 годзе паступіла ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў, на факультэт інфармацыйна-дакументных камунікацый. Працавала ў Мінску, у бібліятэцы Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта па размеркаванні.

Нядаўна Настасся выйшла замуж і ўзяла двайное прозвішча, пакінуўшы сваё і дадаўшы прозвішча мужа.

Паводле выдання, дзяўчыну асудзілі сёлета па артыкуле 342 Крымінальнага кодэкса, імаверна, за ўдзел у пратэстах. Меркавана, ёй прысудзілі «хатнюю хімію», пасля чаго ўнеслі ў спіс «экстрэмістаў».

Нагадаем, што раней стала вядома, што 30-гадовую ўраджэнку Магілёва Лідзію Гарохаву, якая займалася касплэем і працавала ў Мінску, асудзілі за нібыта «заклікі да прычынення шкоды Рэспубліцы Беларусь».

Фотаздымак са старонкі Настассі Трубчык-Дзіваковай Укантакце

YouTube-рэсурсы асуджанага ў Магілёве блогера-палітвязня прызналі “экстрэмісцкімі”

У Віцебску суд назваў “экстрэмісцкімі” YouTube-рэсурсы блогера-палітвязня Змітра Казлова з Барані, якога двойчы судзілі на Магілёўшчыне.

Рашэнне было прынята 15 ліпеня 2025 года Кастрычніцкім судом Віцебска. Сярод прызнаных “экстрэмісцкімі” – YouTube-каналы Казлова «Серый Кот» і «Серый Кот Стримы».

Як адзначае Беларуская асацыяцыя журналістаў, аўтар каналаў ужо пяць гадоў – з 10 чэрвеня 2020 года, знаходзіцца за кратамі. Зміцер Казлоў 28 лістапада 2024 года павінен быў вызваліцца з бабруйскай папраўчай калоніі пасля чатырох з паловай гадоў зняволення. Аднак 29 лістапада ў судзе Бабруйска і Бабруйскага раёна яго зноў судзілі – Змітра Казлова звінавацілі ў злосным непадпарадкаванні патрабаванням адміністрацыі папраўчай установы (паводле артыкула 411 Крымінальнага кодэкса РБ). З калоніі яго перавялі ў СІЗА №5.

Які вердыкт вынес 29 лістапада суддзя горада Бабруйска і Бабруйскага раёна Павел Карцінін, пакуль невядома. Але ў выніку відэаблогер Зміцер Казлоў, які ўжо цалкам адбыў прысуджаны раней тэрмін, на волю так і не выйшаў.

У бабруйскай папраўчай калоніі №2 Зміцер Казлоў аказаўся паводле вердыкту суддзі Магілёўскага абласнога суда Ірыны Ланчавай. 25 траўня 2021 года яна асудзіла яго і яшчэ шасцярых актывістаў «Еўрапейскай Беларусі» паводле часткі 1 артыкула 13 і часткі 2 артыкула 293 Крымінальнага кодэкса (падрыхтоўка да ўдзелу ў масавых беспарадках). Змітру Казлову суддзя Ланчава прызначыла 5 гадоў зняволення.

Старшыня судовай калегіі Вярхоўнага суда Таццяна Васілевіч 3 лістапада 2021 года, разгледзеўшы ў закрытым рэжыме апеляцыйную скаргу блогера, пакінула прысуд у сіле.

У пачатку вясны 2025 г. стала вядома, што Дзмітрый пераведзены ў іншую папраўчую калонію, але ў якую – невядома, піша “Вясна”.

Яго затрымалі 10 чэрвеня 2020 года за плакаты, вывешаныя насупраць будынка суда Першамайскага раёна Менска. 12 чэрвеня пакаралі 20 суткамі адміністрацыйнага арышту. А 30 чэрвеня, калі блогер павінен быў выйсці на волю, стала вядома, што супраць яго завялі крымінальную справу. З ізалятара на Акрэсціна Змітра перавялі ў СІЗА‑1.

У ліпені 2020 года беларуская праваабарончая супольнасць прызнала Змітра Казлова палітычным зняволеным.

Да таго, пачынаючы з 2019 года, за стрымы і ўдзел у розных вулічных акцыях Зміцер быў асуджаны агулам да 120 сутак адміністрацыйных арыштаў. На сваім YouTube-канале «Серый кот» відэаблогер расказваў пра беларускіх апазіцыйных палітыкаў і пра падзеі, якія адбываліся ў палітычным жыцці Беларусі.

Зміцер Казлоў нарадзіўся і вырас у гарадку Барань пад Оршай. Скончыў чатыры курсы Горацкай сельскагаспадарчай акадэміі, дзе вучыўся на агранома. Захапіўся блогерствам у 2017 годзе. Спачатку здымаў відэаролікі пра праблемы Аршаншчыны, але паступова перайшоў да палітычный тэматыкі. Ён актыўна ўдзельнічаў у акцыях пратэсту супраць інтэграцыі з Расіяй зімой 2019 года.

Зміцер не мае ўласнай сям’і, ягоныя бацькі памерлі шмат гадоў таму, і ў яго няма блізкіх сваякоў.

Фота: “Радыё Свабода”

В Могилеве расширились возможности финансирования репрессивной системы

Возле исправительной колонии ИК-15 открылся первый в Могилеве магазин «еДИН»с товарами, изготовленными руками заключенных.

О том, что открылся магазин сети «еДИН» в Могилеве, сообщил сегодня связанный с изданием “Вестник Могилева” телеграм-канал “Могилев – мой город!”.

По задумке МВД Беларуси, сеть магазинов «еДИН» продвигается как проект с «уникальной продукцией и привлекательными ценами». В магазине можно приобрести кованую мебель, сувениры, спецодежду, швейные изделия и товары для дома — все это производится в тюрьмах и колониях страны. Если товар не подошел по цвету или размеру, администрация предлагает изготовление под заказ – «всего за две недели и без предоплаты».

Представители магазина подчеркивают, что продукция не содержит «сверхприбыли», и покупатели могут наслаждаться качеством по доступным ценам.

Что не так с продукцией системы исполнения наказаний?

В Беларуси все осужденные обязаны работать. В колониях, таких как ИК-15, труд используется как часть исполнения наказания. При этом правозащитники и бывшие заключенные регулярно сообщают о следующих фактах:

  • графики по 10–12 часов в день;
  • мизерная оплата (иногда до 10 рублей в месяц);
  • наказания за отказ от работы – в виде штрафных изоляторов, лишения свиданий или ухудшения условий содержания.

Таким образом, покупка товаров сети «еДИН» является не справедливой оплатой заключенного за его труд, а поддержкой системы, в которой труд осужденных используется не как реабилитация, а как дешевая и полностью подконтрольная рабочая сила. Большая часть прибыли от продаж поступает структурам МВД, а не в зарплаты заключенным или в улучшение условий их содержания.

Особенно остро вопрос встал после 2020 года. За последние годы в белорусских тюрьмах оказались тысячи политических заключенных: журналисты, активисты, врачи, студенты. Многие из них тоже обязаны трудиться – на тех самых производствах, откуда в магазин «еДИН» поступают товары.

Таким образом, появление магазина «еДИН» в Могилеве – это не только событие на потребительской карте города, но и моральная развилка для каждого покупателя. Перед тем как приобрести недорогую лавочку или оригинальный светильник, стоит задаться вопросом: кто его сделал и в каких условиях? Поэтому важно помнить: покупая кованую скамейку или стильный текстиль, вы финансируете бесчеловечную репрессивную машину нынешнего государства.

Фотоснимок: телеграм-канал “Могилев – мой город!”

Могилевские провластные профсоюзы активно превращаются в турбюро

Туризм – одна из непрофильных сфер деятельности провластных профсоюзов Могилевщины, которая активно развивается, когда за права трудящихся бороться опасно.

Согласно официальным данным Могилёвского областного объединения профсоюзов, в течение первых пяти месяцев 2025 года профсоюзы организовали 546 экскурсий, на которые направлено около 1,5 млн рублей. 

“Особой популярностью пользуются маршруты, связанные с историей Великой Отечественной войны. В топе посещений – мемориальные комплексы Хатынь и Борки, Брестская крепость, Музей ВОВ в Минске. Эти поездки имеют особую ценность. Особенно для молодежи”, – утверждает заведующий отделом по работе с профсоюзными организациями областного объединения профсоюзов Наталья Кондратенко.

Останавливаться на достигнутом это “турбюро” не собирается. Планируется расширение географии поездок, добавление новых тематических маршрутов и дальнейшее увеличение числа участников.

Сегодня Белорусская Федерация Профсоюзов (ФПБ) официально насчитывает около 4 млн членов и тесно связана с государством. Руководители выступают за «социальное партнерство», которое фактически означает контроль над трудом и запрет любой критики официальной политики. 

Вместе с тем, независимые профсоюзы, такие как Белорусский независимый профсоюз, Свободный профсоюз Белорусский, Независимый профсоюз РЭП и другие, были ликвидированы и признаны «экстремистскими», их лидеры – арестованы и заключены под стражу. Именно за то, что активно защищали права трудящихся, а не занимались соглашательством с нанимателями и властями.

Согласно данным Международной конфедерации профсоюзов, сегодня Беларусь входит в число 10 стран с худшей защитой прав трудящихся. И турпоездки по местам боевой славы никак не меняют такого положения.

Фото: телеграм-канал “Профсоюзы Могилевщины”

Дызайнерку з Клімавічаў пакаралі за ўдзел у пратэстах

Дызайнерка Валерыя Аршаўская, якая родам з Клімавічаў, стала чарговай ахвярай палітычнага пераследу.

Як піша “Наша ніва”, жанчыне 27 гадоў. Яшчэ падчас навучання ў школе Валерыя была лаўрэткай рэспубліканскага конкурсу творчых і навукова-даследчых прац.

Пасля дзяўчына пераехала ў Менск, скончыла юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Але ўрэшце стала працаваць мэнеджаркай праектаў у бюро інтэр’ераў Алены Булатай. 

Валерыю асудзілі па артыкуле 342 Крымінальнага кодэксу — удзел у пратэстах. Верагодна, ёй прысудзілі «хатнюю хімію». 13 чэрвеня 2025 года жанчыну дадалі ў міліцэйскі так званы «спіс экстрэмістаў» падчас апошняга яго абнаўлення. Валерыя прызнаная палітычнай зняволенай.

Фотаздымак са старонкі Валерыі Аршаўскай у Аднакласніках