Tag: правы чалавека

Незаконнае асуджэнне магілёўца ўвайшло ў рашэнне Камітэта ААН па Беларусі

Навіна ад

Сярод беларусаў, чыё незаконнае асуджэнне стала падставай для рашэння Камітэта ААН па правах чалавека аб парушэнні свабоды слова ў Беларусі, быў прадстаўнік Магілёўшчыны.

Камітэт ААН па правах чалавека ў сваім рашэнні ад 11 сакавіка 2026 года разгледзеў групу з 20 індывідуальных паведамленняў, якія паступілі ад 13 чалавек, супраць Беларусі, якія тычыліся сістэмнага пераследу журналістаў і аўтараў за ажыццяўленне свабоды выказвання.

Заяўнікі – грамадзяне Беларусі, якія былі прыцягнутыя да адміністрацыйнай адказнасці ў перыяд з 2010 па 2021 год за:

  • публікацыю матэрыялаў у СМІ без дзяржаўнай акрэдытацыі;
  • супрацоўніцтва з замежнымі медыя;
  • распаўсюд інфармацыі і інтэрв’ю;
  • у асобных выпадках – удзел у мірных сходах.

Усе яны былі аштрафаваныя на падставе нацыянальнага заканадаўства, у прыватнасці артыкулаў Кодэкса аб адміністрацыйных правапарушэннях і Закона аб СМІ.

Адзіным жыхаром Магілёўшчыны сярод заяўнікаў быў магілёўскі журналіст Уладзімір Лапцэвіч. У чэрвені 2017 года ён даведаўся, што на яго складзена сем адміністрацыйных пратаколаў за супрацоўніцтва з тыднёвікам беларусаў у Польшчы “Ніва”. Па сутнасці за кожны яго артыкул, які быў апублікаваны ў тыднёвіку за папярэднія два месяцы перад пачаткам аміністрацыйнага працэса. Прычына – публікацыя матэрыялаў у СМІ без дзяржаўнай акрэдытацыі як журналіста, так званы незаконны выраб прадукцыі СМІ (ч. 2 арт 22.9 КаАП). 

У далейшым суддзя суда Ленінскага раёна Магілёва Алена Літвіна прысудзіла Лапцэвічу штраф у памеры 45 базавых велічынь, што на той момант складала 1035 рублёў. Журналіст беспаспяхова абскарджваў гэтае рашэнне ў нацыянальных інстанцыях, а затым звярнуўся ў Камітэт ААН па правах чалавека.

Абагульніўшы ўсе выпадкі, з якімі па тэме свабоды слова звярталіся вышэй адзначаныя заяўнікі, Камітэт прыйшоў да ключавой высновы:

Беларусь парушыла артыкул 19 Міжнароднага пакта аб грамадзянскіх і палітычных правах (свабода выказвання), паколькі пакаранне за распаўсюд інфармацыі без акрэдытацыі не было ні неабходным, ні прапарцыйным.

У адным з выпадкаў было таксама ўстаноўлена парушэнне артыкула 21 (свабода мірных сходаў), паколькі ўдзел у мірнай акцыі не можа карацца толькі з-за адсутнасці дазволу.

Камітэт падкрэсліў, што дзяржава не правяла належнай ацэнкі неабходнасці абмежаванняў, як таго патрабуе міжнароднае права.

У рашэнні асобна адзначаецца, што гаворка ідзе не пра адзінкавыя выпадкі, а пра структурную і доўгатэрміновую практыку. Камітэт аб’яднаў 20 спраў у адно рашэнне менавіта таму, што фактычныя абставіны былі падобныя; парушэнні мелі паўтаральны характар; ужо існуе ўстойлівая практыка прызнання такіх дзеянняў парушэннем правоў чалавека.

Камітэт таксама адхіліў аргумент уладаў пра неабходнасць выкарыстання надзорных скарг, адзначыўшы, што такія працэдуры носяць дыскрэцыйны характар; не гарантуюць эфектыўнай абароны; таму не лічацца абавязковымі для вычарпання ўнутраных сродкаў прававой абароны.

Камітэт абавязаў Беларусь кампенсаваць штрафы і судовыя выдаткі пацярпелым;

прыняць меры для прадухілення падобных парушэнняў у будучыні; прывесці заканадаўства (уключаючы Закон аб СМІ і закон аб масавых мерапрыемствах) у адпаведнасць з міжнароднымі стандартамі.

Камітэт адзначае, што гэтае рашэнне яшчэ раз пацвярджае, што беларуская практыка прыцягнення да адказнасці за «неаўтарызаваную журналісцкую дзейнасць» супярэчыць міжнародным стандартам.

З пункту гледжання правоў чалавека, ключавая праблема заключаецца не толькі ў асобных штрафах, а ў самой мадэлі рэгулявання, якая патрабуе дзяржаўнага дазволу для ажыццяўлення журналісцкай дзейнасці; выкарыстоўваецца як інструмент кантролю над інфармацыяй; не адпавядае крытэрам неабходнасці і прапарцыянальнасці.

Такім чынам, гаворыцца ў рашэнні, Камітэт фактычна канстатуе сістэмнае парушэнне свабоды выказвання ў Беларусі.

Варта адзначыць, што цяпер Беларусь афіцыйна знаходзицца па-за дзеяннем працэдуры разгляду індывідуальных скаргаў Камітэтам ААН па правах чалавека. Дэнансацыя Факультатыўнага пратакола ўступіла ў сілу 8 лютага 2023 года, пазбавіўшы грамадзян магчымасці абскардзіць рашэнні ўладаў на міжнародным узроўні.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

Сярод вызваленых амерыканцамі 250 палітвязняў чацвёра – з Магілёўскай вобласці (будзе дапаўняцца)

Навіна ад

Праваабарончы цэнтр “Вясна” апублікаваў поўны спіс беларускіх палітвязняў, якіх вызвалілі і памілавалі па выніках перамоваў спецпасланніка ЗША Джона Коўла з Аляксандрам Лукашэнкам. Паводле самога спецпасланніка, вызваліць 250 чалавек удалося шляхам «дастаткова жорсткіх перамоваў» з беларускімі ўладамі. 15 чалавек з усіх вызваленых былі дэпартаваныя ў Літву, 235 засталіся ў Беларусі.
Mogilev.media вывучылі поўны спіс вызваленых палітвязняў і знайшлі ў ім чатырох жыхароў Магілёўскай вобласці. Гэта Аляксандра Дуброўская, Аляксей Мельнікаў, Марына Храмцова з Магілёва і Аляксандр Маркін з Бабруйска. Спіс яшчэ будзе дапаўняцца.

Аляксандра Дуброўская, настаўніца, была асуджаная 4 верасня 2025 года на тры гады па “Справе дваравых чатаў”.

Аляксей Мельнікаў (на фота) быў затрыманы ў дзень прэзідэнцкіх выбараў, 9 жніўня 2020 года і асуджаны да 7 год калоніі ўзмоцненага рэжыму. Пазней да гэтага тэрміну яму былі дададзеныя яшчэ паўтары гады. Сярод інкрымінаваных магілёўцу артыкулаў – удзел у беспарадках, захоўванне зброі і непадпарадкаванне адміністрацыі турмы. Мельнікаў прызнаў віну толькі па артыкуле 295 Крымінальнага Кодэкса (Незаконнае захоўванне зброі).

Марына Храмцова, прадпрымальніца, гэтаксама як і Дуброўская, была асуджаная 4 верасня 2025 года на тры гады па “Справе дваравых чатаў”.

Аляксандр Маркін быў затрыманы 5 траўня 2025 года па “справе Гаюна”. У студзені 2026 года ён быў асуджаны, верагодна, да хатняй хіміі.

Фота: “Вясна”

Магілёўскім СІЗА кіруе “рашала” Валер’еўна

Навіна ад

Крымінальнікі, хабар і садызм: былы палітвязень расказаў пра норавы ў магілёўскім СІЗА і шклоўскай калоніі №17.

Былы палітвязень, асуджаны за «абразу Лукашэнкі і сілавікоў», расказаў праваабаронцам «Магілёўскай вясны» пра затрыманне, умовы ўтрымання ў СІЗА Магілёва і жыццё ў папраўчай калоніі №17 у Шклове.

Білі з моманту затрымання

Палітвязень расказаў, што яго затрымалі ў 2022 годзе супрацоўнікі ГУБАЗіК. Сілавікі асабліва не цырымоніліся: павалілі падазраванага на зямлю, надзелі на галаву шапку і пачалі збіваць проста ў мікрааўтобусе.

Некалькі дзён мужчыну трымалі ў будынку ГУБАЗіК, перыядычна адвозячы на ноч у ізалятар часовага ўтрымання. Днём яго зноў вярталі ў адміністрацыйны будынак, ставілі да сцяны «на расцяжку» і білі. Прычым рабіў гэта кожны, хто праходзіў міма.

Крымінальную справу ўзбудзілі па некалькіх артыкулах, уключаючы «абразу прадстаўніка ўлады», «абразу Лукашэнкі» і «стварэнне экстрэмісцкага фарміравання». Суд насіў фармальны характар, а канчатковы прысуд быў прадвызначаны.

“Веласіпедная” сістэма ў СІЗА

У СІЗА Магілёва практыкавалася так званая «веласіпедная» сістэма – пастаянная змена камер для ціску на абвінавачаных, якія не прызнаюць віну.

Мужчына расказаў, што ў ізалятары зняволеных схіляюць да прызнання праз арыштантаў-крымінальнікаў. У прыватнасці, некаторыя рэцыдывісты, якія супрацоўнічалі з адміністрацыяй, пераконвалі навічкоў прызнаць віну, атрымліваючы за гэта пэўныя прывілеі.

Таксама былы зняволены сцвярджае, што на працэсы ўнутры СІЗА ўплывае нейкая супрацоўніца, якую зняволеныя называлі «Валер’еўна». Паводле яго слоў, праз яе выбудоўваецца сістэма ціску і нефармальных дамоўленасцяў паміж адміністрацыяй і крымінальнікамі.

Норавы ў калоніі

Адбываць пакаранне мужчыну адправілі ў папраўчую калонію №17 у Шклове. Паводле яго слоў, там існуе жорсткая сістэма, дзе зняволеных сістэматычна караюць за фармальныя парушэнні – напрыклад, калі яны не павіталіся з супрацоўнікам калоніі. Вітацца трэба пастаянна – нават калі ты сустракаўся з супрацоўнікам усяго хвіліну таму.

Паводле слоў былога зняволенага, палітычных арыштантаў утрымліваюць асобна і накіроўваюць на самыя цяжкія і нізкааплатныя работы. Пры гэтым унутры калоніі існуе нефармальная сістэма грашовых збораў і паслуг.

Напрыклад, дадатковыя сустрэчы з роднымі або магчымасць умоўна-датэрміновага вызвалення могуць залежаць ад памеру грашовых пераводаў.

Нагадваем, што гаворка ідзе пра любімую калонію Лукашэнкі, супрацоўнікі якой выступаюць перад студэнтамі, расказваючы пра свой гуманізм і высокія маральныя прынцыпы.

Поўную версію інтэрв’ю праваабаронцы абяцаюць апублікаваць пазней.

Фота: MSPRING.MEDIA.

Верную чыноўнікам суддзю прызначылі ў кіраўніцтва бабруйскага суда

Навіна ад

Суддзя Марына Шэлягіна прызначана намесніцай старшыні суда Бабруйскага раёна і горада Бабруйска.

 

Каб прадставіць бабруйскую суддзю Шэлягіну ў новай якасці, у Бабруйск прыбыла цэлая дэлегацыя Магілёўскага абласнога суда – старшыня Святлана Бурака і Дзяніс Кічыгін, які нядаўна заняў пасаду яе першага намесніка.

 

Дзеля справядлівасці варта дадаць, што яны таксама прадставілі калектыву і новую суддзю Вольгу Корнішаву, якая яшчэ нядаўна была пракурорам.

 

У сваёй працоўнай дзейнасці Шэлягіна праявіла сябе як верная чыноўнікам суддзя. Так, у студзені 2014 года, разглядаючы скаргу бабруйчанак Валянціны Каваленка і Любові Санковіч на Бабруйскі гарвыканкам, які адмовіў ім у праве на пікетаванне, суддзя не задаволіла хадайніцтва заяўніц аб допуску іх прадстаўніка. Прычынай адмовы стала незгода і з хадайніцтвам гарвыканкамаўскіх чыноўнікаў – Мікалая Балюка і Валянціны Дагокер.

 

Як паведамляў Праваабарончы цэнтр “Вясна”, у гэтай сітуацыі жанчыны вымушаныя былі пакінуць залу судовых пасяджэнняў, бо без юрыдычнай падтрымкі не бачылі магчымасці адстойваць свае правы ў працэсе. На іх думку, вынікі судовага працэсу былі прадвызначаныя, паколькі суддзя Марына Шэлягіна сваімі дзеяннямі стварала няроўныя ўмовы для бакоў у працэсе.

 

А справа тычылася вельмі важнага пытання, бо пенсіянеркі мелі намер правесці акцыю 10 снежня ў Дзень правоў чалавека, каб прыцягнуць увагу грамадства да парушэння грамадзянскіх правоў і вырашыць набалелую праблему адпісак ад чыноўнікаў і дэпутатаў на скаргі свае і блізкіх.

 

У выніку Каваленка і Санкевіч пакінулі ў кнізе заўваг і прапаноў адпаведны запіс.

 

Фотаздымак: Магілёўскі аблсуд

Уладальнік узнагароднага корціка Ігар Шчарбачэня – два бакі аднаго медаля

Навіна ад

Начальнік Магілёўскага УУС Ігар Шчарбачэня быў добрым аператыўнікам, але 2020-ы ўсё змяніў: ён прынёс Ігару Уладзіміравічу і генеральскія пагоны, і нядобрую славу ініцыятара здзекаў над палітвязнямі.

Генерал-маёр Ігар Шчарбачэня нядаўна даў інтэрв’ю ІА «Магілёўскія ведамасці», дзе расказаў пра тое, як ідуць справы ў яго ведамстве. 

Цікава, што ў інтэрв’ю генерал ні словам не згадаў пра злачынствы экстрэмісцкай накіраванасці. Ну, а паколькі ў Магілёўскай вобласці яны, не-не, ды і здараюцца, лагічна меркаваць, што Шчарбачэня не хоча закранаць гэтую слізкую тэму.

Мы ж прапануем бліжэй пазнаёміцца з чалавекам, які ў 44 гады стаў генералам і кіруе адной з самых грозных структур Магілёўскай вобласці.

Ігар Шчарбачэня нарадзіўся ў 1976 годзе на Любаншчыне Мінскай вобласці. У 1997 годзе скончыў Акадэмію МУС Рэспублікі Беларусь і пачаў службу аперупаўнаважаным групы крымінальнага вышуку Мінскага РАУС.

З 2001 па 2004 год узначальваў Ждановіцкі аддзел міліцыі УУС Мінскага райвыканкама. Затым быў прызначаны намеснікам начальніка УУС Мінскага райвыканкама, начальнікам міліцыі грамадскай бяспекі і спецыяльнай міліцыі, а пазней – першым намеснікам начальніка, начальнікам крымінальнай міліцыі.

З 2006 па 2009 год Ігар Шчарбачэня ўзначальваў Смалявіцкі РАУС, а з 2009 па 2018 год кіраваў упраўленнем крымінальнага вышуку УУС Мінскага аблвыканкама.

Па сутнасці, уладальнік медаля «За бездакорную службу» трох ступеняў і вышэйшай узнагароды МУС – корціка, прайшоў усе прыступкі службовай лесвіцы і цалкам заслужана атрымаў генеральскія пагоны ў лютым 2020 года.

Што ж здарылася з бліскучым, без перабольшання, афіцэрам, які займаўся крымінальным вышукам, падчас масавых пратэстаў 2020 года? Што адбылося, калі міліцыянерам давялося рабіць выбар паміж прысягай і абаронай асабістых інтарэсаў чалавека, чыё імя асацыюецца з фразай «часам не да законаў»?

Тут усё проста – Ігар Шчарбачэня выбраў Лукашэнку. І з тых часоў на яго сумленні:

  • брутальныя затрыманні і разгоны мірных пратэстоўцаў магілёўскім і бабруйскім АМАПам;
  • гвалт і катаванні супраць мірных дэманстрантаў у Ленінскім РАУС Магілёва;
  • нечалавечыя ўмовы ўтрымання ў ІЧУ Магілёва і Бабруйска для затрыманых па палітычных прычынах;
  • пераслед журналістаў і праваабаронцаў Магілёва.

Усё змяніла адна фраза, якую Ігар Шчарбачэня вымавіў у адказ на загадзя супрацьзаконныя ўказанні міністра Юрыя Караева, накіраваныя супраць беларусаў, якія патрабавалі сыходу Аляксандра Лукашэнкі, з трэскам прайграўшага выбары.

Генерал Шчарбачэня тады сказаў: “Таварыш міністр, пытанняў няма, задача зразумелая”.

Фота з адкрытых крыніц.

Магілёўскі аблсуд успомніў пра правы чалавека, забыўшыся пра іх адсутнасць у Беларусі

Навіна ад

Магілёўскі абласны суд нагадаў аб міжнародных пактах аб правах чалавека. Пры гэтым забыўся ўказаць, што Беларусь ніколі не лічыла іх выкананнне абавязковым для сябе.

Выбарчая памяць

Сёння Магілёўскі аблсуд у сваім тэлеграм-канале ўспомніў пра 16 снежня. Гэтая дата традыцыйна адзначаецца як ключавая ў гісторыі глабальнай абароны правоў чалавека: у гэты дзень у 1966 годзе Генеральная Асамблея ААН прыняла два міжнародныя пакты – аб эканамічных, сацыяльных і культурных правах і аб грамадзянскіх і палітычных правах.
Гэтыя дакументы сапраўды з’яўляюцца краевугольным каменем сучаснага міжнароднага права і разам з Усеагульнай дэкларацыяй правоў чалавека 1948 года фармуюць міжнародны Біль аб правах чалавека – прававую базу, якой павінны прытрымлівацца дзяржавы-ўдзельніцы.

Калі дэкларацыя 1948 года была ў асноўным маральным арыентуючым прынцыпам, то пакты 1966 года зрабілі правы чалавека юрыдычна абавязковымі нормамі: дзяржавы, што іх ратыфікавалі, абавязаліся прывесці сваё заканадаўства ў адпаведнасць з гэтымі нормамі і добрасумленна выконваць узятыя на сябе абавязацельствы ў рамках міжнародных працэдур.

“Беларусь ратыфікавала абодва Міжнародныя пакты аб правах чалавека на этапе існавання Савецкага Саюза. Гэтыя міжнародныя абавязацельствы сталі адным з прававых падмуркаў, на якіх будаваўся раздзел аб правах і свабодах чалавека ў першай Канстытуцыі незалежнай Рэспублікі Беларусь” – ганарліва заяўляе Магілёўскі аблсуд.

Аднак, выкананне міжнародных абавязацельстваў не абмяжоўваецца толькі наяўнасцю тэксту ў Канстытуцыі або кодэксе – яно патрабуе рэальнага захавання гэтых норм у паўсядзённым жыцці людзей і падсправаздачнасці перад міжнароднымі механізмамі.

Беларусь: ратыфікацыя без выканання

Беларусь сапраўды ратыфікавала абодва міжнародныя пакты аб правах чалавека. Гэтыя пакты былі ўключаны ў прававую архітэктуру краіны пасля атрымання незалежнасці, і на паперы служылі падмуркам для падзелу аб правах і свабодах чалавека ў Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь.

Але на справе, Беларусь з 1996 года робіць усё, каб не выконваць гэтыя важныя дакументы па абароне правоў чалавека. Да прыкладу, Беларусь ніколі не прыслухоўвалася да меркаванняў Камітэта па правах чалавека ААН, якія прымаліся менавіта на падставе парушэння беларускімі ўладамі, у прыватнасці, Міжнароднага пакта аб грамадзянскіх і палітычных правах. Колькасць такіх фактаў даўно пераваліла за сотню.

Аднак, цяпер іх колькасць расці не будзе. Беларусь у 2022 годзе дэнансавала першы Факультатыўны пратакол да Міжнароднага пакту аб грамадзянскіх і палітычных правах – механізм, які прадугледжвае доступ грамадзян да працэдуры індывідуальных зваротаў у Камітэт па правах чалавека ААН. І з 2023 года грамадзяне Беларусі аказаліся пазбаўленыя магчымасці разгляду парушэнняў іх правоў у гэтым Камітэце. 

Гэта значыць, што беларускія ўлады адмовіліся ад адной з ключавых міжнародных працэдур падсправаздачнасці, праз якую рэальныя пацярпелыя могуць атрымаць незалежную ацэнку сваіх правоў і свабод.

Парушэнне прынцыпу pacta sunt servanda

У міжнародным праве ёсць фундаментальны прынцып: pacta sunt servanda – дагаворы павінны выконвацца добрасумленна. Ён зафіксаваны ў артыкуле 26 Венскай канвенцыі аб праве міжнародных дагавораў 1969 года і азначае, што дзяржавы-ўдзельніцы абавязаны выконваць свае дагаворныя абавязацельствы цалкам і добрасумленна.

Пазіцыя Беларусі – што меркаванні Камітэта носяць толькі кансультатыўны характар і таму не з’яўляюцца абавязковымі – канфліктуе з міжнародным правам, паколькі дзяржава добраахвотна прызнала кампетэнцыю Камітэта, удзельнічаючы ў першым Факультатыўным пратаколе. Камітэт сам у General Comment № 33 тлумачыць, што ўдзел у такой працэдуры прадугледжвае не проста абмен думкамі, а добрасумленнае супрацоўніцтва і павагу да фінальных высноў.

Абагульняючы ўсё вышэйпералічанае, хочацца ўказаць на чарговую паўпраўду, якую скармлівае чытачам свайго тэлеграм-канала Магілёўскі абласны суд, спрабуючы адлюстраваць, што дыктатарская дзяржава, дзе растаптаныя правы чалавека, з’яўляецца сучаснай краінай, дзе яны нібыта паважаюцца і выконваюцца. Паўпраўда, як вядома, горшая за хлусню. А поўная праўда ў тым, што ўлады Беларусі наогул не толькі ніяк не ўспрымаюць тое, што было прынята 16 снежня 1966 года, але і ўсяляк імкнуцца нівеляваць значэнне тых дакументаў у жыцці простых беларусаў.

Фотаздымак: Магілёўскі аблсуд

Больш за палова смярцей палітзняволеных – у магілёўскіх турмах. Інфаграфіка

Навіна ад

Дзве смерці ў Магілёве – два “ўдушэнні”.

Учора, 8 верасня стала вядома пра смерць яшчэ аднаго беларускага палітзняволенага. Асуджаны на 16 гадоў і 8 месяцаў Андрэй Паднябенны загінуў 3 верасня. У зняволенні ён правёў тры гады, сядзеў у магілёўскай калоніі №15. Крыніцы “Радыё Свабода” паведамілі выданню, што прычынай смерці стала ўдушэнне. 

Гэтаксама ў магілёўскай калоніі №15 у 2024 годзе загінуў яшчэ адзін палітвязень – асуджаны да 12 гадоў зняволення Дзмітрый Шлетгаўэр. І ў гэтым выпадку з’явіліся звесткі, што прычынай смерці стала “механічная асфіксія”, што азначае ўдушэнне. Родныя Дзмітрыя, пры гэтым, катэгарычна абвяргаюць версію пра суіцыд – Шлетгаўэр збіраўся пісаць прашэнне аб памілаванні, каб пабачыць нованароджанага сына.

Магчыма, абставіны гэтых двух смерцяў падобныя таму, як смерць Вітольда Ашурка адміністрацыя шклоўскай калоніі замоўчвала і завуалявала пад грыфам “”Іншыя недакладна абазначаныя і неўдакладненыя прычыны смерці”. Тады як праваабарончая супольнасць праз некалькі гадоў заявіла адназначна: прычынай смерці Вітольда Ашурка стала забойства. Былі названы таксама канкрэтныя выканаўцы: начальнік рэжымнага аддзела Сяргей Карчэўскі і яго намеснік Аляксей Маскалёў.

Інфаграфіка: дзе, калі, і як яны паміралі.

Магчыма, што неўзабаве раскрыюцца падрабязнасці рэальных абставінаў гібелі кожнага беларускага палітзняволенага. На сённяшні момант вядома пра дзевяць чалавек. І вось на што адразу можна звярнуць увагу – пяцёра з іх, а гэта больш за палову, загінулі ў магілёўскіх калоніях. Вітольд Ашурак і Валянцін Штэрмер – у Шклоўскай Папраўчай калоніі №17. Ігар Леднік – у Бабруйскай калоніі №2. Дзмітрый Шлетгаўэр і Андрэй Паднябенны – у Магілёўскай ПК №15.

Мапа смярцей палітзняволеных беларускіх

Яшчэ двума смерцямі палітвязняў адзначылася калонія “Віцьба”. Пра больш жорсткае стаўленне ў калоніях Усходняй Беларусі, у процівагу пенітэнцыярным установам Заходняй – у свой час расказваў палітвязень Зміцер Дашкевіч. Можа быць, гэты падзел захоўваецца і цяпер, і шмат у чым уплывае на лёс беларускіх палітвязняў?

Мы аб’ядналі ў адну табліцу самае галоўнае, што вядома пра беларускіх палітзняволеных, ахвяр рэжыму Аляксандра Лукашэнкі – колькі ім было гадоў, які час правялі ў турмах і які тэрмін адбывалі, а таксама – звесткі пра абставіны гібелі.

Як паміралі палітзняволеныя

Магілёўскіх зняволеных журналістаў Сабалеўскага і Глушкова ўзгадалі на выставе ў Варшаве

Навіна ад

У Варшаве адкрылася выстава, прысвечаная беларускім палітвязням. Сярод іх — магілёўскія журналісты Алесь Сабалеўскі і Яўген Глушкоў.

Выстава “#67” у Музеі Вольнай Беларусі

У цэнтры Варшавы сёння адкрылася выстава “#67”, арганізаваная Беларускай асацыяцыяй палітвязняў “Да Волі”. Яна праходзіць у двары Музея Вольнай Беларусі і прымеркаваная да прававой ініцыятывы “Тыдзень супраць катаванняў”, што праходзіць штогадова напрыканцы чэрвеня. Назва выставы адсылае да колькасці турмаў і іншых пенітэнцыярных устаноў у Беларусі. Сярод партрэтаў палітвязняў, прадстаўленых на выставе, ёсць фота магілёўскіх палітзняволеных і журналістаў Алеся Сабалеўскага і Яўгена Глушкова.

Яўген Глушкоў

Прысуд і статус вязняў сумлення

Нагадаем, што Алесь Сабалеўскі быў асуджаны ў 2024 годзе да 4 гадоў турмы. Яўген Глушкоў – да трох. Абодва яны прызнаныя праваабарончымі арганізацыямі вязнямі сумлення.

выстава палітвязняў

Фота: mogilev.media