Пажылая бабруйчанка праз суд дабілася кампенсацыі маральнай школы з веласіпедыста, які збіў яе на прыпынку грамадскага транспарту.
Днём 15 жніўня 2025 года 69-гадовая жанчына чакала маршрутнае таксі на прыпынку. У гэты момант мужчына, які ехаў на веласіпедзе, не справіўся з кіраваннем і наехаў на пенсіянерку. У выніку падзення яна атрымала розныя траўмы, у тым ліку закрыты пералом правай прамянёвай косткі.
Міліцыя правяла праверку па факце нанясення траўм і ўбачыла ў дзеяннях веласіпедыста прыкметы злачынства. Аднак пазней мужчына папрасіў пацярпелую адклікаць заяву аб прыцягненні яго да крымінальнай адказнасці і паабяцаў выплаціць 1 500 рублёў у якасці кампенсацыі маральнай шкоды. Жанчына, не жадаючы сур’ёзных наступстваў для віноўніка, напісала адпаведную заяву. У выніку ў ўзбуджэнні крымінальнай справы было адмоўлена.
Тым не менш, як пазней пісала бабруйчанка ў суд, атрыманыя траўмы прынеслі ёй значныя фізічныя і маральныя пакуты. Доўгі час яна адчувала боль, была абмежаваная ў рухах і не магла самастойна абслугоўваць сябе ў побыце. Ёй спатрэбілася лячэнне, заняткі лячэбнай фізкультурай і набыццё лекаў. Пры гэтым, паводле яе, веласіпедыст станам яе здароўя не цікавіўся і ніякіх выдаткаў не кампенсаваў.
У выніку такіх паводзін з боку крыўдзіцеля жанчына звярнулася ў суд з патрабаваннем спагнаць з яго 5 000 рублёў кампенсацыі маральнай шкоды, а таксама судовыя выдаткі. Сам адказчык прызнаў іск толькі часткова і быў гатовы выплаціць усяго 150 рублёў.
Суд стаў на бок пацярпелай ад наезда веласіпедыста і пастанавіў спагнаць з яго на карысць бабруйчанкі 5 000 рублёў кампенсацыі маральнай шкоды і 800 рублёў судовых выдаткаў. Акрамя таго, з адказчыка была спагнана дзяржаўная пошліна ў даход дзяржавы.
Пра чарговыя «поспехі» КПП «Форелевое хозяйство «Лахва»» распавёў старшыня камітэта па эканоміцы аблвыканкама Аляксандр Варапаеў.
У эфіры тэлеканала «Магілёў-4» старшыня камітэта эканомікі Магілёўскага аблвыканкама Аляксандр Варапаеў распавёў пра запуск вытворчасці таварнай чырвонай ікры ў гаспадарцы «Фарэлевая гаспадарка «Лахва» і папярэдзіў, што людзі гэтую ікру есці не будуць – яе плануюць выкарыстоўваць не ў харчовых мэтах, а для развядзення фарэлі.
Што адбываецца з фарэллю і яе вытворнымі на Магілёўшчыне – без шклянкі не разабрацца:
у 2023 годзе анансавалі стварэнне рыбакомплексу ў Чэрыкаве;
у канцы 2025 года планавалася запусціць фермы па развядзенні каштоўных парод рыбы ў Хоцімскім, Чэрыкаўскім і Краснапольскім раёнах Магілёўскай вобласці.
Праектам займаецца УП «Рыбгас Палуж» – «даччынная» структура гаспадаркі «Фарэлевая гаспадарка «Лахва».
На поўную магутнасць новыя фермы павінны выйсці да 2027 года, але першыя ўловы чакаюць ужо ў 2026-м.
Варапаеў так і не змог выразна растлумачыць, хто ў рыбных справах Магілёўшчыны ўсё ж «дачка», а хто – «маці». Пра «бацьку» ўвогуле нічога не вядома. Магчыма, ён адправіўся за ўловам гэтага года.
Яснасці ў сітуацыю не дадае і паездка Лукашэнкі ў Бялыніцкі раён у верасні 2023 года. Там ён наведаў участак па вырошчванні рыбы гаспадаркі «Фарэлевая гаспадарка «Лахва», выслухаў даклад пра развіццё рыбаводчай галіны ў Магілёўскай вобласці, нарошчванне вытворчасці каштоўных парод рыбы і паеў юшкі.
Калі падсумаваць усе гэтыя супярэчлівыя звесткі, можна прыйсці да несуцяшальных высноў – ікра толькі таварная, уловы ці то былі, ці то яшчэ будуць, затое юшку Лукашэнка паеў даўно.
Сярод мноства тэорый пра жыццё вясёлкавай фарэлі ў Магілёўскай вобласці ёсць і зусім радыкальная – гэтую рыбу праблематычна вырасціць у балоце.
Нагадаем, што рака Лахва, у гонар якой названа прадпрыемства, працякае не сярод маляўнічых альпійскіх лугоў, а па землях, пацярпелых ад аварыі на ЧАЭС.
Скончыў Палескі сельскагаспадарчы тэхнікум, сельгасакадэмію, аграрны тэхнічны ўніверсітэт і акадэмію кіравання.
Працаваў дырэктарам Быхаўскай райплемстанцыі, намеснікам дырэктара па жывёлагадоўлі быхаўскага СПК «Володарскі», дырэктарам СПК «Новабыхаўскі».
З Клімавіччынай Дзмітрый Васільевіч знаёмы не па чутках – з 2015 года ён займаў там пасаду начальніка ўпраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання райвыканкама.
Пасля гэтага, з 2018 па 2024 год, Марціновіч узначальваў Быхаўскі раён, адкуль яго накіравалі на ААТ «Агракамбінат «Усход» Магілёўскага раёна.
Дарэчы, «Усход» з’яўляецца своеасаблівым адстойнікам для адстаўленых старшынь Быхаўскага райвыканкама. Да Марціновіча ім кіраваў былы кіраўнік быхаўскай «вертыкалі» Сяргей Ігнаценка.
Цікава, што ў Клімавічах Дзмітрый Васільевіч цяпер апынецца ў непасрэдным падпарадкаванні старшыні райвыканкама, быхаўчаніна Віктара Пугача (на фота другі злева), спадчыннага чыноўніка, які «падымаў» эканоміку Быхаўшчыны на розных пасадах і часта апынаўся не пры справах пры змене кіраўнікоў.
У свой час менавіта Марціновіч, стаўшы на чале Быхаўскага раёна, зняў Пугача з «лаўкі запасных» і вярнуў яго на пасаду намесніка кіраўніка рэгіёна па эканоміцы.
Такім чынам, для Дзмітрыя Марціновіча кола замкнулася – як і на раннім этапе сваёй кар’еры, ён зноў падпарадкоўваецца Віктару Пугачу.
З аднаго боку, такая ператасоўка чыноўніцкай калоды, як кажуць, не дае нічога ні розуму, ні сэрцу. З другога – Пугач і Марціновіч гарантавана спрацуюцца.
Беларускі мастак. Акадэмік Акадэміі мастацтваў. Заснавальнік жанру акадэмічнага нацюрморта ў беларускім жывапісе.
Скончыў факультэт вольных мастацтваў Полацкага ліцэя (піярскае вучылішча), Пецярбургскую Акадэмію мастацтваў.
Узнагароджаны шматлікімі медалямі. З 1845 года жыў і працаваў у сваім маёнтку Захарнічы каля Полацка.
Аўтар соцень прац, у тым ліку па замове свайго заступніка – мітрапаліта І. Сямашкі. Майстар партрэта, рэлігійных твораў, але аддаваў перавагу нацюрмортам. Яго стыль нацюрморта меў шмат прыхільнікаў і паслядоўнікаў у Расійскай імперыі.
Памёр 13 студзеня 1885 года і пахаваны на родавх могілках ў Захарнічах. Разам з ім пахаваны жонка, сын Восіп, унучка Алена, праўнучка – украінская мастачка Ядвіга Мацяеўская.
У яго гонар названы мясцовае возера, вуліцы ў Полацку, Мінску, Уле, дзіцячая мастацкая школа ў Наваполацку. У в. Палата працуе музей “Жыццё і творчасць дынастыі Хруцкіх”, у Наваполацку ўстаноўлены помнік. Яго імя ўнесена ў Пералік памятных дат ЮНЕСКА 2010 года.
Фрагмент карціны Хруцкага “Партрэт жонкі з кветкамі і садавінай”, 1838 выкарыстаны ў якасці выяўленчага элемента абаротнага бока купюры ў 1000 беларускіх рублёў 2000 года выпуска.
1837 год. Адбыўся двубой паміж А. Пушкіным і Ж. Дантэсам.
Двубой на пісталетах паміж вялікім рускім паэтам, камер-юнкерам Аляксандрам Пушкіным і паручнікам баронам Жоржам дэ Гекернам (Дантэсам) – адбыўся на ўскраіне Пецярбурга, у раёне Чорнай рэчкі. Справакаваны ананімнымі лістамі з намёкамі на нявернасць жонкі Пушкіна.
Пушкін быў смяротна паранены ў жывот. З месца дуэлі яго прывезлі дадому, на набярэжную Мыйкі, дзе ў пакутах ён пражыў два дні. І, нягледзячы на намаганні ўрачоў, сканаў 10 лютага 1837 года ад перытаніту.
1886 год. Нарадзіўся Васіль Дружчыц.
Беларускі гісторык. Правадзейны член Інбелкульта.
Скончыў Жыровіцкае духоўнае вучылішча, Літоўскую духоўную семінарыю, Юр’еўскі (Тартускі) універсітэт.
Выкладаў гісторыю ў Літве, Рэчыцы, Бабруйску, удзельнічаў у рабоце Беларускага культурна-асветнага таварыства ў Бабруйску. Працаваў прафесарам кафедры гісторыі Беларусі БДУ, кафедры гісторыі народаў СССР маскоўскага Літаратурнага інстытута, старшынёй камісіі Інбелкульта па гісторыі гарадоў, супрацоўнікам Інстытута гісторыі акадэміі навук. Даследаваў беларускае сярэднявечча, магдэбургскае права на Беларусі, гісторыю кнігадрукавання.
Арыштаваны, 19 снежня 1937 года асуджаны на расстрэл і расстраляны ў ноч на 20 снежня разам з Я. Афанасьевым, І. Валадзько, І. Суртам і іншымі – усяго больш за 200 чалавек)
1889 год. Нарадзіўся Фёдар Турук.
Беларускі гісторык і грамадскі дзеяч. Адзін з заснавальнікаў БДУ.
Скончыў Петраградскія гісторыка-філалагічны і археалагічны інстытуты.
Выкладаў у гімназіях Масквы, Мінска, загадваў аддзелам Белнацкама, беларускім пададдзелам у Наркамаце асветы РСФСР, удзельнічаў ў арганізацыі БДУ, Беларускага навуковага таварыства ў Маскве. Працаваў прафесарам БДУ, Камуністычнага ўніверсітэта нацыянальных меншасцяў Захаду ў Маскве, у 1923-1955 гадах – прафесар розных ВНУ Масквы.
Садзейнічаў выхаду ў свет першага зборніка Янкі Купалы на рускай мове (1919).
Аўтар прац па гісторыі Беларусі. У кнізе «Беларускі рух» (1921) гісторыю Беларусі разглядаў з аб’ектывісцкіх пазіцый. Аўтар прадмовы і складальнік «Курса беларусазнаўства» (1918-1920).
Памёр 20 жніўня 1960 года.
1893 год. Нарадзіўся Антон Неманцэвіч.
Каталіцкі святар, беларускі рэлігійны і культурна-грамадскі дзеяч, выдавец, педагог, публіцыст. Адзін з ініцыятараў беларускага ўніяцкага руху ў Заходняй Беларусі. Беларускі экзарх.
Душпастырскую дзейнасць з 1915 года веў у Колпіне каля Петраграда, Маскве.
Неаднароза пераследаваўся бальшавікамі за рэлігійную дзейнасць: арыштоўваўся ў 1919, 1921 гадах.
Пасля дэпартацыі ў Польшчу абараніў доктарскую дысертацыю, служыў святаром, выкладаў у якасці прафесара ў розных каталіцкіх установах, займаўся аднаўленнем помніка абарончай архітэктуры – царквы ў Сынкавічах.
Выдаваў, рэдагаваў беларускія ўніяцкія часопісы «Да злучэння», «Злучэнне». З верасня 1939 года з’яўляўся Беларускім экзархам Грэка-Каталіцкай Царквы. Увёў беларускую мову ў царкоўнае справаводства і рэлігійнае жыццё.
4 ліпеня 1942 года арыштаваны гестапа ў сваёй рэзідэнцыі ў Альбярціне і дастаўлены ў вязніцу ў Мінск, дзе і памёр 6 студзеня 1943 года.
Беларуская Грэка-каталіцкая царква намагаецца распачаць працэс беатыфікацыі ў Каталіцкай Царкве айца Антона Неманцэвіча як пакутніка.
1909 год. Загінуў Мечыслаў Карловіч.
Беларускі і польскі кампазітар і дырыжор, вядомы сімфанічнымі кампазіцыямі, альпініст, аматар Татраў, фатограф, публіцыст і журналіст.
Нарадзіўся ў Вішневе (зараз Смаргонскі раён). Жыў, вучыўся і займаўся творчасцю ў Гайдэльбергу, Празе, Дрэздэне, Варшаве, Берліне, Закапанэ.
Аўтар 22 песень і розных аркестравых п’ес, у тым ліку 6 сімфанічных паэм, сімфоній, канцэртаў. Прадстаўнік пост-рамантычнага кірунку.
Яго імя носяць Шчэцінская філармонія, Дзяржаўны комплекс музычнай школы ў Кракаве, Шчэп Гарцэрскі ZHP «Orogen» у Кракаве – Новая Гута і Дзяржаўная музычная школа 1-й і 2-й ступені ў Катавіцах, вуліцы ў Быдгашчы, Гданьску, Шчэціне, Любліне і Закапанэ.
У памяць аб ім ўстаноўлены помнік ў Быдгашчы, каля Паморскай філармоніі.
Загінуў у Татрах пад снежнай лавінай падчас адзіночнай паездкі на горных лыжах, каля падножжа Малы Касцелец. Зараз там стаіць мемарыяльная дошка.
PHOTO:EAST NEWS/LASKI DIFFUSION MIECZYSLAW KARLOWICZ (1876-1909) – KOMPOZYTOR, DYREKTOR MUZYCZNY W.T.M (1905-1906) POLISH COMPOSER MIECZYSLAW KARLOWICZ
1920 год. Памёр ураджэнец в. Казелле (зараз Краснапольскі раён) Міхаіл Курака.
Металург, заснавальнік школы доменшчыкаў.
Працаваў на металургічных заводах Бранска, Данбаса, Сібіры. Удасканаліў канструкцыю доменных печаў і тэхналогіі працэсаў. На Юзаўскім заводзе (Данецк) стварыў школу доменшчыкаў – «куракінскую акадэмію», з якой выйшлі буйныя інжынеры, прафесары і акадэмікі.
У 1917 годзе пераехаў ў Сібір, на будаўніцтва металургічнага завода ў Кузбасе – пабудаваў першы ў Расіі доменны цэх з поўнай механізацыяй. У Томску напісаў кнігу па канструяванню доменных печаў.
Яго імем названы праспект у Навакузнецку, вуліцы у Данецку, Енакіева, Краматорску, Магнітагорску, Марыупале, Магілёве, Ліпецку, Гурьеўскі металургічны завод Кемераўскай вобласці. Устаноўлены помнікі ў Енакіева, Краснаполлі, мемарыяльныя дошкі ў Навакузнецку, Магілёве, Краматорску, Данецку.
1921 год. Нарадзіўся Іван Мележ.
Народны пісьменнік Беларусі, Лаўрэат Ленінскай прэміі за раманы «Людзі на балоце» і «Подых навальніцы», Дзяржаўнай і Літаратурнай прэмій імя Якуба Коласа. Старшыня Беларускага камітэта абароны Міру.
Аўтар вершаў, 9 зборнікі апавяданняў, шэрагу раманаў пра жыццё Палесся, п’ес. Выйшлі Зборы твораў у 6-ці і ў 10 тамах.
Беларускім тэлебачаннем пастаўлены спектакль «Людзі на балоце», тэлепастаноўкі «Сустрэчы і развітанні» (тэлефільм «Завеі, снежань») і «Страсці эпохі» (паводле рамана «Завеі, снежань»), купалаўскім тэатрам пастаўлены спектаклі «Людзі на балоце», Гомельскім тэатрам – «Подых навальніцы», «Страсці эпохі». Рэжысёрам В. Туравым зняты кінафільмы па яго творах «Людзі на балоце» і «Подых навальніцы».
Яго імем названы Мазырскі драматычны тэатр, цеплаход, вуліцы ў Мінску, Гомелі, Хойніках, Лельчыцах. У Хойніцкім раёне працуе літаратурны музей і ўсталяваны бюст І. Мележа.
Памёр 9 жніўня 1976 года.
1929 год. Нарадзіўся Леанід Лыч.
Беларускі гісторык, публіцыст. Доктар гістарычных навук, прафесар.
Працаваў у Інстытуце гісторыі акадэміі навук, старшынёй Тапанімічнай камісіі пры Прэзідыуме Вярхоўнага Савета Беларусі.
Даследваў пытанні сацыяльна-класавых адносін у савецкі час, гісторыю беларускай культуры, моўную палітыку ў Беларусі ў XIX—XX стагоддзях, міжнацыянальныя адносіны.
Адзін з заснавальнікаў Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына», нязменны сябра Рады аб’яднання.
Суаўтар шэрагу кніг па гісторыі Мінска, Беларусі, культуры Беларусі, аўтар кніг «Беларуская нацыянальная ідэя: тэарэтычны і практычны аспекты», «Нацыянальна культурнае жыццё Беларусі на тэрыторыі функцыянавання нямецкага акупацыйнага рэжыму (чэрвень 1941 ― ліпень 1944 г.)», «Краязнаўства ў кантэксце сучаснага нацыянальна-культурнага жыцця Беларусі» «Беларусы на мяжы нацыянальнай катастрофы», манаграфій, сярод якіх «Беларуская нацыя і мова», «Назвы зямлі беларускай».
Памёр 17 студзеня 2021 года.
1938 год. Расстраляны НКУС Мікалай Гуткоўскі.
Беларуск юрыст, публіцыст. Брат графіка Паўла Гуткоўскага.
Скончыў юрыдычны факультэт Варшаўскага ўніверсітэта.
Удзельнічаў у стварэнні беларускіх арганізацый у Адэсе.
З 1921 года працаваў у Наркамаце асветы БССР, у Інбелкульце, у БДУ, у Пастаянным прадстаўніцтве БССР пры ўрадзе СССР, у СНК БССР. У 1934-1937 гадах працаваў загадчыкам Фундамэнтальнай бібліятэкі БДУ, бібліятэкі Маскоўскага інжынерна-эканамічнага інстытута.
Даследаваў крыніцы заканадаўства БССР, функцыянаванне цэнтральных органаў улады. Удзельнічаў у распрацоўцы беларускай навуковай тэрміналогіі. Аўтар успамінаў і артыкулаў па гісторыі беларускай культуры.
Арыштоўваўся ДПУ у 1930, 1937 гадах. Расстраляны ў Маскве на палігоне «Камунарка».
1947 год. Нарадзіўся Міхась Кенька.
Беларускі літаратуразнавец, перакладчык. Кандыдат філалагічных навук.
Закончыў Магілёўскі педагагічны інстытут. Працаваў у Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы акадэміі навук, у выдавецтве «Юнацтва», дацэнт кафедры беларускай літаратуры БДУ.
Даследуе сучасную беларускую прозу і паэзію, тэорыю і практыку мастацкіх перакладаў, творчасць беларускіх пісьменнікаў. Аўтар кніг «Майстэрства Аркадзя Куляшова – перакладчыка», «Міхась Лынькоў: Летапіс жыцця і творчасці».
Пераклаў з польскай мовы раман «Крыжакі» Г. Сянкевіча, апавяданні С. Гродзенскай, аповесці Ю. Крашэўскага, з чэшскай – «Клапзубава каманда» Э. Баса, апавяданні І. Кліма і іншых.
Зялёныя і чырвоныя лазерныя промні павінны з’явіцца сёлета на трасе М-4 Магілёў – Мінск, як адной з найбольш загружанай у краіне.
Такая падсветка, па меркаванні начальніка УУС Мінскага аблвыканкама Андрэя Любімава, павінна павысіць канцэнтрацыю кіроўцаў і не даць ім заснуць за рулём. Лазерныя промні будуць свяціць і на трасе М-1, якая не праходзіць па тэрыторыі Магілёўшчыны, Брэст – Мінск – мяжа Расіі. Гэтыя дзве аўтатрасы лічацца самымі загружанымі ў Беларусі.
Паводле міліцэйскага чыноўніка, ідэю ўсталяваць такую падсветку беларускія даішнікі перанялі з Казахстана. Там, у сваю чаргу тлумачылі, што галоўная мэта такога новаўвядзення – прафілактыка адной з найбольш распаўсюджаных прычын ДТЗ у начны час сутак – дрымотнасці за рулём. Лазерны прамень, ствараючы стымулюючы візуальны эфект, дапамагае прыцягваць увагу кіроўцаў, прадухіляе страту канцэнтрацыі і спрыяе абуджэнню пры першых прыкметах стомленасці.
У Магілёўскай вобласці за студзень 2026 года на пажарах загінулі 24 чалавекі, за леташні студзень было шэсць такіх смерцяў.
Як сведчыць пракуратура, больш за ўсё ў агні гінулі за першы месяц года ў Слаўгарадскім, Быхаўскім, Кіраўскім і Магілёўскім раёнах вобласці.
Такая жахлівая статыстыка прымусіла пракурораў з абласной пракуратуры раз’ехацца па раёнах, каб прыняць удзел у разнастайных пасяджэннях, дзе разглядаліся пытанні пажарнай бяспекі. Так, у Шклоў на пасяджэння савета грамадскага пункта аховы правапарадку прыехаў зампракурора вобласці Андрэй Волкаў. Ён распавёў, што сёлета асноўнай прычынай пажараў, дзе загінулі людзі, была непагашаная цыгарэта.
За ўвесь 2025 год у Магілёўскай вобласці ў агні загінулі 70 чалавек. У 2024 – 69, а ў 2023 – 88 чалавек.
Кіроўцу аўтобуса з Магілёва Андрэя Шмаянкова асудзілі па палітычных артыкулах за лайкі, пастаўленыя ім у сацсетцы «Аднакласнікі».
Андрэю Шмаянкову 52 гады. Ён жыве ў Магілёве, а яго юнацкія гады прайшлі ў Крычаве, дзе ён вучыўся ў абласным ліцэі №4. Як высветліла “Наша ніва”, раней ён часова працаваў у Расіі: мінулым летам, напрыклад, быў кіроўцам маршруткі ў падмаскоўным Звянігарадзе, пасля чаго вярнуўся ў Беларусь.
Згодна з інфармацыяй з сацыяльных сетак, Шмаянкоў захапляецца тэхнікай, асабліва савецкімі матацыкламі і з’яўляецца прыхільнікам маркі «Ява». На яго старонцы шмат фотаздымкаў транспарту, а таксама допісаў, прысвечаных правілам дарожнага руху. У вольны час ён любіць адпачынак на прыродзе і збор грыбоў. У Андрэя ёсць жонка і сын.
Пераслед магілёўца пачаўся з-за яго старонкі ў «Аднакласніках». Асаблівасць гэтай сацсеткі ў тым, што лайк пад публікацыяй аўтаматычна адлюстроўваецца ў стужцы карыстальніка і фактычна працуе як рэпост. Многія карыстальнікі пра гэта не ведаюць. Як мяркуецца, Шмаянкоў некалькі разоў паставіў лайкі пад палітычнымі допісамі ў 2020 годзе і мог з цягам часу проста забыцца пра гэта.
Суд Ленінскага раёна Магілёва прызнаў Андрэя Шмаянкова вінаватым у паклёпе на беларускага дыктатара і ў здзеку з дзяржаўных сімвалаў. Яму прысудзілі пакаранне ў выглядзе накіравання ў калонію або на «хімію», аднак дакладны тэрмін пакарання пакуль невядомы.
Жыхар Глуска атрымліваў позвы пад роспіс, але ў ваенкамат не прыходзіў.
У Глуску адбылося выязное судовае пасяджэнне па справе аб ухіленні ад прызыву на тэрміновую ваенную службу. У прысутнасці прызыўнікоў разглядалася справа 22-гадовага жыхара гарадскога пасёлка, які на працягу некалькіх месяцаў не з’яўляўся па позвах у ваенкамат.
Малады чалавек з верасня па лістапад 2024 года наўмысна не прыбыў для адпраўкі да месца службы, нягледзячы на тое што позвы былі ўручаныя яму пад роспіс. Паважлівых прычын, якія тлумачылі б такія паводзіны, суд не знайшоў.
Абвінавачаны цалкам прызнаў віну і раскаяўся ў зробленым.
Суд улічыў, што раней ён да крымінальнай адказнасці не прыцягваўся, меў пастаяннае месца жыхарства і працу.
Бабруйскія курткі з падагрэвам разлятаюцца як гарачыя піражкі, а фабрыка пачала выпускаць цуда-пухавікі і падушкі з падагрэвам.
Мудрыя рэкамендацыі Лукашэнкі па паляпшэнні жыцця беларусаў жывуць і перамагаюць. Да ўсхвалення куртак з падагрэвам, якія выпускае ААТ «Славянка», далучылася БелТА.
З’явіліся новыя падрабязнасці пра чароўныя курткі, якія саграваюць у 30-градусны мароз, аднаго націску дастаткова, каб разагрэцца да 55 градусаў, а ў выпадку дажджу USB-раз’ём можна заткнуць спецыяльнай заглушкай.
«Славянка» пашыла ўжо 4500 куртак, «іх купляюць і замежнікі» з Расіі, а фабрыка абяцае выдаць на-гара новыя вырабы лінейкі імя Лукашэнкі – падушкі з падагрэвам і пухавікі з экапуху.
Справа дайшла нават да Антарктыды – мінулай зімой камізэлькі з падагрэвам пратэставалі ўдзельнікі беларускай экспедыцыі і засталіся задаволеныя такой навінкай.
Дзіўна, чаму Лукашэнка не даў новых парад. Бо работнікі сельгаспрадпрыемстваў вельмі маюць патрэбу ў ботах з халявамі вышэй калена, каб камфортна перамяшчацца па фермах, не ўступаючы ў прамы кантакт з гноем, а ў мінчукоў вялікай папулярнасцю карысталіся б шапкі з убудаванымі ліхтарыкамі – на той выпадак, калі правіцелю, які канчаткова ўпаў у дзяцінства, уздумаецца зноў адключыць святло.
У адказ на крытыку ў інтэрнэце быхаўскія ідэолагі прымусілі быхаўчан хваліць мясцовую бальніцу на камеру.
Цэлыхтрыролікі выклалі ў «Тік-ток» быхаўскія журналісты ў адказ на скандальныя выступленні быхаўчан пра нізкі ўзровень абслугоўвання пацыентаў у мясцовай бальніцы. На відэа тры быхаўчанкі даюць амаль аднолькавыя паказанні пра тое, што ў бальніцы «абнавіўся рамонт» і «вельмі ўсё пасвяжэла».
Вось толькі свежасць у гэтым выпадку – паняцце адноснае, бо прыёмы прапагандыстаў заўсёды былі другой свежасці.
Быхаўскія прызнанні з’яўляюцца разнавіднасцю пакаянных відэа, якія так любіць здымаць КДБ.
І пра КДБ. Папярэднік Івана Церцеля Мікалай Яжоў у свой час прызнаўся ў тым, што быў шпіёнам польскай, германскай, японскай і англійскай разведак.
Так што прымусіць быхаўчан распавядаць пра нібыта цудоўную бальніцу – зусім не фокус.
