У бялыніцкім СПК «Калгас «Радзіма» адпачываюць па формуле «ўсё ўключана» і зарабляюць, упрыгожваючы фермы.
Мяжа паміж светам беларускіх прапагандыстаў, якія хваліцца месцамі, дзе яны адпачываюць, і светам насельнікаў фермканчаткова сцёртая.
Спецыяльныя карэспандэнты праўладнай «Беларуси Сегодня» апыталі рабочых і сялян пра тое, дзе яны адпачываюць. Аказалася, што араць не пакладаючы рук у пуле «першага» не так выгадна, як прахалоджвацца ў гумовых ботах і ватоўках на сельскіх фермах.
У бялыніцкім СПК «Калгас «Радзіма» людзі з’яўляюцца на фермах не так часта, як на экскурсіях, у тэатрах і ў Геленджыку.
Жыхарка вёскі Вішова, якая працуе ў «Радзіме» ўсяго тры гады, на самай справе паспела з’ездзіць у Геленджык разам з сям’ёй.
Дзеці гэтай жанчыны атрымліваюць стыпендыі за поспехі ў працы і спорце, а сама яна сцвярджае, што можна добра зарабіць на конкурсах па ўпрыгожванні ферм і грунтоўна нагрэць рукі на такой банальнай рэчы, як шоу талентаў.
Зрэшты, у «Радзіме» Геленджык магчымы, бо гэта – узорна-паказальны калгас, які існуе дзеля таго, каб лашчыць самалюбства айчынных «моцных гаспадарнікаў» і рабіць пастановачныя здымкі ідэолагам, якія ілюструюць імі свае байкі.
Цікава, як часта лётаюць на Азорскія астравы работнікі ААТ «Краснапольскі» і асноўнай масы беларускіх калгасаў, дзе зарабляюць на жыццё не на шоу талентаў, а крадзяжом дызельнага паліва?
Адна з падстаўных апытаных прызналася: калі распавядаю сябрам і знаёмым пра свой сацпакет, многія не вераць, што такое магчыма.
І правільна робяць. Бо гэта толькі Лукашэнка перакананы, што тыя, хто пакуль не ўцёк з Беларусі, настолькі дурнейшыя за паравоз, што здольныя верыць сумбуру Тура, шурпатасцям Гладкай і зацьменням Азаронка.
Апублікаваны рэйтынг знаходак, зробленых у Касцюковіцкім раёне. Шукаць некаторых уладальнікаў страт – занятак бессэнсоўны.
Касцюковіцкі РАУС шукае ўладальнікаў згубленых рэчаў. У топе рэйтынгу, апублікаванага ў раённай газеце – шэрая сумка, у якой знаходзіцца кашалёк з паўтара рублямі. Яе знайшлі на прыпынку каля водаканала.
Ёсць знаходкі і больш сур’ёзныя – з чэрвеня не ўдаецца знайсці ўладальніка квадракоптара, забытага кімсьці паміж вёскамі Смолькі і Журбінская Буда.
З верасня ніяк не знаходзяць гаспадара фітнес-бранзалета, згубленага на вуліцы Камсамольскай, а з снежня – ўладальніка сумкі з адзеннем і абуткам, забытай у цягніку.
Трубка радыётэлефона была згубленая на вуліцы Бонч-Бруевіча нядаўна – ў сярэдзіне студзеня.
А вось таго, хто двойчы згубіў у сельскай мясцовасці па трыццаць літраў дызельнага паліва, разлітага па дзвюх каністрах у ліпені мінулага года, знайсці, падобна, не атрымаецца. Паліва, хутчэй за ўсё, афарбаванае, і добраахвотна ў яго крадзяжы ніхто не прызнаецца.
У Слаўгарадскай ЦРБ не засталося ніводнага супрацоўніка, які меў бы патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў.
У той час як жыхары раённых цэнтраў наперабой скардзяцца ў сацыяльных сетках на якасць медыцынскага абслугоўвання, Слаўгарад ужо ўсё вырашыў. Ну ці амаль усё.
Адзін з аргументаў, прыведзеных дакладчыкамі, быў проста забойчы – на 1.01.2026 года ў раённай бальніцы не засталося ніводнага супрацоўніка, які меў бы патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў.
Пасля такой заявы далейшая дыскусія страціла ўсялякі сэнс. Засталося толькі раздаць ганаровыя граматы.
Калі і ёсць у Слаўгарадзе нейкія праблемы з забеспячэннем медыкаў годнымі ўмовамі існавання, дык толькі тое, што не ўсе з іх уступілі ў галіновы прафсаюз – 279 з дзвюхсот васьмідзесяці пяці або 97,8 працэнта. Шэсць чалавек апынуліся па-за колам ахопу прафсаюза.
Магчыма, менавіта з-за гэтых несвядомых грамадзян, якія напэўна ёсць у кожнай раённай бальніцы вобласці, дробныя няўвязкі з медыцынай Магілёўшчыны пакуль маюць месца быць.
Работнік “Магатэкса” паскардзіўся на холад на працы. Прафсаюз пагадзіўся з праблемай, але прызнаў яе не крытычнай.
З праверкай па скарзе на холад, пры якім немагчыма нармальна працаваць, на ААТ “Магатэкс” прыехаў тэхнічны інспектар працы прафсаюза работнікаў галін прамысловасці “Белпрафмаш” Сяргей Індзюхін.
Пахадзіўшы па цэхах і паглядзеўшы на тэрмометры, ён заявіў, што “сітуацыя ў цэлым не носіць крытычнага характару, аднак ёсць лакальныя кропкі холада, якія патрабуюць адраснай увагі”.
Не крытычнай, па меркаванні інспектара, ёсць сярэдняя тэмпература па прадпрыемству ад 16 да 18,6 градусаў цяпла. Гэта значыць, што ў якім-небудзь цеплапункце альбо кабінеце гендырэктара больш за 20, а ў цэхах сапраўды “холад сабачы”. Пры чым інспектар прызнае, што ў асобных зонах тэмпература ўвогуле каля 13 градусаў. Згодна санітарным нормам для гэтай вытворчасці, аптымальнай там з’яўляецца тэмпература каля 19 градусаў.
“Плюс-мінус невялікая разбежка ў дадзеных умовах цярпіма” – лічыць інспектар, які сам працуе ў цёплым кабінеце. Ён выказаў даволі дзіўнае сцвярджэнне, што “працэс паляпшэнняў ўжо запушчаны”, бо супрацоўнікі ў больш прахалодных зонах забяспечаны уцепленай спецвопраткай. Ці параіў інспектар закупіць для работнікаў, якія мёрзнуць на “Магатэксе”, цуда-курткі з падагрэвам, што цяпер выпускаюцца на бабруйскай фабрыцы “Славянка” – не паведамляецца.
Відаць, выключна, каб не злаваць кіраўніцтва “Магатэкса”, якое дапусціла такі холад у цэхах, інспектар “замест прадпісанняў засяродзіўся на практычных рэкамендацыях, накіраваных на павышэнне энергаэфектыўнасці без маштабных выдаткаў”. Гэта значыць, як вялікі спецыяліст па ўцяпленні, ён параіў заткнуць шчыліны і пачысціць цеплаабменнікі ад пылу. Да яго на “Магатэксе” такія рэкамендацыі, відаць, даць не мог ніхто.
У адказ на такія лагодныя паводзіны “змагара за працоўныя правы” кіраўніцтва прадпрыемства паведаміла, што калі-небудзь яно закупіць нейкае новае абсталяванне і прыме меры па лакальным уцяпленні.
У Магілёўскай вобласці зменшылася ўдвая колькасць рымска-каталіцкіх парафій. Адзінай грэка-каталіцкай удалося захавацца.
Масавая перарэгістрацыя рэлігійных арганізацый у Беларусі прывяла да рэзкага змяншэння колькасці супольнасцяў з юрыдычным статусам. Асабліва адчувальнымі наступствы гэтай працэдуры сталі для каталіцкага касцёла на Магілёўшчыне, дзе фактычна знікла палова раней існых рыма-каталіцкіх парафій.
Публічных заяваў пра маштаб скарачэння ўлады не рабілі. Аднак высновы можна зрабіць, супаставіўшы афіцыйную статыстыку за розныя перыяды, піша Кatolik.life. Магілёўскі абласны выканаўчы камітэт нядаўна абнавіў інфармацыю пра канфесійны склад рэгіёна і колькасць зарэгістраваных рэлігійных супольнасцяў. Згодна з гэтымі звесткамі, на 1 лютага 2026 года ў вобласці засталося 12 дзейных рымска-каталіцкіх супольнасцяў.
Да старту перарэгістрацыі, паводле дадзеных Упаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасцяў, у Магілёўскай вобласці налічвалася 24 такія парафіі. Такім чынам, іх колькасць скарацілася роўна ўдвая.
Грэка-каталіцкая супольнасць, якая раней была адзінай у рэгіёне, здолела захаваць рэгістрацыю і працягвае дзейнасць. Пры гэтым афіцыйныя рэсурсы Каталіцкага Касцёла не ўтрымліваюць інфармацыі пра тое, якія менавіта рымска-каталіцкія парафіі страцілі юрыдычны статус у выніку перарэгістрацыі.
Жыхарка Глускага раёна аддала шэсць тысяч рублёў крэдыту махлярам, якіх не здолеў знайсці нават суд.
У Глускім раёне суд разгледзеў грамадзянскую справу аб абароне правоў спажыўцоў, у якой мясцовая жыхарка стала ахвярай агрэсіўных продажаў, а насамрэч, махлярскай схемы.
У траўні 2025 года жанчына трапіла на мерапрыемства, якое арганізавала гандлёвая кампанія нібыта для прэзентацыі тавараў. Падчас сустрэчы ўдзельнікам прапанавалі бясплатнае “абследаванне здароўя”. Па яго выніках гераіні гісторыі паведамілі, што пітная вада ў яе доме мае «надзвычай нізкую якасць» і нібыта сур’ёзна шкодзіць здароўю.
Пасля гэтага жанчыну пераканалі, што ёй неабходна набыць дарагую сістэму ачысткі вады. Дзеля гэтага даверлівая глушчанка нават аформіла банкаўскі крэдыт на шэсць тысяч рублёў і купіла не толькі фільтр, але і іншыя тавары: камплект пасцельнай бялізны, азанатар і масажор для ног.
Пазней высветлілася, што пры продажу пакупніцы паведамілі недакладную інфармацыю: пра характарыстыкі тавару, умовы ўстаноўкі, а на вырабах увогуле не было звестак пра дату продажу, вырабу і тэрмін службы. Акрамя таго, у дамове быў указаны несапраўдны адрас прадаўца.
Праз два тыдні жанчына паспрабавала вярнуць фільтр і скасаваць дамову, але па названым адрасе кампанію не знайшла. Пісьмовую прэтэнзію прадавец таксама адмовіўся прымаць.
З-за сітуацыі, якая склалася, пакупніца перажыла моцны стрэс і маральныя пакуты. Яна звярнулася ў суд з патрабаваннем скасаваць дамову куплі-продажу і спагнаць з адказчыка кампенсацыю маральнай шкоды.
Прадстаўнік прадаўца, хоць і быў належным чынам паведамлены пра судовае пасяджэнне, у суд не з’явіўся.
Ацаніўшы сабраныя доказы, суд Глускага раёна прызнаў патрабаванні жанчыны абгрунтаванымі. Суд пацвердзіў факт парушэння заканадаўства аб абароне правоў спажыўцоў, у тым ліку ў частцы прадастаўлення дакладнай інфармацыі пра тавар.
Завочным рашэннем суду дамова куплі-продажу была скасаваная, а з адказчыка пастанавілі спагнаць 400 рублёў у якасці кампенсацыі маральнай шкоды.
Рашэнне ўступіла ў законную сілу. Аднак фактычна грошы за непатрэбны тавар пакуль так і засталіся ў прадаўцоў, знайсці якіх не здолелі ні пацярпелая, ні суд.
Міжнародны дзень бармэна (International bartender day, з 1951 года).
Устаноўлены ў дзень утварэння Міжнароднай асацыяцыі бармэнаў і ў дзень Святога Аманда – апякуна вінаробаў, півавараў.
У ЗША ў час «залатой ліхарадкі» ўладальнікі крамаў увялі моду на продаж разліўных спіртных напояў. Аматараў выпіўкі аказалася так шмат, што гаспадарам гандлёвых кропак прыйшлося наняць яшчэ аднаго чалавека, спецыяльна для продажу спіртнога. І выдзеліць яму асобнае месца з бар’ерам.
Бармэн – «чалавек за стойкай» – майстар прыгатавання дзіўных напояў для падняцця настрою. Ён трошачкі чараўнік, трошачкі артыст і трошачкі псіхолаг.
І ад бармэна, часта, залежыць поспех установы. І самае галоўнае ў гэтай справе – здолець адгадаць жаданне, адчуць густы кліента, а для гэтага трэба быць не проста камунікабельным і прыемным у зносінах, але і валодаць якасцямі сапраўднага псіхолага. Бо часта кліентам патрэбна не толькі выпіўка, але і спачуванне, разуменне і ўменне слухаць.
У працы бармэна існуе тры асноўныя стылі: класічны, флейрынг (фрыстайл) і спідміксінг.
Класічны стыль запатрабаваны ў дарагіх элітных установах, галоўнае ў ім стрыманасць.
Фрыстайл – стыль, які прадугледжвае свабодныя дзеянні бармэна за стойкай, нешта сярэдняе паміж тэатральным шоў і звычайнай працай бармэна. Тут выкарыстоўваецца і жангліраванне ёмістасцямі, і піратэхнічныя эфекты.
Спідміксінг – гэта стыль, які прадугледжвае хуткае змешванне напояў пры абавязковым выкананні рэцэптур кактэйляў.
У Беларусі бармэны з’явіліся ў 1965 гоздзе, калі пачалі масава прыяжджаць замежныя турысты.
Дзень без мабільніка
Сусветны дзень без мабільнага тэлефона, які штогод адзначаецца 6 лютага – гэта не заклік адмовіцца ад тэхналогій, а нагода задумацца аб межах іх уплыву на наша жыццё.
1191 год. Папа Рымскі Клімент ІІІ зацвердзіў статут Тэўтонскага ордэна.
Ордэн тэўтонскіх рыцараў шпіталя святой Марыі ў Іерусаліме, Нямецкі, Прускі – духоўна-рыцарскі ордэн у Акры, які складаўся толькі з немцаў.
У 1226 годзе ордэн захапіў частку Мазовіі, як плацдарм ва Усходняй Еўропе і ў наступныя стагоддзі ўсталяваў кантроль над усім балтыйскім узбярэжжам, меў сталіцу ў горадзе Марыенбург (Мальбарк).
Магутнасць Ордэна зломлена ў Грунвальдскай бітве 1410 года. Па Таруньскім міры 1466 года ордэн прызнаў сябе васалам Польшчы.
Ордэн адноўлены ў Аўстрыі ў 1834 годзе ў якасці каталіцкага шляхецкага саюза. Пасля 1918 года існуе толькі святарская галіна ордэна з рэзідэнцыяй у Вене. Таксама Тэўтонскі ордэн працягвае існаваць у межах пратэстантызму ў Утрэхце.
1800 год. Нарадзіўся Ігнат Кулакоўскі.
Беларускі дзяржаўны дзеяч, педагог, паэт, перакладчык. Прадзед Людвікі Сівіцкай (Зоські Верас).
Працаваў суддзёй, наглядальнікам, апекуном вучэльняў, бібліятэк Гродзенскай губерні, дырэктарам Беластоцкай гімназіі, членам Савета беластоцкага Інстытута шляхетных дзяўчат.
Член Гродзенскага губернскага статыстычнага камітэта, Віленскай археалагічнай камісіі, Лонданскага геаграфічнага таварыства, Таварыства даследнікаў старажытнасцей у Капенгагене.
Ведаў лацінскую, санскрыт, французскую, італьянскую, іспанскую, рускую, чэшскую, нямецкую і шведскую мовы, з якіх рабіў пераклады.
Увайшоў у гісторыю найперш дзякуючы сваёй вялікай «Запісцы…» (1834) у Міністэрства народнай асветы, у якой патрабаваў увядзення выкладання «гісторыі краю, славянскай мовы і літаратуры», вывучэння «народных гаворак» у школах краю і стварэння адмысловых падручнікаў для беларускага юнацтва. На думку Кулакоўскага, гэтыя падручнікі павінны знаёміць вучняў з уласнай гісторыяй беларусаў.
Збіраў гістарычныя матэрыялы, прадметы нацыянальнай даўніны, склаў «Кароткае гістарычнае апісанне г. Гродна», «Статыстычнае апісанне гарадоў Гродзенскай губерні». Аўтар вершаў.
Памёр у 1870 годзе.
1887 год. Нарадзіўся Уладзіслаў Талочка.
Беларускі рэлігійны і культурна-асветны дзеяч, культуролаг, гісторык, літаратурны крытык.
Служыў святаром у Вільні, адзін з ініцыятараў і арганізатараў Віленскага камітэта дапамогі пацярпелым ад вайны, беларускага дзіцячага прытулку «Золак», член беларускай «Хрысціянскай дэмакратычнай злучнасці», актыўны ўдзельнік беларускіх ініцыятыў.
За сваю дзейнасць з 1920-х гадоў пераследаваўся польскімі свецкімі і духоўнымі ўладамі.
Адзін з першых каталіцкіх святароў, хто ўжыў беларускую мову ў набажэнствах.
Падтрымліваў выданне каталіцкай газеты «Беларус», выкладаў рэлігію ў беларускіх школах, на курсах для непісьменных рабочых.
Прыхільнік ідэі экуменізму.
Памёр 13 лістапада 1942 года.
1898 год. Нарадзіўся Леў Акіншэвіч.
Беларускі і ўкраінскі гісторык, мемуарыст, правазнавец.
Актывіст беларускага нацыянальнага руху, працы беларускай дыяспары ва Украіне, грамадзянін БНР.
Працаваў ва Украінскай акадэміі навук, спецыялізаваўся ў галіне беларускага, украінскага і польскага права, даследаваў гісторыю казацтва на Беларусі. Супрацоўнічаў з Інбелкультам і Беларускай акадэміяй навук.
Аўтар прац пра казацтва на Беларусі, па гісторыі права на Беларусі і Украіне. Быў асабіста знаёмы з беларускімі навукоўцамі У. Пічэтам, Яз. Лёсікам, С. Некрашэвічам, В. Ластоўскім, Д. Даўгялам, пісьменнікамі Я. Коласам, Я. Купалам, Ц. Гартным і іншымі.
У 1932 за адмову стаць сакрэтным супрацоўнікам НКУС звольнены з работы ў акадэміі навук, потым – абвінавачаны ў беларускім і ўкраінскім нацыяналізме.
Працаваў прафесарам Нежынскага педінстытута, у Казахстане, Смаленску.
У Смаленску прызваны ў армію, трапіў у нямецкі палон, пасля вызвалення з яго, працаваў у Кіеўскім універсітэце, Львове, ва Украінскім вольным універсітэце ў Празе, у Мюнхене.
У 1949 годзе пераехаў у ЗША. Выкладаў у Калумбійскім універсітэце, працаваў у Даследчым цэнтры па вывучэнні СССР у Вашынгтоне, пасля ў бібліятэцы Кангрэса ЗША, супрацоўнічаў з беларускіміі і ўкраінскімі арганізацыямі.
Памёр 7 лістапада 1980 года.
У 2021 годзе ў мінскім “Кнігазборы” выдадзена кніга “Леў Акіншэвіч. Выбранае”.
1921 год. Выйшаў дэкрэт, які надаў беларускай, яўрэйскай (ідыш), польскай і рускай мовам статус дзяржаўных у БССР.
Гэта паспрыяла яднанню народаў, спрыла развіццю культур, стварэнню газет, часопісаў, тэатраў, нацыянальных суполак, нават, справаводства – суды вяліся на чатырох мовах. Наданне чатыром мовам статусу дзяржаўных было адлюстравана і ў гербе БССР.
1928 год. Нарадзіўся Уладзімір Стальмашонак.
Беларускі мастак. Народны мастак, Заслужаны дзеяч мастацтваў.
Выкладаў у Беларускай акадэміі мастацтваў, з’яўляўся старшынёй праўлення Саюза мастакоў Беларусі.
Працаваў у галіне станковага жывапісу, манументальнага мастацтва, графікі, дэкаратыўна-афарміцельскага мастацтва.
Аўтар партрэтаў Якуба Коласа, Р. Шырмы, Ф. Скарыны, Кірылы Тураўскага, Пятра Мсціслаўца, Ефрасінні Полацкай і іншых.
Аўтар больш за 20 партрэтаў прадстаўнікоў роду Радзівілаў, шматлікіх карцін, прысвечаных князям ВКЛ, малюнкаў, акварэляў.
Работа «Вольга Мініч з вогненнай вёскі» стала галоўнай ілюстрацыяй да кнігі «Я з вогненнай вёскі».
Аўтар карціны «Зона», прысвечанай Чарнобыльскай трагедыі, 18 вітражоў для рэстарана «Мінск» у Патсдаме, вітража для станцыі метро «Плошча Перамогі», мазаікі на станцыі «Маскоўская», 24 партрэтаў ганаровых грамадзян Беларусі для залі прыёмаў і пасяджэнняў Мінскай ратушы.
Памёр 7 чэрвеня 2013 года.
1963 год. Нарадзіўся Валеры Гапееў.
Беларускі пісьменьнік і журналіст.
Працаваў у раённай газеце «Івацэвіцкі веснік», стварыў сайт «Івацэвіцкі край».
Друкаваўся ў часопісах «Бярозка», «Першацвет», «Полымя», «Маладосць».
Аўтар твораў у супольных зборніках, 12 кніг. Лаўрэат 4 літаратурных прэмій, у тым ліку «Залаты апостраф» часопіса «Дзеяслоў», прэміі Цёткі.
2020 год. Памёр Кірк Дуглас (Ісэр Даніеловіч).
Амерыканскі кінаакцёр і прадзюсар.
Амерыканскі Інстытут Кіно прызнаў яго адным з лепшых кінаакцёраў усіх часоў. Сярод яго самых вядомых фільмаў – «Спартак» (загалоўная роля), «Сем дзён у траўні», «Прага жыцьця».
З гомельскіх і чавускіх яўрэяў. Яго бацькі, Гершэл і Брына Даніеловіч эмігравалі ў ЗША з Чавусаў.
Тройчы намінаваўся на «Оскар» (за ролі ў фільмах «Чэмпіён», «Злодзей і прыгажуня» і «Прага жыцця»), узнагароду атрымаў толькі ў 1996 годзе.
Атрымаў шэраг узнагародаў, у тым ліку зорку на Галівудскай Алеі Славы. У яго гонар названы праспект у горадзе Палм-Спрынгз, штат Каліфорнія.
Займаўся гуманітарнай дапамогай, за што атрымаў Прэзідэнцкі Медаль за Свабоду, Ордэн Французскага Легіёна, Нацыянальны Медаль за дасягненні ў галіне мастацтва. Быў паслом добрай волі ў Дэпартаменце ЗША.
Бацька акцёраў Майкла, Эрыка Дугласаў, прадзюсараў Джоэля, Пітэра Дугласаў.
Начальнік Магілёўскага УУС Ігар Шчарбачэня быў добрым аператыўнікам, але 2020-ы ўсё змяніў: ён прынёс Ігару Уладзіміравічу і генеральскія пагоны, і нядобрую славу ініцыятара здзекаў над палітвязнямі.
Генерал-маёр Ігар Шчарбачэня нядаўна даў інтэрв’ю ІА «Магілёўскія ведамасці», дзе расказаў пра тое, як ідуць справы ў яго ведамстве.
Цікава, што ў інтэрв’ю генерал ні словам не згадаў пра злачынствы экстрэмісцкай накіраванасці. Ну, а паколькі ў Магілёўскай вобласці яны, не-не, ды і здараюцца, лагічна меркаваць, што Шчарбачэня не хоча закранаць гэтую слізкую тэму.
Мы ж прапануем бліжэй пазнаёміцца з чалавекам, які ў 44 гады стаў генералам і кіруе адной з самых грозных структур Магілёўскай вобласці.
Ігар Шчарбачэня нарадзіўся ў 1976 годзе на Любаншчыне Мінскай вобласці. У 1997 годзе скончыў Акадэмію МУС Рэспублікі Беларусь і пачаў службу аперупаўнаважаным групы крымінальнага вышуку Мінскага РАУС.
З 2001 па 2004 год узначальваў Ждановіцкі аддзел міліцыі УУС Мінскага райвыканкама. Затым быў прызначаны намеснікам начальніка УУС Мінскага райвыканкама, начальнікам міліцыі грамадскай бяспекі і спецыяльнай міліцыі, а пазней – першым намеснікам начальніка, начальнікам крымінальнай міліцыі.
З 2006 па 2009 год Ігар Шчарбачэня ўзначальваў Смалявіцкі РАУС, а з 2009 па 2018 год кіраваў упраўленнем крымінальнага вышуку УУС Мінскага аблвыканкама.
Па сутнасці, уладальнік медаля «За бездакорную службу» трох ступеняў і вышэйшай узнагароды МУС – корціка, прайшоў усе прыступкі службовай лесвіцы і цалкам заслужана атрымаў генеральскія пагоны ў лютым 2020 года.
Што ж здарылася з бліскучым, без перабольшання, афіцэрам, які займаўся крымінальным вышукам, падчас масавых пратэстаў 2020 года? Што адбылося, калі міліцыянерам давялося рабіць выбар паміж прысягай і абаронай асабістых інтарэсаў чалавека, чыё імя асацыюецца з фразай «часам не да законаў»?
Тут усё проста – Ігар Шчарбачэня выбраў Лукашэнку. І з тых часоў на яго сумленні:
брутальныя затрыманні і разгоны мірных пратэстоўцаў магілёўскім і бабруйскім АМАПам;
гвалт і катаванні супраць мірных дэманстрантаў у Ленінскім РАУС Магілёва;
нечалавечыя ўмовы ўтрымання ў ІЧУ Магілёва і Бабруйска для затрыманых па палітычных прычынах;
пераслед журналістаў і праваабаронцаў Магілёва.
Усё змяніла адна фраза, якую Ігар Шчарбачэня вымавіў у адказ на загадзя супрацьзаконныя ўказанні міністра Юрыя Караева, накіраваныя супраць беларусаў, якія патрабавалі сыходу Аляксандра Лукашэнкі, з трэскам прайграўшага выбары.
У Магілёўскай вобласці аплата банкаўскімі карткамі за праезд у гарадскім транспарце павінна стаць паўсюднай да 2029 года.
У бягучай пяцігодцы з улікам укаранення ў Беларусі адзінай сістэмы аплаты праезду плануецца перавод усяго гарадскога транспарту Магілёўскай вобласці на аплату банкаўскімі карткамі. Пра гэта заявіў старшыня Магілёўскага аблвыканкама Анатоль Ісачанка на сесіі абласнога савета дэпутатаў.
Варта нагадаць, што бягучая пяцікодка – гэта 2025-2029 гады. І яна мае назву “Пяцігодкі якасці”.
Як распавёў на сесіі Ісачанка, ў Магілёве гэта сістэма пачала ўкараняцца з лютага 2025 года. У бягучым годзе для яе распаўсюду павінна быць выкарастана восем мільёнаў рублёў з інавацыйнага фонду.
Таксама, па яго словах, у 2025 годзе ў вобласці набылі 33 аўтобусы для гарадскіх і прыгарадных перавозак пасажыраў, восем тралейбусаў з аўтаномным ходам і 16 электробусаў. У бягучым годзе абяцаюць закупіць каля 130 аўтобусаў. У цэлым у рэгіёне ў бліжэйшыя пяць гадоў будуць імкнуцца да забеспячэння не менш як 10% штогадовага абнаўлення рухомага саставу.
У Бялыніцкім раёне не засталося ні аднаго ўдзельніка Другой Сусветнай вайны.
Пра адсутнасць на Бялыніччынне людзей, якіх можна было б назваць удзельнікам Другой Сусветнай стала вядома на справаздачна-выбарчым сходзе раённай ветэранскай арганізацыі. Праўда, да такіх можна было б аднесці вязняў фашысцкіх канцлагераў, якіх у раёне засталося два чалавекі, але, пэўна, з бюракратычна-юрыдычных падыходаў такое званне на іх не распаўсюджваецца.
Усе астатнія сябры арганізацыі – 2875 чалавек – ветэраны працы. Па сцвярджэнні іх кіраўніка Яўгена Чарнякова, дзейнасць у наступным справаздачным перыядзе не будзе зніжана. Можна дадаць, што і пра вайну будзе каму распавядаць, прычым гэты рассказчык пойдзе амаль за сведку ваенных падзей.
Так, у лістападзе мінулага года ў Бялыніцкай сярэдняй школе №1 адкрыўся раённы Цэнтр патрыятычнага выхавання. На ўрачыстай цырымоніі ў ліку ганаровых гасцей выступіла “дачка ветэрана Вялікай айчыннай вайны”, піша Mayday.
