Дрибинская районная газета “Савецкая вёска” опубликовала памятку о том, что делать при встрече с медведем в лесу. Автор рекомендаций – идеолог “Горецкого лесхоза”.
Единственной нерешенной проблемой для Могилевской области, на сегодня, остаются медведи. По крайней мере, в лесных угодьях горецкого лесхоза.
В связи с этим, заместитель руководителя организации по идеологической работе Олеся Закурдаева (на фото) объяснила гражданам, как поступать при встрече с косолапым.
Вот рекомендации идеолога:
Не торопясь, бочком и держа зверя в поле зрения, отходите в сторону.
Не стоит смотреть в глаза медведю и поворачиваться к нему спиной.
Также нельзя бежать, медведь все равно быстрее, а убегающий человек для зверя автоматически переходит в категорию добычи.
Если вы стали медленно отходить, и заметили, что зверь движется за вами, прекратите движение и стойте на месте.
Поднять шапку на палке. Так вы будете казаться выше.
Ну, а чтобы у медведя отпала охота встречаться с человеком на узких лесных тропах, Закурдаева дает бонусный лайфхак – привязать к рюкзаку колокольчик.
На самом деле, гораздо интереснее медведей только сам автор этих советов.
Из совета поднимать шапку на палке, видно – хватка у Закурдаевой стальная. На таких, идеологах, которые явно не даром едят свой хлеб и держится порядок. Даже среди медведей.
Агрохолдинг «Купаловское» из Шкловского района, находящийся в ведении Управделами при Лукашенко, получит до 3,5 млн рублей государственной безвозмездной поддержки.
Внебюджетный бюджет
Деньги предназначены для приобретения сельхозтехники, оборудования и различных механизмов. Соответствующее решение закреплено постановлением Совета министров.
Формально деньги поступят из так называемого «внебюджетного фонда». Однако никакой тайны тут нет: фонд наполняется все теми же государственными средствами, то есть деньгами налогоплательщиков, только перераспределяемыми в обход основного бюджета.
Существует оговорка: за выделенные средства разрешено закупать технику исключительно у производителей из стран ЕАЭС – Беларуси, России, Казахстана, Армении и Киргизии. Контроль за использованием денег возложен на Управление делами Лукашенко, которому и подчиняется сам агрохолдинг.
В состав «Купаловского» входят семь предприятий Шкловского района. Среди них – Шкловский маслодельный завод и ОАО «Александрийское».
Все решат чиновники
По мнению одного из комментаторов этого решения, предпринимателя Николая Лысенкова, проблема не в дотировании как таковом, а в том, как распределяется государственная поддержка и на что используется.
“Решение, кому будут направлены средства господдержки, принимают чиновники: где-то райисполком, где-то областная администрация, на уровне министерства, или, как в данном случае, правительство” – сказал он изданию “Солидарность”.
По его словам, в Польше фермер может купить комбайн – и ему сразу идет удешевление на 50%. “Неважно при этом, кто этот фермер, крупное у него хозяйство или мелкое, знаком ли он лично с президентом или нет. А в Беларуси надо еще доказать, что тебе нужна эта техника, и что именно твое хозяйство должно получить кредит на технику, проценты по которому будут платиться из бюджета, или безвозвратную помощь. Решают, повторюсь, чиновники” – отметил предприниматель.
Мінскага бізнесмена Генадзя Саўрыцкага трымаюць ў магілёўскай калоніі за патрабаванне да сілавікоў спыніць гвалт. Яго жонка і дачка таксама палітзняволенныя.
Як паведамляе Праваабарончы цэнтр “Вясна”, 61-гадовага Генадзя Саўрыцкага затрымалі 7 лютага 2024 года, а за яго 59-гадовай жонкай Ірынай і 23-гадовай дачкой Віялетай прыйшлі 22 лютага. Разгляд справы сям’і пачаўся 13 лістапада 2024 года ў Мінскім гарадскім судзе ў адкрытым рэжыме. Іх абвінавачвалі ў “распальванні іншай сацыяльнай варожасці”.
Сутнасць абвінавачванняў – у стварэнні відэазвароту 21 чэрвеня 2020 года з падборкай адпаведных відэаролікаў з інтэрнэту, які суправаджаецца вершам расійскага паэта Яўгена Еўтушэнкі “Не надо бояться густого тумана…” аб дзейнасці супрацоўнікаў міліцыі.
Па меркаванні следства, гэты ролік змяшчае негатыўную ацэнку, прыкметы распальвання варожасці ў дачыненні да супрацоўнікаў міліцыі, а таксама фармаванне і падмацаванне негатыўнага сацыяльнага стэрэатыпу, адмоўнага вобразу прадстаўнікоў дадзенай групы з дапамогай ідэалагічна матываванага абразы і ў форме заклікаў да актыўнага супраціву супрацоўнікам праваахоўных органаў.
Пасля гэтага дадзены відэазварот Генадзь распаўсюдзіў у прыватных перапісках у мессенджары WhatsApp, а таксама ў працоўным чаце ў тэлеграме.
На судзе Віялета Вярбіцкая віну не прызнала. Яна распавяла, што па просьбе бацькі запісала на відэа зварот да супрацоўнікаў на прыдваровай тэрыторыі свайго дома. Пры гэтым мэты відэа ёй былі не цікавыя. У канцы свайго выказвання яна паказала рукамі сімвал любові ў выглядзе сэрца. Свой зварот яна пачынала са слоў: “Хочу обратиться к правоохранительным органам, которые давали присягу охранять и защищать свой народ, а вы избиваете и запугиваете нас. Кто же дает вам такие приказы, избивать свой народ, чтобы держать нас в страхе…”
Ірына Саўрыцкая таксама віну не прызнала. Яна распавяла, што таксама запісала відэа па просьбе мужа, але мэты яго былі ёй невядомыя. Пазней яна была абураная фактам стварэння відэароліка, прасіла мужа яго выдаліць.
Генадзь на судзе віну не прызнаў. Ён распавёў, што ў адзін з дзён лета 2020 года на эмоцыях ад убачаных у інтэрнэце звестак аб ужытым з боку супрацоўнікаў гвалце да пратэстоўцаў вырашыў запісаць відэазапіс са зваротам супрацоўнікам з заклікам да абгрунтаванага прымянення сілы. Прыдумаў тэкст выступу, пасля чаго папрасіў сваю дачку яго прачытаць. Таксама ён папрасіў жонку выказацца аб выбарах.
Першапачаткова яна адмаўлялася, але ён угаварыў яе сказаць на камеру некалькі словаў. Падчас запісу відэа выступы жонкі і дачкі ён паказваў ім далонямі рук сімвал дабра ў выглядзе сэрца, яны паказалі яму ў адказ такі ж сімвал. У гэты ж дзень ён выказаў на відэа пажаданні аб далейшым лёсе краіны, у канцы свайго выступу таксама паказаў сімвал у выглядзе сэрца. Пасля гэтага ён знайшоў у інтэрнэце відэаролікі і змантаваў відэа. У гэты ж дзень адправіў яго некалькім сваім знаёмым і сваякам. Паводле Генадзя, жонка і дачка да стварэння дадзенага роліка адносінаў не маюць. Яны толькі сказалі на камеру некалькі фраз, якія ён папрасіў.
У выніку суддзя Макарэвіч прызначыў усім па пяць гадоў калоніі. Саўрыцкія абскарджвалі прысуд, але Вярхоўны суд пакінуў яго без зменаў. Ірыну і Віялету Саўрыцкіх адправілі адбываць тэрмін у гомельскую калонію № 4, а Генадзя – у магілёўскую калонію № 15. Усіх уключылі ў “спісы тэрарыстаў”.
65-летняя могилевчанка думала, что незаметно поднимет выпавшие у другой пассажирки троллейбуса деньги. Получилось уголовное дело.
Как сообщает Могилевский облсуд, в один прекрасный день утром старушка ехала в троллейбусе. Рядом с ней сидела незнакомая женщина. Когда эта женщина встала, у нее перевернулась сумочка, и содержимое выпало на пол. Женщина подняла связку ключей и вышла из троллейбуса.
Однако пассажирка-растеряша не заметила выпавшие и оказавшиеся под сиденьем сложенные купюры, которые, однако, заметила старушка. Понадеявшись, что никто не видит, она взяла их, а потом вышла из троллейбуса. Оказалось, что у бабушки неожиданно, но неправедно, появились 15 тыс. российских рублей. Их она обменяла в банке и потратила.
Однако, действия старушки зафиксировали видеокамеры – что в троллейбусе, что в банке. В итоге на пенсионерку возбудили уголовное дело за кражу.
В суде она свою вину за впервые совершенное преступление признала, раскаялась и получила полгода ограничения свободы без направления в исправительное учреждение открытого типа.
Как советует суд, о найденных в общественном транспорте деньгах надо сразу сообщать водителю, кондуктору или в милицию, поскольку завладение чужим имуществом при подобных обстоятельствах расценивается как кража и влечет уголовную ответственность.
Канал “Блог гарадскога актывіста з Магілёва” апублікаваў вынік калектыўнага зварота грамадзян у магілёўскі гарвыканкам. Нераўнадушныя грамадзяне, усхваляваныя наступствамі ліпеньскага ўрагану, запытваліся ў профільных служб гарадской адміністрацыі, як арганізавана праца па азеляненні Магілёва. Яны прапанавалі абследаваць дрэвы старэйшыя за 40 гадоў, распрацаваць праграму кампенсацыйнага азелянення, весці адкрыты рэестр зялёных насаджэнняў і прыцягваць да працы спецыялістаў-арбарыстаў.
У адказ яны атрымалі дакумент на трох старонках, у якім утрымлівалася шмат агульных фраз і спасылак на законы, але ключавыя пытанні проста праігнараваны. Так, без адказу засталіся такія пытанні:
Колькі ў горадзе спецыялістаў (арбарыстаў, дэндролагаў, фітапатолагаў)?
Ці будзе створана праграма кампенсацыйнага азелянення?
Ці будзе весціся рэестр дрэў?
Як плануецца вырашаць праблему старых аварыйных дрэў?
Больш за тое – гаворыцца ў паведамленні гарадскога актывіста – у адказе гарвыканкама прыведзены спасылкі на нарматывы, якія даўно страцілі сілу. Гэта значыць, грамадзянам афіцыйна даюць інфармацыю, заснаваную на дакументах, якія не дзейнічаюць. Гэта не проста памылка – гэта ставіць пад сумнеў кампетэнцыю супрацоўнікаў, якія рыхтавалі адказ, і службовых асоб «Магілёўзеленбуда».
Аўтар звароту паабяцаў накіраваць скаргу на гарвыканкам у абласны выканаўчы камітэт.
Анатолий Глаз беззаветно любит землю, но всю жизнь работал в райкомах и обкомах Могилевщины. Его сын с землей не связывался, а сразу прыгнул в МИД.
Почти пятьдесят лет продепутатствовал известный могилевский чиновник Анатолий Тихонович Глаз. Он – делегат всех “всенародных съездов”, почетный гражданин Глуска и полагает, что много сделал для Могилевщины.
Его сын Анатолий Анатольевич Глаз едва ли не с пеленок работает в МИД и успел “дослужиться” до включения в санкционный список чиновников Беларуси и запрета на въезд в ЕС.
Оба Глаза не устают твердить о своей преданности народу Беларуси, но давайте попытаемся понять кому и чему они преданы на самом деле.
С неба на землю и обратно
История любви Анатолия Тихоновича Глаза к работе на земле стара как мир. Она, один в один, повторяет байку о патриоте, который рвался на фронт бить фашистов, но его принудили остаться в тылу, на комсомольской работе.
Угрожали или не угрожали Анатолию Тихоновичу такой изощренной карой, мы никогда не узнаем. Это – дела давно минувших дней, но то, что работу в госаппарате Глаз полюбил всем сердцем, свидетельствует его дальнейшая биография:
второй и первый секретарь глусского райкома комсомола;
второй и первый секретарь могилевского обкома комсомола;
председатель бобруйского райисполкома;
первый секретарь белыничского райкома КПБ;
заместитель генерального директора по коммерческим вопросам ЗАО «Бобруйскмебель»;
председатель бобруйского райисполкома (второй срок);
заместитель председателя могилевского облисполкома;
“депутат палаты представителей” 4-го созыва;
заместитель председателя постоянной комиссии по правам человека, национальным отношениям и СМИ;
директор могилевского филиала Белгосстраха;
председатель могилевской областной организации ветеранов.
Лишь после оглушительного краха КПСС и становления Беларуси, как государства, с 1991 по 1995 год, Анатолий Глаз оказался не у дел и максимально близко к земле – в “Бобруйскмебели”. Если бы не приход к власти коллеги по комсомольской работе, коммунист Глаз так бы на земле и остался.
Он любит рассказывать о тяжелом детстве в многодетной семье, мерзлой картошке и выпасе овец, в то время, как сверстники все лето прохлаждались.
На самом же деле Анатолий Тихонович к сельскому труду тяги никогда не испытывал. Когда не поступил в Ленинградский технологический институт и возникли проблемы даже с горецкой сельхозакадемией, Глаз вернулся в родную деревню и устроился не полеводом или механизатором, а заведующим сельским клубом.
Перед нами типичный путь комсомольского и партийного активиста, функционера, который всю жизнь был бесконечно далек и от родной земли, и от ее народа. С последним он контактировал только в роли погонщика бессловесного стада.
В этом судьба Анатолия Тихоновича почти полностью повторяет путь его патрона и благодетеля – Александра Лукашенко.
Параллельно Лукашенко
Большое разочарование Анатолий Глаз испытывает от того, что не пересекался с Лукашенко в студенческих коридорах: в 1974-м Анатолий Тихонович уже окончил сельхозакадемию с красным дипломом, а будущий глава страны, в главное горнило колхозных кадров, еще не поступил.
В то время он проходил становление, как учитель истории в Могилевском педагогическом институте, а горецкий ВУЗ, вообще, заканчивал заочно.
В активе Глаза еще и высшая партийная школа, и научная работа на тему “агропромышленная интеграция с выходом на конечный результат”. Анатолий Тихонович утверждает, что теперь “по такой схеме работают многие предприятия”.
Однако у семикратного “президента” и “доцента” Глаза много общего.
Анатолий Тихонович, как и Александр Григорьевич, любит рассматривать свою работу не просто, как выполнение прямых служебных обязанностей, а как некий личный подвиг.
Он, например, уверен в том, что без его вмешательства не был бы сделан ремонт областного театра, Дворца спорта, не были бы построены ледовый дворец, онкодиспансер и детская больница, не реконструировались бы дворцы Потемкина и Булгакова, не обустраивались бы воинские мемориалы, а Могилевщина, вообще, так бы и увязла в эпохе первобытно-общинного строя.
С Лукашенко Анатолия Глаза роднит еще уверенность в том, что их сыновья выбились в люди благодаря личным талантам и строгому воспитанию, а вовсе не из-за родственных связей.
Мажор на комбайне
Глаз-младший по утверждению отца, уже в десятом классе подрабатывал на комбайне и, как все, приходил домой за полночь. Правда, все остальные не смогли в двадцать три года стать сотрудниками министерства иностранных дел, как это удалось Анатолию Анатольевичу.
Простой арифметический подсчет показывает, что трудолюбивый десятиклассник, с задержкой лишь на МГИМО, перепрыгнул из кабины комбайна в кресло дипломата.
Ну, а если забыть об историях с комбайнами и прочими агропримочками, то Глаз-младший – типичный представитель золотой молодежи, выросшей в семьях самых преданных сторонников Лукашенко, которой по праву рождения уготованы должности на высоких государственных постах.
Анатолий Анатольевич известен:
непоколебимой уверенностью в непогрешимости Лукашенко;
пренебрежительным отношением к международным правовым институтам;
обидой на Италию, которая отказалась принимать его послом.
А в общем-то, нет ничего удивительного в том, что специалист в области могилевских партотношений, воспитал специалиста в области отношений международных.
История Анатолия Тихоновича Глаза и его сына лишний раз доказывает закон сохранения КПСС: состарившиеся в обкомах и облисполкомах партийные функционеры времен СССР просто передают свои полномочия детям.
Урад савецкай Беларусі прыняў пастанову «Пра змены і спрашчэнне беларускага правапісу».
Рэформа беларускага правапісу 1933 году– штучнае, ненатуральнае і прымусовае набліжэнне беларускай моўнай нормы да расійскай ва ўмовах жорсткага тэрору савецкіх уладаў без грамадскага і навуковага абмеркавання.
Прымусовае рэфармаванне мовы прывяла да суіснавання двух правапісаў.
«Наркамаўку» навязалі беларусам у БССР, а традыцыйны класічны правапіс «Тарашкевіцу» захавалі беларусы замежжа.
«Тарашкевіца» вярнулася была ў незалежную Беларусь. На ёй выдавалі газеты і кнігі. Па прыходзе да ўлады Лукашэнкі беларусаў сталі пераследаваць да публічнае выкарыстанне «ненарматыўнага правапісу» з “мяккімі знакамі”.
1962 год. Нарадзілася Таццяна Сапач (у замужжы – Дубавец).
Журналістка, паэтэса.
Удзельніца нацыянальна-культурніцкага і дэмакратычнага руху.
На радыёстанцыі «Беларуская маладзёжная» стварыла праграму «Альбаросіка», якая хутка адгукалася на тагачасныя змены ў грамадстве і імкнулася паскараць іх.
20 гадоў рыхтавала беларускую тэлепраграму «Віленскі сшытак» у Літве, супрацоўнічала з Радыё Свабода і радыёстанцыяй «Балтыйскія хвалі».
Займалася арганізацыяй беларускіх набажэнстваў у віленскай царкве Святога Мікалая.
1968 год. Нарадзіўся Сяргей Антонаў.
Журналіст і пісьменнік-фантаст, уласны карэспандэнт газеты “Частный детектив” (з 2000 года), член расійскага Саюза пісьменнікаў.
З 1992 па 2000 год быў рэдактарам аддзела лістоў быхаўскай раённай газеты “Маяк Прыдняпроўя”. З 2000 па 2020 год – уласны карэспандэнт мінскай газеты “Частный детектив”.
Удзельнік праекта Дзмітрыя Глухоўскага “Вселенная Метро – 2033” і аўтар найбольшай колькасці кніг у ім.
Адзіны рэалістычны раман Сяргея Антонава “Ласкутныя зоркі” прысвечаны масаваму знішчэнню яўрэяў Быхава ў жніўні 1941 года.
1994 год. Памёр Сяргей Новік-Пяюн.
Паэт, празаік.
Удзельнік нацыянальна-культурнага руху ў Заходняй Беларусі. Тройчы арыштоўваўся польскімі ўладамі, сядзеў у турме.
Працаваў дырэктарам Слонімскага краязнаўчага музею.
Пад час Другой сусветнай вайны за сувязь з партызанамі адпраўлены ў лагер смерці Калдычэва.
У 1944 годзе арыштаваны чэкістамі і апраўлены на 10 гадоў на Калыму.
Пісаў на беларускай, рускай, польскай мовах і на эсперанта.
Аўтар двух вершаваных зборнікаў. Некаторыя песні на яго творы лічацца народнымі, найбольш вядомыя з іх «Зорачкі» і «Над Шчарай» («Слонімскі вальс»).
1994 год. Памёр Мікалай Улашчык.
Гісторык, археограф, этнограф, краязнавец, літаратар.
Працаваў навуковым супрацоўнікам Інстытуту гісторыі АН СССР.
Аўтар навуковых прац па гісторыі Вялікага Княства Літоўскага, па праблемах летапісання, крыніцазнаўства і археаграфіі.
Рэдагаваў два тамы беларуска-літоўскіх летапісаў.
Адшукаў і апісаў “Ленінградскі” і “Краснаярскі” спісы «Хронікі літоўскай і жамойцкай».
Арыштоўваўся савецкімі органамі ў 1930, 1932, 1941, 1950 гадах. Адпраўлены быў у сібірскія лагеры.
У Старых Дарогах яму стаіць помнік.
2001 год. Памёр Валерый Маслюк.
Рэжысёр, актор, драматург, паэт.
Галоўны рэжысёр Магілёўскага абласнога тэатру, Рускага драматычнага тэатру імя Горкага, рэжысёр-пастаноўшчык, дырэктар драматычнага тэатру імя Якуба Коласа.
Аўтар тэатральных пастановак і п’есаў.
2006 год. Памёр Іван Чыгрын.
Літаратуразнавец, паэт, крытык.
Працаваў у Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР.
Аўтар літаратурна-крытычных артыкулаў. Даследаваў станаўленне беларускай прозы, творчасць абʼяднанняў «Маладняка», «Узвышша», а таксама гісторыю беларускай савецкай літаратуры.
2021 год. Памёр Алесь Разанаў.
Пісьменнік і перакладчык.
Паэт-наватар, аўтар новых паэтычных формаў, новых жанраў, стваральнік новай паэтыкі.
У 1968 годзе стаў адным з арганізатараў збірання подпісаў пад лістом у ЦК КПБ з патрабаваннем вярнуць беларускамоўнае навучанне ў БДУ. Пасля гэтага і наведвання Ларысы Геніюш, выключаны з БДУ.
Член Беларускага ПЭН-цэнтра.
Аўтар шматлікіх паэтычных зборнікаў, некаторыя з якіх лічацца этапнымі для беларускай паэзіі.
Перакладаў з літоўскай, латышскай, грузінскай, балгарскай, сербскахарвацкай, чэшскай, англійскай моваў.
У публікацыі выкарыстаныя звесткі з рэсурсу «Вікіпедыя» і іншых адкрытых у інтэрнэце крыніцаў
На проходящей ныне благотворительной акции «Соберем детей в школу!» могилевские судьи позировали с подарками, буклетами и до слез печальными лицами.
На фотографии, которую выставили в телеграм-канале Могилевского областного суда, трое людей в строгих костюмах, а именно: председатель суда Могилевского района Максим Курпаченко, судья Октябрьского района Ольга Кравченко и председатель Могилевской областной организации Белорусского Красного Креста Андрей Мартыновский (слева направо), стоят с пакетами и красочными листовками. По официальной версии, судьи присоединились к кампании Красного Креста, чтобы помочь детям собраться к учебному году. Но по выражению их мрачных и грустных лиц, на которых запечатлены напряжение и уныние, видно, что им очень сильно не хотелось этого делать.
Из всех троих особенно выделяется Ольга Кравченко. Ее взгляд устремлен в объектив с такой внутренней усталостью, что становится ясно – участие в акции стало еще одной обязанностью, которую на нее возложило начальство. Интересно, что лицо Кравченко резко контрастирует с баннером за ее спиной – на нем улыбающаяся девушка и лозунг «Просто, помогать просто».
Контраст получился разительным. Там, где должна царить радостная атмосфера и чувствоваться желание поддержки, публика видит скорее символическую постановку – с грустными героями и радостной картинкой на заднем плане. В итоге слоган кампании звучит не как вдохновляющий призыв, а как саркастическое напоминание: помогать на самом деле совсем не так просто, особенно если делать это ради галочки.
Поэтому ну никак не верится, что Кравченко и Курпаченко – кстати, известные своими политическими приговорами – действительно, как утверждается, благодарили Красный Крест “за активную деятельность и возможность приобщиться к доброй и важной инициативе, подчеркнув, как важно делиться добром и поддерживать тех, кто особенно нуждается в помощи”. Лица и глаза этих судей совсем говорят другое: “Достали вы нас уже со своей акцией!” Поэтому, наверное, нет улыбки и на лице Мартыновского.
У Асіповіцкім і Клічаўскім раёнах падаткавікі за першыя паўгода 2025 года знайшлі парушэнні ў 26 кіроўцаў, якія займаюцца пасажырскімі перавозкамі.
Як паведамляе інфармацыйны партал Асіповіцкага раёна, падаткавікі выявілі ў кіроўцаў як аўтобусаў, так і таксі ў сваім і суседнім раёне парушэнні – ў прыватнасці, пры прыёме грошай ад пасажыраў, няправільнае выкарыстанне касавых апаратаў або іх адсутнасць.
У выніку да адказнасці за гэтыя правапарушэнні было прыцягнута 26 кіроўцаў. З іх спагнана сума ў памеры 10 800 рублёў.
Нагадаем, што з лістапада мінулага года колькасць кіроўцаў таксі значна зменшылася по ўсёй Беларусі. Прычынай стала з уступленне ў сілу новых правілаў, згодна з якімі ўсе кіроўцы і дыспетчары таксі, маршрутчыкі, кіроўцы аўтобусаў павінны быць уключаны ў рэестр аўтамабільных перавозак пасажыраў у нерэгулярных зносінах. Гэта выклікала адток кіроўцаў з пасажырскіх перавозак і павышэнне кошту праезду.
Крыніцы mogilev.media паведамляюць, што ў Магілёўскім абласным драматычным тэатры абмяркоўвалася забарона на выкарыстанне ў рэпертуары песень знакамітага музыкі і аўтара песень Аляксандра Баля. “Такое пытанне падымалася” – так пракаментавалі нам сітуацыю, але вынікі абмеркавання пакуль застаюцца невядомымі. Аляксандр Баль быў звольнены з пасады загадчыка музычнай часткай Магілёўскага драмтэатра ў снежні 2021 года, а да таго ён аддаў 26 гадоў сваёй творчасці гэтаму тэатру.
