Tag: сельское хозяйство

У Клімавіцкім раёне хлопец выкраў “мазгі” ў пасяўнога агрэгата

Навіна ад

У Клімавіцкім раёне 28-гадовы беспрацоўны мясцовы жыхар выкраў электронныя блокі кіравання з пасяўнога агрэгата. Сеялка стаяла на мехдворы і, як звычайна, не ахоўвалася. Узятае абсталяванне раскрадальнік калгаснай маёмасці прадаў знаёмаму. Шкода, паводле падлікаў міліцыі, склала 1500 рублёў.

Здавалася б, дабро перамагло зло, але калі ўчытацца ў сухія радкі міліцэйскай зводкі і вылучыць з яе ключавыя словы, можна пабачыць тое, што адбываецца ў сельскай глыбінцы Магілёўшчыны – 28 гадоў, беспрацоўны, скраў дэталі ад калгаснай сеялкі, якая безгаспадарліва стаяла на вуліцы. Каментары тут, відавочна, лішнія.

Фота: скрыншот тэлеграм-канала “Міліцыя Магілёўшчыны”.

Калгасам Магілёўшчыны новыя землі не патрэбны – са старымі б разабрацца

Навіна ад

КДК Магілёўскай вобласці выявіў нежаданне прадпрыемстваў АПК уцягваць землі ў абарот і скажэнне аператыўнай справаздачнасці.

Меліяраваныя землі “не выкарыстоўваюцца з-за бяздзейнасці сельгасарганізацый-землекарыстальнікаў” – да такой сумнай высновы прыйшлі кантралёры магілёўскага КДК.

Так, меліяраваныя ў 2023 годзе землі ААТ «Мірны-Агра» Чаўскага раёна зараслi пустазеллем, а ў СПК «Гігант» Бабруйскага раёна з 2024 года не ўцягнута ў сельскагаспадарчы абарот больш за 100 гектараў зямель пасля правядзення культуртэхнічнай меліярацыі на меліярацыйнай сістэме «Ала».

За нелюбоў да сістэмы “Ала” у прыватнасці і да выкарыстання меліяраваных зямель у цэлым, да адказнасці прыцягнута сем чалавек.

Работа актывізавана, але… Калі калгасы ўцягваюць землі ў абарот толькі пад прымусам, то гэта значыць, што яны не надта ў іх маюць патрэбу. 

Падобна на тое, што новыя землі сельгаспрадпрыемствам Магілёўскай вобласці і задарма не цікавыя – ім бы са старымі разабрацца. Вось такая актывізацыя па-лукашэнкаўску.

Фота ілюстрацыйнага характару з адкрытых крыніц.

Кіраўнік Асіповічаў: кадры трэба не мяняць, а шукаць, бо іх проста няма

Навіна ад

Геворг Мелканян даў першае інтэрв’ю на новай пасадзе. Падаецца, ён трапна вызначыў балючыя кропкі Асіповіцкага раёна.

У інтэрв’ю раённай газеце Геворг Мелканян распавёў, на чым плануе засяродзіць увагу як кіраўнік Асіповіцкага раёна.

Згодна з яго словамі:

  • цэнтральныя вуліцы ў нармальным стане, але ў «закутках» яшчэ хапае месцаў, дзе людзі вымушаны хадзіць у гумавых ботах;
  • ключавая праблема раёна – сельская гаспадарка. Там востра не хапае кадраў – іх трэба не мяняць, а шукаць, бо іх сапраўды няма;
  • важна асабіста пазнаёміцца з калектывамі і кіраўнікамі, зразумець, хто гатовы працаваць, а хто, магчыма, выгарэў ці мае патрэбу ў матывацыі;
  • Асіповіцкі раён павінен вярнуцца ў тройку лідараў Магілёўскай вобласці па ўзроўні сацыяльна-эканамічнага развіцця.

Мелканян не плануе пачынаць з аўралу. Спачатку ён ацэніць сітуацыю, асабіста наведаўшы кожнае прадпрыемства раёна.

Добрай навіной, на яго думку, з’яўляецца тое, што сельская гаспадарка дае толькі пяць працэнтаў выручкі Асіповіцкага раёна, а астатнія 95 працэнтаў гэта развітая прамысловасць, адна з наймацнейшых у вобласці.

Разлік Мелканяна на тое, што прамысловасць дапаможа «пацягнуць» за сабой сельскую гаспадарку, можа даць вынік. 

Тым больш, новы старшыня райвыканкама не збіраецца мірыцца з кіраўнікамі, што сядзяць у сваіх крэслах толькі таму, што «нікому не замінаюць». 

Па меркаванні Мелканяна, гэта і нараджае застой. Нельга сказаць, што ён адкрыў Амерыку, але нельга не прызнаць і таго, што перад намі даволі рэдкі выпадак, калі прадстаўнік уладнай вертыкалі назваў рэчы сваімі імёнамі.

Фота: раённай газеты.

У вёсцы Шавароўка Горацкага раёна з’явілася слімаковая ферма

Навіна ад

Слімаковая гаспадарка ўвайшла ў новы маршрут гастранамічнага і экалагічнага турызму Горацкага раёна.

Унікальным бізнесам занялася жыхарка горада Горкі. Яна была беспрацоўнай, падчас падарожжа па Беларусі наведала слімакавую ферму і вырашыла займацца вырошчваннем слімакоў сама.

Спачатку спрабавала рабіць гэта ў кватэры і выкарыстоўвала ванну, аднак ферму хутка перанеслі ў вёску Шавароўка – слімакам быў патрэбны і прастор, і асаблівы догляд.

Цяпер на вясковым участку абсталяваны сартавальныя і прамывальныя сталы, поле для выпасу і іншыя, даволі дарагія прыстасаванні для вырошчвання слімакоў.

Аб’ёмы продажу дэлікатэсу пакуль невялікія. Беларусам яшчэ трэба зразумець, што гэта за прадукт і якую ён мае карысць. Напрыклад, уладальніцы фермы трэба пераканаць пакупнікоў, што мяса слімакоў лёгка засвойваецца.

Аднак пачатак ужо ёсць. Як распавяла прадпрымальніца, у многіх тэлефонах яна ўжо запісаная як «Наталля слімак».

Цікавы факт: у райвыканкаме, дзе Наталля атрымала субсідыю ў 4 тысячы рублёў, ёй паведамілі, што слімак у Беларусі лічыцца сельскагаспадарчай жывёлай нароўні з каровамі і курамі.

Фота: «СБ».

На Магілёўшчыне сялянам забараняюць дакранацца да тэхнікі

Навіна ад

Механізаваныя атрады на Магілёўшчыне дапамагаюць аграрыям-чыноўнікам вырашаць кадравую праблему – і цяпер яны падзялілі работнікаў на сяле на дурняў і разумных. Разумныя будуць ездзіць на тэхніцы, а дурныя іх карміць.

Больш чым сумнеўнае выказванне Лукашэнкі пра тое, што ў створаных ім калгасах не ўмеюць абыходзіцца з тэхнікай, чыноўнікі збяднелых рэгіёнаў Беларусі ўспрынялі як прамое даручэнне і перасталі давяраць тэхніку дурням з сельгаспрадпрыемстваў на месцах, зрабіўшы стаўку на цэнтралізаваныя механізаваныя атрады.

Такім чынам, дзякуючы мехатрадам, на Магілёўшчыне быццам бы вырашаныя праблемы: 

  • ААТ «Прывольны агра» Слаўгарадскага раёна, дзе “с техникой и механизаторскими кадрами было негусто”;
  • кадраў на вёсцы “з пункту гледжання эканомікі”;
  • граматнай лагістыкі і тэхналагічнай дысцыпліны, якія “гарантуюць рэнтабельнасць ураджаю”.

За малазразумелымі і вельмі агульнымі фармулёўкамі пра “пункты гледжання эканомікі” і “рэнтабельнасць ураджаю” стаяць даволі канкрэтныя дзеянні. Землі сельгаспрадпрыемстваў на раёнах перадаюцца механізаваным атрадам, якія ў выніку становяцца паўнапраўнымі гаспадарамі ўраджаю і працягваюць багацець за кошт знясіленых калгасаў.

Усё таму, што “на сучаснай тэхніцы павінны працаваць прасунутыя механізатары, на ўзроўні інжынера”.

Фактычна ўлады прызналі, што навучыць хоць нечаму вартага механізатараў з сельскай мясцовасці Магілёўшчыны, Гомельшчыны і Віцебшчыны немагчыма – нават з дапамогай ботаў, як гэта некалі рабіў галоўны аграрый краіны ў сваім саўгасе “Гарадзец”.

Дарэчы, і для работнікаў сельгаспрадпрыемстваў занятак таксама знайшоўся, зразумела ж адпаведны іх сціплым здольнасцям: яны ўжо “забяспечваюць мехатрады жыллём, абедамі, палівам і аплачваюць працы”.

Фота “Беларусь Сегодня”.

У Касцюковічах узнагародзілі цялятніц, якім можна толькі паспачуваць

Навіна ад

Жывёлаводкі з пасёлка Шарэйкі ў Касцюковічах лічацца прыкладам для пераймання, але насамрэч такога жыцця і ворагу не пажадаеш.

Расповед пра дзвюх сябровак, якія працуюць на малочна-таварнай ферме ў пасёлку для перасяленцаў Шарэйкі ў Касцюковіцкім раёне, змешчаны ў мясцовай газеце, па задуме аўтараў павінен быў стаць сагай пра працоўную доблесць, але на справе выклікае толькі спачуванне да гераінь.

Лёсы Святланы і Алены падобныя і з’яўляюцца, па сутнасці, ілюстрацыяй таго, як абыходзіцца з беларускімі жанчынамі калгасная сістэма, насаджаная Лукашэнкам, у якой пік кар’еры сялянкі – жывёлавод чацвёртага разраду.

Пры вялікім жаданні лічбу “пі” або залатое сячэнне можна адшукаць і ў добра збітым табурэце. Так і са Святланай, якую скарацілі з дзіцячага садка пасля 23 гадоў працы, і цяпер яна размаўляе з цялятамі “на мове пяшчоты і любові, якой навучылася, працуючы ў садку”.

Алена ж распавядае, што “трымае падсобную гаспадарку: курэй, качак, трусоў. Раней на падворку было па тры каровы, конь, свінні, а цяпер гаспадарка значна зменшылася”.

Вось такі ён, сапраўдны, без упрыгожванняў лёс жанчын, якія не бачылі ў жыцці нічога, акрамя цяжкай фізічнай працы і станоўчых характарыстык ад загадчыцы фермы.

Вельмі складана пераканаць кагосьці ў тым, што гэта і ёсць прыклад для пераймання. Хутчэй, прыкладам можа быць былая старшыня райвыканкама Святлана Міхеенка, якая, паводле меркавання касцюкаўчан, разваліла раён, а пасля перасела ў крэсла сенатаркі.

Можна таксама пазайздросціць працоўнай доблесці яшчэ адной сенатаркі з Касцюковіч – Ірыны Петрусевіч. Яна зрабіла сваю кар’еру менавіта на напісанні саг пра цялятніц. Аднак чамусьці дачку Віталіну не адправіла на ферму, а дала ёй юрыдычную адукацыю і ўладкавала на абласное тэлебачанне.

Аднак, калі не згушчаць фарбы, у гэтай гісторыі ёсць і светлы момант: за сваю самаадданую працу Святлана і Алена ўзнагароджаны Ганаровай граматай і Падзякай райвыканкама.

Фота раённай газеты.

У Быхаўскага райсельгасхарча новы начальнік – знаёмімся

Навіна ад

Сяргей Сыса стаў першым намеснікам старшыні Быхаўскага райвыканкама ў 28 гадоў. Ён ва ўсім згодны з Лукашэнкам і гатовы, згодна яго ўказанням, варушыцца.

Светапогляд новага начальніка Быхаўскага райсельгасхарчу Сяргея Сысы базуецца на простых, але ёмістых пастулатах Лукашэнкі і досведзе сваякоў: бацька Сяргея Пятровіча кіруе ААТ «Герой» Дубровенскага раёна, а старэйшы брат працуе генеральным дырэктарам Аршанскага камбіната хлебапрадуктаў.

Падымаць быхаўскую аграрную галіну з калень малады намеснік ужо пачаў.

Ён сцвярджае, што раён у неабходны тэрмін завяршыў сяўбу азімых. Прычым, добрай падмогай у гэтай справе сталі мехатрады міжраённага аграсэрвісу «Задняпроўскі».

На практыцы гэта азначае, што ні пасеяць, ні ўбраць самастойна быхаўскія аграрыі не ў стане, і ім даводзіцца наймаць дапамогу з боку.

Усюдыісны міжраённы аграсэрвіс «Задняпроўскі», вядома, зробіць усё, за што яму заплоцяць.

Застаецца толькі зразумець функцыі ў мясцовых сельгаспрадпрыемстваў, якія, падаецца, выступаюць толькі ў сціплай ролі ўладальнікаў зямель і назіральнікаў за замацаванымі за імі сялянамі.

Адказ на гэтае пытанне Сяргей Сыса таксама знайшоў у Лукашэнкі. Маўляў, той правільна сказаў: дай дрэннаму гаспадарцы тэхніку – праз год пад плот паставяць.

Ну, а паколькі добрых гаспадарак на Быхаўшчыне няма і не прадбачыцца, то і пытанне з тэхнікай закрыта.

Затое міжраённаму аграсэрвісу «Задняпроўскі» выдзелілі ў Быхаўскім раёне дзве з паловай тысячы гектараў зямлі.

Зразумець логіку і самога «вялікага кормчага», і яго вучня Сысы ў цэлым можна: рух дзеля руху. 

Што ж тычыцца Быхаўскага раёна, дык новаму намесніку зусім не абавязкова падымаць яго з калень. Пры такім запасе сувязяў Сяргею Пятровічу трэба толькі пратрымацца год-два, каб пайсці на павышэнне.

Фота: “Беларусь сегодня”.

З ягадамі ў Магілёўскай вобласці ўсё ў парадку, а ў астатнім заняпад

Навіна ад

Статыстыка паказвае: заняпад Магілёўшчыны ўжо не схаваць за лозунгамі.

Да Дня работнікаў сельскай гаспадаркі і перапрацоўчай прамысловасці статупраўленне Магілёўскай вобласці апублікавала цікавыя лічбы.

Сярэдні ўзрост работнікаў сельскагаспадарчай галіны Магілёўшчыны – 45,8 года.

У 2024 годзе сярод работнікаў галіны Магілёўскай вобласці 64,5 працэнта складалі мужчыны.

Узровень адукацыі аграрыяў выглядае так:

  • вышэйшую адукацыю маюць 13,4 працэнта работнікаў;
  • сярэднюю спецыяльную – 13,2 працэнта;
  • прафесійна-тэхнічную – 44,1 працэнта.

Вытворчасцю сельскагаспадарчай прадукцыі займаюцца:

  • сельгасарганізацыі – 78,9 працэнта;
  • асабістыя падсобныя гаспадаркі насельніцтва – 17,8 працэнта;
  • фермерскія гаспадаркі – 3,3 працэнта.

Намінальная налічаная сярэднямесячная заработная плата работнікаў сельскай гаспадаркі ў студзені-верасні 2025 года склала 1919,7 рубля, а ў работнікаў харчовай прамысловасці – 2400 рублёў.

Аб’ём вытворчасці асноўных відаў прадуктаў харчавання на душу насельніцтва склаў:

  • збожжа – 1001 кілаграм;
  • малака – 762 кілаграмы;
  • бульбы – 419 кілаграмаў;
  • яек – 375 штук;
  • гародніны – 235 кілаграмаў;
  • жывёлы і птушкі – 157 кілаграмаў;
  • пладоў і ягад – 55 кілаграмаў.

Прасцей кажучы, моладзь у вёску не ідзе, узровень адукацыі работнікаў сельскай гаспадаркі, нягледзячы на іх масіраваную падрыхтоўку, застаецца даволі нізкім, фермераў у Магілёўскай вобласці амаль што вынішчылі. Зарплата ў перапрацоўшчыкаў значна вышэйшая, чым у вытворцаў.

Затое на Магілёўшчыне ўсё яшчэ водзяцца ляшчы, ягады, грыбы. Што і трэба было даказаць.

Фота: “Магілёўскія ведамасці”.

Парадоксы аграрной отрасли обсудили в Могилеве

Навіна ад

Оказывается, сельское хозяйство Могилевщины сегодня опережает городские технологии – уверены чиновники.

Выездной семинар-практикум по инновационным подходам в работе АПК, который прошел в Могилеве под громким названием «Инновационные подходы в организации работы агропромышленного комплекса региона» собрал как действующих, так и потенциальных руководителей самой отстающей отрасли.

Они углубляли и расширяли свои знания, а также укрепляли “гражданские позиции”.

Заместитель директора ООО «Технологии земледелия» (оказывается, есть и такое) Алексей Журавский, заявил, что “вопреки распространенному мнению, сельское хозяйство сегодня опережает городские технологии по темпам технологического развития”.

А вот Лукашенко в отличие от Журавского недоволен скоростью опережения сельским хозяйством городских технологий. Особенно в Витебской области, где ускоренными темпами идет только падеж скота.

Что касается инновационных подходов к АПК, то Могилевщина не слишком обогнала Витебщину и потенциальным кадрам стоит задуматься о том, что закалять их обещали в местах лишения свободы. 

Фото “Могилевские ведомости”.

Могилевский “депутат” Михеенко раскрыла тайну падежа скота

Навіна ад

Рассуждения “депутатки” Михиенко о сельском хозяйстве напоминают знаменитую лекцию Остапа Бендера “Плодотворная дебютная идея”.

После взбучки полученной “крепкими хозяйственниками” от Лукашенко, депутат Александра Михеенко поспешила поддерждать его идею о том, что чтобы не воевать, надо хорошо работать.

Логика тут, конечно, хромает на все четыре копыта, но Михеенко пошла еще дальше и стала рассуждать о сельском хозяйстве, с которым встречалась только на сковороде.

Получилось у нее примерно также, как у гроссмейстера Бендера, который в Васюках зачем-то расхвалил блондина и незаслуженно обхаял брюнета.

Александра Михеенко привела пример двух ферм, которые стоят рядом, но на одной коровы дохнут, а на другой – жиреют не по дням, а по часам. 

По мнению заместителя председателя постоянной комиссии по бюджету и финансам палаты “представителей” – все дело в бережном уходе за телятами.

Ну, а закончила свою дебютную идею Михеенко самоуверенным заявлением о том, что “проезжая вдоль полей, сразу видно, насколько добросовестно там поработал механизатор, насколько качественно вспахана почва и проведена обработка”. 

Езда вдоль полей многому научила беларуских депутатов за тридцать лет. И это еще они не пробовали ездить поперек.

Фото из открытых источников.