Tag: магілеў

У Магілёве рыхтуюцца да святочнага кветкавага буму

Навіна ад

Да 8 Сакавіка ў Магілёве плануюць рэалізаваць каля 15 тысяч кветак.

У «Магілёўзелянбудзе» расказалі, што ў продажы з’явяцца як айчынныя, так і імпартныя кветкі – цюльпаны, ружы, хрызантэмы, а таксама альстрамерыя, гербера, мімоза і іншыя віды.

Асаблівым попытам традыцыйна карыстаюцца махрыстыя цюльпаны. Цэны, запэўніваюць на прадпрыемстве, будуць захаваны на ўзроўні мінулага года:

  • цюльпаны – каля 5 рублёў (плануецца рэалізаваць сем тысяч штук);
  • ружы імпартныя – ад 4 да 10 рублёў (плануецца рэалізаваць пяць тысяч штук);
  • ружы беларускія – ад 6 да 8 рублёў (плануецца рэалізаваць адну тысячу штук);
  • хрызантэмы – ад 10 да 14 рублёў (плануецца рэалізаваць каля 700 штук).

Акрамя зрэзаных кветак будзе прадстаўлены шырокі выбар гаршковых раслін: азаліі, архідэі, цыкламены, фіялкі і іншыя. 

Падрыхтоўка да свята на прадпрыемстве пачынаецца загадзя – заяўкі на некаторыя віды кветак робяць яшчэ ў студзені.

Гандляваць кветкамі будзе не толькі «Магілёўзелянбуд». Для многіх прыватнікаў пікавы попыт на кветкі ў гэты перыяд – спосаб забяспечыць сябе на год наперад.

 

Фота БелТА.

Ад Магілёва да Рублёўкі: магілёўскі будаўнік больш не працуе ў Расіі

Навіна ад

Будаўнік Андрэй з 20-гадовым стажам з Магілёва распавёў, якія грошы можна атрымаць у сезон, колькі плацяць за фасады і чаму ён адмовіўся ад заробкаў у Расіі.

Ад “калыма” да стабільных заказаў

 

У будаўніцтве Андрэй з юнацтва. “Пачынаў з таварышам, ён і навучыў азам. Мы давалі аб’яву ў газету, прымалі званкі, выязджалі на аб’ект. Браліся за ўсё: шпатлевали падлогі, абівалі балконы вагонкай, асвойвалі цяслярскую і малярную справу. Пазней навучыліся класці кафлю і ламінат, працаваць з дэкаратыўнай тынкоўкай”, – успамінае ён.

 

Першы самастойны заказ запомніўся не заробкам, а праблемамі. Устаноўленая балконная рама апынулася негерметычнай, і пасля моцнага дажджу балкон заліло. Памылку давялося выпраўляць за свой кошт. Гэты выпадак, па словах майстра, стаў добрым урокам: за якасць адказваеш заўсёды сам.

 

З часам Андрэй выпрацаваў уласную сістэму разлікаў з кліентамі. “Я працую па выразным графіку выплат. Дамаўляемся аб цане, і ў канцы кожнага тыдня я забіраю грошы за выкананы аб’ём. Дрэнна, калі ты зрабіў велізарны кавалак працы, а табе засталіся вінны кучу грошай. Так што напрацаваў умоўна на тысячу даляраў – забраў гэтую суму і спіш спакойна”, – кажа будаўнік.

Колькі можна зарабіць

 

Прыбытак у будаўніцтве напрамую залежыць ад сезону. Увесну Андрэй разам з напарнікам працаваў на аб’екце ў Магілёўскім раёне з дзевяці раніцы да сямі вечара. У выніку атрымалася салідная па рэгіянальных мерках сума – за 35 рабочых дзён кожны зарабіў каля 8 тыс. рублёў.

 

Улетку за касметычны рамонт офіса за паўтара тыдня працы ўдалося зарабіць яшчэ каля 2 тыс. рублёў чыстымі.

 

Падыход да фарміравання расцэнак у майстра просты: ён загадзя ацэньвае, колькі дзён зойме праца, і разлічвае жаданы дзённы даход. “Разлічваю, каб у дзень выходзіла ад 150 рублёў зімой і ад 200 – летам», – кажа ён.

 

З яго слоў, у Мінску даходы вышэйшыя, таму там будаўнікі могуць за месяц зарабляць 6-7 тыс. рублёў. У рэгіёнах лічбы больш сціплыя, а зімой заказаў традыцыйна менш.

 

Самым прыбытковым напрамкам Андрэй называе фасадныя працы. “За квадратны метр фасада цяпер плацяць 40-50 рублёў, але, калі аб’ект складаны, можна дамовіцца і на 80-100. Хоць памятаю часы пазалетась, калі працавалі і за 15-20 рублёў”, – тлумачыць Андрэй.

 

Праца на вышыні і ў любое надвор’е патрабуе вынослівасці, але здараюцца і кур’ёзы. “Людзі ў нас добрыя. Часта з вокнаў прапануюць чай ці кава. Аднойчы дзядуля з дзевятага паверха падрыхтаваў нам па кубку. Мы робім глыток, а там замест цукру – соль. Выпадкова пераблытаў дзед, але мы выгляду не падалі, каб не крыўдзіць”, – кажа будаўнік.

Рублёўка і мармур за дзясяткі тысяч долараў

 

Больш за 15 гадоў таму Андрэй адправіўся на заробкі ў Падмаскоўе. “Месяц укалывалі на даху, ставілі кроквенную сістэму. Зарабіў тады па тых часах трохі, крыху больш за тысячу долараў”, – распавядае магілёвец.

 

Пазней яму давялося працаваць з элітным італьянскім мармурам – усталёўваць каміны, падлогі і ванны. Памылка ў такіх праектах каштавала занадта дорага. “Камін мог складацца з сямі элементаў, якія трэба было склеіць філігранна. Прымаў працу не гаспадар, а прадстаўнік фірмы або дызайнер. Ён літаральна вадзіў пальцам па швах: калі шоў не зроблены ідэальна ў тон каменя ці адчуваецца хоць найменшы грудок – перарабляй”, – успамінае Андрэй.

 

Асаблівую адказнасць патрабавалі мармуровыя ванны. “Камплект каменя каштаваў тады больш за 30 тыс. долараў. Усе слэбы выразаныя з адной скалы. Калі ты памыліўся на міліметр і малюнак не супаў – усё, унікальны прыродны ўзор страчаны. Гэта была каласальная адказнасць”, – кажа будаўнік.

 

Нават невялікі пралік мог абярнуцца сур’ёзнымі фінансавымі стратамі. “Памятаю, напарнік няправільна замерыў стальніцу коштам 2 тыс. долараў. Памыліўся зусім няшмат, але камень ужо не падрэжаш. Давялося яму ехаць на вытворчасць, за свае грошы дамаўляцца з майстрамі, неяк выкручвацца і перарабляць”, – успамінае ён.

 

На прэміяльных аб’ектах дзейнічалі строгія правілы паводзін. “Хадзілі байкі, як рабочы зайшоў у гаспадарскую прыбіральню, а ўладальнік потым прымусіў яго мяняць унітаз. Таму правіла нумар адзін: нікуды не хадзіць без дазволу кіраўніка. Прарабы нас адразу папярэджвалі, каб з гаспадарамі ў дыялогі не ўступалі, а ўсе пытанні вырашалі толькі праз пасярэдніка. Але аднойчы працавалі ў губернатара. Апынуўся нармальны мужык: заходзіў, пытаўся па справе, без лішніх пантоў”, – распавядае Андрэй.

Чаму больш не едзе ў Расію?

 

Сёння Андрэй аддае перавагу працаваць у Беларусі. Галоўная прычына – фінансавыя рызыкі. “У Расію цяпер ехаць не хачу. Зарабіць можна і ў нас, а там занадта шмат пасярэднікаў і левых фірмаў. Грошы асляпляюць людзей. Часта гаспадар аб’екта плаціць сумленна, але да працоўнага грошы даходзяць праз тры калена пасярэднікаў. І кожны хоча адкусіць кавалак. Табе лёгка могуць сказаць: “Ты тут накасячыў”, – і проста не аддаць рэшту. Мы так у Падмаскоўі працавалі: асноўную частку выплацілі, а “хвосцік” у тысячу долараў так і завіс. Мы гэтых грошай больш не ўбачылі. Каб табе спраўна плацілі ў такіх структурах, трэба ўмець падлізваецца, зазіраць у вочы. А ў мяне характар не той”, – кажа магілёвец.

 

Камфортней за ўсё, прызнаецца майстар, працаваць са звычайнымі людзьмі. “У тых, хто разбагацеў нядаўна, часта праскоквае гэтае стаўленне: “Хто ты, а хто я?”. Глядзяць пагардліва. З простымі заказчыкамі прасцей, там чалавечыя адносіны на першым месцы”, – адзначае Андрэй.

Здароўе + інструмент = грошы

 

Будаўніцтва патрабуе ўкладанняў у інструмент, але Андрэй прытрымліваецца прагматычнага падыходу. Дарагую тэхніку не купляе: калі інструмент адпрацаваў і акупіўся, яго мяняюць на новы.

 

Мяняць прафесію ён не плануе. “Пакуль у цябе ёсць здароўе і інструмент у руках – ты пры грошах. Гэта праца не для беларучак, тут трэба і спіну пагнуць, і пылам падыхаць. Але затое я сам сабе гаспадар. Мне не трэба чакаць авансу ад завода або выпрошваць прэмію ў начальніка. Зрабіў аб’ект – атрымаў разлік”, – сцвярджае майстар.

 

Галоўная парада тым, хто толькі прыходзіць у прафесію, гучыць лаканічна: “Галоўнае – рэпутацыя. Горад у нас невялікі, а будаўнічы свет яшчэ менш. Адзін раз накасячыш і знікнеш з радараў. А калі робіш на сумленне, то і рэклама не патрэбна, сарафаннае радыё працуе лепш любых аб’яў. Грошы прыходзяць і сыходзяць, а майстэрства застаецца”.

 

Фотаздымак: myfin.by

На трасе Мінск-Магілёў са стралянінай затрымлівалі п’янага бяспраўніка на фуры

Навіна ад

 

Жыхар Светлагорскага раёна Гомельшчына нападпітку ўгнаў вялікагрузны аўтамабіль. Па трасе М-4 ехаў, віхляючы паўпрыцэпам.

 

Пра тое, што грузавіком Iveco, меркавана, кіруе нецвярозы кіроўца, у ДАІ паведаміў неабыякавы грамадзянін. Даішнікі выехалі ў пазначаным кірунку і спрабавалі з затрымаць фуру, падаючы сігнал аб спыненні.

 

Аднак кіроўца толькі ігнараваў патрабаванні і працягваў ехаць, віхляючы паўпрыцэпам і ствараючы тым самым вялікую небяспеку для іншых удзельнікаў дарожнага руху. 

 

Спыніць фуру ўдалося толькі ўжываючы агнястрэльную зброю і выкарыстаўшы сістэму прымусовага спынення. 

 

Далейшы медыцынскі агляд выявіў у крыві 44-гадовага мужчыны 2,4 праміле алкаголя. Як акаўалася, ён ужо быў пазбаўлены вадзіцельскіх правоў за кіраванне аўтамабілем у нецвярозым стане. Пасля складання ажно шасці пратаколаў, яго памясцілі ў ІЧУ, а вялікагрузны аўтамабіль – на штрафстаянку. Таксама ўзбуджана крымінальная справа за ўгон.

 

Скрыншот: ТГ “МУС Беларусі”

Вясна ідзе! У магілёўскім заасадзе прачнуўся мядзведзь Федзя

Навіна ад

Мядзведзь у магілёўскім заасадзе ўжо дзесяць гадоў дакладна прадказвае надыход вясны.
Прачынанне бурага мядзведзя Федзі, які пражывае ў Магілёўскім заасадзе, імгненна стала топ-навіной інтэрнэту.
У магілёўскім заасадзе мядзведзя Федзю называюць мясцовым сіноптыкам. За дзесяць гадоў мядзведзь ні разу не памыліўся – пасля яго прачынанне надыходзіла пацяпленне. 

У гэтым годзе Федзя заснуў 10 студзеня, адразу пасля вялікага снегападу. Зараз Фёдар аднаўляе сілы і сілкуецца з чыста мядзведжым апетытам.
Палюбавацца на знакамітага магілёўскага “сіноптыка” можна тут.

Фота тэлеканала СТВ.

Чатыры гісторыі беларускамоўных магілёўцаў да Дня роднай мовы

Навіна ад

Цяперашні Магілёў – горад, дзе беларускую мову практычна немагчыма пачуць. Аднак і сярод магілёўцаў ёсць людзі, якія свядома выбіраюць яе для штодзённай камунікацыі.

 

У Міжнародны дзень роднай мовы, які адзначаецца 21 лютага, выданне “МагілёўАнлайн” размясціла ў сваім Instagram чатыры гісторыі розных пакаленняў магілёўцаў, якія пастаянна карыстаюцца беларускай мовай. 

Раман Бяцень: «Я проста зразумеў — трэба быць сабой»

 

Раману 35 гадоў. Ён працуе начным вартаўніком і дапаможным рабочым у бальніцы, перакладае з англійскай і свядома размаўляе па-беларуску. Асобнага “пераходу” не было — мова заўсёды была побач.

 

«Я з вёскі. Тут беларуская заўсёды побач, нават калі гэта трасянка. У 31 год проста зразумеў: размаўляць па-свойму — гэта натуральна», – кажа мужчына. Агрэсіі праз мову ён не сустракаў. Калі суразмоўца не разумее слова, то Раман проста тлумачыць або паўтарае па-руску. У доме ён адчувае падтрымку, а ў хаце няма “картошкі”, за тое ёсць бульба, цыбуля і бурак.

Юрась Ягораў: пакаленне, якое не баіцца

 

Юрасю амаль 18. Ён студэнт філфака БДУ і будучы настаўнік беларускай мовы. Свядома пачаў гаварыць раней за ўніверсітэт, прычым без аглядкі на асяроддзе.

«Зараз думаю пераважна па-беларуску. Калі трэба гаварыць па-руску, лаўлю сябе на тым, што пачынаю забываць словы», – распавядае маладзён. У Магілёве яго разумеюць. Часам здзіўляюцца, часам усміхаюцца, але часта падтрымліваюць. У ліцэі размаўляць на беларускай мове заахвочвалі, гісторыю Беларусі ён здаваў на ЦЭ па-беларуску, прычым адзін сярод выпускнікоў.

 

Юрась слухае беларускую музыку, чытае пераважна па-беларуску і раіць пачынаць паступова: з «дзякуй» у краме або наладаў тэлефона.

 

А ўвогуле Юрасю падабаецца рэакцыя навакольных, калі чуюць ад яго беларускае слова. «Але самае цікавае – рэакцыя людзей. Размаўляю па тэлефоне у грамадскім месцы i чую шэпат: “Ого, ён размауляе па-беларуску!” Мне гэта падабаецца. Няхай бачаць, што мова жывая», – кажа магілёвец

Кастусь Пражэеў: «Адказ адразу вымалёўваецца па-беларуску»

 

Кастусю амаль 55. Ён працуе ў службе аховы і прыйшоў да беларускай мовы ўжо дарослым чалавекам. «Паступова, пакрысе пачаў размаўляць. Цяпер думаю амаль толькі па-беларуску. Натуральна, без намаганняў», – сцвярджае мужчына. Паводле яго, адмоўных рэакцый было літаральна некалькі.

 

Кастусь цвярджае, што ў беларусаў ёсць асаблівы запыт на мову: «Калі пачаў размаўляць, здзівіўся, наколькі людзі прагнуць яе чуць. У аўтобусе, у крамах, на працы,

на вуліцы. Здзівяцца, усміхаюцца, імкнуцца падтрымаць. І ўсё гэта з такой цеплынёй,

па-добраму».

Дар’я Стагначова: летуценніца, якая не чакае 21 лютага

 

Дар’і 24. Яна рэпетытар англійскай мовы, піша вершы і вядзе TikTok. Год таму канчаткова перайшла на беларускую. «Лепш позна, чым ніколі. Беларуская была са мной заўсёды – проста чакала свайго часу», – кажа дзяўчына. Яна думае па-беларуску, бачыць сны на мове і адчувае падтрымку сям’і. Любімае слова – «летуценне». Яна марыць пра беларускамоўную Беларусь, і не толькі ў свята, а штодня: на шыльдах, у рэкламе, на вуліцах. 

 

Па яе назіраннях, людзі 30+ лепш разумеюць беларускую, але адказваць на ёй імкнуцца не ўсе. Але для сябе ў гэтым яна праблемы даўно не бачыць. Цяпер магілёўчанка працуе на сябе, але і падчас таго, як працавала ў каледжы, беларуская

мова ні ў кога пытанняў не выклікала. Хіба што дакументы і арганізацыйныя пытанні часам вымушалі пераходзіць на рускую. Дома ў дзяўчыны – поўная падтрымка.

 

Дар’я сцвярджае, што моладзь не згубіла інтарэс да беларускай мовы. “Гэта відавочна. Але хочацца, каб мова была не толькі 21 лютага. Каб на вуліцах, на шыльдах, у рэкламе. Каб людзі працавалі і любілі родную мову заўсёды. Вось МАРГ нядаўна зрабіла акцыю “Кожная пятніца – роднае слова”. Гэта ж цудоўна! Яшчэ б так усюды», – кажа дзяўчына.

 

Тым, хто хоча пачаць, раіць малыя крокі: пераключыць мову ў тэлефоне, глядзець фільмы ў дубляжы, стварыць беларускамоўнае асяроддзе.

Магілёўскі ГУБАЗіК затрымаў двух грамадзян, абвінаваціўшы іх у прапагандзе нацызму

Навіна ад

19-гадовы жыхар Магілёўшчыны і 56-гадовы мінчук затрыманы магілёўскімі сілавікамі з палітычных прычын.

Паводле распаўсюджанай МУС інфармацыі, раней судзімы за здзек над дзяржаўнымі сімваламі і хуліганства 19-гадовы жыхар Магілёўшчыны нібыта сістэматычна размяшчаў у экстрэмісцкіх тэлеграм-чатах каментары, выявы і відэазапісы, якія змяшчалі ўсхваленне нацысцкіх злачынцаў і іх памагатых.

У сваю чаргу 56-гадовы мінчук, як сцвярджаюць сілавікі, “у адной з сацыяльных сетак публічна распаўсюджваў загадзя ілжывыя гістарычныя звесткі, якія адмаўляюць факты генацыду беларускага народа ў гады Вялікай Айчыннай вайны, а таксама накіраваныя на ачарненне дзейнасці партызан”.

З прадстаўленых на відэа ў тэлеграм-канале МУС каментароў мінчука, цяжка прачытаць нейкае ачарненне партызан. Разам з тым ёсць правамерна пастаўленыя маральныя пытанні, напрыклад, ці варта было партызанам забіваць немцаў, ведаючы, што тыя адпомсцяць у 10 разоў большым па колькасці забойствам мірных жыхароў.

Што ж тычыцца т.зв. генацыду беларускага народа, то, паводле Канвенцыі ААН 1948 года і Міжнароднага крымінальнага суда, генацыд – гэта дзеянні, скіраваныя на поўнае або частковае знішчэнне пэўнай нацыянальнай, этнічнай, расавай або рэлігійнай групы як такой. Галоўнае тут – наяўнасць наўмыснага намеру знішчыць групу менавіта як этнас або нацыю.

Падчас Другой сусветнай вайны Беларусь была арэнай масавых забойстваў, спаленых вёсак і карных аперацый. Але галоўная мэта нацыстаў была – каланізацыя і эксплуатацыя тэрыторый, а не поўнае знішчэнне беларусаў. План «Ост» прадугледжваў рэзкае скарачэнне мясцовага насельніцтва праз гвалт, галодную смерць і высяленне, але юрыдычна гэта часцей трактуецца як злачынствы супраць чалавечнасці і ваенныя злачынствы, а не як генацыд у чыстым выглядзе.

Падчас вайны на тэрыторыі Беларусі адбылося масавае вынішчэнне яўрэяў – гэта прызнана сусветнай супольнасцю як Халакост, то бок генацыд яўрэйскага народа. Таксама быў генацыд цыганскага народу – Параймос, і гэта таксама задакументавана і прызнана міжнароднымі структурамі. Для беларусаў не было дакументаванага асобнага плана, які б дакладна апісваў іх знішчэнне менавіта як этнічнай групы.

Для юрыдычнага прызнання патрэбен судовы працэс: ці Міжнародны крымінальны суд, ці спецыяльны трыбунал. У выпадку Беларусі ніколі не праводзіўся міжнародны суд, які б прызнаў факт генацыду беларускага народа на аснове расследавання з дакументамі, сведчаннямі і вывадамі.

Але для ўлад і сілавікоў сучаснай Беларусі прыведзеныя вышэй аргументы не маюць значэння. Таму следчымі распачатыя крымінальныя справы за “рэабілітацыю нацызму” і адмаўленне “генацыду беларускага народа”.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

У Магілёве чакаюць ідэі па дабраўпарадкаванні парка каля Святога возера

Навіна ад

Магілёўскія ўлады абвесцілі конкурс канцэпцый добраўпарадкавання парку каля Святога возера.

Нагадаем, што на чыноўніцкай мове гэты парк мае савецкую прапагандысцкую назву “Парк імя 60-годдзя Вялікага Кастрычніка”. Яго стварылі ў 1970-я гады мінулага стагоддзя як нібыта прыродны бар’ер, які мусіў абараняць горад ад забруджвання, звязанага з вытворчасцю хімічнага валакна. Аднак рэальнай ахоўнай функцыі гэтая зялёная зона так і не выканала. Пасадкі праводзіліся на тэрыторыі былога тарфяніка, засыпанага пяском, што істотна ўскладняла рост дрэў. 

У выніку за амаль паўстагоддзя там не з’явілася ні магутных дубоў, ні высокіх бяроз. Дрэвы растуць слаба, часта сохнуць, і на іх месцы рэгулярна высаджваюць новыя саджанцы, якім, паводле назіранняў, наканаваны той самы лёс. З цягам часу тэрыторыя парку паступова змяняецца і часткова забудоўваецца: спачатку там узвялі Магілёўскую дзіцячую школу мастацтваў № 3, а пазней – касцёл Святога Антонія.

Напрыканцы 2025 года старшыня Магілёўскага гарвыканкама Сяргей Чарткоў, распісаўшыся на адной з сустрэч з людзьмі ў няздольнасці мясцовых улад згенераваць ідэю дабраўпарадкавання парка, звярнуўся да маладых магілёўцаў. “Давайце абвесцім конкурс ідэй – як магілёўцы бачаць гэта месца. Так што пачынайце фантазіраваць і прапаноўваць!” – пераклаў свае абавязкі лукашэнкаўскі прызначэнец на магілёўскае насельніцтва.

І вось у лютым 2026 года гарвыканкам абвяшчае конкурс. Прыняць удзел у ім запрасілі юрыдычных асоб незалежна ад формаў уласнасці, індывідуальных прадпрымальнікаў, якія маюць практычны вопыт праектавання і рэалізацыі праектаў. Такім чынам, заклік “фантазіраваць і прапаноўваць” адрасаваны не ўсім, а толькі тым, хто мае практычны вопыт праектавання і рэалізацыі праектаў. Навошта тады чыноўнік Чарткоў звяртаўся да ўсіх магілёўцаў? 

Ну а ўласна конкурс будзе праводзіцца да 16 красавіка 2026 года.

Фотаздымак: Яндэкс.Карты

Будынак лабараторыі магілёўскай псіхбальніцы купілі па цане аднапакаёўкі

Навіна ад

Нейкая юрыдычная асоба набыла будынак лабараторыі Магілёўскай псіхбальніцы менш чым за 156 тыс. рублёў.

Будынак лабараторыі псіхіятрычнай бальніцы па вуліцы Сурганава трапіў на таргі летась. Цагляная пабудова з’явілася тут у 1804 годзе. Асаблівасць аб’екта ў тым, што ён мае статус гісторыка-культурнай каштоўнасці трэцяй катэгорыі і трапіў у лік найстарэйшых псіхіятрычных стацыянараў Беларусі. У перыяд нямецка-савецкай вайны фашысты знішчылі ў яго сценах звыш 1 200 хворых.

Летась лот спрабавалі прадаць за 481 243 рублі, але беспаспяхова. Гэтым разам яго рэалізоўвалі ўжо з 80%-ай зніжкай – за 100 386,89 рубля. За ўладанне аб’ектам нерухомасці змагалася два прэтэндэнты – ІП і юрыдычная асоба. У выніку кошт лякарні вырас у паўтара разы.

Аб’ект купілі 19 лютага 2026 года за 155 599,68 рубля. Гэта прыкладна $55 000. У таргах перамагла юрыдычная асоба. У агульнай складанасці новы ўладальнік атрымае ў распараджэнне каля 450 квадратных метраў. Тэрыторыя вакол лабараторыі добраўпарадкавана.

“Новы ўладальнік пакуль яшчэ не вырашыў, што будзе рабіць з будынкам. Кажа, што ідэй шмат, але трэба спачатку пралічыць выдаткі на іх рэалізацыю”, – распавялі “Онлайнеру” ў «БУТБ-маёмасць». 

Фотаздымак: БУТБ-маёмасць

Фабрыка “8 Сакавіка” прымушае звольніцца магіляўчанку пасля дэкрэтнага адпачынку

Навіна ад

Жыхарка Магілёва апублікавала ў TikTok відэа, у якім заявіла, што ў першы ж дзень пасля выхаду з дэкрэтнага адпачынку сутыкнулася з фактычным звальненнем. 

Жанчына працуе ў магілёўскім філіяле гомельскай фабрыкі ААТ «8 Сакавіка». Фонам роліка яна зрабіла фрагмент выступу Лукашэнкі пра абвешчаны ім «Год беларускай жанчыны» і паказала фота атрыманага ад працадаўцы дакумента. Афіцыйна гаворка ідзе не пра звальненне, а пра «істотныя змены ўмоў працы». Аднак, паводле аўтара відэа, сутнасць рашэння не пакідае ёй выбару.

Згодна з профілем у сацсетцы, жанчыну завуць Юлія Плотнікава. У каментарыях яна патлумачыла, што была прынятая на працу ў Магілёве, аднак ва ўручаным ёй паведамленні пазначана, што з 18 сакавіка яе новым працоўным месцам становіцца Гомель.

«Так дырэктар вырашыў. З трыма малалетнімі дзецьмі, вы ж разумееце, гэта немагчыма. І вы лічыце, што гэта не звальненне?» – напісала яна.

Адлегласць паміж Магілёвам і Гомелем складае каля 175 кіламетраў. Дарога ў адзін бок – на аўтамабілі, аўтобусе ці цягніку — займае прыкладна 2 гадзіны 40 хвілін. Такім чынам, штодзённыя паездкі на працу і назад могуць заняць больш за пяць гадзін, што для маці траіх малалетніх дзяцей выглядае практычна нерэальным.

Як высвятліў “Флагшток”, Юлія можа працаваць у магілёўскай фірмовай краме фабрыкі «8 Сакавіка». Пры гэтым прадпрыемства ўзначальвае Юлія Грынчык, якая заняла пасаду дырэктара каля двух месяцаў таму.

Фотаздымак: magilev.by

Кактус пад азадак і пагрозы сям’і: сведчанні пра гвалт у калоніі №15 Магілёва

Навіна ад

Пагрозы звалтаваннем гантэляй, прымушэнне доўгага стаяння ў нязручнай позе, пакаранні за справакаваныя парушэнні. Гэта толькі кропля садысцкіх праёмаў супрацоўнікаў магілёўскай калоніі №15.

Сістэмнага адміністратара з Мінска Міхаіла (імя зменена ў мэтах бяспекі) зімой 2022 года затрымалі на працоўным месцы. У КДБ яму пагражалі згвалтаваннем, а ў ізалятары на Акрэсціна катавалі холадам. Летам 2024 года палітвязня асудзілі на тры гады калоніі за рэпост анонса Марша пратэсту з тэлеграм-канала Nexta, і накіравалі для адбыцця пакарання ў Папраўчую калонію №15 у Магілёў. Пра катаванні там ён распавёў Праваабарончаму цэнтру “Вясна”.

“Гэта была адмысловая ўлоўка”

У першыя дні пасля прыбыцця ў калонію Міхаіла выклікалі на праверку вопісу асабістых рэчаў – як ён мяркуе, каб знайсці несупадзенні і аформіць парушэнне. Аднак усе рэчы адпавядалі спісу. Тады, паводле яго, супрацоўнікі абвінавацілі яго ў тым, што ён не павітаўся належным чынам.

“Мяне папрасілі выйсці ўзяць бірку для торбы. Я вярнуўся праз некалькі хвілін, і аказалася, што па вяртанні трэба зноў вітацца паводле ўстаноўленага парадку. За гэта далі парушэнне”, – распавядае ён.

Для змяшчэння ў ШІЗА патрабавалася яшчэ адно парушэнне. Паводле Міхаіла, супрацоўнік проста “прыдумаў” яго – нібыта ён размаўляў у страі.

“Яны могуць дакапацца да чаго заўгодна”, – кажа былы зняволены. – “Садзілі ў ШІЗА нават за тое, што вязні кармілі птушак”.

“Калі палітычны супраціўляецца, яго пачынаюць ламаць”

Яшчэ ў СІЗА іншыя зняволеныя папярэдзілі Міхаіла пра адмысловы ціск на палітычных. У калоніі, паводле яго, гэта праяўлялася не толькі ў сістэмных пакараннях, але і ў фізічным гвалце.

Ён называе імя аднаго з супрацоўнікаў – начальніка сектара Аляксея Кудзелкі – і сцвярджае, што падчас этапавання ў ШІЗА той ужываў сілу.

“Нас ставілі на расцяжку, рукі тыльным бокам далоняў да сцяны, і білі па нагах. Гэта была праверка: зламаешся ці не”, – сцвярджае Міхаіл.

Побыт у ШІЗА: без душа і падушкі

У штрафным ізалятары, паводле ягоных словаў, не было магчымасці памыцца. За спробы падмыцца ў ракавіне зняволеных маглі дадаткова пакараць. Час Міхаіл вызначаў па сонцы, замест падушкі выкарыстоўваў рулон туалетнай паперы. Пры гэтым, прызнаецца ён, часам ізаляцыя ўспрымалася як псіхалагічная перадышка.

“Калі ты 24 гадзіны сярод людзей – наркаманаў, забойцаў, гвалтаўнікоў – і пры гэтым адчуваеш варожасць з боку супрацоўнікаў, псіхіка не вытрымлівае. Часам хацелася, каб цябе закрылі ў бетонную скрыню два на два метры з гуканепранікальнымі сценамі – проста пабыць у цішыні”, – кажа ён. Пазней, паводле яго, справіцца з напружаннем дапамагла медытацыя.

“Не паводзіцца як пабіты сабака”

Пасля карантыну і ШІЗА Міхаіла размеркавалі ў атрад. Нягледзячы на пагрозы кіраўніцтва, атрад аказаўся згуртаваным: вязні падтрымлівалі адзін аднаго, дзяліліся рэчамі, разам адзначалі святы. Міхаіл сцвярджае, што абраў для сябе стратэгію “роўнай камунікацыі” з супрацоўнікамі.

“Калі сам сябе не прыніжаеш, трымаешся годна, яны больш паважаюць. Часам замест ШІЗА маглі загадаць, напрыклад, адціснуцца 50 або 100 разоў”, – распавядае ён.

Аднойчы, калі падчас вобшуку ў яго знайшлі кнігі на ангельскай мове, яму прапанавалі выбар: ШІЗА або 100 адцісканняў. Ён выбраў апошняе.

Пагрозы сям’і і здзекі

Міхаіл таксама распавядае пра іншага супрацоўніка – рэжымніка Скобелева. Той змяшчаў яго ў ШІЗА за “няправільны” абутак, дасланы сваякамі, і прымушаў выконваць фізічныя практыкаванні.

“Ён загадаў стаць у стойку ‘вугалок’, а пад азадак паставіў кактус. Ногі трэсліся і нямелі. Іншыя ахоўнікі прапаноўвалі збіваць мяне, як баксёрскую грушу, і пагражалі электрашокерам”, – сцвярджае былы палітвязень.

У іншым выпадку, калі Міхаіл абедаў разам з непалітычным зняволеным, яго выклікалі і, паводле яго, пагражалі расправай над сям’ёй. “Мне сказалі: ‘Хочаш, каб мы пасадзілі яшчэ і тваю жонку, а дзіця здалі ў дзіцячы дом?” – распавядае ён.

13 снежня 2025 года Міхаіла памілавалі і прымусова дэпартавалі з Беларусі ў апошнію хвалю вызвалення палітвязняў. Цяпер ён знаходзіцца ў адной з краін Еўрасаюза, дзе праходзіць адаптацыю.

Фотаздымак: vk.com