Category: навіна дня

Павел Пастухоў, кіраўнік клуба гістарычнай рэканструкцыі “Барысфен”, затрыманы на суткі

Навіна ад

Раней у спіс “экстрэмісцкіх матэрыялаў” былі ўключаны сацыяльныя сеткі клуба “Барысфен”, які ўваходзіць у структуру Магілёўскага гарадскога цэнтра культуры.

Як паведамляюць крыніцы mogilev.media, вядомы магілёўскі рэканструктар Павел Пастухоў (у сацыяльных сетках ён пазначаны як Павел Станкевіч) атрымаў адміністрацыйны арышт на пятнаццаць сутак. Падрабязнасці гэтага арышту пакуль невядомыя.

Паводле інфармацыі праваабарончага цэнтра “Вясна”, нядаўна старонкі ва «Укантакце» «Рыцарский клуб “Барысфен”», «Средневековый шоу-театр “Барысфен”», «Путешествие в средневековье – Тур выходного дня», «Павел Станкевіч» і старонку ў Facebook «Павел Станкевич (Pavel Stankevich)» у Беларусі прызналі “экстрэмісцкімі”.

Павел Станкевіч з’яўляецца шматгадовым кіраўніком клуба гістарычнай рэканструкцыі “Барысфен”. Гэты клуб быў заснаваны ім яшчэ ў канцы 1990-х гадоў і ўваходзіць у структуру Магілёўскага гарадскога цэнтра культуры і адпачынку. Касцюмаваныя выступленні ўдзельнікаў клуба “Барысфен” дзесяцігоддзямі ўпрыгожвалі галоўныя гарадскія вулічныя святы і акцыі, шматлікія мерапрыемствы ў Магілёве і вобласці.

 

Клуб “Барысфен” на Грунвальдскім полі, 2023 год

 

Фота: сацыяльныя сеткі Паўла Пастухова (Станкевіча)

У шклоўскай калоніі палітвязням забаронена наведваць царкву і размаўляць па-беларуску

Навіна ад

У шклоўскай калоніі №17 палітычныя зняволеныя па неафіцыйнай забароне пазбаўлены магчымасці наведваць месцы, дзе збіраюцца іншыя асуджаныя. Пра гэта распавёў былы палітвязень.

Былы палітвязень і журналіст Яўген Меркіс знаходзіўся  ў шклоўскай калоніі №17 з верасня 2023 года па верасень 2025 года, і быў прымусова вывезены ў Літву. Як ён распавёў Праваабарончаму цэнтру “Вясна”, усім вязням з прафілактычным улікам №10, гэта значыць палітычным, было забаронена наведваць царкву, бібліятэку, спортзал і стадыён.

Забароны не былі афіцыйна зафіксаваныя, але дзейнічалі пастаянна. Адміністрацыя, па словах Меркіса, баялася кантактаў паміж палітвязнямі і іншымі зняволенымі. Вольны час яны маглі праводзіць толькі ў межах свайго атрада. Кнігі чыталі ўпотай, калі хтосьці з «белых» (звычайных вязняў) пакідаў іх у бараку.

Палітвязні былі пазбаўленыя спатканняў, а любое парушэнне, нават незашпілены гузік, магло прывесці да ШІЗА. Паводле Меркіса, асноўны прынцып жыцця ў калоніі: «зэк мусіць пакутваць і ўвесь час быць занятым». Вязні праводзілі на праверках некалькі гадзін штодня, займаліся бессэнсоўнымі працамі, напрыклад, «сеялі пясок».

Ежа ў калоніі была паўтаральнай: бульба, кашы, рыбныя катлеты з косткамі. Садавіна і малочныя прадукты адсутнічалі. Палітвязням дазвалялі траціць у краме толькі дзве базавыя велічыні на месяц.

Паводле былога зняволенага, у калоніі дзейнічае пастаянны псіхалагічны ціск: абразы, правакацыі, забарона размаўляць па-беларуску. Беларуская мова ўспрымаецца як праява грамадзянскай пазіцыі і можа прывесці да пакарання.

Меркіс правёў у штрафным ізалятары 16 сутак, з якіх 13 – у поўнай ізаляцыі. Пры гэтым у холадзе, без матраца і магчымасці адпачыць. Некаторыя вязні, па яго словах, «ледзь не вар’яцелі ад адзіноты».

Пасля вызвалення Яўген адзначае, што многія былыя палітвязні ў Беларусі сутыкаюцца з «посттурэмным ціскам»: цяжкасці з працаўладкаваннем, кантроль і праверкі. Сам ён прызнаецца, што «вучыцца нанова жыць і пазнаваць сябе».

«Ты змяняешся настолькі, што, калі выходзіш на волю, ужо не ведаеш, кім быў раней», – кажа Меркіс.

Даведка: Гомельскага журналіста Яўгена Меркіса затрымалі восенню 2022 года за яго прафесійную дзейнасць. Яўген зняў відэа для “Белсат” і напісаў некалькі артыкулаў для рэгіянальнага партала “Флагшток”. Абодва медыя беларускія ўлады прызналі “экстрэмісцкімі фармаваннямі”. Палітвязня асудзілі на чатыры гады калоніі ўзмоцненага рэжыму па “экстрэмісцкіх” артыкулах.

Фотаздымак: ПЦ “Вясна”

У Магілёве школьнікаў вучылі разганяць пратэсты

Навіна ад

У Магілёўскім інстытуце МУС прайшлі заняткі, дзе навучэнцаў СШ №15 апраналі ў амуніцыю АМАПу, прызначаную для разгону масавых акцый.

Як паведамляецца на сайце інстытута, гэта былі заняткі па тэме “Асноўныя паняцці асабістай бяспекі” для т. зв. Прававой групы з вышэйзгаданай школы. Падчас “практычнай часткі” школьнікі апраналіся ў шлемы, бронекамізэлькі, бралі ў рукі шчыты і дубінкі – ўсё тое, што звычайна выкарыстоўваюцца пры разгоне пратэстаў. Навучанне адбывалася пад кіраўніцтвам старэйшага выкладчыка кафедры службова-прыкладной падрыхтоўкі, падпалкоўніка міліцыі Леаніда Яўсеева.Пры гэтым варта адзначыць, што адбывалася такое навучанне пад час восеньскіх канікул.

Фотаздымак: Магілёўскі інстытут МУС

У Магілёве маці збівала свайго дзіцёнка-груднічка да сінякоў

Навіна ад

Факт збіцця немаўляці ў Магілёве выявіла медыкі, а за імі пракуратура. Міліцыя ж не ўбачыла праблем у сям’і.

У Магілёўскай вобласці пракуратура праверыла працу служб, якія адказваюць за абарону дзяцей у сацыяльна небяспечных сем’ях. Аказалася, што многія структуры выконвалі свае абавязкі фармальна.

Так, у Магілёве, нягледзячы на паведамленне аб знаходжанні груднога дзіця ў неспрыяльнай сямейнай абстаноўцы, міліцыя не ўбачыла ніякіх праблем. Аднак праз непрацяглы час пры абследаванні немаўляці ў медыцынскай установе ў яго знайшлі шматлікія цялесныя пашкоджанні рознай даўнасці. Як аказалася, іх нанесла маці.

Па загадзе пракурора Магілёва малое адабрана і змешчана на дзяржаўнае забеспячэнне. А ў дачыненні да жанчыны ўзбуджана крымінальная справа за наўмыснае прычыненне менш цяжкага цялеснага пашкоджання.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

Пасля 25 гадоў у Германіі расіяне пераехалі ў Магілёў і пазногці ў іх адразу сталі крапчэй

Навіна ад

Пераезд сям’і з Германіі ў Магілёў адразу стаў нагодай для беларускіх прапагандыстаў асудзіць гнілы Захад і праславіць беларускую “стабільнасць”.

Гісторыя выглядае так: у 2000 годзе сям’я інжынераў Паспелавых з Омска пераехала на сталае месца жыхарства ў Германію і пражыла там чвэрць стагоддзя. Цяпер Паспелавы зноў вырашылі змяніць прапіску і пераехалі ў Магілёў.

Прычыны, з-за якіх было прынята такое рашэнне:

  • Паспелавы так і не сталі “сваімі” ў чужой краіне;
  • медыцынскае абслугоўванне: у Германіі бясплатны агляд давялося б чакаць месяцамі, у Беларусі – прайшлі за тыдзень;
  • высокая якасць прадуктаў: за тры месяцы беларускай дыеты пазногці сталі мацнейшымі;
  • хваляваліся за сваяка, які ваяваў у Чырвонай Арміі, трапіў у нямецкі палон і памёр у канцлагеры;
  • адмова аўстрыйскіх (не нямецкіх) уладаў у просьбе ўсталяваць фотаздымак сваяка на брацкай магіле: “сям’і адказалі катэгарычна і нават цынічна”.

Байкамі пра моцныя пазногці, перавагу беларускай медыцыны над нямецкай і высокую якасць беларускай прадукцыі ўжо нікога не здзівіш: яны прапісаны ў падлізлівай песні “Бацька”, разам з віламі і яжовымі рукавіцами.

А вось гісторыя з канцлагерам – іншы каленкор. Менавіта аўстрыйскія ўлады збераглі памяць пра сваяка Паспелавых, а ўсталяванне фотаздымка на брацкай магіле  гэта толькі жаданне, якое ідзе ўразрэз з аўстрыйскім разуменнем парадку на мемарыяльных комплексах. Незразумела таксама, ці ёсць на той магіле фотаздымкі іншых пахаваных.

Пасля гэтага ў Паспелавых узнік цэлы шквал прэтэнзій да Германіі, якая іх прыняла. Яны раптам зразумелі, што:

  • вайна не скончылася;
  • на Захадзе ствараюць грамадства спажыўцоў;
  • Германія стала актыўна прымаць мігрантаў пасля падзей ва Украіне;
  • прыезджыя (такія самыя, як яны)  лічаць сябе поўнапраўнымі гаспадарамі;
  • яны жылі ў пастаянным страху за сябе і сваіх блізкіх;
  • у Беларусі на вуліцах бяспечна, усё пад кантролем.

Зразумела, уся гэтая гісторыя старанна адрэдагаваная беларускімі ідэолагамі – і выразна бачная іх тапорная работа. 

Сапраўдную прычыну пераезду Паспелавых мы не даведаемся. 

Застаецца толькі статыстыка: з Германіі з’ехала адна сям’я, а жывуць там тысячы беларускіх сем’яў. Яшчэ дзясяткі тысяч мараць з’ехаць туды, нягледзячы на тое, што іх пазногці могуць згубіць беларускую трываласць.

Фота: “Беларусь Сегодня”.

Магілёўцаў рыхтуюць да магчымасці будаўніцтва АЭС у нашай вобласці

Навіна ад

Кілаваты выгоды – чыноўнікі інтэнсіўна рыхтуюць грамадскую думку да будаўніцтва другой АЭС на тэрыторыі Магілёўшчыны.

Напярэдадні “святкаванняў” з нагоды пяцігоддзя запуску першага энергаблока БелАЭС чыноўнікі рыхтуюць грамадскую думку да таго, што другая АЭС будзе пабудавана на тэрыторыі Магілёўскай вобласці – аднаго з рэгіёнаў краіны, што найбольш пацярпеў ад аварыі на Чарнобыльскай АЭС.

У ход ідуць усе прапагандысцкія вынаходніцтвы. Ад таго, што “электрычныя” дамы ў мікрараёне Саломенка не залежаць ад сезонных адключэнняў гарачай вады, да таго, што Беларусь займае лідарскія пазіцыі на прасторах СНД па колькасці электрамабіляў.

Пры гэтым позіркі ідэолагаў скіраваныя на ўсход Беларусі.

Высветлілася нават, што “будаўніцтва Беларускай атамнай электрастанцыі за 18 кіламетраў ад Астраўца многія мясцовыя жыхары параўноўваюць з выйгрышам у латарэю”.

Ці патрэбны такі выйгрыш у такую сумнеўную латарэю Магілёўскай вобласці, якая ўжо накаштавалася “выгад” Чарнобыля?

Аналітык БІСІ Аляксей Аўдонін б’е аргументамі напавал і сцвярджае, што патрэбны. Бо “электрычнасць ляжыць у аснове вытворчасці розных тавараў, якія павінны быць канкурэнтаздольнымі”.

Аўдоніна зразумець можна. Ён нядаўна стаў галоўным асветнікам таварыства “Веды” і, калі спатрэбіцца падтрымаць фантасмагорыі Лукашэнкі, здолее прыплесці і закон Ома, і вежу Тэслы ў Уорденкліфе.

Аднак, жыццё паказвае, што пасля запуску Астравецкай АЭС:

  • электраэнергія ў Беларусі не стала таннейшай для людзей;
  • тавары не сталі больш канкурэнтаздольнымі, а прадпрыемствы – менш стратнымі;
  • выдаткі на вытворчасць не зменшыліся.

І галоўнае. Ці варта даваць малпе другую гранату? Судзячы па выказванні губернатара Магілёўшчыны Анатоля Ісачанкі пра майнінг і “дота-цэнтры” ў кожным доме – далёка не варта.

Фота іллюстратыўнага характара з адкрытых крыніц.

В Осиповичах проанализировали феномен нищенства

Навіна ад

Оказалось, сами осиповчане живут зажиточно, а нищие съезжаются сюда из других районов Могилевщины.

Рассуждать о нищенстве в стране, где процветание объявлено состоявшимся фактом – занятие опасное. Осиповичские исследователи этой проблемы старались, как могли, постоянно сдвигая ракурс внимания в сторону религии, помощи бомжам, оказываемой различными службами и черной неблагодарности от асоциальной прослойки населения.

Был даже проведен опрос среди подписчиков телеграм-канала газеты о том, как поступают осиповчане, когда у них просят милостыню. 

Исследование показало, что: 

  • 39 процентов респондентов опускают глаза и проходят мимо;
  • 38 процентов ищут мелочь в карманах;
  • 15 процентов вступают в диалог и пытаются выяснить, на что человек собирает деньги;
  • 4 процента оказывают другую помощь.

Все бы ничего, но любые социологические исследования в стране, где власти страшно опасаются общественного мнения, чреваты  последствиями. 

Вот и осиповичским журналистам проскочить между капельками дождя не удалось. Чтобы сгладить углы, пришлось подчеркнуть, что  “к счастью, бездомные на улицах нашего города наблюдаются нечасто, и все они, как правило, из других районов”. 

Ситуация стала комической. Получилось что нищета плодится в других регионах Могилевщины, а в благополучные Осиповичи нищие съезжаются в надежде на то, что зажиточное осиповчане подадут больше, чем жмоты из Быхова, жадины из Чаус и могилевские скупердяи.

Фото иллюстративного характера из открытых источников.

Стало известно об 11 погибших российских наемниках с Могилевщины

Навіна ад

Не менее 11 жителей Могилевской области, воевавших против Украины, были ликвидированы за последнее время. Об этом стало известно на этой неделе.

Как сообщает с понедельника, 27 октября 2025 года, украинский телеграм-канал “Не жди меня из Украины”, стало известно, что погибли:

1. Боганев Владимир Андреевич

07.05.2001 г.р. Могилев, 102-й мотострелковый полк

2. Тужиков Василий Николаевич

27.04.1998 г.р. Могилев

3. Шарахов Сергей Андреевич

21.05.1991 г.р. Бобруйск

4. Бурак Александр Васильевич

12.09.1973 г.р. Бобруйск

5. Данилов Василий Геннадьевич

21.05.1992 г.р. Белыничи

6. Демин Александр Владимирович

05.12.1983 г.р. Костюковичи

7. Димов Илья Витальевич

15.08.1995 г.р. Бобруйск

8. Головачев Сергей Михайлович

30.12.1972 г.р. Горки

9. Грицкевич Денис Николаевич

31.10.1987 г.р. Могилев

10. Ермалинский Александр Владимирович

02.05.1985 г.р. Бобруйск

11. Карпенко Роман Петрович

22.03.2005 г.р. Белыничи 7-я отдельная гвардейская мотострелковая бригада.

Эти люди за немалые деньги пошли служить в армию страны-агрессора с целью уничтожения Украины, но нашли свою смерть на ее земле.

Фотоснимок: mnews.world

Клічаў мае шанец атрымаць першую беларускамоўную карту Беларусі

Навіна ад

Беларуская ініцыятыва Maldzis, што дзейнічае ў замежжы, паабяцала перадаць у будучым Клічаўскаму краязнаўчаму музею карту Беларусі, створаную Аркадзем Смолічам. 

Ініцыятыва паведаміла, што яна выкупіла першую беларускамоўную карту Беларусі. Паводле інфармацыі з карты, яна была дазволеная вайсковай цэнзурай Польшчы 27 верасня 1919 года і надрукаваная ў майстэрні “N. Mac i syn” у Вільні.

Карту стварыў Аркадзь Смоліч – географ, дзеяч беларускага нацыянальна-адраджэнскага руху ХХ стагоддзя. Нарадзіўся ў 1891 годзе ў вёсцы Бацэвічы, якая цяпер у межах Клічаўскага раёна. Ахвяра сталінскіх рэпрэсій.

“Гэтая карта ўнікальная тым, што на ёй адлюстраваная ўся тагачасная тэрыторыя пражывання беларусаў. Перад намі паўстае краіна, якая тэрытарыяльна пераўзыходзіць большасць еўрапейскіх дзяржаў, хоць па факце яна такой і не паўстала” – кажа Павел Мацукевіч, кіраўнік ініцыятывы Maldzis.

Да асаблівасцяў карты належыць і тое, што яна перадае спрадвечна беларускія назвы ў напісанні геаграфічных аб’ектаў: Вільня, Менск, Горадня ў выпадку гарадоў, а таксама Нямеччына і Маскоўшчына ў выпадку краін.

Карта Смоліча была набытая ў Польшчы ў прыватнага калекцыянера на сродкі беларускіх ахвярадаўцаў: Дар’і Сліж і Іллі М. Да вяртання карты на радзіму, а менавіта ў Клічаўскі краязнаўчы музей у якасці грамадскага падарунка, яна будзе выстаўляцца за мяжой.

“За савецкім часам мапа Смоліча была забароненая, бо паказвала Беларусь як незалежную дзяржаву. Яна захавалася ў некалькіх асобніках і нам пашчасціла набыць адзін з іх. Мы радыя, што разам з партнёрамі даем магчымасць кожнаму чалавеку набыць копію і такім чынам вярнуць мапу да жыцця” – кажа Рыгор Астапеня, апякун ініцыятывы Maldzis.

Фотаздымак: maldzis.world

Матусевич посетил быховский консервный завод, который 16 лет ждал инвестора

Навіна ад

Заместитель главы администрации Лукашенко уже посещал быховский консервный завод раньше, и тогда у Дмитрия Матусевича “не было уверенности”.

Заместитель главы администрации Лукашенко Дмитрий Матусевич приехал на ООО “Быховский консервный завод”, передал от него “добро” на дальнейшее процветание производства и парочку добрых напутствий от себя.

Показательно, что Матусевич вспомнил о своем посещении завода восемь лет назад, то есть в 2017 году и тогда “все понимали, вроде как есть производство, но уверенности нет, оборотных средств не было”.

Да и откуда им было взяться? Тогда предприятием вплотную занимался Сергей Громыко – бывший директор ООО “Газосиликат” из Могилева, неизвестно как попавший в директора консервного завода. 

Он потом долго ездил в Быхов на суды, связанные с “поставками” березового сока в Африку. 

А через пять лет после визита Матусевича антикризисного управляющего  ОАО “Быховского консервный-овощесушильный завод” Александра Морозова приговорили к 7,5 годам заключения в ИТК усиленного режима. Оказывается оборотные средства, по крайней мере, на бесцельные командировки Морозова в страны дальнего зарубежья, были.

Что касается радости Матусевича из-за прихода на завод частного инвестора, то она тоже запоздалая – на целых шестнадцать лет, которые были потрачены ставленниками Лукашенко на разворовывание предприятия. 

Еще в 2009 году, во время приезда на завод премьера Сергея Сидорского о необходимости прихода на предприятие частного инвестора заговорил директор предприятия Олег Лачев. Тогда за эти речи его сняли с должности.

Но вот “трудные времена” остались позади и Дмитрий Матусевич хвалит частника за то, что тот вложил в доведенное до ручки предприятие 35 миллионов рублей. 

Более того, глава администрации видит в этом мудрость Лукашенко.

На самом деле речь идет совсем не о мудрости, а об изворотливости последнего и его приспешников, которые в пиковой ситуации включают заднюю и выдают чужие успехи за свою прозорливость.

Между тем, фокусы с раздачей быховских предприятий на разграбление “крепким хозяйственникам” из Могилева еще не закончились. Один из подельников Морозова, которому удалось избежать ответственности, теперь занимается поставками молочной продукции в Россию, а его отец Валерий Хурсан назначен директором быховского филиала “Бабушкиной крынки”. 

Во время процветания Морозова Хурсан состоял в руководстве могилевского винзавода и через сына торговал вином в фирменном магазине быховского консервного завода. Само собой, без накладных и прочей бюрократической волокиты.

И вот пока Дмитрий Матусевич знакомится с “производственными процессами” на консервным заводе, похоже, на молочном предприятии следует ждать процессов уголовных.

Фото: БелТА.