За першы квартал 2026 года найбольшую колькасць кватэр набылі ў Гродне (810 здзелак), а менш, чым у іншых гарадах – у Магілёве (316 здзелак).
Пры гэтым у Магілёве, як і ў іншых абласных цэнтрах, колькасць здзелак у адносінах да IV квартала 2025 года скарацілася. Толькі ў Гродне гэтая колькасць павялічылася на 15%, паведамляе прэс-служба Нацыянальнага кадастравага агенцтва.
Сярэдняя цана здзелак па выніках І квартала 2026 года да IV квартала 2025 года павялічылася ва ўсіх абласных цэнтрах: ад 50 долараў ЗША за 1 кв. м у Брэсце і Магілёве да 90 долараў ЗША за 1 кв. м у Гродне.
Пакупнікі ў Магілёве часцей цікавяцца адна- і двухпакаёвымі кватэрамі.
Тры гады зняволення прысудзіў суд у Мінску ўраджэнцы Бабруйска Вользе Буланавай за нібыта садзейнічанне экстрэмісцкай дзейнасці.
43-гадовая жанчына раней працавала аператарам ПЭВМ на Бабруйскай абутковай фабрыцы. Потым змяніла сваю прафесійную дзейнасць, прайшоўшы ў 2018-2019 гадах навучанне ў IT Academy і атрымала прафесію UI/UX-дызайнеркі. Пасля знайшла працу ў IT.
Калі меркаваць па яе сацсетках, да самага свайго затрымання Вольга Буланава жыла ў Вільні. У яе ёсць муж і дзіця. Пры гэтым час ад часу жанчына ездзіла ў Беларусь, дзе яе і арыштавалі ў траўні 2025 года.
У студзені 2026 года Мінскі гарадскі суд прысудзіў ёй тры гады калоніі. Мяркуецца, што асуджэнне звязанае са справай “Беларускага Гаюна” – маніторынгавага тэлеграм-каналу, куды простыя грамадзяне паведамлялі аб перасоўванні па Беларусі расійскай вайсковай тэхнікі.
У сакавіку 2026 года праваабарончая супольнасць Беларусі прызнала Вольгу палітычнай зняволенай.
25 красавіка 2026 года яна была ўнесена ў пералік грамадзян, якія нібыта маюць дачыненне да экстрэмісцкай дзейнасці.
На тры гады колоніі асуджаны трое віцяблян, якія падманам выманілі ў састарэлага магілёўца больш за 47 тыс. рублёў.
На лаўцы падсудных ў Кастрычніцкім судзе Магілёва апынуліся трое маладых віцяблян. На момант здзяйснення злачынства дваім з іх было па 25 гадоў, а трэцяму – 19. Паводле суда, яны званілі грамадзянам і казалі, что персанальныя даныя тых выкарыстоўваюцца ў супрацьпраўных мэтах. Пры гэтым махляры пад прыдуманымі імёнамі і прозвішчамі прадстаўляліся супрацоўнікамі праваахоўных органаў або іншых дзяржаўных устаноў, і пераконвалі сваіх ахвяр перадаць ім усе грашовыя сродкі для таго, каб пазбегнуць крымінальнай адказнасці.
У студзені бягучага года ахвярай махляроў стаў 65-гадовы магілёвец. Спачатку адзін з махляроў прапанаваў яму бясплатна паставіць лічыльнікі. Пагадзіўшыся на прапанову, мужчына паведаміў яму код з СМС з банка і кодавое слова. Наступны махляр, які пазваніў магілёўцу, паведаміў, што яго даныя нібыта выкарыстаны ў супрацьпраўных мэтах, а каб не быць прыцягнутым да крымінальнай адказнасці трэба перадаць праз кур’ера ўсё грашовыя сродкі – агулам атрымалася 47 тыс. рублёў. Усё так і было зроблена. Пры гэтым самі ўдзельнікі схемы дзейнічалі паводле ўказанняў нейкіх іншых удзельнікаў злачыннай группы, камунікуючы з імі ў мэсэнджары.
На судзе ўсе трое сваю віну прызналі, і былі асуджаны кожны на тры гады зняволення ў калоніі ўзмоцненага рэжыму і штрафам у 4,5 тыс. рублёў. Прысуд у законную сілу пакуль не ўступіў.
Пракуратура Чэрыкаўскага раёна выявіла парушэнні пры правядзенні дзяржаўных закупак у адной з устаноў.
Пасля ўмяшання пракуратуры ў Чэрыкаўскім раёне незаконныя працэдуры на 430 тысяч рублёў адмянілі, а ў адну з закупак унеслі змены.
Падчас маніторынгу адной з устаноў чэрыкаўскія пракуроры ўстанавілі, што: адказны работнік няправільна выбраў працэдуру закупкі;
у двух выпадках замест электронных аўкцыёнаў кантрагентаў выбіралі праз запыт цэнавых прапаноў;
у конкурснай дакументацыі не былі пазначаны дадатковыя патрабаванні да ўдзельнікаў;
з-за гэтага да закупак маглі дапусціць пастаўшчыкоў, якія не адпавядаюць заканадаўству;
у дакументах не прапісалі парадак фарміравання цаны прапановы; не пазначылі валюту, у якой павінна быць выражана цана;
не былі адлюстраваны звесткі пра валюту і, пры неабходнасці, абменны курс для ацэнкі і параўнання прапаноў.
Па выніках праверкі пракурор Чэрыкаўскага раёна вынес кіраўніку ўстановы два прадпісанні. Яны выкананы ў поўным аб’ёме.
Акрамя таго, у дачыненні да работніка, які дапусціў парушэнні пры дзяржаўных закупках, распачаты адміністрацыйны працэс.
А цяпер падумаем пра тое, што гэта за «адказны» работнік, якому прадпрыемства даверыла расходаваць бюджэт? Сем парушэнняў працэсу закупкі наводзяць на думку пра тое, што гаворка ідзе або пра поўнага разгільдзяя, або пра персанажа з цалкам злачыннымі намерамі.
Жыхары Крычаўскага раёна ў першым квартале 2026 года сталі больш актыўна траціць грошы ў крамах.
Паводле даных Галоўнага статыстычнага ўпраўлення Магілёўскай вобласці, рознічны тавараабарот Крычаўскага раёна за студзень-сакавік склаў 55,9 мільёна рублёў. У супастаўных цэнах гэта на 4,6 працэнта больш, чым за такі ж перыяд мінулага года.
Асноўная частка продажаў прыйшлася на гандлёвыя арганізацыі. Яны рэалізавалі насельніцтву тавараў на 50,7 мільёна рублёў.
Больш за ўсё крычаўляне трацілі на прадукты. На харчовыя тавары прыйшлося 59,9 працэнта ад агульнага аб’ёму продажаў гандлёвых арганізацый, або 30,4 мільёна рублёў.
Нехарчовых тавараў за першы квартал было прададзена на 20,3 мільёна рублёў.
Рост рознічнага тавараабароту ў Крычаўскім раёне не варта аўтаматычна ўспрымаць як прыкмету рэзкага паляпшэння жыцця. Так, у першым квартале 2026 года жыхары купілі тавараў больш, чым годам раней. Аднак амаль 60 працэнтаў продажаў прыйшлося на прадукты харчавання, гэта значыць на абавязковыя штодзённыя выдаткі. Таму статыстыка хутчэй паказвае ўмеранае ажыўленне гандлю, чым прыкметны рост дабрабыту насельніцтва.
Раённая газета намалявала Касцюковіцкі раён як вітрыну паспяховага аднаўлення: магутная прамысловасць, новыя дамы, дагледжаныя вуліцы, моладзь, якая нібыта свядома выбірае малую радзіму, сельская гаспадарка, што ўпэўнена рухаецца наперад, і сацыяльная сфера, дзе ўсё робіцца для людзей.
Але калі абапірацца не на ўрачысты рэпартаж, а на факты, карціна атрымліваецца куды менш рэкламнай.
У ёй ёсць не толькі новыя кватэры і справаздачы пра вытворчасць цэменту, але і беспрацоўныя на грамадскіх работах, карупцыйныя гісторыі, экалагічныя праблемы, радыяцыйнае забруджванне, побытавая дэградацыя гарадскога асяроддзя і адчуванне, што «развіццё» падмяняецца касметыкай, лозунгамі і абавязковым лукашэнкаўскім аптымізмам. Разбіраемся.
Не «драйвер рэгіёна», а горад, які выглядае застылым у часе
Прапагандысты сцвярджаюць: Касцюковіцкі раён – «драйвер паўднёва-ўсходняга рэгіёна», месца, дзе мінулае пераадолена, а будучыня будуецца літаральна на вачах.
Лепш за ўсё адсутнасць любых драйвераў паказвае рубрыка раённай газеты «Учора і сёння», якая, па ідэі, павінна была дэманстраваць прагрэс. Але вынік атрымаўся супрацьлеглы: старыя і новыя фатаграфіі адрозніваюцца толькі колерам і паказваюць не столькі развіццё, колькі фіксуюць дзіўную нерухомасць гарадскога асяроддзя. Які ўжо там вялікі рывок…
Не «горад для моладзі», а раён, дзе людзей зноў і зноў вядуць на грамадскія работы
У артыкуле раённай газеты моладзь прадстаўлена як галоўны рухавік мясцовага развіцця. Маладыя спецыялісты атрымліваюць жыллё, працуюць, ствараюць сем’і, водзяць дзяцей у гурткі і бачаць будучыню менавіта ў Касцюковічах.
Але ў мясцовых юнакоў і дзяўчат перад вачыма зусім іншая карціна – людзі без устойлівай занятасці, «падуліковыя» грамадзяне і грамадскія работы.
Гэта дрэнна спалучаецца з вобразам раёна, дзе ва ўсіх ёсць дастойная праца і прывабныя перспектывы.
Але праблема не толькі ў «нежаданні касцюковічцаў працаваць», як гэта любяць падаваць афіцыйныя крыніцы, а ў шэрагу іншых фактараў:
нізкія заробкі;
абмежаваны выбар прафесій;
слабая прывабнасць вакансій;
адсутнасць рэальнай канкурэнцыі за работніка;
Частка моладзі сапраўды застаецца ў раёне, але не таму, што Касцюкоўшчына камфортная.
хтосьці звязаны мэтавым размеркаваннем;
хтосьці атрымаў арэнднае жыллё і залежыць ад працы;
хтосьці застаецца праз сям’ю;
хтосьці не мае рэсурсаў для пераезду;
хтосьці выбірае не паміж «Касцюковічамі і вялікім светам», а паміж малым горадам і нявызначанасцю.
А гэта ўжо зусім не рамантычны выбар на карысць малой радзімы, а простая безвыходнасць.
Не «эфектыўная эканоміка», а хабарніцтва і ашуканства
Раённая газета робіць акцэнт на прамысловасці і сельскай гаспадарцы. Галоўны сімвал поспеху – Беларускі цэментны завод, рэкордныя аб’ёмы вытворчасці, тэхніка, пасяўныя плошчы, новыя малочна-таварныя комплексы, трактары, угнаенні, кадры.
За фасадам жа бадзёрых гаспадарчых справаздач – міліцэйская зводка пра карупцыю і хабарніцтва, якая ніяк не ўпісваецца ў афіцыйны вобраз «эфектыўнага кіравання».
Напрыклад, як быць са скаргай работнікаў хлебазавода на тэмпературны рэжым у цэхах?
Гэта таксама ўзор эфектыўнага кіравання і стабільных працоўных месцаў?
Утульныя вуліцы і якасная медыцына з’яўляюцца пасля скаргаў і скандалаў
Утульныя вуліцы Касцюковіч – таксама міф. Парушальнікаў прыродаахоўнага заканадаўства даводзіцца адсочваць фотапасткамі, а разбірацца са зграяй агрэсіўных бяздомных сабак улады пачынаюць толькі пасля публікацый у сацсетках, гэта значыць пасля шырокага грамадскага рэзанансу.
Не варта забываць і пра «ўтульнасць» стаматалогіі ў Касцюковічах, якая выдае на ўвесь раён 12 талонаў у дзень.
Такім чынам, Касцюковіцкі раён – не казачны свет з набліжаным светлым будучым, а складаная, дэпрэсіўная тэрыторыя, дзе асобныя прыкметы развіцця суседнічаюць з беднасцю выбару, адміністрацыйным прымусам, сацыяльнымі праблемамі, экалагічнымі рызыкамі і цяжкай спадчынай Чарнобыля.
Разагрэць замёрзлыя пластыкавыя трубы газавай гарэлкай вырашыў жыхар Бабруйскага раёна. В выніку – ў хаце пажар, а мужчына – ў бальніцы.
У адной з вёсак Бабруйскага раёна звычайная бытавая праблема ледзь не скончылася трагедыяй. У доме 77-гадовай жанчыны замерзлі вадаправодныя трубы. Дачка гаспадыні паведаміла пра гэта брату, і той узяўся самастойна “ратаваць” сітуацыю.
58-гадовы мужчына вырашыў разагрэць ПВХ-трубы з дапамогай партатыўнай газавай гарэлкі. Каля дваццаці хвілін ён грэў камунікацыі ў праёме сцяны паміж кухняй і санвузлом. Аднак замест чаканага выніку з’явіўся дым, а затым і адкрытае полымя.
Дачка гаспадыні першай заўважыла пажар. Разам з братам яны паспелі вывесці маці на вуліцу і спрабавалі самастойна патушыць агонь, але ён хутка распаўсюджваўся. У выніку давялося выклікаць ратавальнікаў.
Супрацоўнікі МНС ліквідавалі ўзгаранне, аднак без наступстваў не абышлося: мужчыну шпіталізавалі з тэрмічнымі апёкамі пальцаў рук і цемянной вобласці галавы, а таксама прыкметамі апёкаў дыхальных шляхоў. Траўмы лёгкія, але запатрабавалі медыцынскай дапамогі.
Было выяўлена, што агонь развіваўся інтэнсіўна і нанёс значныя пашкоджанні дому. Найбольш пацярпелі кухня і санвузел, бо менавіта там праводзіліся “рамонтныя работы”. Частка канструкцый і маёмасці была знішчана.
Дадатковым фактарам рызыкі сталі матэрыялы ў доме: трубы былі ўцеплены мантажнай пенай, сцены абшыты кардонам і абклеены шпалерамі. Усе яны лёгка запальваюцца, асабліва пры тэмпературы полымя гарэлкі, якая можа дасягаць 1300–1500 градусаў Цэльсія.
Міжнародны дзень танцу (International Day of Dance, з 1982 года).
Устаноўлены па ініцыятыве камітэта танца Міжнароднага інстытута тэатра пры ЮНЕСКА ў дзень нараджэння французскага балетмайстра Жана Жоржа Навера (1727–1810), рэфарматара і тэарэтыка мастацтва танца, які ўвайшоў у гісторыю як “бацька сучаснага балета”, аўтара знакамітага тэарэтычнага сачынення “Лісты аб танцы і балетах”, у якім ён не толькі абагульніў назапашаны да таго часу досвед у вобласці харэаграфіі, але і з матэматычнай дакладнасцю і мастацкай вобразнасцю абгрунтаваў асноўныя прынцыпы харэаграфіі.
Па задуме заснавальнікаў, Міжнародны дзень танца закліканы аб’яднаць усе напрамкі танца, стаць падставай для ўшаноўвання гэтай формы мастацтва і яго здольнасці пераадольваць усе палітычныя, культурныя і этнічныя бар’еры, аб’ядноўваць людзей, дазваляючы размаўляць на агульнай мове – мове танца.
На выяве: Жан Жорж Навер
1386 год. Вялікі князь смаленскі Святаслаў, які падтрымаў выступленне Андрэя Полацкага супраць Ягайлы, быў разгромлены падчас Мсціслаўскай бітвы.
Ва ўмовах унутрыпалітычнай барацьбы ў ВКЛ вялікі князь смаленскі Святаслаў Іванавіч падтрымаў Андрэя Альгердавіча, спадзяючыся вярнуць страчаны раней Мсціслаў.
18 красавіка 1386 года ён аблажыў Мсціслаў, аднак узяць горада не здолеў. 29 красавіка падышло вялікалітоўскае войска на чале з Свідрыгайлам, Карыбутам, Лугвенам і Вітаўтам. Бітва адбылася на рацэ Віхры, вялікалітоўскае войска перамагло, Святаслаў загінуў у бітве.
1770 год. Брытанскі мараплавацель Джэймс Кук (1728–1779) упершыню высадзіўся ў Аўстраліі.
Ён падышоў да ўсходняга берага Аўстраліі. На беразе заліва, у водах якога спыніўся яго карабель «Індэвар», экспедыцыі атрымалася знайсці шмат невядомых раней відаў раслін, таму Кук назваў гэты заліў Батанічным. З Батанічнага заліва Кук накіраваўся на паўночны захад уздоўж усходняга ўзбярэжжа Аўстраліі.
Кук здзейсніў тры вандраванні ў Ціхім акіяне і стаў першым еўрапейцам, які даследаваў большую частку яго ўзбярэжжа, адкрыў Гаваі, шматлікія астравы, першым абыйшоў вакол Новай Зеландыі, даследаваў частку ўзбярэжжа Аляскі, склаў дакладныя марскія карты.
1921 год. Нарадзіўся Мікола Ермаловіч (1921–2000).
Беларускі гісторык, публіцыст, крытык і літаратуразнаўца, брат магілёўскага тэатральнага рэжысёра Валянціна Ермаловіча (1925–2004). Заснавальнік новай беларускай рамантычнай гістарыяграфіі.
Даказваў, што Літва ніколі не заваёўвала Беларусь, а ВКЛ з’яўлялася беларускай дзяржавай.
Альтэрнатыўнае бачанне гісторыі Беларусі выклікала раздражненне ўлады, пераслед КДБ.
Выдаваў рукапісны самвыдавецкі часопіс «Падснежнік» («Гутаркі», 1963–1976, каля 50 выпускаў) пад псеўданімам Сымон Беларус.
Аўтар кніг «Па слядах аднаго міфа», «Дарагое беларусам імя» (1970), «Старажытная Беларусь: Полацкі і Новагародскі перыяды», «Старажытная Беларусь: Віленскі перыяд», «Беларуская дзяржава Вялікае Княства Літоўскае».
Працы Ермаловіча ў значнай ступені паўплывалі на фармаванне сучаснай грамадскай думкі і гістарыяграфіі Беларусі.
У апошні дзень жыцця 5 сакавіка 2000 года амаль невідушчы 78-гадовы навуковец трапіў пад колы аўтамабіля ў Мінску. Кіроўца ўцёк з месца здарэння.
1924 год. Памёр Міхаіл Пліс (1858–1924).
Праваслаўны святар, грамадска-культурны дзеяч, педагог, давераная асоба патрыярха Ціхана, член Цэнтральнай беларускай рады Віленшчыны і Гродзеншчыны, Віленскага беларускага нацыянальнага камітэта, выкладач Закона Божага на беларускай мове, адзін з ініцыятараў стварэння ў Вільні Святатроіцкага беларускага праваслаўнага таварыства, сузаснавальнік Таварыства беларускай школы.
У міжваенны час выступаў за беларусізацыю праваслаўнай царквы ў Заходняй Беларусі.
Аўтар працы па гісторыі праваслаўнай царквы, якая захоўваецца ў аддзеле рукапісаў Цэнтральнай бібліятэкі Акадэміі навук Літвы.
1931 год. Памёр Яўхім Карскі (1860/1961–1931).
Беларускі філолаг-славіст. Заснавальнік беларускага навуковага мовазнаўства і літаратуразнаўства, этнограф, фалькларыст, палеограф, акадэмік Пецярбургскай АН, правадзейны член Інбелкульта, Чэшскай акадэміі навук.
Абараніў першую ў гісторыі дысертацыю па беларускім мовазнаўстве «Да гісторыі гукаў і форм беларускай гаворкі» (1893).
Працаваў прафесарам універсітэтаў Варшаўскага (загадчык кафедрай, дэкан гісторыка-філалагічнага факультэта, рэктар, 1905–1910), Растоўскага (1915–1916, былы Варшаўскі), Мінскага педінстытута.
Удзельнік беларускага нацыянальнага руху, ганаровы старшыня Першага ўсебеларускага з’езда, старшыні камісіі па адкрыцці БДУ.
Аўтар больш за 1000 прац, у тым ліку даследаванняў па гісторыі беларускай мовы, дыялекталогіі, фальклоры, этнаграфіі, гісторыі беларускай літаратуры, сямітомнай працы «Беларусы» – энцыклапедыі беларусазнаўства. Прарадзімай славян лічыў Палессе, даказваў, што беларусы – аўтахтоны на сваіх землях, склаў этнаграфічную карту Беларусі пачатку ХХ стагоддзя
На радзіме вучонага, на будынку сярэдняй школы ў в. Лаша працуе з 1964 года мемарыяльны музей, яго імя носіць Гродзенская абласная бібліятэка.
1936 год. Дзень нараджэння доктарскай каўбасы.
На маскоўскім мясакамбінаце імя А. Мікаяна створаны рэцэпт каўбасы “Доктарская”: свініна, гавядзіна, яйкі курыныя, сухое малако, арэх мускатны.
Гатунак каўбасы быў распрацаваны як дыетычны прадукт для тых савецкіх грамадзян “чыё здароўе было падарвана ў выніку Грамадзянскай вайны і царскага дэспатызму”.
Каўбаса гатунка “Доктарская” паважаецца многімі беларусамі і па сённяшні час.
1940 год. Нарадзіўся Уладзімір Ганчарык.
Беларускі грамадска-палітычны дзеяч.
Скончыў Беларускі інстытут народнай гаспадаркі. Кандыдат эканамічных навук.
Быў на партыйнай рабоце, займаў шэраг кіраўнічых пасад, у тым ліку другога сакратара Магілёўскага абкама КПБ, працаваў старшынёй Беларускага рэспубліканскага савета прафсаюзаў, Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1986–1990), Вярхоўнага Савета СССР (1989–1991), Вярхоўнага Савета Беларусі (1995–1996).
Адзіны кандыдат ад апазыцыі на прэзыдэнцкіх выбарах у 2001 годзе.
1967 год. Адбылася прэм’ера мастацкага фільма “Няўлоўныя мсціўцы”, у якой зняўся і ўраджэнец г. Рэчыцы Яфім Капелян (1912–1975).
Капелян – адзін з вядучых акцёраў Вялікага драматычнага тэатра ў Ленінградзе, Народны артыст СССР.
2002 год. Памёр Ігар Гермянчук (1961-2002).
Журналіст, грамадскі дзеяч, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 12 склікання, рэдактар газеты “Свабода”, заснавальнік часопісу “Кур’ер”.
Скончыў факультэт журналістыкі БДУ. Адзін з актыўных удзельнікаў незалежніцкага руху 1980-х гадоў. Удзельнічаў у маладзёжным грамадскім аб’яднанні «Беларуская Майстроўня» (1979–1984). Член БНФ «Адраджэньне».
У 29-гадовым узросце стаў адным з самых маладых дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР. 11 красавіка 1995 года разам з іншымі дэпутатамі ад Апазіцыі БНФ абвясціў галадоўку пратэсту супраць ініцыяванага А. Лукашэнкам рэферэндуму пра дзяржаўную мову і сімволіку.
У 30-гадовым узросце ўзначаліў газету «Свабода», якая пры ім зрабілася найбуйнейшым і самым папулярным апазіцыйным выданнем краіны. За вострыя публікацыі пракуратура чатыры разы заводзіла на яго крымінальныя справы.
Пад канец 1997 года газета «Свабода» была забароненая, але ўжо ў студзені 1998 года Гермянчук здолеў адрадзіць яе пад назвай «Навіны».
Шклоўскае УКП “Жылкамгас” прадастаўляе гараджанам саджанцы, каб яны сваімі рукамі ўпрыгожылі двары.
Туі, зямлю і ваду гатовы прадаставіць шклоўскія камунальнікі ў межах акцыі “Утульнасць сваімі рукамі” жыхарам шматкватэрных дамоў, каб тыя высадзілі іх у сваіх дварах. Для гэтага людзям трэба звярнуцца ў “Жылкамгас” са сваімі прапановамі і адрасам, дзе плануецца высадзіць дрэвы.
“Ад вас толькі добры настрой і жаданне зрабіць свой дом лепей і прыгажэй” – гавораць арганізатары акцыі.
Рыбная гаспадарка “Волма” засяліла ў Чыгірынскае водасховішча, што на Быхаўшчыне і Кіраўшчыне, каля дзявяці тон рыбы розных гатункаў.
Вадаём папоўнілася таўсталобікам (двухгодак) агульнай вагой 4200 кг у колькасці 14 тыс.асобнікаў, сомам (трохгодак) – агульная вага – 500 кг, колькасць – 0,334 тыс. асобнікаў, а таксама белым амурам (двухгодак) – агульная вага – 4200 кг, колькасць – 14 тыс. асобнікаў. Пра гэта паведамляе Беларускае таварыства паляўнічых і рыбаловаў.
Такое зарыбленне праводзяцца на аснове біялагічнага абгрунтавання, якое распрацоўваецца ў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. У абгрунтаванні прапісана, якія віды рыб і ў якіх колькасцях можна ўсяляць з улікам кармавых магчымасцяў вадаёма. З дапамогай спланаванага зарыблення атрымоўваецца не толькі павысіць прадуктыўнасць водасховішча, але і правесці яго біялагічную меліярацыю, дамагчыся паляпшэння якаснага складу ўловаў, аднавіць колькасць пэўных відаў рыб, сцвярджаюць у таварыстве.
Фотаздымак: Беларускае таварыства паляўнічых і рыбаловаў
