Работнік “Магатэкса” паскардзіўся на холад на працы. Прафсаюз пагадзіўся з праблемай, але прызнаў яе не крытычнай.
З праверкай па скарзе на холад, пры якім немагчыма нармальна працаваць, на ААТ “Магатэкс” прыехаў тэхнічны інспектар працы прафсаюза работнікаў галін прамысловасці “Белпрафмаш” Сяргей Індзюхін.
Пахадзіўшы па цэхах і паглядзеўшы на тэрмометры, ён заявіў, што “сітуацыя ў цэлым не носіць крытычнага характару, аднак ёсць лакальныя кропкі холада, якія патрабуюць адраснай увагі”.
Не крытычнай, па меркаванні інспектара, ёсць сярэдняя тэмпература па прадпрыемству ад 16 да 18,6 градусаў цяпла. Гэта значыць, што ў якім-небудзь цеплапункце альбо кабінеце гендырэктара больш за 20, а ў цэхах сапраўды “холад сабачы”. Пры чым інспектар прызнае, што ў асобных зонах тэмпература ўвогуле каля 13 градусаў. Згодна санітарным нормам для гэтай вытворчасці, аптымальнай там з’яўляецца тэмпература каля 19 градусаў.
“Плюс-мінус невялікая разбежка ў дадзеных умовах цярпіма” – лічыць інспектар, які сам працуе ў цёплым кабінеце. Ён выказаў даволі дзіўнае сцвярджэнне, што “працэс паляпшэнняў ўжо запушчаны”, бо супрацоўнікі ў больш прахалодных зонах забяспечаны уцепленай спецвопраткай. Ці параіў інспектар закупіць для работнікаў, якія мёрзнуць на “Магатэксе”, цуда-курткі з падагрэвам, што цяпер выпускаюцца на бабруйскай фабрыцы “Славянка” – не паведамляецца.
Відаць, выключна, каб не злаваць кіраўніцтва “Магатэкса”, якое дапусціла такі холад у цэхах, інспектар “замест прадпісанняў засяродзіўся на практычных рэкамендацыях, накіраваных на павышэнне энергаэфектыўнасці без маштабных выдаткаў”. Гэта значыць, як вялікі спецыяліст па ўцяпленні, ён параіў заткнуць шчыліны і пачысціць цеплаабменнікі ад пылу. Да яго на “Магатэксе” такія рэкамендацыі, відаць, даць не мог ніхто.
У адказ на такія лагодныя паводзіны “змагара за працоўныя правы” кіраўніцтва прадпрыемства паведаміла, што калі-небудзь яно закупіць нейкае новае абсталяванне і прыме меры па лакальным уцяпленні.
Міжнародны дзень бармэна (International bartender day, з 1951 года).
Устаноўлены ў дзень утварэння Міжнароднай асацыяцыі бармэнаў і ў дзень Святога Аманда – апякуна вінаробаў, півавараў.
У ЗША ў час «залатой ліхарадкі» ўладальнікі крамаў увялі моду на продаж разліўных спіртных напояў. Аматараў выпіўкі аказалася так шмат, што гаспадарам гандлёвых кропак прыйшлося наняць яшчэ аднаго чалавека, спецыяльна для продажу спіртнога. І выдзеліць яму асобнае месца з бар’ерам.
Бармэн – «чалавек за стойкай» – майстар прыгатавання дзіўных напояў для падняцця настрою. Ён трошачкі чараўнік, трошачкі артыст і трошачкі псіхолаг.
І ад бармэна, часта, залежыць поспех установы. І самае галоўнае ў гэтай справе – здолець адгадаць жаданне, адчуць густы кліента, а для гэтага трэба быць не проста камунікабельным і прыемным у зносінах, але і валодаць якасцямі сапраўднага псіхолага. Бо часта кліентам патрэбна не толькі выпіўка, але і спачуванне, разуменне і ўменне слухаць.
У працы бармэна існуе тры асноўныя стылі: класічны, флейрынг (фрыстайл) і спідміксінг.
Класічны стыль запатрабаваны ў дарагіх элітных установах, галоўнае ў ім стрыманасць.
Фрыстайл – стыль, які прадугледжвае свабодныя дзеянні бармэна за стойкай, нешта сярэдняе паміж тэатральным шоў і звычайнай працай бармэна. Тут выкарыстоўваецца і жангліраванне ёмістасцямі, і піратэхнічныя эфекты.
Спідміксінг – гэта стыль, які прадугледжвае хуткае змешванне напояў пры абавязковым выкананні рэцэптур кактэйляў.
У Беларусі бармэны з’явіліся ў 1965 гоздзе, калі пачалі масава прыяжджаць замежныя турысты.
Дзень без мабільніка
Сусветны дзень без мабільнага тэлефона, які штогод адзначаецца 6 лютага – гэта не заклік адмовіцца ад тэхналогій, а нагода задумацца аб межах іх уплыву на наша жыццё.
1191 год. Папа Рымскі Клімент ІІІ зацвердзіў статут Тэўтонскага ордэна.
Ордэн тэўтонскіх рыцараў шпіталя святой Марыі ў Іерусаліме, Нямецкі, Прускі – духоўна-рыцарскі ордэн у Акры, які складаўся толькі з немцаў.
У 1226 годзе ордэн захапіў частку Мазовіі, як плацдарм ва Усходняй Еўропе і ў наступныя стагоддзі ўсталяваў кантроль над усім балтыйскім узбярэжжам, меў сталіцу ў горадзе Марыенбург (Мальбарк).
Магутнасць Ордэна зломлена ў Грунвальдскай бітве 1410 года. Па Таруньскім міры 1466 года ордэн прызнаў сябе васалам Польшчы.
Ордэн адноўлены ў Аўстрыі ў 1834 годзе ў якасці каталіцкага шляхецкага саюза. Пасля 1918 года існуе толькі святарская галіна ордэна з рэзідэнцыяй у Вене. Таксама Тэўтонскі ордэн працягвае існаваць у межах пратэстантызму ў Утрэхце.
1800 год. Нарадзіўся Ігнат Кулакоўскі.
Беларускі дзяржаўны дзеяч, педагог, паэт, перакладчык. Прадзед Людвікі Сівіцкай (Зоські Верас).
Працаваў суддзёй, наглядальнікам, апекуном вучэльняў, бібліятэк Гродзенскай губерні, дырэктарам Беластоцкай гімназіі, членам Савета беластоцкага Інстытута шляхетных дзяўчат.
Член Гродзенскага губернскага статыстычнага камітэта, Віленскай археалагічнай камісіі, Лонданскага геаграфічнага таварыства, Таварыства даследнікаў старажытнасцей у Капенгагене.
Ведаў лацінскую, санскрыт, французскую, італьянскую, іспанскую, рускую, чэшскую, нямецкую і шведскую мовы, з якіх рабіў пераклады.
Увайшоў у гісторыю найперш дзякуючы сваёй вялікай «Запісцы…» (1834) у Міністэрства народнай асветы, у якой патрабаваў увядзення выкладання «гісторыі краю, славянскай мовы і літаратуры», вывучэння «народных гаворак» у школах краю і стварэння адмысловых падручнікаў для беларускага юнацтва. На думку Кулакоўскага, гэтыя падручнікі павінны знаёміць вучняў з уласнай гісторыяй беларусаў.
Збіраў гістарычныя матэрыялы, прадметы нацыянальнай даўніны, склаў «Кароткае гістарычнае апісанне г. Гродна», «Статыстычнае апісанне гарадоў Гродзенскай губерні». Аўтар вершаў.
Памёр у 1870 годзе.
1887 год. Нарадзіўся Уладзіслаў Талочка.
Беларускі рэлігійны і культурна-асветны дзеяч, культуролаг, гісторык, літаратурны крытык.
Служыў святаром у Вільні, адзін з ініцыятараў і арганізатараў Віленскага камітэта дапамогі пацярпелым ад вайны, беларускага дзіцячага прытулку «Золак», член беларускай «Хрысціянскай дэмакратычнай злучнасці», актыўны ўдзельнік беларускіх ініцыятыў.
За сваю дзейнасць з 1920-х гадоў пераследаваўся польскімі свецкімі і духоўнымі ўладамі.
Адзін з першых каталіцкіх святароў, хто ўжыў беларускую мову ў набажэнствах.
Падтрымліваў выданне каталіцкай газеты «Беларус», выкладаў рэлігію ў беларускіх школах, на курсах для непісьменных рабочых.
Прыхільнік ідэі экуменізму.
Памёр 13 лістапада 1942 года.
1898 год. Нарадзіўся Леў Акіншэвіч.
Беларускі і ўкраінскі гісторык, мемуарыст, правазнавец.
Актывіст беларускага нацыянальнага руху, працы беларускай дыяспары ва Украіне, грамадзянін БНР.
Працаваў ва Украінскай акадэміі навук, спецыялізаваўся ў галіне беларускага, украінскага і польскага права, даследаваў гісторыю казацтва на Беларусі. Супрацоўнічаў з Інбелкультам і Беларускай акадэміяй навук.
Аўтар прац пра казацтва на Беларусі, па гісторыі права на Беларусі і Украіне. Быў асабіста знаёмы з беларускімі навукоўцамі У. Пічэтам, Яз. Лёсікам, С. Некрашэвічам, В. Ластоўскім, Д. Даўгялам, пісьменнікамі Я. Коласам, Я. Купалам, Ц. Гартным і іншымі.
У 1932 за адмову стаць сакрэтным супрацоўнікам НКУС звольнены з работы ў акадэміі навук, потым – абвінавачаны ў беларускім і ўкраінскім нацыяналізме.
Працаваў прафесарам Нежынскага педінстытута, у Казахстане, Смаленску.
У Смаленску прызваны ў армію, трапіў у нямецкі палон, пасля вызвалення з яго, працаваў у Кіеўскім універсітэце, Львове, ва Украінскім вольным універсітэце ў Празе, у Мюнхене.
У 1949 годзе пераехаў у ЗША. Выкладаў у Калумбійскім універсітэце, працаваў у Даследчым цэнтры па вывучэнні СССР у Вашынгтоне, пасля ў бібліятэцы Кангрэса ЗША, супрацоўнічаў з беларускіміі і ўкраінскімі арганізацыямі.
Памёр 7 лістапада 1980 года.
У 2021 годзе ў мінскім “Кнігазборы” выдадзена кніга “Леў Акіншэвіч. Выбранае”.
1921 год. Выйшаў дэкрэт, які надаў беларускай, яўрэйскай (ідыш), польскай і рускай мовам статус дзяржаўных у БССР.
Гэта паспрыяла яднанню народаў, спрыла развіццю культур, стварэнню газет, часопісаў, тэатраў, нацыянальных суполак, нават, справаводства – суды вяліся на чатырох мовах. Наданне чатыром мовам статусу дзяржаўных было адлюстравана і ў гербе БССР.
1928 год. Нарадзіўся Уладзімір Стальмашонак.
Беларускі мастак. Народны мастак, Заслужаны дзеяч мастацтваў.
Выкладаў у Беларускай акадэміі мастацтваў, з’яўляўся старшынёй праўлення Саюза мастакоў Беларусі.
Працаваў у галіне станковага жывапісу, манументальнага мастацтва, графікі, дэкаратыўна-афарміцельскага мастацтва.
Аўтар партрэтаў Якуба Коласа, Р. Шырмы, Ф. Скарыны, Кірылы Тураўскага, Пятра Мсціслаўца, Ефрасінні Полацкай і іншых.
Аўтар больш за 20 партрэтаў прадстаўнікоў роду Радзівілаў, шматлікіх карцін, прысвечаных князям ВКЛ, малюнкаў, акварэляў.
Работа «Вольга Мініч з вогненнай вёскі» стала галоўнай ілюстрацыяй да кнігі «Я з вогненнай вёскі».
Аўтар карціны «Зона», прысвечанай Чарнобыльскай трагедыі, 18 вітражоў для рэстарана «Мінск» у Патсдаме, вітража для станцыі метро «Плошча Перамогі», мазаікі на станцыі «Маскоўская», 24 партрэтаў ганаровых грамадзян Беларусі для залі прыёмаў і пасяджэнняў Мінскай ратушы.
Памёр 7 чэрвеня 2013 года.
1963 год. Нарадзіўся Валеры Гапееў.
Беларускі пісьменьнік і журналіст.
Працаваў у раённай газеце «Івацэвіцкі веснік», стварыў сайт «Івацэвіцкі край».
Друкаваўся ў часопісах «Бярозка», «Першацвет», «Полымя», «Маладосць».
Аўтар твораў у супольных зборніках, 12 кніг. Лаўрэат 4 літаратурных прэмій, у тым ліку «Залаты апостраф» часопіса «Дзеяслоў», прэміі Цёткі.
2020 год. Памёр Кірк Дуглас (Ісэр Даніеловіч).
Амерыканскі кінаакцёр і прадзюсар.
Амерыканскі Інстытут Кіно прызнаў яго адным з лепшых кінаакцёраў усіх часоў. Сярод яго самых вядомых фільмаў – «Спартак» (загалоўная роля), «Сем дзён у траўні», «Прага жыцьця».
З гомельскіх і чавускіх яўрэяў. Яго бацькі, Гершэл і Брына Даніеловіч эмігравалі ў ЗША з Чавусаў.
Тройчы намінаваўся на «Оскар» (за ролі ў фільмах «Чэмпіён», «Злодзей і прыгажуня» і «Прага жыцця»), узнагароду атрымаў толькі ў 1996 годзе.
Атрымаў шэраг узнагародаў, у тым ліку зорку на Галівудскай Алеі Славы. У яго гонар названы праспект у горадзе Палм-Спрынгз, штат Каліфорнія.
Займаўся гуманітарнай дапамогай, за што атрымаў Прэзідэнцкі Медаль за Свабоду, Ордэн Французскага Легіёна, Нацыянальны Медаль за дасягненні ў галіне мастацтва. Быў паслом добрай волі ў Дэпартаменце ЗША.
Бацька акцёраў Майкла, Эрыка Дугласаў, прадзюсараў Джоэля, Пітэра Дугласаў.
Начальнік Магілёўскага УУС Ігар Шчарбачэня быў добрым аператыўнікам, але 2020-ы ўсё змяніў: ён прынёс Ігару Уладзіміравічу і генеральскія пагоны, і нядобрую славу ініцыятара здзекаў над палітвязнямі.
Генерал-маёр Ігар Шчарбачэня нядаўна даў інтэрв’ю ІА «Магілёўскія ведамасці», дзе расказаў пра тое, як ідуць справы ў яго ведамстве.
Цікава, што ў інтэрв’ю генерал ні словам не згадаў пра злачынствы экстрэмісцкай накіраванасці. Ну, а паколькі ў Магілёўскай вобласці яны, не-не, ды і здараюцца, лагічна меркаваць, што Шчарбачэня не хоча закранаць гэтую слізкую тэму.
Мы ж прапануем бліжэй пазнаёміцца з чалавекам, які ў 44 гады стаў генералам і кіруе адной з самых грозных структур Магілёўскай вобласці.
Ігар Шчарбачэня нарадзіўся ў 1976 годзе на Любаншчыне Мінскай вобласці. У 1997 годзе скончыў Акадэмію МУС Рэспублікі Беларусь і пачаў службу аперупаўнаважаным групы крымінальнага вышуку Мінскага РАУС.
З 2001 па 2004 год узначальваў Ждановіцкі аддзел міліцыі УУС Мінскага райвыканкама. Затым быў прызначаны намеснікам начальніка УУС Мінскага райвыканкама, начальнікам міліцыі грамадскай бяспекі і спецыяльнай міліцыі, а пазней – першым намеснікам начальніка, начальнікам крымінальнай міліцыі.
З 2006 па 2009 год Ігар Шчарбачэня ўзначальваў Смалявіцкі РАУС, а з 2009 па 2018 год кіраваў упраўленнем крымінальнага вышуку УУС Мінскага аблвыканкама.
Па сутнасці, уладальнік медаля «За бездакорную службу» трох ступеняў і вышэйшай узнагароды МУС – корціка, прайшоў усе прыступкі службовай лесвіцы і цалкам заслужана атрымаў генеральскія пагоны ў лютым 2020 года.
Што ж здарылася з бліскучым, без перабольшання, афіцэрам, які займаўся крымінальным вышукам, падчас масавых пратэстаў 2020 года? Што адбылося, калі міліцыянерам давялося рабіць выбар паміж прысягай і абаронай асабістых інтарэсаў чалавека, чыё імя асацыюецца з фразай «часам не да законаў»?
Тут усё проста – Ігар Шчарбачэня выбраў Лукашэнку. І з тых часоў на яго сумленні:
брутальныя затрыманні і разгоны мірных пратэстоўцаў магілёўскім і бабруйскім АМАПам;
гвалт і катаванні супраць мірных дэманстрантаў у Ленінскім РАУС Магілёва;
нечалавечыя ўмовы ўтрымання ў ІЧУ Магілёва і Бабруйска для затрыманых па палітычных прычынах;
пераслед журналістаў і праваабаронцаў Магілёва.
Усё змяніла адна фраза, якую Ігар Шчарбачэня вымавіў у адказ на загадзя супрацьзаконныя ўказанні міністра Юрыя Караева, накіраваныя супраць беларусаў, якія патрабавалі сыходу Аляксандра Лукашэнкі, з трэскам прайграўшага выбары.
Вучняў Магілёўскага медыцынскага каледжа адправілі на ААТ «Магілёўліфтмаш». Выснова – моладзь без розуму ад прамысловага турызму.
Вучняў Магілёўскага медыцынскага каледжа адправілі на завод ліфтавага машынабудавання, правялі па вытворчых участках, азнаёмілі з працэсам зборкі ліфтавых кабін і кабінных сістэм, паказалі працу выпрабавальнага абсталявання.
Ну, а потым арганізатары экскурсіі, першасная арганізацыя прафсаюза вучняў, заявіла, што «прамысловы турызм працягвае прыцягваць усё больш моладзі рэгіёна».
Уласна кажучы, пра тое, што насамрэч прыцягвае моладзь Магілёўшчыны, прафсаюз вучняў мае даволі цьмянае ўяўленне.
І ўжо дакладна прамысловы турызм займае ў спісе маладзёжных прыярытэтаў далёка не першае месца.
Аднак выдаваць жаданае за сапраўднае – ўлюбёны прыём магілёўскіх чыноўнікаў. Добра яшчэ, што гэтым разам абышлося проста прамысловым турызмам, а не, прабач Госпадзі, прамысловым альпінізмам.
Але вернемся да завода, дзе будучыя медыкі атрымалі «практычнае ўяўленне пра працу прадпрыемства».
Як яны маглі яго атрымаць, калі ўяўлення пра працу прадпрыемства, на думку Мінпрама, не мае нават яго генеральны дырэктар Руслан Страхар?
Мабыць, самая сумная навіна для магілёўскіх вучняў ва ўсёй гэтай бадзяге – тое, што для іх прыгатаваная цэлая серыя такіх выездаў.
Жорсткае забойства маці на вачах яе малалетняго дзіцёнка заставалася не раскрытым з 2005 года. Яснасць унёс толькі допыт стаўшага дарослым сына.
Трагедыю перадумовіў крадзеж, які будучы абвінавачаны здзейсніў у мужа 27-гадовай жанчыны, якая потым і стала ахвярай. У лютым 2005 года знаёмы сям’і прыйшоў да іх, каб дамовіцца аб адтэрміноўцы вяртання грошай за скрадзенае. З дарослых у доме была толькі гаспадыня, і дамовіцца з ёй, як паказалі адлейшыя падзеі, не ўдалося.
Раззлаваны і нецвярозы госць стаў збіваць жанчыну, а схапіўшы нож, нанёс ёй каля 20 удараў па галаве, шыі і грудзях. Няшчасная памерла на месцы. Потым ён інсцэніраваў рабаванне, раскідаўшы рэчы па кватэры, а сваё адзенне і абутак знішчыў.
Забітую жанчыну толькі на наступны дзень знайшоў яе муж.
Увесь гэты час ў кватэры знаходзіліся двое малых дзецей, адзін з якіх – 4-гадовы хлопчык чуў і бачыў тое, што адбывалася з маці.
У 2005-2006 гадах забойца праходзіў па гэтай справе, аднак з-за недастатковасці ўлік пазбег адказнасці. Праз мноства гадоў, калі малалетні відавочца забойства вырас, ён быў дапытаны як ключавы сведка. Расследаванне справы было адноўлена, а папярэдні вырак суда па ёй адменены. У новым працэсе малады мужчына пазнаў знешнасць і голас забойцы маці.
Злачынец быў асуджаны на 16 гадоў і два месяцы зняволення і абавязаны грашовай кампенсацыяй пацярпелым у памеры 250 тыс. рублёў. Прысуд у законную сілу пакуль не ўступіў.
У 3-й паліклініцы Магілёва адкрыты кабінет нейракарэкцыі, у якім дзецям дапамагаюць аднаўляць і развіваць памяць, увагу і мысленне, а таксама карэктуюць парушэнні маўлення і каардынацыі.
Спецыяльна навучаная медсястра пры неабходнасці робіць самым маленькім магілёўцам масаж.
Акрамя таго, там малых вучаць правільна вымаўляць гукі і будаваць сказы.
Кабінет нейракарэкцыі запатрабаваны ў магілёўцаў. Пра гэта сведчыць той факт, што яго стварэнне спансіравалі самі бацькі.
Пасля ўдалага рабавання пенсіянеркі магілёвец адправіўся прайграваць здабычу ў казіно.
У Ленінскі РУУС Магілёва звярнулася 71-гадовая мясцовая жыхарка, якая паведаміла, што ўвечары на яе напаў невядомы.
Ён вырваў у пенсіянеркі сумку, у якой знаходзіліся дакументы, тэлефон і наяўныя грошы, і ўцёк.
Аператыўнікі хутка ўстанавілі датычнасць да рабавання 34-гадовага беспрацоўнага магілёўца.
Перад тым як здзейсніць злачынства, ён пасварыўся з блізкімі, а пасля рабавання адправіўся ў вандроўку па ігральных установах Магілёва, у адной з якіх яго і затрымалі. Усё адбылося настолькі імкліва, што рабавальнік-гульняман не паспеў патраціць усе грошы. Частка з іх вернута пацярпелай.
Бульбы няма альбо яна дробненькая. Такі стан рэчаў не спадабаўся правяраючым у некаторых магілёўскіх магазінах.
Правяраючыя з міністэрства антыманапольнага рэгулявання і гандлю разам з прадстаўнікамі Дзяржстандарту прыйшлі ў магазін “Марцін”. І там яны знайшлі парушэнне ажно самога ГОСТа – дыяметр бульбы скадаў каля 35 мм. Згодна стандарту, 35 мм – гэта найменшы памер квадратных адтулін, праз якія не павінны праходзіць клубні позняй бульбы. А да таго ж у “Марціне” не было ў продажы белакачаннай капусты.
Візіт у магазін «Pro Запас» Магілёўскага райпа таксама выявіў праблему – бульба нават дробная там адсутнічала. Абодвум магазінам накіраваны рэкамендацыі для ліквідацыі парушэнняў.
У мінулым незалежны, а цяпер цалкам праўладны паблік у Фэйсбуку “Могилев Live” запусціў дзіўную па цяперашніх часах рубрыку “Нашы за мяжой”.
“Магілёўцы па ўсім свеце – мы хочам расказаць вашы гісторыі!” – звяртаюцца адміністратары “Могилев Live” – “Сябры, калі вы родам з Магілёва ці Магілёўскага раёна, але цяпер жывяцё за мяжой – мы шукаем вас!”
Тлумачыцца такі інтарэс запускам новай рубрыкі «Нашы за мяжой». “Хочам паказаць, як жывуць магілёўцы ў розных краінах свету: шчыра, па-сапраўднаму, без глянцу. Нам важна не «дзе лепш», а як гэта – жыць удалечыні ад дома, што адчуваеш, аб чым сумуеш і што знаходзіш зноўку” – распавядаецца ў тэксце абвесткі.
Далей ідуць пытанні, многія з якіх вельмі падобныя на апытальны ліст са спробы сілавых ведамстваў усталяваць кантакт з палітычнымі эмігрантамі: “У якой краіне і горадзе вы цяпер жывяцё?”, “Як вы там апынуліся, – гэта быў свядомы крок або паварот лёсу?”, “Што стала самым складаным у першыя месяцы жыцця за мяжой?”, “Ці быў момант, калі хацелася ўсё кінуць і вярнуцца ў Магілёў?”, “Ці адчуваеце вы сябе “дома” там, дзе жывяцё цяпер?”.
Таксама прапануецца дадаваць фотаздымкі “горада, сябе, паўсядзённага жыцця”. Пры гэтым аўтары паста сцвярджаюць, што гісторыі можна публікаваць ананімна. Пры гэтым, аднак, не тлумачыцца, якім чынам магчыма захаваць ананімнасць у інтэрнэце, калі тыя ж самыя сілавыя ведамствы не толькі сцвярджаюць, што такое немагчыма, але і на практыцы даказваюць гэта.
“Магілёў – гэта не толькі кропка на карце. Гэта людзі. Нават калі яны цяпер за тысячы кіламетраў” – заклікае эмігрантаў адгукнуцца “Могилев Live”.
І эмігранты адразу адгукнулся – каментары пад пастом ад 2 лютага 2026 года не прымусілі сябе чакаць. “Можа не трэба?” – запытаўся эміграваўшы ў 2021 годзе магілёўскі экаактывіст Сяргей Пехцераў, якога да гэтага арыштоўвалі і ў якога сілавікі канфіскоўвалі аўтамабіль, працоўны камп’ютар і тэлефон з-за бел-чырвона-белай налепкі на машыне. “Гэта чаму?” – робіць выгляд, што нічога не ведае адміністратар пабліка.
“Збіраюць базу аб тых, хто з’ехаў” – піша Уладзіслаў Вішнявецкі, месцам жыхарства якога пазначаны Марсель. “Добрая спроба, таварыш маёр”, – дадае карыстальнік Andrei Mogilev.
Былому кіраўніку магілёўскай арганізацыі БНФ стала дрэнна на стрыме ў Сяргея Пятрухіна, а ўвечары ён трапіў у бальніцу з інсультам.
З адным з самых даўніх членаў партыі БНФ Анатолем Фёдаравым здарылася бяда.
Праблемы пачаліся ў Анатоля Фёдаравіча ў прамым эфіры на стрыме ў блогера Сяргея Пятрухіна.
Гледачы заўважылі, што 72-гадоваму Фёдараву цяжка гаварыць. Адразу пасля стрыму актывіста забрала хуткая дапамога.
Анатоль Фёдаравіч удзельнічаў у дысідэнцкім руху яшчэ ў часы СССР, узначальваў магілёўскую арганізацыю партыі БНФ «Адраджэнне», прымаў актыўны ўдзел у масавых пратэстах 2020 года, за што падвяргаўся адміністрацыйным арыштам.
Знаходзячыся ў эміграцыі, Фёдараў рэзка крытыкаваў Офіс Святланы Ціханоўскай.
На дадзены момант вядома, што Анатоль Фёдаравіч можа гаварыць, але ў яго наперадзе доўгая рэабілітацыя.
