Category: Палітвязні Магілёва

Сярод вызваленых амерыканцамі 250 палітвязняў чацвёра – з Магілёўскай вобласці (будзе дапаўняцца)

Навіна ад

Праваабарончы цэнтр “Вясна” апублікаваў поўны спіс беларускіх палітвязняў, якіх вызвалілі і памілавалі па выніках перамоваў спецпасланніка ЗША Джона Коўла з Аляксандрам Лукашэнкам. Паводле самога спецпасланніка, вызваліць 250 чалавек удалося шляхам «дастаткова жорсткіх перамоваў» з беларускімі ўладамі. 15 чалавек з усіх вызваленых былі дэпартаваныя ў Літву, 235 засталіся ў Беларусі.
Mogilev.media вывучылі поўны спіс вызваленых палітвязняў і знайшлі ў ім чатырох жыхароў Магілёўскай вобласці. Гэта Аляксандра Дуброўская, Аляксей Мельнікаў, Марына Храмцова з Магілёва і Аляксандр Маркін з Бабруйска. Спіс яшчэ будзе дапаўняцца.

Аляксандра Дуброўская, настаўніца, была асуджаная 4 верасня 2025 года на тры гады па “Справе дваравых чатаў”.

Аляксей Мельнікаў (на фота) быў затрыманы ў дзень прэзідэнцкіх выбараў, 9 жніўня 2020 года і асуджаны да 7 год калоніі ўзмоцненага рэжыму. Пазней да гэтага тэрміну яму былі дададзеныя яшчэ паўтары гады. Сярод інкрымінаваных магілёўцу артыкулаў – удзел у беспарадках, захоўванне зброі і непадпарадкаванне адміністрацыі турмы. Мельнікаў прызнаў віну толькі па артыкуле 295 Крымінальнага Кодэкса (Незаконнае захоўванне зброі).

Марына Храмцова, прадпрымальніца, гэтаксама як і Дуброўская, была асуджаная 4 верасня 2025 года на тры гады па “Справе дваравых чатаў”.

Аляксандр Маркін быў затрыманы 5 траўня 2025 года па “справе Гаюна”. У студзені 2026 года ён быў асуджаны, верагодна, да хатняй хіміі.

Фота: “Вясна”

З магілёўскай калоніі вывезлі частку палітвязняў – “Вясна”

Навіна ад

Беларускія праваабаронцы паведамляюць, што як мінімум з двух калоній вывезлі частку палітвязняў. Гэта магілёўская ПК-15 і наваполацкая ПК-1. За апошні год масавыя “вызваленні” палітвязняў адбываюцца на фоне сустрэчы Лукашэнкі з амерыканскім спецпасланнікам Джонам Коўлам. Такая сустрэча якраз праходзіць сёння ў Мінску.

“Вясна” паведамляе, што ў мінулыя разы перад масавым вызваленнем палітвязняў іх перавозілі з калоній у мінскі СІЗА КДБ, а адтуль пазней выдваралі з краіны, нярэдка без дакументаў.

Фота з адкрытых крыніц.

Былы палітвязень горацкай калоніі Алесь Бяляцкі вярнуўся ў Facebook

Навіна ад

Былы палітвязень калоніі №9 у Горках, Нобелеўскі лаўрэат Алесь Бяляцкі аднавіў сваю старонку ў Facebook.

Першы допіс пасля аднаўлення старонкі Бяляцкі зрабіў увечары 2 сакавіка 2026 года.

“Не мінула і пяці гадоў… Некалькі дзён, як аднавілі мне доступ да Фэйсбуку, а я ўсё прыглядаўся, не наважваўся вярнуцца туды, адкуль мяне выдасталі ў ліпені 21-га. 

Урэшце сёньня адважыўся. І напачатку хачу падзякаваць усім знаёмым і незнаёмым сяброўкам і сябрам, якія хваляваліся і перажывалі за мяне, рабілі што маглі, каб дзень волі для мяне настаў параней. Вялізная мая падзяка!” – напісаў беларускі Нобелеўскі лаўрэат.

Паводле яго, ён заўсёды ледзь не фізічна адчуваў магутную хвалю салідарнасьці з волі як з ім, так і з іншымі палітвязьнямі. “З такой падтрымкаю псіхалагічна сядзець было камфортна, хоць і спалі “на бетоне”, і хадзілі абы ў чым, і елі, што дадуць. Ніводнага дня ў турме ня быў я расчараваны, не пачуваўся пакінутым, не шкадаваў за зробленае. Перакананы, што разам мы – моц, разам мы не прападзем, разам мы пераможам!” – упэўнены Алесь Бяляцкі.

Нагадаем, Алесь Бяляцкі – кіраўнік і заснавальнік Праваабарончага цэнтру “Вясна”, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру 2022 года, віцэ-прэзідэнт Міжнароднай федэрацыі правоў чалавека (FIDH) з 2007 па 2016 гг. Быў затрыманы 14 ліпеня 2021 года ў межах крымінальнай справы. 3 сакавіка 2023 г. у судзе Ленінскага раёна Мінску яму было прызначана 10 гадоў калоніі ва ўмовах узмоцненага рэжыму. 

13 снежня 2025 года Алесь Бяляцкі выйшаў на волю па памілаванні пасля перамоваў з амерыканскай дэлегацыяй на чале з Джонам Коўлам, якія цягнуліся два дні. Вынікам стала памілаванне  і гвалтоўнае перамяшчэнне за мяжу 123 чалавек. Алеся і яшчэ некалькіх замежных грамадзян прывезлі ў Літву.

Фотаздымак: Facebook Алеся Бяляцкага

У Магілёўскай вобласці сілавікі пужаюць студэнтаў рэпрэсіямі

Навіна ад

ВНУ Магілёўшчыны ператвараюцца ў пляцоўкі для ідэалагічнай апрацоўкі, пагроз за “экстрэмісцкія” падпіскі і ўдзел у пратэстах.

 

У Горацкай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі 19 лютага прафесарска-выкладчыцкі склад сабралі ў актавай зале на сустрэчу з пракурорам раёна Аляксандрам Тарасюком. Тэма яго выступу гучала як «правапарушэнні экстрэмісцкай накіраванасці і адказнасць за іх здзяйсненне», аднак фактычна гаворка ішла пра папярэджанні і запалохванне.

 

Мерапрыемства прайшло ў фармаце так званага тлумачальна-інфармацыйнага сходу. Выкладчыкам фактычна даручылі праводзіць «прафілактычную працу» са студэнтамі, каб не дапусціць «радыкалізацыі і прапаганды экстрэмісцкіх ідэй». У беларускіх рэаліях пад «радыкалізацыяй» улады разумеюць любую праяву палітычнай нелаяльнасці. Пракурор прыводзіў прыклады канкрэтных прысудаў па палітычна матываваных справах як папярэджанне пра наступствы для тых, хто не падзяляе афіцыйную пазіцыю.

 

Ужо на наступны дзень падобная сустрэча адбылася ў Магілёве, у Беларуска-расійскім універсітэце (БРУ), дзе стартавала штогадовая прававая дэкада «Мы і закон». Перад студэнтамі выступіў старшы інспектар па асаблівых даручэннях упраўлення аховы правапарадку і прафілактыкі УУС Магілёўскага аблвыканкама падпалкоўнік міліцыі Аляксандр Волкаў.

 

Ён папярэджваў пра крымінальную і адміністрацыйную адказнасць за «экстрэмісцкую дзейнасць», удзел у несанкцыянаваных мерапрыемствах і нават за распаўсюджванне матэрыялаў, уключаных у спіс «экстрэмісцкіх». На практыцы ў Беларусі да такіх матэрыялаў адносяць незалежныя медыя і тэлеграм-каналы, а падставай для пераследу становяцца нават падпіскі ў сацыяльных сетках.

 

Аляксандр Волкаў раней неаднаразова фігураваў у кантэксце палітычна матываваных рэпрэсіўных дзеянняў супраць жыхароў Магілёва. Яго выступ у ВНУ выглядаў як працяг агульнанацыянальнай кампаніі запалохвання, калі замест прававой асветы студэнтам дэманструюць прыклады пакарання за іншадумства.

 

Такім чынам, замест дыскусіі пра закон і правы чалавека студэнтам прапануюць урокі лаяльнасці. Універсітэты, якія павінны быць прасторай свабоднай думкі, усё больш становяцца часткай сістэмы кантролю і прафілактыкі «няправільных» поглядаў.

 

Фотаздымак: Mayday

Украінскі палітвязень сядзіць у магілёўскай турме без перадач і спатканняў

Навіна ад

Украінец Павел Кабарчук, які асуджаны на 20 гадоў зняволення, утрымліваецца ў турме №4 у Магілёве без перадач, пасылак, грашовых пераводаў і спатканняў.

 

Пра цяжкую долю ўкраінскага палітзняволенага Праваабарончаму цэнтру “Вясна” распавёў праваабаронца Уладзь Лабковіч, які таксама знаходзіўся ў магілёўскай турме разам з Кабарчуком, і быў прымусова вывезены ва Украіну ў снежні 2025 года.

 

Паводле Лабковіча, з-за тое, што ўкраінец увесь час без перадач і спатканняў, гэта значна ўскладняе ўмовы ўтрымання для палітвязня. “У мяне была адна базавая і былі пераводы ад родных, таму я стараўся набываць яму самае неабходнае. Важна, каб ён таксама меў нейкую падтрымку, бо ён знаходзіцца ў цяжкіх умовах. Апроч таго, што яму будуць дапамагаць іншыя зняволеныя, іншай магчымасці трымацца ў яго няма. Павел пісаў заявы на тое, каб яму выдалі гаспадарчае мыла. Бо яму трэба і самому мыцца, і рэчы праць. Можа з пятай ці шостай спробы адміністрацыя турмы злітавалася над ім і ў верасні (заявы пісаў з траўня) выдала яму кавалачак гаспадарчага і лазневага мыла. Іх, канешне, хапае толькі на тыдзень. Калі мяне пераводзілі з турмы ў СІЗА КДБ, то я пакінуў частку сваіх рэчаў Паўлу, хоць і сам не ведаў, куды мяне забіраюць і вязуць”, – распавёў Лабковіч.

 

Як ўзгадвае Лабковіч, Павел знаходзіцца ў магілёўскай турме ад траўня 2025 года. Да гэтага ён быў у калоніі №1 Наваполацка. “Павел кепска гаворыць па-расейску – ён цалкам украінскамоўны. Калі яшчэ неяк размаўляе па-расейску на простыя словы, то пісаць яму цяжка. Расейскую мову ён пачаў вучыць толькі ў Беларусі пасля затрымання. Але ніякіх перакладчыкаў ніколі ў яго не было”, – кажа праваабаронца. 

 

Ён характарызуе ўкраінца як вельмі адукаванага хлопца, які любіць літаратуру. “Ён шмат чытае ў зняволенні. Я яму дапамагаў з рэчамі, якія яму незразумелы. Яму дазволілі консула. Ён прывёз Паўлу некалькі лістоў ад жонкі і маці, але яму іх так і не аддалі. Лісты ад родных ён не атрымлівае да гэтага часу, дазвалюяць толькі званок раз на месяц да жонкі”, – сцвярджае Лабковіч.

 

Да затрымання Павел працаваў кіроўцам — вазіў людзей на працу з Украіны ў Польшчу. Уладзь апісвае ўкраінскага палітвязня як вельмі моцнага, цікавага і шчырага чалавека. 

 

“Ён вельмі гаспадарлівы, кампанейскі і пазітыўны хлопец. Павел увесь час казаў мне, што нельга маркоціцца і хутка ўсё скончыцца. Маральны стан у яго быў у норме, ён трымаецца. Вельмі спадзяецца, што яго хутка абмяняюць ці проста аддадуць Украіне. Калі Павел быў ужо за кратамі, у яго нарадзіўся сын Ян. Ён вельмі сумуе па жонцы, якую вельмі кахае, і сыну, якога яшчэ не бачыў і нават не ўяўляе, як ён выглядае. Але падчас званка з жонкай Павел чуў голас свайго сына, якому амаль два гады. Павел хвалюецца за бацьку, за яго стан здароўя”, – ўзгадвае Уладзь Лабковіч. Бацька Паўла Сяргей Кабарчук, таксама палітзняволены, знаходзіцца ў аршанскай калоніі №8.

 

Лабковіч распавёў, што аднойчы ў Паўла здарыўся прыступ, і ён ледзь не згубіў прытомнасць. “Па нашым патрабаванні яму аказалі медыцынскую дапамогу. Бо так яго ігнаравалі і казалі: “Зрабіце яму гарбаты”, – кажа палітвязень.

 

Праваабаронца распавядае, што 16 чэрвеня 2025 года сукамернікі адзначылі Дзень народзінаў Паўла — ён акурат выйшаў з ШІЗА.

 

“Ён зрабіў цудоўны стол. Дзесьці дастаў апошнюю згушчонку. У нас не было магчымасці паесці чагосьці салодкага. Павел зрабіў смачную аўсяную кашу са згушчонкай. Для нас гэта была адна з самых смачных страваў, якія я пакаштаваў за ўвесь гэты перыяд. Каштоўнасць гэтага была найвялікшая. Павел вельмі шчыры чалавек — ён кожнаму ішоў на дапамогу”, – узгадвае Уладзь Лабковіч. 

 

Сына і бацьку з Украіны Паўла і Сяргея Кабарчукоў затрымалі ў лютым 2024 года. Тады ў Лельчыцкім раёне быў абʼяўлены рэжым “контртэрарыстычнай аперацыі”. Пазней КДБ адсправаздачыўся пра затрыманне “тэрарыстаў”. На апублікаваных прапагандыстамі здымках Павел выглядаў збітым. Вядома, што ў СІЗА КДБ затрыманых даставіў верталёт.

 

Кабарчукі паходзяць з маленькай вёскі ў Валынскай вобласці, дзе іх чакае сям’я. Паводле чатырох артыкулаў Крымінальнага кодэкса іх асудзілі як “дыверсантаў СБУ” да 20 гадоў няволі. Іх тэрміны мусяць скончыцца толькі ў 2043 годзе. Як нядаўна стала вядома праваабаронцам, яшчэ ў СІЗА 63-гадоваму Сяргею Кабарчуку дыягнаставалі анкалогію. Які стан яго здароўя цяпер ці атрымлівае ён неабходную медыцынскую дапамогу – невядома.

 

Беларускія праваабаронцы ў кастрычніку 2024 года прызналі абодвух Кабарчукоў палітзняволенымі.

 

Фотаздымак: Праваабарончы цэнтр “Вясна”

На волю выйшла давераная асоба Ціханоўскай, палітзняволеная магілёўскай турмы

Навіна ад

Асуджаная па палітычных актыкулах Таццяна Канеўская, якую для ўзмацнення пакарання змяшчалі ў магілёўскую турмы №4, выйшла на волю.

Таццяна была даверанай асобай Святланы Ціханоўскай падчас электаральнай кампаніі 2020 года. У жніўні таго ж года пасля ператрусаў у яе доме Таццяну затрымалі. Яе абвінавацілі паводле арт. 293 КК («масавыя беспарадкі») і арт. 292 КК («захоп будынкаў»). 4 траўня 2021 года суд прызначыў ёй 6 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.

Падчас адбывання пакарання Канеўскую неаднаразова змяшчалі ў ШІЗА і ПКТ, у 2022 годзе перавялі на турэмны рэжым у Магілёў. Паводле праваабаронцаў, яна была абмежаваная ў спатканнях і перадачах, мела праблемы са здароўем. У магілёўскай турме Таццяну мусілі ўтрымліваць да сакавіка 2024 года, а пасля перавесці ў гомельскую калонію. Але ёй працягнулі турэмны рэжым да канца 2024 ці пачатку 2025 года. У рэшце рэшт жанчыну вярнулі ў гомельскую жаночую калонію №4.

Таццяна прыйшла ў грамадзянскі актывізм праз барацьбу за свайго сына, асуджанага паводле «наркатычнага» артыкула. Яна была адной з прадстаўніц ініцыятывы «Матчын рух 328», выступала за змякчэнне антынаркатычнага заканадаўства і ініцыявала галадоўку маці асуджаных. У 2019 годзе балатавалася ў дэпутаты.

Фотаздымак: Праваабарончы цэнтр “Вясна”

У Магілёве “за палітыку” асудзілі мінскага ІТ-шніка

Навіна ад

Магілёўскі абласны суд прыгаварыў да зняволення па чатырох палітычных артыкулах ІТ-шніка з Мінска Міхаіла Горбача.

43-гадовы Міхаіл Горбач усё жыццё займаўся рамонтам камп’ютараў і наладкай тэхнікі. 

У 2003 годзе скончыў факультэт радыёфізікі і камп’ютарных тэхналогій БДУ, піша “Наша ніва”.

З 2014 года Міхаіл працаваў як індывідуальны прадпрымальнік: займаўся тэхнічным абслугоўваннем офіснай тэхнікі. Таксама ён быў сістэмным адміністратарам у некалькіх кампаніях у Мінску.

У верасні 2024 года мінчук адпачываў у Егіпце. Неўзабаве пасля гэтага ён знік з сацсетак.

Мужчыне інкрымінавалі адразу чатыры крымінальныя артыкулы: распальванне варожасці (ч. 1 арт. 130), абраза беларускага дыктатара (ч. 1 арт. 368), абраза прадстаўніка ўлады (арт. 369) і ўваходжанне ў склад «экстрэмісцкага фармавання» (ч. 3 арт. 361-1). Дакладны прысуд пакуль невядомы, але ў любым выпадку звязаны з пазбаўленнем волі.

Фотаздымак: са старонкі Міхаіла Горбача Укантакце

Былы вязень горацкай калоніі, палітычны блогер Спірын з’ехаў з Беларусі

Навіна ад

Палітычны блогер Павел Спірын, былі палітзняволены бабруйскай і горацкай калоній, з’ехаў у Літву.

“Усім прывітанне, вось нарэшце я выехаў з Беларусі, цяпер знаходжуся ў Літве. Усім прывітанне, вялікі дзякуй усім за падтрымку, за тое, што ўсе гэтыя гады былі са мной і іншымі людзьмі, якія не паспелі дарабіць тое, што мы павінны былі дарабіць у 2020 годзе, але ўсё наперадзе», – гаворыць Спірын у відэа, размешчаным у тэлеграм-канале грамадскага дзеяча Андрэя Стрыжака.

Экс-палітвязень выйшаў на волю ў канцы снежня 2025 года пасля больш за пяць гадоў пазбаўлення волі. Апошнім месцам яго зняволення была калонія №9 у Горках. Да гэтага большую частку тэрміну Павел Спірын правёў у калоніі №2 у Бабруйску.

Спірын – палітычны блогер, якога ў лютым 2021 года асудзілі да чатырох з паловай гадоў калоніі агульнага рэжыму. Яго  затрымалі 9 верасня 2020 года пасля выпуску чарговага відэа. Падчас электаральнай кампаніі 2020-га Спірын заяўляў пра намер стаць кандыдатам у прэзідэнты, але ЦВК не зарэгістраваў яго ініцыятыўную групу. Пасяджэнне камісіі транслявалася ў прамым эфіры. Выступаючы на ім, Спірын рэзка выказваўся пра беларускага дыктатара.

Паводле звестак Праваабарончага цэнтру “Вясна”, вязням бабруйскай калоніі было забаронена размаўляць з Паўлам. За камунікацыю з палітвязнем каралі адпраўкай у штрафны ізалятар. Спірын у калоніі працаваў мыйшчыкам посуду.

Скрыншот: ТГ Андрэя Стрыжака

Магілёўская пракуратура абмежавала доступ да двух грамадска-палітычных сайтаў

Навіна ад

Сайт “Хартыі 97” і Школы грамадзянскай асветы Sapere Aude цяпер немагчыма адкрыць у Беларусі без VPN.

Як распавядаецца на сайце Генеральнай пракуратуры, пракурор Магілёўскай вобласці вынес пастановы аб абмежаванні доступу да сайтаў sapere.online і c97.org.

Пракуратура сцвярджае, што падставай для абмежавання сталі нібыта парушэнні патрабаванняў законаў “Аб сродках масавай інфармацыі” і  “Аб супрацьдзеянні экстрэмізму”. Менавіта такія фармулёўкі звычайна выкарыстоўваюцца для апраўдання ціску на свабоду слова і вольнага доступу грамадзян да інфармацыі.

“На рэсурсе c97.org размяшчаліся загадзя ілжывыя дадзеныя аб палітычным становішчы Рэспублікі Беларусь і прававым статусе беларусаў. Акрамя таго, на рэсурсе ўтрымліваліся матэрыялы і гіперспасылкі на кантэнт, прызнаны экстрэмісцкім па рашэнні судоў”, – гаворыцца ў паведамленні. Прычым ніякіх доказаў таго, што звесткі былі ілжывыя, не прыводзіцца.

Працягвае змагацца пракуратура ў Беларусі і з грамадскімі навукамі. Рэсурсу sapere.online выстаўлена прэтэнзія, што “акрамя экстрэмісцкіх матэрыялаў размяшчаліся вынікі апытанняў грамадскай думкі грамадзян аб стаўленні да грамадска-палітычнай сітуацыі ў краіне і выбарах прэзідэнта Рэспублікі Беларусь”. Вялікую праблему у такіх апытаннях магілёўскія пракуроры ўбачылі ў тым, што праводзіліся яны без атрымання акрэдытацыі, “што супярэчыць патрабаванням п. 1 арт. 38 Закона Рэспублікі Беларусь «Аб сродках масавай інфармацыі». Тут варта нагадаць, што атрымаць акрэдытацыю сапраўды незалежным сацыёлагам ў Беларусі проста не магчыма.

У адрозненні ад “Хартыі 97”, якая добра вядома беларусам, аб Школе грамадзянскай асветы Sapere Aude многія могуць чуць упершыню. А між тым, гэта даволі цікавы рускамоўны рэсурс, “прысвечаны падзеям, тэндэнцыям і з’явам глабальнага свету”. “Кожны дзень мы сочым за тым, што кажуць і пішуць лепшыя навукоўцы, аналітыкі, філосафы, публіцысты і грамадскія дзеячы з усяго свету і дзелімся іх самымі цікавымі думкамі – заўсёды на рускай мове”, – адзначаецца ў рубрыцы sapere.online “Пра нас”.

У выніку па патрабаванні магілёўскай пракуратуры Дзяржаўная інспекцыя па электрасувязі Міністэрства сувязі і інфарматызацыі абмежавала доступ да гэтых рэсурсаў.

Фотаздымак: Генеральная пракуратура

Палітвязень: у магілёўскай турме любяць здзеквацца над зняволенымі

Навіна ад

Душ з фекаліямі на падлозе і прапанова на шпацыр пасля лазні – прыклады здзекаў адміністрацыі магілёўскай турмы №4 над зняволенымі.

Былы палітзняволены Арцём (імя зменена), які пэўны час пасля вынясення выраку знаходзіўся ў магілёўскай турме, распавеў Праваабарончаму цэнтру “Вясна” пра некаторыя рэаліі, у якіх там знаходзяцца асуджаныя.

“Бывала, зімой прыходзіш з лазні да абеду, а яны кажуць выходзіць на шпацыр. Мы іх просім пайсці пасля абеду, бо мы мокрыя сядзім. На шпацыр, вядома, хочацца, але куды ты пойдзеш, там жа холадна. А яны сваё: або цяпер, або ніколі” – распавёў Арцём.

“Шмон”, то бок ператрус, у Магілёве адбываўся праз дзень, часам штодня, а здаралася нават некалькі разоў на дзень. “І такія сур’ёзныя “шмоны”, калі ты бярэш усе рэчы, матрац, усё да апошняй запалкі, ды выносіш на калідор. Там гэта ўсё перабіраюць, правяраюць. І ніколі пры гэтым ніхто са зняволеных не прысутнічаў. Зняволеныя ў гэты час знаходзяцца на калідоры”, – успамінае былы палітвязень.

Успамінаючы пра стаўленне адміністрацыі да зняволеных, ён распавёў гісторыю, якую даведаўся ад сукамернікаў: “Аднойчы заходзяць у душ, а там уся падлога залітая брудам — у прамым сэнсе гаўном. Яны ім крыкнулі: “Давайце распранайцеся. Будзеце мыцца або не?” Рэдкае быдла там працуе” – кажа Арцём.

“Садызм там паказвалі таксама ў іншым. У душы ёсць два вакна прыкладна 80 на 80 см. На адным з іх стаіць вентылятар. І вось мы памыліся, стаім мокрыя. Дзяжурны ўрубае вентылятар і толькі потым ідзе да нас адчыняць дзверы. І ты стаіш на адкрытым патоку ветру” – узгадавае аб здзеках з боку адміністрацыі былы зняволены турмы №4.

Арцём – адзін з 123 палітвязняў, якіх прымусова выдварылі з Беларусі. Паўтара года ён правёў у зняволенні паводле некалькіх крымінальных артыкулаў. Цяпер мужчына пачынае новае жыццё ў Польшчы, дзе праходзіць рэабілітацыю ды аднаўляе здароўе.

Фотаздымак з адкрытых крыніц