На Могилевщине потребительская кооперация закупает у населения плодоовощную и дикорастущую продукцию – как всегда со скрипом.
Чтобы закупить у населения Могилевской области плодоовощную и дикорастущую продукцию облпотребсоюз задействовал:
122 заготовительных пункта;
746 торговых объектов;
152 заготовителя.
Все, вроде бы, на мази, но начальник управления промышленности, заготовок и внешнеэкономической деятельности Могилевского облпотребсоюза Артем Прижков уточняет обстоятельства, из-за которых планы заготовок могут сорваны:
по весне были заморозки;
весь июнь в области шли затяжные дожди;
сегодня во многие леса, например в Могилевском районе, не пойти из-за недавнего урагана и ветровалов.
Из-за этого черники, по которой регион обычно занимает лидерские позиции в стране, заготовителям не принесли еще даже стакана хотя дают за нее по девять рублей за килограмм.
Зато лисичек жители области сдали аж 1 тонну 690 килограммов. Правда, до выполнения плана еще далеко – в нем прописано 20 тонн грибов.
На самом деле причины невыполнения наполеоновских планов облпотребсоюза по заготовкам несколько другие и с землетрясениями они никак не связаны:
Заготовительная отрасль облпотребсоюза всегда считалась околокриминальной: нанятые заготовители заинтересованы лишь в средствах, выданных им на закупку плодоовощной и дикорастущей продукции. Планы облпотребсоюза им глубоко фиолетовы.
Прием продукции в торговых точках организован так, что отбивает всякое желание населения нести туда грибы и ягоды. Проще и прибыльнее продать их с обочины шоссе прямо на выходе из леса.
Цены, устанавливаемые облпотребсоюзом не меняются месяцами и обусловлены не обстановкой на рынке, а стремлением облпотребсоюза включить в них все затраты и запланированную прибыль.
Именно поэтому озвучиваются лишь планы и намерения, касающиеся заготовок. Информация о ежегодных провалах этих планов деликатно засекречивается.
Фото иллюстративного характера из открытых источников.
Правда, работать в колхозах некому – Могилевская область привлекает у уборочной механизаторов из города, спасателей и милиционеров.
Популистские заявления Лукашенко, сделанные им на селекторном совещании посвященной уборочной, государственные СМИ мгновенно расхватали на цитаты. Из уст в уста, из газеты газету переходит “программная” фраза – “нельзя, чтобы уборочная проходила в небрежном режиме”.
Оно-то может и нельзя, но небрежный режим – визитная карточка беларуского хозяйствования и перепалка чиновников, произошедшее на совещании, еще одно тому свидетельство.
зерноуборочные комбайны не готовы к работе практически в каждом третьем из проверенных хозяйств республики;
в отдельных организациях к ремонту даже не приступали из-за отсутствия запасных частей и механизаторских кадров;
в ряде сельхозорганизаций не подготовлены склады для приемки урожая;
в пяти процентах проверенных хозяйств установлены случаи, когда техника была готова к работе только на бумаге.
Получается, что проблемы обошли Могилевщину стороной? Весьма сомнительно. Скорее уж Витебская область, из-за пресловутой перепалки, оттянула внимание на себя.
А какие же проблемы у нашей области все-таки есть?
По словам Анатолия Исаченко:
для работы на сельхозпредприятиях из города привлечено 150 человек;
девять зерноуборочных экипажей сформировано из числа сотрудников управления по чрезвычайным ситуациям и десять из сотрудников управления внутренних дел.
Получается, что если не принимать во внимание бравые отчеты районных газет о “полях пшеничных, где шепчутся украдкой колосья тучные”, а счастливые комбайнеры молотят хлеб с утра до ночи, то работать в колхозах, в общем-то, некому.
Вся надежда на милиционеров, которые хоть на время жатвы оторвутся от поиска экстремистов во всем, что шевелится. Как говорится, с паршивой овцы…
Як узнік Музей гісторыі Магілёва і чаму ў такім «музейным» горадзе, як Гродна, няма паўнавартаснага музея горада? Як наогул з’яўляюцца музеі гарадоў і дзе яны ёсць у Беларусі? І якімі яны павінны былі б быць? Праблемы і перспектывы гарадскіх музеяў у Беларусі ў падкасце «Усход-Захад» абмяркоўваюць краязнаўцы Аляксей Шота з Гродна і Аляксей Бацюкоў з Магілёва. Другі выпуск серыі размоваў можна паглядзець тут, а ніжэй – кароткі пераказ падкаста.
Музей горада: для чаго ён патрэбны
Музей горада — гэта не проста яшчэ адзін музей у спісе ўстаноў. Яго задача — зафіксаваць і прадставіць унікальную гісторыю і ідэнтычнасць пэўнага месца. Краязнаўцы адзначаюць, што ідэя такіх музеяў у Беларусі пачала развівацца толькі ў 1990-х гадах. У гэты час гарады і райцэнтры ўсвядомілі патрэбу паказаць сваю аўтэнтычнасць і «музеефікаваць» мясцовую гісторыю.
Аднак галоўнай праблемай заўсёды было фінансаванне: хто будзе ўтрымліваць музей, на чый баланс ён патрапіць. Музей — справа нятанная і хтосьці мусіць за яго плаціць.
Аляксей Бацюкоў: У 90-х аказалася, што ў нас шмат розных краязнаўчых музеяў, розных музеяў з манекенамі, або прыродазнаўчых, з пудзіламі мядзведзяў і іншых жывёл. У нас шмат музеяў мемарыяльных. Усякіх музейных пакояў шмат у школах. Усяго шмат, музейных матэрыялаў шмат, а вось уласна гісторыі нацыянальнай, гісторыі беларускага народа вобмаль. Гэта была тады вельмі балючая тэма.
Вось як паўставаў музей горада на прыкладзе Магілёва. Спачатку было толькі рашэнне стварыць музей — у 1990 годзе ён паўстаў на паперы. Толькі праз пару гадоў з’явіўся першы супрацоўнік, потым дадаліся іншыя. З часам выдзелілі гістарычны будынак, стварылі фондасховішча, перадавалі археалагічныя знаходкі. Але такі шлях, калі горад сам бярэ на сябе фінансаванне новага ўласнага музея, у Беларусі пакуль што — рэдкасць.
Будынкі, калекцыі і канцэпцыі — чым мусіць вылучацца музей горада?
На думку абодвух вядучых падкаста, гарадскі музей павінен быць менавіта на балансе горада — інакш яго ўтрыманне нават цяжка ўявіць. Але такіх выпадкаў вельмі мала: нават не ва ўсіх абласных цэнтрах у Беларусі ёсць музеі горада: у Віцебску і Гродне іх дагэтуль няма. Часта функцыю такога музея выконвае раённы краязнаўчы музей або нейкі філіял. Але музей уласна горада — гэта ўсё ж іншае.
Але ў чым канцэпцыя: што павінна быць у музеі горада, чым ён адрозніваецца ад звычайнага гісторыка-археалагічнага музея? Тут важна, каб экспазіцыя была скіравана менавіта на гарадскую гісторыю, каб яна расказвала пра жыццё і развіццё пэўнай супольнасці, а не толькі пра археалогію, прыроду ці асобныя падзеі.
Музей заўсёды пачынаецца з калекцыі — але не менш важна, як яе падаюць. У Брэсце, напрыклад, музей размешчаны ў каларытным былым будынку польскай адміністрацыі, у былым урадавым квартале, у Гомелі асновай стаў паляўнічы домік, у Магілёве — гістарычная ратуша, цэнтр колішняга самакіравання горада.
Але часам музеі становяцца проста наборам экспанатаў, а не цэнтрам асэнсавання гарадской гісторыі. У Беларусі часта сустракаецца практыка «напампоўвання» музея рознымі філіяламі, каб скараціць адміністрацыйныя выдаткі. Так, у Мінску ў склад музея горада ўваходзяць шэраг філіялаў, многія з якіх мала звязаныя непасрэдна з гісторыяй горада.
Як з музеяў кралі шахматы і… танкі
Галоўнае адрозненне, якое заўважаюць аўтары падкаста паміж беларускімі і заходнееўрапейскімі музеямі, — гэта камунікацыя і ўцягненне наведвальнікаў. У Беларусі музей — часта закрытая прастора, дзе наведвальнікі проста глядзяць на экспанаты, а работнікі мусяць сачыць за бяспекай. У заходніх краінах больш распаўсюджана канцэпцыя адкрытага музея, дзе чалавек самастойна выбудоўвае маршрут і ўступае ў дыялог з экспазіцыяй.
Хаця, трэба прызнаць, зараз у Беларусі музейшчыкі стараюцца па магчымасці, хаця б час ад часу, ствараць для наведнікаў інтэрактыў.
Справядліва і тое, што адсутнасць кантролю можа прывесці да праблем. І ў Гродне, і ў Магілёве былі выпадкі крадзяжоў з музеяў. Напрыклад, у Гродне з гісторыка-археалагічнага музея ў 2004 годзе скралі адзін з сімвалаў калекцыі — шахматную фігуру, знойдзеную на раскопках замка ў 1930-я. Вярнуць яе ўдалося толькі праз чатыры гады, калі злодзей спрабаваў яе прадаць.
Шахматная ладдзя, знойдзеная ў час раскопак у Гродне ў 1930-х. Фота: harodnia.com
У музеі гісторыі Магілёва быў цікавейшы выпадак — з мемарыяльнага комплексу «Буйніцкае поле» спрабавалі скрасці нямецкі танк.
Аляксей Бацюкоў: Чалавек сказаў, што ён вязе танк на здымкі на «Беларусьфільм». Падцягнуў цягач і звёз яго. А супрацоўнік музея гісторыі Магілёва, які ў гэты час працаваў на Буйнічах, яшчэ дапамагаў яму, бо паверыў, што сапраўды забіраюць для кіно. Мужчына адвёз танк кіламетраў на 50 у нейкую вёску і схаваў. Яго потым знайшлі, канешне.
Нямецкі танк PanzerBefehlswagen III Ausf E1, скрадзены з Буйніцкага поляТаму баланс паміж адкрытасцю і бяспекай — асобная задача для кожнага музея.
Як павінны выглядаць і функцыянаваць сучасныя музеі горада
Музей — гэта не статычная «скарбонка», упэўненыя вядучыя падкаста. Гэта жывы працэс, які патрабуе добрых спецыялістаў і сталай навуковай работы. Сёння актуальная тэндэнцыя — не проста расказваць пра вялікія падзеі, дасягненні ці «лічбы», а паказваць гісторыю праз лёсы канкрэтных людзей, праз гісторыі штодзённасці, больш гуманістычным спосабам.
Важна, каб экспазіцыю ствараў прафесійны экспазіцыйны мастак, а не проста работнікі музея. Менавіта ад таленту і падыходу спецыялістаў залежыць, ці будзе музей «жывым» і цікавым для наведвальнікаў.
Кадравы і фінансавы дэфіцыт
Кадравае і фінансавае забеспячэнне — адна з галоўных праблем беларускай музейнай справы. У большасці выпадкаў музеі фінансуюцца «па астаткавым прынцыпе», а грошы трапляюць у канцы года, калі трэба «асвоіць бюджэт». Гэта не дае магчымасці планаваць развіццё і падтрымліваць належны ўзровень працы.
«Горад-музей» як канцэпцыя: ілюзія ці рэальная перспектыва?
Гродна часта называюць «горад-музей», але ў рэчаіснасці гэта пакуль што толькі слоган. Яго паўтаралі не раз і ў 1980-х, і ў 2010-х. Ідэю дзесяцігоддзямі абмяркоўвалі на розных форумах, але яна дагэтуль не мае матэрыяльнага ўвасаблення. Падобным чынам абвяшчалі горадам-музеем Мсціслаў на Магілёўшчыне. Але і там далей слоганаў справа не пайшла.
Каб горад сапраўды стаў «музеем», трэба захоўваць старыя кварталы і дамы, проста перастаць зносіць тое, што захавалася, — але такі падыход пакуль не стаў нармальнай практыкай у беларускіх гарадах. Наадварот, часта старыя дамы і дворыкі знішчаюцца, а на іх месцы з’яўляюцца новыя «пад капірку» будынкі.
Аляксей Шота: У Гродне ёсць цэлыя раёны, якія можна было б музеефікаваць. Той жа самы знакаміты гродзенскі Новы свет, які можна было б зрабіць музеем па прынцыпе скансэна. Але звычайна ўсе размовы пра гэта заканчваюцца на тым, што чыноўнікі кажуць, што драўляная архітэктура гэта халупы і гэта стар’ё. Хаця прыклады рэстаўрацыі вельмі старых драўляных будынкаў ёсць і ў Гродне. Самы стары драўляны будынак Беларусі – лямус былога Брыгіцкага манастыра — падымалі на дамкраты, там вельмі сур’ёзная праца была па захаванні. Але гэта было тады, калі маглі ездзіць польскія спецыялісты і рабіць усё за грошы польскага міністэрства культуры і спадчыны. Зараз, думаю, было б ужо не правярнуць такую гісторыю.
Нават рэстаўрацыя гістарычных будынкаў у Беларусі часта звязана з заменай арыгінала на копію. Так здарылася, напрыклад, у савецкія часы з домам Элізы Ажэшкі ў Гродне, так адбываецца і зараз са старымі камяніцамі ў горадзе.
Якім павінен быць музей горада і дзе яго бракуе
Па меркаванні аўтараў падкаста, музеі горада павінны быць у кожным абласным цэнтры, у тым ліку ў Гродне і Віцебску, дзе пакуль што такіх устаноў няма. А таксама ў буйных раённых цэнтрах. Але для гэтага патрэбныя не толькі сродкі, але і разуменне: музей — гэта цэнтр вывучэння, захавання і асэнсавання гарадской гісторыі, месца дыялогу і стварэння супольнай памяці.
У якасці цікавага прыкладу новай формы музея Аляксей Бацюкоў прапаваў ідэю «музея на колах» — пераабсталяванага цягніка, які ездзіў бы па маршруце і адначасова служыў бы месцам захавання і перадачы памяці пра лакальную гісторыю. Такі цягнік хадзіў з Асіповічаў у адну з бліжэйшых вёсак, але гэты маршрут ужо скасавалі.
У Віцебску суд назваў “экстрэмісцкімі” YouTube-рэсурсы блогера-палітвязня Змітра Казлова з Барані, якога двойчы судзілі на Магілёўшчыне.
Рашэнне было прынята 15 ліпеня 2025 года Кастрычніцкім судом Віцебска. Сярод прызнаных “экстрэмісцкімі” – YouTube-каналы Казлова «Серый Кот» і «Серый Кот Стримы».
Як адзначае Беларуская асацыяцыя журналістаў, аўтар каналаў ужо пяць гадоў – з 10 чэрвеня 2020 года, знаходзіцца за кратамі. Зміцер Казлоў 28 лістапада 2024 года павінен быў вызваліцца з бабруйскай папраўчай калоніі пасля чатырох з паловай гадоў зняволення. Аднак 29 лістапада ў судзе Бабруйска і Бабруйскага раёна яго зноў судзілі – Змітра Казлова звінавацілі ў злосным непадпарадкаванні патрабаванням адміністрацыі папраўчай установы (паводле артыкула 411 Крымінальнага кодэкса РБ). З калоніі яго перавялі ў СІЗА №5.
Які вердыкт вынес 29 лістапада суддзя горада Бабруйска і Бабруйскага раёна Павел Карцінін, пакуль невядома. Але ў выніку відэаблогер Зміцер Казлоў, які ўжо цалкам адбыў прысуджаны раней тэрмін, на волю так і не выйшаў.
У бабруйскай папраўчай калоніі №2 Зміцер Казлоў аказаўся паводле вердыкту суддзі Магілёўскага абласнога суда Ірыны Ланчавай. 25 траўня 2021 года яна асудзіла яго і яшчэ шасцярых актывістаў «Еўрапейскай Беларусі» паводле часткі 1 артыкула 13 і часткі 2 артыкула 293 Крымінальнага кодэкса (падрыхтоўка да ўдзелу ў масавых беспарадках). Змітру Казлову суддзя Ланчава прызначыла 5 гадоў зняволення.
Старшыня судовай калегіі Вярхоўнага суда Таццяна Васілевіч 3 лістапада 2021 года, разгледзеўшы ў закрытым рэжыме апеляцыйную скаргу блогера, пакінула прысуд у сіле.
У пачатку вясны 2025 г. стала вядома, што Дзмітрый пераведзены ў іншую папраўчую калонію, але ў якую – невядома, піша “Вясна”.
Яго затрымалі 10 чэрвеня 2020 года за плакаты, вывешаныя насупраць будынка суда Першамайскага раёна Менска. 12 чэрвеня пакаралі 20 суткамі адміністрацыйнага арышту. А 30 чэрвеня, калі блогер павінен быў выйсці на волю, стала вядома, што супраць яго завялі крымінальную справу. З ізалятара на Акрэсціна Змітра перавялі ў СІЗА‑1.
У ліпені 2020 года беларуская праваабарончая супольнасць прызнала Змітра Казлова палітычным зняволеным.
Да таго, пачынаючы з 2019 года, за стрымы і ўдзел у розных вулічных акцыях Зміцер быў асуджаны агулам да 120 сутак адміністрацыйных арыштаў. На сваім YouTube-канале «Серый кот» відэаблогер расказваў пра беларускіх апазіцыйных палітыкаў і пра падзеі, якія адбываліся ў палітычным жыцці Беларусі.
Зміцер Казлоў нарадзіўся і вырас у гарадку Барань пад Оршай. Скончыў чатыры курсы Горацкай сельскагаспадарчай акадэміі, дзе вучыўся на агранома. Захапіўся блогерствам у 2017 годзе. Спачатку здымаў відэаролікі пра праблемы Аршаншчыны, але паступова перайшоў да палітычный тэматыкі. Ён актыўна ўдзельнічаў у акцыях пратэсту супраць інтэграцыі з Расіяй зімой 2019 года.
Зміцер не мае ўласнай сям’і, ягоныя бацькі памерлі шмат гадоў таму, і ў яго няма блізкіх сваякоў.
Телеграм-канал краснопольской районки выдал своим подписчикам очередное измышление, в этот раз с псевдоисторической и самолично выдуманной геополитической подоплекой.
От Краснополья до Польши очень далеко. Видимо, это, а также опасность читать так называемые “экстремистские” ресурсы, приводит к тому, что в депрессивном районе Могилевщины у местных приближенных к власти людей возникают мысли как из некой параллельной реальности.
Сначала автор откровенно бредового опуса пишет о том, что Польша мечтает о неких имперских владениях от моря до моря, но при этом сам же справедливо утверждает, что Речь Посполитая никогда империей не была. Не была в отличие от России, которая втянула Беларусь в войну против Украины, и в реальности никак не избавится от имперских амбиций. И именно Россия, а не Польша или какая-либо другая страна на протяжении почти трех с половиной лет оккупирует территорию суверенного государства, нарушая свои же обязательства уважать суверенитет и территориальную целостность Украины. Но на Россию и ее преступления у краснопольских умников рот не раскроется, потому что страшно.
В Краснополье озаботились также состоянием польского суверенитета, и утверждают, что все в Польше решает Белый дом. Доказательств, правда, не приводят. Но разве нужны пустобрехам доказательства? Сегодня Белый дом, завтра Марс, послезавтра еще кого-нибудь придумают.
Но если Польша кого-то называет своим стратегическим партнером, то это ставит ее в некую подчиненнность? В таком случае Беларусь по отношению к России уже не просто в подчиненности, а вообще в вассальной зависимости. Причем такой, что всякие проводники “русского мира” чувствуют себя в Беларуси как у себя дома, тем более, что белорусский язык в Беларуси успешно искореняется.
“В Восточной Европе Польша при поддержке США является достаточно мощным игроком. Но претендовать на роль Прометея, несущего факел свободы народам региона, расчищая при этом для себя «деляночку» влияния «от моря до моря», она даже с натяжкой не может” – пишут глупости “Новости Краснополья”. Но эти глупости, к сожалению, не только смешны, но, на самом деле, не так безобидны.
Идея «Польши от моря до моря» в условиях современной Европы противоречит принципам международного права, территориальной целостности государств и хартии ООН. И этих положений Польша реально придерживается, в отличие от России. Фантазии краснопольских провластных шелкоперов, пытающихся разыгрывать имперскую риторику в регионе с высокой исторической чувствительностью к вопросам границ и идентичности хоть и стратегически бесперспективны, но в тоже время политически опасны.
Публикации подобного рода, особенно когда они исходят из провинциальной прессы, только подогревают иррациональные настроения и формируют искаженное представление об истории и международных отношениях.
Суд Ленінскага раёна горада Магілёва ў чарговы раз унес у спіс “экстрэмісцкіх матэрыялаў” сайт нашага выдання і некалькі сацыяльных сетак. Праўда, пераблытаўшы рэсурс з іншым выданнем, але гэта не павінна здзіўляць – беларускія сілавікі ўжо даўно блытаюць mogilev.media з 6tv.by. Гэтым разам, як паведамляе БАЖ, у рэспубліканскі “Спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў” трапілі:
Раней наша выданне ўжо двойчы абвяшчалася “экстрэмісцкім”. Той жа самы суд Ленінскага раёна даваў такое званне нашаму сайту і соцсеткам 22 снежня 2023 года. тады ў “Спіс” трапілі сайты mogilev.media i mogilev.news, а таксама:
Могилевский облсуд вынес приговор по делу об особо жестоком убийстве женщины ее сожителем, находящимся в нетрезвом состоянии. Преступник приговорен к 15 годам колонии.
Трагедия произошла в январе. После ссоры на почве личной неприязни мужчина жестоко избил свою сожительницу – руками, ногами, тяжелым тупым предметом. Когда женщина была уже практически без сознания, он нанес ей удар строительным ножом по шее. Эксперты позже насчитали не менее 33 травм на теле погибшей, которая умерла на месте. Осознав содеянное, мужчина сам позвонил в милицию и сообщил о случившемся.
На суде он вину не отрицал. Признал, что убил, раскаялся. Суд счел его действия умышленным убийством, совершенным с особой жестокостью, и приговорил к 15 годам лишения свободы в колонии усиленного режима.
Кроме того, суд удовлетворил иск брата погибшей, взыскав с осужденного компенсацию морального вреда в размере 6 тысяч рублей, а также госпошлину в пользу государства – 126 рублей.
Приговор пока не вступил в законную силу.
Напомним, что в июне 2024 года в Кировском районе 36-летний местный житель в нетрезвом состоянии убил своего 56-летнего отца ударом ножа. Преступнику было назначено 9 лет колонии усиленного режима.
Глава Кричевского района Алексей Шарай напомнил о ящиках, в которые кричевляне могут опускать свои письма с идеями, предложениями и даже ремарками.
Председатель кричевского райисполкома встретился трудовым коллективом совместного общества с ограниченной ответственностью “ЦСП БЗС”.
Производителям цементно-стружечных плит напомнили о том, что “в стране объявлен Год благоустройства, и что осенью в Кричеве пройдет областной фестиваль тружеников села «Дожинки»”, сообщает районная газета.
Помимо необходимости ухода за цветниками и своевременного скашивания травы Шарай рассказал о специальных ящиках для корреспонденции, в которые кричевляне могут опускать свои письма с жалобами и предложениями.
Присутствующие услышали призыв главы района, и “активно задавали ему вопросы, высказывали свои предложения и пожелания”, очевидно, решив обойтись без ящиков.
Фото иллюстративного характера из открытых источников.
У Беларусі прынялі новы закон аб правах дзіцяці, які прадугледжвае ідэалагічную праверку тых, хто працуе з дзецьмі.
Уявіце: раніца суботы, утульная кухня, пах кававага зерня і дзіцячыя пытанні, якія заўжды заганяюць у тупік. Мая пляменніца, не адрываючыся ад смартфона, раптам пытае: «Дзядзька, а ці прайшоў бы ты сёння ідэалагічную праверку, каб цябе дапусцілі працаваць з дзецьмі?» Пытанне, натуральна, было не выпадковым, а прадыктавана чарговай заканадаўчай навіной з жыцця нашай краіны.
Гэтае пытанне застала мяне знянацку, як той момант, калі ты ўспамінаеш пароль ад старой пошты: здаецца, ведаеш яго, але ці не змяніўся ён за гады? Я задумаўся. І не пра паролі, а пра тое, як наша грамадства пераўтвараецца ў вялікую прыёмную камісію, дзе кожны чалавек мусіць пацвердзіць, што ён думае менавіта так, як патрабуе ідэалогія, каб мець права працаваць з дзецьмі.
Нядаўна прыняты закон «Аб правах дзіцяці» прапанаваў цікавы, але небяспечны элемент: супрацоўнікаў, якія маюць доступ да працы з дзецьмі, цяпер будуць правяраць на прадмет «правільнасці мыслення». Мэта нібыта высакародная: абараніць дзяцей ад дрэннага ўплыву. Але хто вызначае межы гэтага ўплыву? Ці не атрымаем мы замест абароны звычайны механізм кантролю за свядомасцю?
Здавалася б, няма нічога дрэннага ў тым, каб выхавацель быў годным прыкладам. Але вось тут і крыецца галоўная праблема. Праблема не ў тым, што дзяржава хоча клапаціцца пра дзяцей, а ў тым, што яна лічыць сябе адзіным правільным маральным арыенцірам. Мы ўжо бачылі падобнае ў савецкія часы, калі вучні «пільнавалі» настаўнікаў, а настаўнікі — вучняў. І добра, калі абмяжоўвалася гэта толькі размовамі на педсавеце, а не заканчвалася асабістымі трагедыямі.
Я не супраць, каб школы былі зонамі бяспекі і даверу. Але ці можа быць давер там, дзе праверка – гэта перадусім ідэалагічны экзамен, у якім галоўная ўмова – прадэманстраваць «правільныя» перакананні? На маю думку, гэта падобна да спробаў навучыцца плаваць у басейне, дзе вада заўжды мае адну і тую ж камфортную тэмпературу. Толькі жыццё не басейн, а неспадзяваны акіян, і «камфортная тэмпература» там рэдка сустракаецца.
Па сутнасці, гэты закон – яшчэ адна спроба дзяржаўнага ўмяшання ў прыватнасць чалавека пад выглядам дабрабыту дзіцяці. Я шчыра веру, што ў беларускіх школах дастаткова разумных людзей, здольных вызначыць, хто сапраўды небяспечны для дзяцей, а хто проста не ўпісваецца ў дзяржаўныя ідэалагічныя рамкі.
Ці трэба нам вяртацца ў эпоху ідэалагічных атэстацый і «правільных» анкет? Ці не лепш замест гэтага давяраць прафесіяналам і бацькам, а не чарговаму ідэалагічнаму кантралёру?
Магчыма, у маёй пляменніцы калісьці з’явіцца дзіця, і яна таксама сутыкнецца з гэтым дзіўным ідэалагічным выпрабаваннем. Я спадзяюся, што да таго часу мы знойдзем лепшы спосаб бараніць сваіх дзяцей, не ператвараючы школу ў месца пастаяннага падазрэння і страху.
Ці варта верыць у тое, што ідэалогія гарантуе нам будучыню лепшую за тую, якую мы можам стварыць самі – свабодна і адказна? Можа, лепш дазволіць сабе трохі больш сумневу, каб застацца людзьмі, а не правільнымі адказамі ў чыёйсьці анкеце?
Преподавать китайский язык будет учительница одной из осиповичских СШ, прошедшая стажировку в Китае.
Учительница английского языка городской СШ №4 Анна Перова (на фото) прошла переподготовку, стажировку в Китае и теперь может обучать осиповичских школьников китайскому языку, сообщает районная газета “Асіповіцкі край”.
Анна имеет десятилетний педагогический стаж, а на изучение китайского онлайн у нее ушло два года. Плюс – стажировка на базе на Даляньского политехнического университета по программе сотрудничества Института Конфуция при БГУ с этим китайским ВУЗом.
Обучение китайскому языку будет сочетаться с рассказами педагога о культуре и традициях одного из самых древних государств Земли.
Сейчас в осиповичском отделе образования решают, когда именно начнутся факультативные занятия и уверены в том, что ребят, желающих изучать китайский язык, в Осиповичах предостаточно.
