Category: Навіны

Пьяный могилевчанин целился бутылкой в девушку на первом свидании, но промахнулся

Навіна ад

В Могилеве пьяный ухажер метнул бутылку в девушку, но попал в стекло двери подъезда

Пара могилевских парней познакомилась с девушками в интернете и отправилась на свидание, прихватив спиртное. Выпивали у подъезда. Когда ухажеры предложили продолжить веселье у девушек в квартире, получили отказ, сообщает околомилицейский телеграмм-канал.

Раздосадованный столь откровенным “динамо”, 22-летний могилевчанин швырнул бутылку в одну из девушек. Той удалось увернуться, а бутылка угодила в стекло двери подъезда.

Результат вечерники – уголовное дело за особо злостное хулиганство.

Фото телеграмм-канала “Обратная сторона”.

Мядзведзь за ліцэнзію – зубрам падрыхтавацца?

Навіна ад

Пасля дзесяцігоддзяў намаганняў па захаванні мядзведзя ў Беларусі, від, які толькі нядаўна пачаў аднаўляцца, стаў мішэнню камерцыйных аўкцыёнаў. Пад выглядам “рэгулявання колькасці” дзяржава прадае права на адстрэл жывёл, што знаходзяцца ў Чырвонай кнізе. І робіць гэта – у інтарэсах замежных паляўнічых і палітычнай кан’юнктуры.

Буры мядзведзь на працягу многіх гадоў меў I катэгорыю аховы – як від, што знаходзіцца на мяжы знікнення. Яго колькасць у 1980-х гадах не перавышала 130 асобін у Беларусі. Толькі дзякуючы строгай ахове і доўгатэрміновай працы з захаваннем арэалу, папуляцыю ўдалося аднавіць да крыху больш як тысячы на пачатак 2025 года. Аднак нават сёння навукоўцы НАН Беларусі папярэджваюць: арэал застаецца фрагментарным, а паўднёвыя рэгіёны, уключаючы Палессе і Бярэзінскую пушчу, усё яшчэ пустыя. Таму поўнае выключэнне віду з Чырвонай кнігі – заўчаснае.

У Беларусі ўжо прайшлі першыя аўкцыёны на права здабычы… канкрэтнага мядзведзя. Не тыповага прадстаўніка віду, не асобіны, якая пагражае людзям, а жывой істоты з GPS-меткай. І ўсё гэта – пад воклічы «вядзём зважанае кіраванне папуляцыяй» і «развіваем паляўнічы турызм». Калі б мядзведзь умеў чытаць прэс-рэлізы, ён бы, мабыць, ужо ўцёк у Польшчу.

Я з маленства ведаю, што мядзведзь у нашых лясах – рэдкі госць. Калісьці іх засталося менш за паўтары сотні, і пра кожнага спецыялісты расказвалі амаль як пра легенду. Але цяпер, дзякуючы ахове, лічбы пайшлі ўгору: па стане на пачатак 2025 года ў Беларусі жыве 1066 мядзведзяў. Гэта сапраўды дасягненне, вынік дзесяцігоддзяў змагання за выжыванне віду, які яшчэ нядаўна лічыўся на мяжы знікнення.

І вось, замест таго каб ганарыцца прыродным адраджэннем і працягваць абарону, дзяржава вырашае адкрыць паляванне. Не для мясцовых, не ў межах неабходнага кантролю, а… праз аўкцыён для замежнікаў. Ці трэба казаць, што асноўныя прэтэндэнты – расійскія аматары страляць па ўсім, што рухаецца?

Мяркуецца, што будуць прададзены «ліцэнзіі» на 20 мядзведзяў у год. Маўляў, гэта мала, навукоўцы ўсё кантралююць, страляць будуць толькі там, дзе высокая шчыльнасць. Але, прабачце, ці не тыя самыя навукоўцы з НАН Беларусі яшчэ нядаўна казалі, што мядзведзь пакуль не засвоіў увесь патэнцыйны арэал, а на Палессі яго па-ранейшаму няма?

Я не супраць разумнага рэгулявання, калі жывёла выходзіць у вёску і становіцца пагрозай. Але дзе тут пагроза, калі лот №1 – самец у Віцебскай вобласці з каардынатамі, імем і прыкладным маршрутам? Мы што, пачалі прадаваць жывёл, як лоты ў інтэрнэт-краме?

Гэта ўжо не пра біялогію і не пра ахову прыроды. Гэта пра палітычную кан’юнктуру. Пакуль краіны ЕС закрываюць паляўнічы турызм, Беларусь адкрывае яго на поўную катушку – відаць, каб замясціць санкцыйныя дзіркі ў бюджэце. І хто ж гатовы выкласці дзясяткі тысяч еўра за «унікальны трафей»? Зразумела, не фермер з Клічава. А той, каму не хапае трофея для кабінета недзе ў Падмаскоўі.

Я не ведаю, колькі будзе каштаваць гэтая ліцэнзія, але дакладна ведаю, што кошт страты даверу да слова «ахова прыроды» нам усім давядзецца аплачваць доўга. І мядзведзь – не першы, і, баюся, не апошні, каго ператвораць у лот пад грыфам «асобая дзяржаўная значнасць». Быць можа, хутка пачнецца адстрэл яшчэ і зуброў? Нядаўна ж іх арэал пражывання пачалі пашыраць – цяпер яны з’явяцца пад Чэрыкавам.

Ці не пара ўжо спытаць сябе: мы ўсё яшчэ краіна, якая бароніць дзікую прыроду – ці краіна, якая прадае яе па частках у аўкцыённай зале?

Якуб Ясінскі

Фота з адкрытых крыніц

Кухонныя размовы і нацыянальная бяспека: калі Чамаданава залазіць у каструлю

Навіна ад

Пакуль у вёсцы пад Быхавам спрачаюцца – саліць агуркі трэба з воцатам ці з гарчыцай, з Мінску паступае важны сігнал: абмяркоўваць на кухні 2020 год – катэгарычна нельга. Старшыня партыі «Белая Русь» Вольга Чамаданава адзначыла, што лепш «менш згадваць» тыя падзеі. Маўляў, у інтарэсах нацыянальнай згоды. 

Я разумею, што для Чамаданавай 2020 год – гэта, відаць, як для многіх з нас зубны боль: маўчаць пра яго лепш, чым зноў перажываць. Але калі дзяржаўныя службоўцы пачынаюць рэгламентаваць, пра што можна казаць на кухні, гэта ўжо нават не «1984», а беларускі спін-офф з мясцовымі спецыфікацыямі. Са сцэнамі, дзе бабуля кладзе ў банку лаўровы ліст, але ўжо без «гэтых размоваў».

У Магілёўскай вобласці кухні – гэта не толькі пра ежу, гэта сацыяльны інстытут. Тут абмяркоўваюць ураджай, курс даляра, як сын Пецюкевіча ледзь не ўехаў у слуп, і, вядома, навіны. Кухня – гэта беларускі парламент для простых людзей. І вось у гэты парламент прыходзіць Чамаданава і кажа: «Гаварыце, але акуратна. І толькі пра тое, што было да 2019-га». 

Яна, дарэчы, сказала, што трэба «працу па данясенні пазіцыі дзяржавы весці больш прафесійна». Што ж, цікава, як будзе выглядаць прафесійная праца з калектыўнай бабуляй, якая аперыруе тэрмінамі «гвалт», «выбары» і «яны зноў пад’язджалі на бусіку»? Можа, з’явяцца спецыяльныя кухонныя інструктары?

Усё гэта нагадвае старую беларускую традыцыю: калі дзяржава нешта не можа растлумачыць – яна забараняе. Калі не ведае, што адказаць – кажа: «Не гаварыце». І як вынік: мы не толькі баімся пісаць у каментарах, але і чакаем, калі ў гарадскіх кватэрах з’явяцца мікрафоны ў чайніках.

Самае трагікамічнае ў тым, што 2020 год – гэта не нейкі тэлефільм, які можна праматаць. Гэта рэальны досвед людзей, у тым ліку з Магілёўшчыны. Гэта цэлы пласт падзей, які ўжо стаў часткай сямейных успамінаў. І калі дзяржава кажа «маўчыце», то, баюся, яна толькі дадае да гэтага досведу новыя старонкі – з іншымі прозвішчамі і новымі камандзіроўкамі па душы.

Можа, калі-небудзь на ўроках гісторыі скажуць: «У гэты перыяд беларусы жылі, закатаўшы язык у рот. Але не таму, што не ведалі, а таму, што баяліся нават на кухні пра гэта гаварыць». Ці сапраўды мы хочам, каб гэта была нашая спадчына?

Ці не пара ўжо зразумець: калі народ абмяркоўвае палітыку на кухні – гэта не пагроза бяспецы. Гэта бяспека сама па сабе. Бо народ, які гаворыць – не страляе. А вось улада, якая ўсё менш слухае, часцей баіцца.

Так што, пані Чамаданава, калі наступны раз зазірнеце ў чужую кухню – не забудзьцеся спытаць, з чым у іх сёлета закатка. І памятаеце: нават самы востры чылі не такі небяспечны, як прыглушаны шэпт у ракавіне.

Якуб Ясінскі

Кубинские специалисты тренируются собирать беларуские трактора в Бобруйске

Навіна ад

На Бобруйском заводе тракторных деталей и агрегатов, филиале «МТЗ-Холдинга», обучаются инженеры из Республики Куба.

На заводе тракторных деталей и агрегатов в Бобруйске проходит обучение кубинских специалистов. Это часть масштабной программы по организации сборочного производства тракторов BELARUS на территории острова.

Ранее, в кубинском городе Ольгин на базе завода «Героев 26 Июля» собрали первую партию малогабаритных тракторов BELARUS. Предприятие посетил президент Кубы Мигель Диас-Канель, которому торжественно презентовали собранные машины.

Поставки тракторов “Беларус” в страны с низким уровнем жизни ведутся еще со времен СССР.  На сегодня Куба, несмотря на высокие показатели уровня развития, остается очень бедной страной. 

Беларуские же трактора если чем и отличались от импортных аналогов, так только неприхотливостью в обслуживании. Ни по цене, ни по качеству лидерами мирового рынка они никогда не являлись, а прилагательным “легендарный”  “Беларус” наградила советская пропаганда.

Фото “Беларусь Сегодня”.

И попели, и поели – в Кричеве комбайнерам не дают спокойно пообедать

Навіна ад

На рассвете и на обеде механизаторы Кричевского района вынуждены слушать заводные песни.

Нездоровый интерес беларусской пропаганды к уборочной не позволяет комбайнерам спокойно пообедать. В Дрибинском районе в тарелки к механизаторам лезли профсоюзы, опасаясь упадка сил у участников жатвы. Теперь эстафету “заботы” принял Кричев.

В поле у деревни Поклады прислали артистов районного центра культуры и, “дождавшись, пока хлеборобам привезут обед, они организовали концертную программу. И пока работники обедали, в поле звучали заводные песни”.

Аналогичная ситуация и на зернотоке ОАО «Новобельское-АГРО». Там механизаторов начали преследовать песнями ранним утром, еще до выезда в поле.

Песня, конечно, строить и жить помогает, но в ситуации, когда у тружеников полей забот по горло, а голова кругом и без песен, перебор с художественной самодеятельностью может и помешать. 

Причем не только правильному выделению желудочного сока, но и нормальному ходу полевых работ.

Фото газеты “Кричевская жизнь”.

В Горецком райисполкоме открылась вакансия первого зампреда – вот какая зарплата

Навіна ад

В Горецком районе появилось свободное место для первого заместителя председателя райисполкома – начальника управления по сельскому хозяйству и продовольствию. 

Объявление об этом размещено в Банке вакансий Республиканской службы занятости. 

Желающего пойти работать первым зампредом райисполкома ищут на полную ставку. Обещают платить от 3 500 до 4 000 рублей. У кандидата на эту должность должно быть высшее образование и опыт работы на руководящей должности не менее трех лет.

Скорее всего, появление этой вакансии – всего лишь соблюдение формальностей: в Беларуси работодатели обязаны размещать объявления о работе через Банк вакансий. Указанная зарплата, если это не просто «базовая ставка» без учета премий и доплат, выглядит малопривлекательно. Особенно, если учитывать, что речь идет об управлении сельского хозяйства и продовольствия – одном из самых напряженных участков работы в госаппарате (в отличие от, скажем, отдела идеологии). Здесь сотрудники отвечают за надоенные литры, собранные тонны и другие “жизненные” показатели.

Фото: Яндекс.карты

У Чэрыкаўскі раён завозяць зуброў

Навіна ад

Чэрыкаўскі раён увайшоў у праграму рассялення зуброў, колькасць якіх у Беларусі павялічваецца.

Сёння ў Беларусі налічваецца больш за тры тысячы зуброў, распавёў БелТА начальнік аддзела паляўнічай гаспадаркі Мінлясгаса Аляксандр Казарэз. Асноўныя папуляцыі сканцэнтраваны ў Белавежскай пушчы і Асіповіцкім раёне – там жыве па 700 і больш асобін. Аднак зубры – жывёлы кансерватыўныя: яны павольна асвойваюць новыя тэрыторыі і схільныя канцэнтравацца ў межах абмежаваных участкаў. Гэта стварае складанасці, уключаючы сельскую гаспадарку. Каб пазбегнуць перанасялення і захаваць дабрабыт існуючых статкаў, спецыялісты пачалі працу па рассяленні зуброў па новых тэрыторыях. Чэрыкаўскі лясгас стаў адным з такіх кірункаў.

Па словах Казарэза, Чэрыкаўскі раён выбраны не выпадкова. Тут размешчана мноства зямель, якія пацярпелі ў выніку аварыі на Чарнобыльскай АЭС. Гэтыя ўчасткі даўно не выкарыстоўваюцца, зараслі пустазеллем і маюць патрэбу ў экалагічным аднаўленні. Адным з рашэнняў стала стратэгія натуральнага выпасу. Зубры могуць эфектыўна “кіраваць” расліннасцю і адначасова спрыяць аднаўленню біяразнастайнасці.

“Адзін з метадаў барацьбы з гэтай экалагічнай праблемай, а таксама праблемай біяразнастайнасці – натуральны выпас. Таму гэты рэгіён і быў абраны для таго, каб рассяляць зуброў» – растлумачыў прадстаўнік Мінлясгаса.

Акрамя таго, прыродныя ўмовы і ўгоддзі Чэрыкаўскага раёна добра падыходзяць для жыцця зуброў. Улады спадзяюцца, што праект не толькі вырашыць задачу раўнамернага рассялення папуляцыі, але і паспрыяе рэабілітацыі пацярпелых тэрыторый.

Адзначым, што першых зуброў завезлі з Асіповіцкага ў Чэрыкаўскі раён больш за год таму. Гэта былі самец, пяць самак і тры асобіны маладняку, піша “СБ. Беларусь сегодня”.

Фота: “СБ. Беларусь сегодня”

В Хотимском районе был обнаружен труп неизвестного мужчины без документов

Навіна ад

Дактилоскопия помогла устанавливить личность мужчины, труп которого нашли в лесу Хотимского района.

Документов при нем обнаружено не было, но по предварительной информации, погибший мог быть местным жителем, сообщает районная газета “Шлях Кастрычніка”

Специалисты управления Государственного комитета судебных экспертиз по Могилевской области провели дактилоскопирование и проверили отпечатки пальцев по базе данных. Выяснилось, что это – 46-летний житель района. 

На теле не обнаружено признаков насильственной смерти.

Фото районной газеты “Шлях Кастрычніка”.

Бобруйчанка хотела быть белоруской, но ей не разрешили

Навіна ад

Бобруйчанка Валентина всю жизнь прожила в Беларуси, а потом узнала, что не может быть белоруской в документах ребенка. 

“Я здесь родилась, живу и ощущаю себя белоруской”

Валентина столкнулась с неожиданной бюрократической преградой: когда она оформляла свидетельство о рождении своей дочери, ей отказали в праве указать национальность как белоруска. Женщина родилась, выросла и всю жизнь живет в Беларуси, чувствует себя частью белорусского народа, но в документах вынуждена указывать национальность как русская или украинка.

О своем возмущении Валентина рассказала в TikTok, где выступает под именем Валянціна. Она поделилась, что по документам ее мать украинка, а отец русский. Именно на это сослались сотрудники ЗАГСа, отказав в праве указать национальность, с которой женщина себя идентифицирует. 

“Мне сказали: либо ты русская, либо украинка. А я говорю: «А как же так? Я белоруска! Здесь родилась, здесь живу. Почему должна выбирать?» – говорит Валентина.

В итоге женщине действительно пришлось выбирать между двумя «разрешенными» опциями. Какая именно национальность оказалась в документе ребенка, она не уточняет, равно как и то, какую национальность имеет отец дочери.

Объяснение юриста и путь к возможному изменению

Законодательство Республики Беларусь, как выяснилось, действительно ограничивает возможность указывать в документах национальность, отличную от национальности родителей. Это регулируется постановлением Совета министров № 1454 от 14 декабря 2005 года. Как пояснила “Зеркалу” юрист Светлана Бабинцева, ЗАГС может внести данные о национальности только на основании официальных документов самого заявителя.

“Если у Валентины в свидетельстве о рождении указано, что ее мать украинка, а отец русский, она может выбрать только одну из этих двух национальностей. Указать белоруска нельзя, если такая национальность не подтверждена документально”,  объясняет юрист.

Однако важно понимать: речь идет исключительно о национальности, а не о гражданстве. Ребенок Валентины, как гражданка Беларуси, сохраняет все права, независимо от этой записи.

Тем не менее, изменить национальность в документах все же можно, хотя это сложный и длительный процесс. Как поясняет Бабинцева, для этого нужно обратиться в ЗАГС с доказательствами, что ранее внесенные сведения были ошибочными. Например, если в архивных документах бабушек или дедушек есть запись «белорус», это может стать основанием для изменения записи.

Если ЗАГС откажет, то остается путь через суд. Но даже он не гарантирует успеха, поскольку многое зависит от представленных доказательств.

Скриншот tiktok.com_@emitnelav

Борьба против мусора в Славгороде усиливается

Навіна ад

Усиливается не только борьба за чистоту окружающей среды в Славгороде. Набирают обороты и совковые подходы к решению этой задачи. Недавно совместный рейд местных журналистов и сотрудников РОВД измерял уровень ненормативной лексики на улицах города в ночное время. 

Ранее власти взывали к совести и гражданскому долгу владельцев заброшенных домов, обвиняли местных жителей в организации несанкционированных свалок и разрушении арт-объекта, детской машинки, в городском парке.

Машинку восстанавливали всей толокой – коммунхоз выделил маляров, ЧУП «УютБытСтрой» пожертвовал краску, а районная газета пригрозила маленьким хулиганам кабинетом инспектора по делам несовершеннолетних.

Однако новый удар не заставил себя ждать. Теперь выяснилось, что приезжие тоже не горят желанием соблюдать чистоту в одном из мест “наслаждения великолепием окружающей природы”, местечке Александровка-2.

Там обнаружены не только пустые бутылки и кострища, но и “постройки неизвестного происхождения”, пишет районная газета “Прысожскі край”.

Активные местные жители, правда, все это убрали. Однако перед этим нажаловались на приезжих в редакцию и дождались журналистов, чтобы зафиксировать совершенное ими доброе дело.

Все эти неуклюжие попытки возродить совковые традиции, в том числе откровенное стукачество, в Славгороде именуются гражданской инициативой.

Фото: “Прысожскі край”.