Сталі вядомыя шакуючыя падрабязнасці жорсткага забойства, што адбылося ў Бабруйску ў сакавіку гэтага года. Як паведамляе “Следчы камітэт”, двое бабруйскіх шаснаццацігадовых падлеткаў вечарам 31 сакавіка трэніравалі нажавы бой пад адным з мастоў праз Бярэзіну. Недалёка ад месца трэніроўкі яны заўважылі незнаёмага мужчыну, паводзіны якога выдавалі ў ім чалавека пад таксічным ап’яненнем.
Падлеткі вырашылі “разабрацца” з незнаёмцам і перанеслі на яго сваю трэніроўку, якая стала смяротнай. 51-гадоваму жыхару бабруйска былі нанесеныя шматлікія нажавыя раненні, ад якіх мужчына памёр на месцы. Яго залітае крывёй цела толькі праз два дні знайшлі мясцовыя школьнікі.
Падлеткаў-забойцаў, якія аказаліся навучэнцымі бабруйскіх каледжаў, знайшлі па камерах відэаназірання. Ведамства падкрэслівае, што прынамсі адзін з іх, ініцыятар трэніровак на нажах, цікавіўся нацысцкай ідэалогіяй.
Абодвух 16-гадовых бабруйчан асудзілі да выхаваўчай калоніі, на тэрмін 9 і 10 гадоў.
Пракуратура знайшла гнілую гародніну ў адной з устаноў адукацыі Бабруйска.
У Магілёўскай вобласці пракуратура правяла рэйд па школьных сталоўках. Сумесна з ёй працавалі спецыялісты тэрытарыяльных цэнтраў гігіены і эпідэміялогіі.
Асабліва сур’ёзныя парушэнні выявілі ў адной са школ Бабруйска: там знайшлі пярловыя крупы з пратэрмінаваным тэрмінам прыдатнасці і гародніну з прыкметамі гнілі і перамарозкі. Няякасную прадукцыю ўтылізавалі.
Сярод іншых парушэнняў у правераных школах – неадпаведнасць меню школ зацверджаным двухтыднёвым рацыёнам па колькасці і разнастайнасці страў; адсутнасць належнага вытворчага кантролю; не выкананне санітарна-эпідэміялагічных норм у сталовых; выкарыстанне дэфармаванага кухоннага інвентара і посуду са сколамі; несвоечасовы рамонт тэхналагічнага і халадзільнага абсталявання.
Актывіст з Бабруйска Уладзімір Усер (Лазараў) памёр у шэлтары ў Беластоку, куды яго адпусцілі са шпіталя чакаць суда.
Як стала вядома «Нашай Ніве», у эмігранта з Бабруйска спынілася сэрца. Яму было 69 гадоў.
Уладзімір апошнім часам быў пад следствам па справе аб шпіянажы ў Польшчы. Паводле звестак польскай пракуратуры, трое беларусаў і двое ўкраінцаў з сакавіка 2024 года да лютага 2025‑га супрацоўнічалі з замежнай разведкай і выконвалі розныя заданні, якія атрымлівалі праз Тэлеграм.
У іх задачы ўваходзіла фатаграфаванне аб’ектаў крытычнай інфраструктуры і месцаў, важных для бяспекі дзяржавы. Акрамя таго, яны павінны былі развешваць плакаты і маляваць графіці.
Па гэтай справе затрымалі і Усера. Але польскія сілавікі пакінулі яго ў шпіталі з-за дрэннага стану здароўя. Такім чынам, суда ён чакаў на волі.
Яшчэ раней Усер стаў героем прапагандысцкага фільма БТ. Ён зняў некалькі сюжэтаў у Беластоку, якія потым выкарысталі ў агітцы «Чужое неба».
Як сцвярджаюць тыя, хто больш-менш ведаў Уладзіміра, ён быў частым удзельнікам разнастайных апазіцыйных мерапрыемстваў у Бабруйску.
Бабруйскі суд праявіў надзвычайную мяккасць да злачынцы, які збіваў і пагражаў забіць уласную сужыцельку.
Суд над 34-гадовым бабруйчанінам праходзіў проста ў аддзеле міліцыі Ленінскага раёна Бабруйска. Прычынай разгляду сталі паводзіны мужчыны, які яшчэ ў кастрычніку 2025 года, будучы п’яным, пасварыўся са сваёй сужыцелькай, пачаў збіваць яе рукамі і нагамі, душыў жанчыну і, прыстаўляючы нож да яе цела, пагражаў забіць.
Суд прызнаў жыхара Бабруйска вінаватым, але прызначыў яму мінімальна магчымае па артыкуле 186 Крымінальнага кодэкса пакаранне – штраф у памеры 50 базавых велічынь, што складае 2100 рублёў. Дарэчы, у якасці пакарання гэты артыкул прадугледжвае і грамадскія працы, і выпраўленчыя працы, і арышт, і абмежаванне волі, і нават пазбаўленне волі да трох гадоў. Але суд абраў даволі невялікі штраф.
Шэраг парушэнняў выяўлены КДК у гандлёвых аб’ектах Бабруйска, Касцюковіцкага і Хоцімскага раёнаў.
Кантралёры КДК Магілёўскай вобласці праверылі гандлёвыя аб’екты і выявілі шэраг парушэнняў:
у трох гандлёвых аб’ектах ІП горада Бабруйска дапушчана завышэнне цэн больш чым на 30 найменняў харчовых тавараў;
на некаторыя тавары адсутнічалі дакументы, што пацвярджаюць іх набыццё, якасць і бяспеку;
у двух гандлёвых аб’ектах (Касцюковічы і Хоцімск) выяўлены тавары з пратэрмінаваным тэрмінам прыдатнасці на суму больш за 270 рублёў;
выяўлены факты неабгрунтаванага спагнання платы за спажывецкую ўпакоўку не ўпакаваных вытворцам тавараў.
Сітуацыя, увогуле, не новая. Хочацца толькі адзначыць, што, распавядаючы пра праверку, дзяржаўнае СМІ зрабіла акцэнт на парушэннях, дапушчаных індывідуальнымі прадпрымальнікамі. Не вельмі верыцца, што ў крамах аблспажыўсаюза, які знаходзіцца пад абаронай уладаў, парушэнні ўжо выкаранены.
Павялічыць колькасць палос руху, паставіць сетку ад звяроў і пабудаваць яшчэ адну развязку збіраюцца на дарозе ад Бабруйска да аўтатрасы М5 Мінск-Гомель. Праўда, не раней 2030 года.
Дарога ад М5 да Бабруйска працягласцю каля васьмі кіламетраў пачынаецца ад развязкі з аўтамагістраллю каля вёскі Баяры і вядзе да гарадскога раёна Яловікі. Пра яе абнаўленне гаварылі яшчэ ў 2010 годзе, аднак да справы не дайшло. За гэты час сама М5 ужо атрымала статус дарогі першай катэгорыі: там пашырылі колькасць палос, усталявалі падзел трафіку бар’ерамі, а таксама сетку ад дзікіх жывёл. Пра гэта піша komkur.info.
Аднак, пад’езд да аўтатрасы з Бабруйска застаўся звычайнай двухпалоснай шашой, якая ўсё цяжэй спраўляецца з ростам транспартнага патоку. Найбольшую нагрузку ствараюць машыны са сталічнага кірунку, транспарт з дачных масіваў на паўночным захадзе раёна, а таксама паток з Асіповічаў. Акрамя таго, дарога з’яўляецца выхадам на трасу Р67 у бок Беразіна і Барысава.
Паводле начальніка тэхнічнага аддзела РУП «Магілеўаўтадар» Аляксандра Даманкова, праектаванне павінна пачацца ў 2028 годзе. Аднак, асноўныя параметры будучай рэканструкцыі ўжо апісаныя. Гэта: – пашырэнне дарогі мінімум да чатырох палос , па дзве ў кожны бок; – стварэнне раздзяляльнай паласы з ахоўнай агароджай; – новая развязка з дарогай Р67 у Сычкаве. Таксама павінны перабудаваць чыгуначны пуцеправод у Калініна, бо яго даўжыні недастаткова для пашыранай аўтадарогі, і ўсталяваць уздоўж яе сетку ад дзікіх жывёл.
Пакуль застаецца адкрытым пытанне аб хуткасным рэжыме. Паводле Даманкова, не факт, што дазволеная хуткасць вырасце пасля рэканструкцыі. «У Беларусі ёсць нямала дарог першай катэгорыі з абмежаваннем 90 км/г. Канчатковае рашэнне будуць прымаць разам з ДАІ» – адзначыў ён.
Улічваючы тэрміны праектавання, уласна будаўнічыя працы стартуюць не раней за 2030 год.
Бабруйскі прыдпрымальнік выкарыстаў схему ўхілення ад падаткаў шляхам драблення бізнэса. За гэта яму прысудзілі два з паловай гады хатняй хіміі.
Як высветліў суд у Бабруйску ў працэсе над 62-гадовым індывідуальным прадпрымальнікам, мясцовы жыхар працаваў па схеме аптымізацыі падаткаў з 2016 года.
Ён зарэгістраваў у якасці такіх жа ІП сваю матку, сужыцельку і абедзьвюх дочак. Потым перадаў ім права ўласнасці на нерухомасць, кую здаваў у арэнду. Фармальна агульнай выручкі ў іх не было, але насамрэч грошы ішлі ў адну кішэню, пры меншай сплаце падаткаў. У выніку ад такой дзейнасці, як высветліў суд, сума ўхілення ад падаткаў склала за гэты дзясятак гадоў 628 тыс. рублёў.
У зале суда прадпрымальнік сваю віну прызнаў, цалкам выплаціў грошы. Вырак быў даволі мяккі – два з паловай гады абмежавання волі без накіравання ў папраўчую ўстанову адкрытага тыпу. Таксама ён мусіць сплаціць 42 тыс. рублёў штрафу і яму забаронена пяць гадоў займацца прадпрымальніцкай дзейнасцю.
Бабруйчанін Юрый Савелюк ужо паўтара года сілкуе свой хатні халадзільнік энергіяй сонца.
Сонечныя панэлі на вынас
Бабруйскі “самадзелкін” з тэхнікай на “ты” яшчэ са школы, піша komkur.info. А любоў да падарожжаў і адпачынку на прыродзе падштурхнула Юрыя да пошуку аўтаномнай крыніцы энергіі. Для шматдзённых паездак ён набыў дзве першыя сонечныя панэлі, сабраў уласны акумулятар і стварыў пераносную электрастанцыю для лямпы, міні-халадзільніка і гаджэтаў.
Але летні сезон заканчваўся, а сонечныя панэлі маглі працаваць круглы год. Так яны пераехалі з лесу на балкон шматкватэрнага дома. Спачатку дзве, потым яшчэ дзве – разам чатыры панэлі па 100 Вт кожная.
Паводле бабруйчаніна, сабраць або дэмантаваць усю сістэму можна за некалькі хвілін, а калі трэба, то панэлі лёгка перавезці.
Як працуе хатняя электрастанцыя
Сістэма выглядае так: сонечная энергія з панэляў паступае на кантролер (ён схаваны ў шафе кіравання), дзе напружанне зніжаецца з 42 да 14 вольт. Далей энергія ідзе на зарадку акумулятара, а ўжо ад яго – на інвертар, які робіць з 14 вольт звыклыя 220.
Сонца не свеціць круглыя суткі, таму акумулятар – абавязковы, бо ён запасае лішак энергіі ўдзень і аддае ўначы, тлумачыць Юрый.
Улетку халадзільнік працуе фактычна толькі ад сонца, і плаціць за электрычнасць даводзіцца каля 10 рублёў у месяц. Узімку менш сонца, але нават у лістападзе, кажа Юрый, панэлі генеруюць да 30% патрэбнай энергіі, у снежні – каля 20%.
Калі сонца няма зусім, аўтаматыка сама пераключае халадзільнік на хатнюю сетку і можа нават падзарадзіць акумулятар. Кіраваць працэсам дазваляе мабільнае прыкладанне.
Ці акупляецца сістэма?
Юрый сцвярджае: мэта была не ў эканоміі, таму падлікам акупляльнасці ён не займаўся. За паўтара года ён уклаў каля 2000 рублёў у абсталяванне, і сістэма ні разу не падводзіла. Абслугоўванне мінімальнае: перыядычна мыць панэлі спецыяльным сродкам.
Паводле бабруйчаніна, панэлі ён усталёўваў не дзеля эканоміі, а для дыверсіфікацыі крыніц энергіі.
У планах паставіць яшчэ дзве панэлі на бакавую сценку балкона, што «глядзіць» строга на поўдзень. Там сонца больш нават у зімовыя дні.
Незвычайнае вяселле адбылося 20 лістапада 2025 года ў Бабруйску. Там ажаніліся беларуска і італьянец, камунікуючы праз перакладчыцу.
Каханне без слоў
Беларуска Марынa Шчарбінка і італьянец Джавані П’юнна сказалі адзін аднаму «так», хоць ніхто з іх не размаўляе на мове сваёй палавінкі. На ўрачыстасці ім давялося карыстацца дапамогай перакладчыцы, што яшчэ больш падкрэсліла незвычайнасць падзеі, піша komkur.info.
Маладым ужо даўно за 40 (а жаніху і добра за 50), але для абодвух гэта першае вяселле. Марына да апошніх дзён жыла ў Бабруйску, працавала выкладчыцай і перакладчыцай польскай мовы. Джавані нарадзіўся ў Аўстраліі ў сям’і італьянскіх эмігрантаў, але ў яшчэ ў яго маленстве сям’я вярнулася ў Італію. Англійскай ён не валодае.
Зараз жаніх жыве ў цэнтральнай Італіі, у правінцыі Кампабаста, і працуе ў мэрыі мястэчка Сан-Джовані-ін-Гальда, дзе кіруе тэхнічным аддзелам – аналагам нашага аддзела гарадскога будаўніцтва.
Інтэрнэт і перакладчыкі
Нягледзячы на сталасць узросту, ні Марына, ні Джавані раней не стваралі сям’ю. «Мы доўга чакалі адзін аднаго» – прызнаюцца маладыя.
Пазнаёміліся яны праз шлюбныя агенцтвы, якія аб’ядноўваюць базы розных краін. Джавані кажа, што не шукаў славянку. “З першага фота яна мяне зачапіла вачыма” – прызнаецца ён. Марына смяецца: яе зачапіла яго лысіна і цёплая ўсмешка.
Упершыню яны «сустрэліся» 6 студзеня 2024 года па Zoom, утрох з перакладчыкам. Марына была ў зялёнай сукенцы, Джавані – у зялёным швэдры. Пазней выявіліі яшчэ шмат дзіўных супадзенняў: напрыклад, абодва любяць падтаялае марожанае.
Далей яны перапісваліся самастойна, карыстаючыся анлайн-перакладчыкамі. У асноўным выходзілі на сувязь па чацвяргах – і нават незаўважна для сябе прызначылі вяселле таксама на чацвер.
Прыгоды дзеля сустрэчы
Ужывую яны ўпершыню сустрэліся ў сакавіку 2024 года ў Гародні, куды ўпускалі іншаземцаў без візы. Дзеля гэтага Джавані прыйшлося тэрмінова афармляць замежны пашпарт: каб паскорыць працэс, ён нават купіў білет на рэйс у Дубай, адкуль потым дабіраўся складаным маршрутам да Беларусі.
Пасля яны пачалі жыць на два дамы, наведваючы адзін аднаго. 23 сакавіка 2024 года Джавані прапанаваў Марыне стаць яго жонкай, і яна з радасцю пагадзілася.
“Я малілася Святой Рыце пра добрага мужа. – кажа нявеста – А яна з Італіі, трэба ж, і мужа знайшла ў Італіі. Мы ўжо былі ў яе ў храме і манастыры ў Кашшы – недалёка ад родных месцаў Джавані”.
Планы на вяселле і жыццё
Перад цырымоніяй у ЗАГСе пара павянчалася ў бабруйскім касцёле. Там жа знайшлі яшчэ аднаго чалавека, які ведае італьянскую – ксяндза Андрэя Таўрука.
Спачатку маладыя думалі святкаваць у Італіі, але вырашылі зрабіць «двухсерыйнае» вяселле: пачаць у Беларусі, а працягнуць на радзіме жаніха.
Як яны разумеюць адзін аднаго?
Марына адказвае з усмешкай: «Я вучу італьянскую! Хоць я крыху гультайка, таму да гэтай пары вучу». “Любоў размаўляе сэрцам праз вочы” – сцвярджае Джавані.
Маладыя плануюць жыць у Італіі, бо праца Джавані патрабуе яго прысутнасці. Але Бабруйск яны абяцаюць наведваць часта.
Рачны порт “Бабруйск” ліквідуецца, становіцца ўчасткам Рэчыцкага рачнога порта і значна памяншае сваю працу.
Рачны порт “Бабруйск”, які больш за паўстагоддзе быў адным з транспартных аб’ектаў Прыпяцка-Бярэзінскай воднай сістэмы, спыняе сваё існаванне ў ранейшым выглядзе. У сувязі з цяжкім фінансавым становішчам прынятае рашэнне ліквідаваць прадпрыемства шляхам далучэння да Рэчыцкага рачнога порта ў якасці асобнага ўчастка.
Рачны порт у Бабруйску ў цяперашнім выглядзе існаваў з 1970 года і першапачаткова прымаў грузы, якія паступалі па рацэ. Аднак абмяленне Бярэзіны і змяншэнне загрузкі прывялі да таго, што порт фактычна перайшоў на здабычу пяску – асноўнага матэрыялу для мясцовых будаўнічых прадпрыемстваў. Бабруйскія рачнікі намывалі яго ў раёнах Даманава, Стасеўкі, Парычаў і Светлагорска. Навігацыя традыцыйна працягвалася ад красавіка да лістапада.
Як паведаміў komkur.info галоўны інжынер РТУП «Рачное параходства» Аляксандр Дзядкоў, у сувязі са стратнасцю порта было прынята рашэнне аб яго ліквідацыі як самастойнай адзінкі. Адзіны спосаб захаваць хоць частку функцый – далучэнне да Рэчыцы. Пры новым статусе порт усё ж можа працягваць перавозку і перагрузку грузаў, калі дазволіць узровень вады ў рацэ.
У канцы 2024 года ў Рэчыцу для рамонту былі дастаўленыя буксірны цеплаход 1990 года выпуску і земснарад 1987 года. У 2025 годзе за кошт пазабюджэтнага інвестфонду Мінтранса правялі рамонт баржы-пляцоўкі і земснарада, прыпісанага да бабруйскага порта.
Аднак сёлетняя восень аказалася беднай на палаводдзе. Даставіць адрамантаваную тэхніку ў Бабруйск пакуль немагчыма, бо судны не могуць прайсці па абмялелай Бярэзіне. Пры гэтым ёсць спадзяванні, што ў навігацыю 2026 года флот усё ж будзе працаваць на перавозцы будаўнічага пяску на бабруйскім участку.
Раней у порце працавала каля 30 чалавек. Пасля змянення статусу засталіся 15. Гэта ахоўнікі, докеры і механізатары. Аляксандр Дзядкоў перакананы, што вопыт супрацоўнікаў будзе запатрабаваны і ў далейшым.
Што ж да запатрабаванасці порта, то адзін з ключавых яго партнёраў, Бабруйскі завод буйнапанэльнага домабудаўніцтва сёлета быў вымушаны купляць пясок у Жлобіне з-за таго, што флот знаходзіўся на рамонце. Раней аб’ёмы паставак складалі ад 300 да 1000 тон на тыдзень. Цяпер жа завод рыхтуецца запусціць уласны пясчаны кар’ер у прыгарадзе Бабруйска, што дазволіць яму стаць менш залежным ад рачнога порта.
