Происшествие на Петропавловском кладбище Могилева – человек прыгал через забор и наткнулся на штырь ограды.
За час до полуночи 18 сентября в МЧС Могилева поступило сообщение о том, что мужчина, который пытался перепрыгнуть через забор Петропавловского кладбища, наткнулся на острый штырь металлической ограды могилы.
Он не смог самостоятельно освободиться и стал звать на помощь.
Сотрудникам МЧС пришлось срезать штырь ограды специальным оборудованием, сообщается на сайте МЧС Беларуси.
Пострадавшему тридцать семь лет. Он доставлен в больницу.
От ноу-хау могилевских властей, решивших сделать городскую ратушу идеологическим объектом, разрываются глаза. “Чырвона-зялёны фалас працінае магілёўскае неба” – комментируют комментаторы.
Интересные Фотографии могилевской ратуши, в здании которой находится Музей истории Могилева, разместил на своем ресурсе Могилев Live.
Трудно описать эмоции, которые вызывает вид здания, которое в темное время суток несет еще и идеологическую нагрузку – его подсвечивают цветами флага нынешней Беларуси.
Определить эту “вырви глаз” фантазию можно, наверное, как лукашенковский примитивизм.
Учитывая то, что и остальные здания по соседству также подсвечены, а вокруг еще и понатыканы флаги расцветки “закат над болотом”, людям со слабой психикой прогуливаться там вечером не рекомендуется.
“Які п…ц у Магілёве. Ужо не ведаюць як паздзекавацца з гістарычнага цэнтра горада.” – такой оказалась первая реакция автора Телеграм-канала “Спадчына”. Его комментаторы дополняют: “Чырвона-зялёны фалас працінае магілёўскае неба.” “Гэта каб усе ведалi, што жывуць у гнiлым сауковым калгасе, з каторага ня выберышся нiкуды, акрамя у магiлу. Краiна для смерцi.”
Дзяржаўны дзеяч, палкоўнік, адзін з кіраўнікоў паўстання 1794 года.
Пасол Вальнага Сойму ад Ашмянскага павета. У 1794 годзе ўвайшоў у склад Найвышэйшай Літоўскай Рады.
Пасля паўстання эміграваў у Вену.
1810 год. Нарадзіўся Плацыд Янкоўскі.
Пісьменнік, перакладчык, уніяцкі і праваслаўны святар.
Валодаў 10 мовамі.
З сялянамі размаўляў па-беларуску.
Аўтар аповесцяў, апавяданняў, гумарэсак, краязнаўчых, біяграфічных нарысаў, якія былі папулярнымі ў Беларусі і Літве.
У 2006 у Беларусі ўпершыню выдадзены яго «Записки сельского священника», дзе сабраныя нарысы і ўспаміны з апошняга перыяду жыцця.
1903 год. Нарадзілася Наталля Арсеннева.
Паэтэса, перакладчыца, драматург.
Дзеяч беларускай эміграцыі ў ЗША.
Была рэпрэсаваная савецкімі карнымі органамі.
На верш Арсеньевай «Малітва» кампазітар Мікола Равенскі напісаў музыку. Першыя радкі твору далі назву магілёўскаму фестывалю хрысціянскай духоўнай музыкі – «Магутны Божа».
У 1995 годзе гэты твор прапаноўвалі зрабіць дзяржаўным гімнам Беларусі.
1943 год. Нарадзілася Ніна Мацяш.
Паэтэса і перакладчыца.
Аўтарка зборнікаў паэзіі, перакладаў, казак, п’ес для тэатру лялек «Прыгоды трох парасят», «Крок у бессмяротнасць», тэлесцэнарыяў пра творчасць В. Бялыніцкага-Бірулі «Пясняр роднай прыроды» і Р. Кента «Гэта я, госпадзі».
Перакладала з нямецкай, польскай, французскай.
1945 год. Адкрыты для наведнікаў Дзяржаўны літаратурны музей Янкі Купалы.
Прысвечаны жыццю і творчасці класіка беларускай літаратуры Янкі Купалы.
Заснаваны ў 1944 годзе.
Мае філіялы ў вёсках Харужанцы, Вязынка, Ляўкі і Яхімоўшчына.
Адзін са старэйшых літаратурных музеяў Беларусі, які даследуе, збірае і інтэрпрэтуе літаратурную спадчыну класіка беларускай літаратуры.
Збіральнікам музейных рэліквіяў, стваральнікам установы і першым дырэктарам музеяў была жонка Янкі Купалы – Уладзіслава Луцэвіч, заслужаны дзеяч культуры Беларусі.
1950 год. Пачала выходзіць газета «Беларус».
Выдаецца ў Нью-Ёрку Беларуска-амерыканскім задзіночаннем.
Газета падае матэрыялы з жыцця беларускай эміграцыі, аналітычныя карэспандэнцыі пра становішча на Беларусі, нарысы па беларускай гісторыі, творы беларускіх пісьменнікаў-эмігрантаў, успаміны.
Распаўсюджваецца ў ЗША, Канадзе, Вялікай Брытаніі, Аўстраліі, Польшчы, Беларусі.
1959 год. Нарадзіўся Яўген Паплаўскі.
Кампазітар, педагог.
Ініцыятар Мінскага Міжнароднага фестывалю сучаснай камернай музыкі суарганізатараў і дырэктар нацыянальнага тэатральна-канцэртнага аб’яднання «Беларуская капэла», музычны рэдактар Беларускага інстытуту праблем культуры.
Стыпендыят Польскага Урада, працаваў у Гданьскай Акадэміі музыкі імя Станіслава Манюшкі над творам для сімфанічнага аркестра «Барбара Радзівіл» і на Студыі электраакустычнай музыкі Акадэміі музыкі ў Кракаве над уласным творчым праектам.
Аўтар кантаты «Бацькаўшчына» на вершы Ніла Гілевіча, Ларысы Геніюш, сімфанічных твораў «Quo vadis?», «Lux aetema» памяці Францыска Скарыны, «Барбара Радзівіл», канцэрта «Мой ціхі дом» на вершы Янкі Купалы, Якуба Коласа, Ларысы Геніюш, вакальных цыклаў на вершы Алеся Гаруна, Максіма Багдановіча.
2021 год. Памерла Валянціна Петрачкова.
Актрыса.
Усё жыццё аддала служэнню ў Беларускаму тэатру імя Якуба Коласа.
Мела больш дзясятка роляў у тэатральных пастаноўках, мастацкіх фільмы «У жніўні 44-га», «Белыя адзенні», «Плач перапёлкі», «Паляванне на апошняга жураўля», «Знак бяды», «Новая зямля», «Палеская хроніка», «Людзі на балоце».
В Могилевской области провластные профсоюзы насчитали более 200 нарушений охраны труда во время уборочной кампании.
Как сообщает сайт Могилевского областного объединения профсоюзов, технические инспекторы труда провели мониторинги более чем в 30 сельскохозяйственных организациях области.
Результатом этих мониторингов стало выявление свыше 200 нарушений требований охраны труда. Наиболее частыми из них были неиспользование средств индивидуальной защиты, неисправность инструментов и ненадлежащее содержание бытовых помещений.
По утверждению профсоюзных функционеров, все замеченные недостатки во время жатвы быстренько ликвидировались, если о них сообщалось по “горячей линии”, которую эти функционеры и организовали.
“Поступившие сигналы, например, о сбоях в приемке зерна или недостатках в бытовом обеспечении, незамедлительно передавались нанимателю для устранения” – цитирует главного технического инспектора труда Сергея Сергеенко профсоюзный сайт.
О каких-либо наказаниях кого-либо за выявленные нарушения не сообщается.
Бывший лукашенковский чиновник, а ныне провластный профбосс Владимир Цумарев по поводу итогов мониторинга высказал неким абстрактным нанимателям абсолютно пустую угрозу: “Мы продолжим усиленный контроль и будем добиваться от нанимателей создания надлежащих условий, потому что здоровье людей и соблюдение их прав – безусловный приоритет”.
Фотоснимок: сайт Могилевского областного объединения профсоюзов
После вмешательства прокуратуры Могилева сделка передачи квартиры 70-летней недееспособной женщины ее племяннице была признана ничтожной.
С 2022 года жительница Могилева находилась под диспансерным наблюдением в специализированном медучреждении в связи с психическим заболеванием. Из-за него она не могла в полной мере осознавать свои действия и их последствия. У женщины была квартира в областном центре.
В конце 2023 года ее поместили в социальный пансионат. Незадолго до этого сестра старушки оформила доверенность от ее имени, а вскоре заключила сделку по отчуждению квартиры в пользу своей дочери, т.е. племянницы владелицы квартиры.
Как пишет Генеральная прокуратура, суд Быховского район признал 70-летнюю женщину недееспособной, после чего ее перевели на постоянное проживание в пансионат. Прокуратура посчитала, что сделкой нарушаются права недееспособной, и обратилась в суд с иском о признании доверенности недействительной, ничтожности договора купли-продажи квартиры, а также о признании недействительной госрегистрации сделки и перехода права собственности.
Суд Октябрьского района Могилева удовлетворил исковые требования в полном объеме. Решение вступило в законную силу.
Как указывает прокуратуры, в соответствии с п.2 ст.177 Гражданского кодекса сделка, совершенная гражданином, впоследствии признанным недееспособным, может быть признана судом недействительной по иску его опекуна, если доказано, что в момент совершения сделки гражданин не был способен понимать значение своих действий или руководить ими.
В этой истории удивляет, почему вместо оформления доверенности сестра недееспособной женщины, которая хотела передать квартиру своей дочери, не оформила опекунство над страдающей психическим заболеванием родственницей.
Палітычныя зняволеныя ў бабруйскай калоніі №2 знаходзяцца пад моцным псіхалагічным ціскам і іх пастаянна саджаюць у ШІЗА, сведчыць былы палітвязень Павел Нікіценка.
Каля трох месяцаў заставалася да заканчэння тэрміна зняволення для праграміста з Віцебска Паўла Нікіценкі, калі яго разам з некалькімі дзясяткамі палітвязняў прымусова вывезлі з Літву 11 верасня 2025 года. Цяпер ён зноў разлучаны з сям’ёй і мусіць пачынаць жыццё ў чужой краіне, куды яго прывезлі літаральна з бабруйскай калоніі. Аб гэтым, а таксама аб сваіх пакутах у ёй, мужчына распавёў Праваабарончаму цэнтру “Вясна”.
Калонія і паўсядзённыя ўціскі
У калоніі Паўлу “жоўтую бірку экстрэміста” і статус “злоснага парушальніка рэжыму” прысвоілі адразу.
“Гэты 10-ы прафілактычны ўлік стварае шмат складанасцяў. Ты не адчуваеш сябе раўнапраўным у калоніі. Нас там не лічаць за людзей. Калі мы звернемся з якой-небудзь просьбай, то ў 99% нам будзе адмоўлена. Калі на нейкія правіннасці звычайных зняволеных заплюшчваюцца вочы, то на нас яны ўжо адыгрываюцца. Вельмі шмат розных уціскаў: адсутнасць працяглых спатканняў, пазбаўленне перадач, сон толькі на другім ярусе, забарона на наведванне розных секцый, першы час была забарона выхаду на прамзону ды многае іншае. Лісты прыходзяць толькі ад блізкіх сваякоў, але трэба было яшчэ даказаць, што гэта блізкія сваякі” – распавядае былы палітвязень.
Паводле яго, звычайным зняволеным сядзець нашмат прасцей. “Мне неяк адзін з начальнікаў атрада сказаў, што заахвочванняў мы ніякіх ніколі не атрымаем, але калі нас не пасадзілі ў ШІЗА, то мы гэта можам лічыць заахвочваннем. А пазбаўленне заахвочвання – значыць ніколі «не стаць на шлях выпраўлення», а значыць не выйсці датэрмінова па амністыі, умоўна-датэрміновым вызваленні. Там ты сядзіш, як на міне, і не ведаеш, ці прыйдуць яны да цябе сёння” – успамінае Павел.
“Падчас першай сустрэчы з аператыўным супрацоўнікам ён мне сказаў, што такіх, як я, ненавідзіць, і яму нічога не каштуе мяне, асабліва з такім наборам артыкулаў, раскруціць на арт. 411 КК, “загнаць у пятушатню” [прысвоіць нізкі статус] або бясконца катаць мяне па штрафных ізалятарах” – кажа ён.
Псіхалагічны ціск
Паводле Паўла, яго, у адрозненні ад іншых хлопцаў, у ШІЗА адпраўлялі толькі два разы. “Але гэта было абсалютна па надуманых прычынах: нібыта я не павітаўся і нібыта на рэзцы гумы я сядзеў на стале. У ШІЗА холадна, мокра і бегаюць мышкі. Ізалятары знаходзяцца ў падвале і на першым паверсе. Мяне садзілі ў падвальнае памяшканне ў “адзіночку”. На падлозе там ляжыць плітка, ад якой яшчэ больш цягне холадам. У ШІЗА я размаўляў з мышкай і павучком, так і жыў там” – гаворыць пакутнік.
“У бабруйскай калоніі няма фізічнага гвалту (я не чуў), але псіхалагічна там ціснуць дастаткова моцна. Цябе максімальна імкнуцца зняважыць. Усім непалітычным забаронена з намі мець зносіны пад пагрозай ШІЗА. Мне неяк адзін асуджаны за карупцыю сказаў: “Прывітанне, але калі што, я з табой не вітаўся”. Паміж сабой нам таксама нельга было мець зносіны” – сцвярджае Павел Нікіценка.
Ён распавёў, што калі палітвязень вяртае ў бібліятэку кнігу, то яе на праверку забірае цэнзар ці нейкі іншы супрацоўнік, і нельга, каб наступным чалавекам, які будзе браць гэтую кнігу, быў таксама палітвязень. На іх думку, мы можам праз надпісы ў кнігах перадаваць нейкія рэчы.
“Бабруйская калонія славіцца частымі праверкамі. Нам так кажуць: “Праверка, усё, як звычайна, БЧБ-шнікі прыбірайце ўсё з тумбаў, каб нічога лішняга не было”. І нам даводзілася ўсё з гэтых тумбаў кудысьці хаваць. Падаецца, Салжаніцын казаў, што самая вялікая праблема зэка – гэта іншы зэк. І, на жаль, у калоніі “стукацтва” вельмі распаўсюджанае, нават сярод палітвязняў. Ты не ведаеш, каму давяраць, а каму не” – кажа былі палітзняволены.
Ён распавёў, што ў калоніі зрабілі нядрэнны рамонт, але там засталася праблема з птушкамі. У сталовай яны могуць усё загадзіць памётам, то-бок хлеб, ежу. І з імі ніяк не змагаюцца. “Для мяне, як “тэрарыста”, які не можа ў атаварцы купляць сабе ежу і рэчы, гэта было крытычна” – адзначыў былы палітычны сідзелец.
Сітуацыя, калі магілёўскія дзяржаўныя органы не выконваюць устаноўлены рэгламент пры прыёме і рэгістрацыі зваротаў грамадзян, на жаль, застаецца актуальнай. Аўтар Тэлеграм-канала “Блог гарадскога актывіста з Магілёва” наглядна паказаў, як у гарвыканкаме падтасоўваюць даныя.
Што патрабуе закон
Згодна з пунктам 5 Пастановы Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 30 снежня 2011 г. № 1786 «Аб парадку вядзення справаводства па зваротах грамадзян і юрыдычных асоб», існуюць дакладныя тэрміны рэгістрацыі зваротаў:
калі зварот пададзены ў працоўны час у будні дзень – яго павінны зарэгістраваць у гэты ж дзень;
калі зварот пададзены па-за працоўным часам або ў выхадны – рэгістрацыя павінна адбыцца на наступны працоўны дзень.
Гэтыя правілы прызначаныя для таго, каб абараніць правы грамадзян і забяспечыць празрыстасць працы дзяржаўных структур.
Як гэта адбываецца на практыцы
На прыкладзе зварота магілёўскага актывіста, які ён выклаў у сваім блогу, бачна, што зварот быў пададзены 9 верасня, але паведамленне аб яго рэгістрацыі прыйшло толькі 17 верасня, праз восем дзён.
Пры гэтым у картцы звароту пазначана дата рэгістрацыі – 09.09.2025. Такое «супадзенне» выклікае пытанні, бо выглядае, што супрацоўнікі арганізацыі маглі свядома падкарэктаваць дату, каб схаваць парушэнне тэрмінаў.
Што рабіць грамадзянам
Калі вы сутыкнуліся з падобнай сітуацыяй, варта:
звярнуць увагу на паведамленні ў асабістым кабінеце ці на пошце;
праверыць, ці супадаюць даты падачы і рэгістрацыі;
пры выяўленні парушэнняў – падаць скаргу ў вышэйстаячы орган.
У гэтым выпадку скарга ўжо была накіравана яшчэ да фактычнай рэгістрацыі звароту. Цяпер застаецца чакаць адказу.
Замест высновы
Права на зварот – адна з асноўных гарантый для грамадзян. Калі чыноўнікі парушаюць устаноўлены парадак, гэта падрывае давер да дзяржаўных інстытутаў. Таму адстойваць свае правы неабходна нават у, здавалася б, «дробязях».
Фильм «Классная» о становлении молодого учителя показали в могилевском кинотеатре “Космос”. Он собрал педагогов, студентов, “представителей власти и широкой публики”.
Назидательно-нравоучительный фильм “Классная”, снят кинематографистами “Беларусьфильма”. На премьеру, вроде как, собралась не только идеологическая прослойка могилевского общества, но и широкая публика.
Трудным путем становления молодого педагога, попавшего в сельскую школу можно заинтересовать педагогов со стажем, которые расхваливали картину на премьере.
Однако убедить молодежь, воспитанную на “Игре в кальмара” в том, что сельская школа – отличный выбор для личностного роста, будет сложно.
Какие бы сюжетные взлеты и падения не случались в фильме “Классная”, удовлетворение он принесет только пропагандистам.
Министр информации Марат Марков выступил на осиповичском заводе автомобильных агрегатов в зале, окрашенном в прекрасных цветовых сочетаниях, отругал поляков и искусственный интеллект.
Выступая перед рабочими завода автомобильных агрегатов в Осиповичах, министр информации Марат Марков, по традиции, отругал поляков и выразил свою солидарность с одним из рабочих ЗАА, обеспокоившимся развитием искусственного интеллекта, который “может работать как во благо, так и во вред”.
Марков заявил, что надо ограничивать ИИ рамками закона, иначе может начаться хаос.
Под хаосом, министр, конечно, имел в виду свободный доступ граждан к информации.
На самом же деле проблемы с искусственным интеллектом наблюдаются в ведомстве самого Маркова. Его подчиненные, клепающие “правильные” новости, настолько обленились, что статьи им пишет чат GPT.
Выходит, что приструнить Маркову надо не столько ИИ, сколько собственную систему.
Могилевские историко-пропагандисты Игорь Марзалюк и Денис Дук восхищались витебским караваем во дворце Независимости.
Позавчера Лукашенко собрал во Дворце Независимости всю королевскую конницу, всю королевскую рать: идеологический актив, историческое и экспертное сообщества. “Богема” праздновала народное “единство”.
Отличился Игорь Марзалюк, который с детским восторгом восхищался витебским караваем и делился ощущениями со своим спутником – ректором могилевского государственного университета Денисом Дуком.
Напоминаем, что свое переобувание в полете Игорь Марзалюк оправдывал тем, что сделал это не в переломный для страны момент.
Ну, а Денис Дук получил возможность повстречаться во Дворце Независимости со своей родственницей и покровительницей Натальей Кочановой.
