Tag: магілеў

Магілёўскія “дэпутаты” звярталіся да савета пры савеце і давалі парады

Навіна ад

Магілёўскія дэпутаты і ідэолагі спрабуюць заручыцца падтрымкай моладзі.

У магілёўскім аблвыканкаме прайшла сустрэча на тэму ролі моладзі ў развіцці самакіравання. 

Галоўнымі спікерамі былі “дэпутат-сенатар” Аляксандр Гарошкін, ідэолаг-прапагандыст Алег Пішчанка і рэктар Магілёўскага дзяржаўнага абласнога інстытута развіцця адукацыі Міхаіл Жудро – вучоны, які піша навуковыя працы ў суаўтарстве то ці з сваякамі, то ці з аднафамільцамі.

Спікеры звярталі свае прамовы да моладзевага “савета” пры “савеце рэспублікі”. Ключавую заяву зрабіў Аляксандр Гарошкін. Паводле яго слоў, пасля падзей 2020 года быў праведзены сур’ёзны аналіз: мы забыліся пра такі аспект, як выхаванне маладых людзей, і ў выніку ледзь не страцілі нашу краіну. Калі б не кіраўнік дзяржавы, сілавы блок і свядомая частка насельніцтва, маглі б адбыцца непапраўныя наступствы.

Судзячы па ўсім, пад непапраўнымі наступствамі Гарошкін меў на ўвазе тое, што дэпутатаў у Беларусі сталі б абіраць, а не прызначаць па спісе.

У гэтым выпадку і сам Гарошкін, і Пішчанка, і Жудро маглі б многа страціць. Праўда не краіну, а ўсяго толькі мандаты і цёплыя месцы ў мутных структурах па “развіцці і росквіце”.

Фота “Могилевские ведомости”.

МАРГ прыкрыла магілёўскую сетку “Перекресток” за парушэнні

Навіна ад

У магілёўскіх крамах сеткі “Перекресток” выяўлены шматлікія парушэнні. У выніку закрылі ўсю сетку.

У лютым-сакавіку Міністэрства антыманапольнага рэгулявання і гандлю правяло выбарачную праверку ТАА «РольфТрэйд», уладальніка сеткі крам «Перекресток». Выяўлены шматлікія парушэнні заканадаўства аб абароне правоў спажыўцоў.

У прыватнасці:

  • ва ўсіх 13 правераных аб’ектах забаронена рэалізацыя пратэрмінаваных тавараў на агульную суму каля 5,5 тысячы рублёў;
  • у аддзеле «Уласная вытворчасць» крамы «Перекресток Авеню» (вуліца Якубоўскага, дом 44) забаронена рэалізацыя 75 кілаграмаў гатовых кулінарных вырабаў з пратэрмінаванымі тэрмінамі прыдатнасці на суму больш за 2 тысячы рублёў;
  • прадухілена паступленне ў гэты ж аддзел больш за 70 кілаграмаў прадукцыі, перамаркіраванай «свежай датай», фактычна вырабленай напярэдадні і ўжо меўшай тэрмін прыдатнасці ад 12 да 24 гадзін.

Сярод выяўленай прадукцыі – кураня, галёнкі грыль, лаваш з мясам птушкі, бліны з вяндлінай і сырам, бульба фры, рыбныя катлеты, галубцы, а таксама дранікі, булгур з гароднінай, салянка, катлета «Папараць-кветка» і іншыя.

Прыкметна, што праверка гандлёвай сеткі працягваецца ўжо другі месяц, але парушэнні працягваюць дапускацца.

Міністэрства антыманапольнага рэгулявання і гандлю з 24 сакавіка 2026 года прыпыніла дзейнасць прадпрыемства.

У 2023-2025 гадах таварыства з абмежаванай адказнасцю «РольфТрэйд» шэсць разоў прыцягвалася да адміністрацыйнай адказнасці за аналагічныя парушэнні.

Фота ілюстрацыйнага характару з адкрытых крыніц.

Герой дома – грузчык у Польшчы. Або таксіст

Навіна ад

Ёсць адна распаўсюджаная памылка, пра якую чамусьці не прынята гаварыць уголас. Многія беларусы едуць у Польшчу з адчуваннем, што іх там чакаюць. Што ўдзел у пратэстах, тэрмін у магілёўскім СІЗА, крымінальная справа за рэпост – усё гэта будзе ацэнена і ўзнагароджана. Што польская дзяржава адкрые дзверы і скажа: мы ведаем, што вы перажылі, мы вам дапаможам.

Збольшага гэта праўда. Але толькі збольшага. Так, ёсць міжнародная абарона – і гэта рэальная і важная рэч. Так, ёсць інтэграцыйная праграма IPI з выплатамі на першы год.

Не пенсія, не зарплата

Так, польская дзяржава ставіцца да беларусаў з разуменнем і спачуваннем. Гэта не пустыя словы.

Ёсць і іншае. Беларускія арганізацыі, фонды, зборы. BySol і іншыя структуры дапамагаюць тым, хто пацярпеў ад рэпрэсій – былым палітвязням, журналістам, актывістам. Але гэта разавыя выплаты. Гэта не пенсія і не зарплата. Гэта дапамога на старце, а не на ўсё жыццё.

Польская дзяржава не плаціць беларусам за тое, што яны змагаліся з Лукашэнкам. Гэта не цынізм – гэта проста рэальнасць. Польшча прыняла сотні тысяч людзей. У яе няма рэсурсаў утрымліваць усіх, хто ўдзельнічаў у пратэстах. Ды і задача ў дзяржавы іншая – дапамагчы чалавеку інтэгравацца, а не кампенсаваць яму тое, што адбылося на Радзіме.

Пачынаць з нуля

Цяпер пра другую памылку – пра прафесію. Возьмем не грузчыка – возьмем вядомага пісьменніка. Магілёўца. Чалавека з імем. Кнігі перакладзены, публікацыі ў сур’ёзных выданнях, старонка ў энцыклапедыі. Вядомасць не толькі на постсавецкай прасторы – шырэй. Такі чалавек таксама з’ехаў. Таксама апынуўся ў Польшчы.

І што? Польскі чытач яго не ведае, хаця адна кніга выдавалася і ў Польшчы. Усе рэгаліі, усе публікацыі, усе інтэрв’ю – засталіся там, у іншым жыцці. У Польшчы ён пачынае з нуля. Як усе.

Гэта не значыць, што ўсё страчана. Можна перакваліфікавацца – але застацца ў сваёй нішы. Пісьменнік можа стаць копірайтарам. Журналіст – кантэнт-менеджарам. Рэдактар – карэктарам для рускамоўных выданняў дыяспары. Навыкі нікуды не зніклі – змяніўся рынак, на якім іх можна прымяніць.

Ёсць перавага

І тут ёсць адна рэальная перавага Польшчы: тут няма праблем з атрыманнем аплаты з любой кропкі свету.

Еўрапейскі банкаўскі рахунак, нармальныя пераводы, ніякіх санкцыйных абмежаванняў. Фрылансер, копірайтар, распрацоўшчык, дызайнер – працаваць можна на ўвесь свет і атрымліваць грошы без праблем.

Калі ў Магілёве ты быў грузчыкам – у Польшчы ты таксама пачнеш з фізічнай працы. Калі быў бухгалтарам – дыплом трэба пацвярджаць, мову трэба вучыць. Польшча не размяркоўвае пасады паводле заслуг перад беларускай дэмакратыяй. Тут працуе рынак працы. Звычайны, без скідак на баявую біяграфію.

Гэта гучыць жорстка. Але лепш ведаць пра гэта да ад’езду, чым сутыкнуцца з гэтым па прыездзе.

Тыя, хто прыязджае з рэалістычнымі чаканнямі, уладкоўваюцца хутчэй. Яны не трацяць час на крыўды і расчараванні. Яны адразу ідуць шукаць працу, вучыць мову, разбірацца ў сістэме. Праз год-два многія з іх ужо стаяць на нагах.

Тыя, хто чакае асаблівага стаўлення за асаблівыя заслугі, чакаюць доўга. І часта дарэмна.

Польшча дае шанец. Добры шанец. Але рэалізаваць яго трэба самому.

Вы магілёвец і ў вас ёсць свая гісторыя з эміграцыі? Пішыце на [email protected]. Мы раскажам пра вас на ўмовах ананімнасці.

На магілёўскай Плошчы Славы зноў мяняюць тратуарную плітку

Навіна ад

Тратуарная плітка, якую кладуць у Магілёве, вызначаецца сваёй выключнай недаўгавечнасцю.

За мінулыя гады вялікі аб’ём пліткі на Плошчы Славы прыйшоў у непрыдатнасць – дзе-нідзе яна паламалася на кавалкі. Пры гэтым папярэдні капітальны рамонт плошчы праводзіўся падчас падрыхтоўкі да святкавання 750-годдзя Магілёва, гэта значыць на працягу 2016-2018 гадоў. 

Разам з тым, гэтая плітка не з’яўляецца бетоннай, а менавіта гранітнай. Згодна з ТКП 45-03.02-6-2005 і 7-2005, пакрыццё з тратуарных пліт павінны забяспечваць даўгавечнасць і захаванне эксплуатацыйных характарыстык. Заўчаснае разбурэнне сведчыць аб парушэнні тэхналогіі праектавання або ўкладкі. У дадзеным выпадку мы бачым якраз такое парушэнне, з-за чаго плітка на Плошчы Славы аказалася недаўгавечная.

Фотаздымак: magilev.by

Прыпынак каля магілёўскага аўтавакзала стаў больш бяспечным

Навіна ад

У Магілёве каля аўтавакзала змянілі схему руху: што трэба ўлічваць.

На вуліцы Ленінскай у раёне аўтавакзала ў Магілёве скарэктавалі арганізацыю дарожнага руху.

Такія меры накіраваны на павышэнне бяспекі, а таксама на прадухіленне парушэнняў, звязаных з прыпынкам і стаянкай транспарту.

На гэтым участку прыпынак грамадскага транспарту цяпер фізічна аддзялілі ад агульнага транспартнага патоку.

Фота: скрыншот тэлеграм-канала “Міліцыя Магілёўшчыны”.

Магілёўцы ў эміграцыі: тры лёсы, тры светы – ад Нью-Ёрка да Гаваяў

Навіна ад

Лёсы магілёўцаў, якія сталі знакамітасцямі далёка за межамі Беларусі.
Гісторыя Магілёва – гэта не толькі лакальная памяць, але і біяграфіі людзей, якія з’ехалі і рэалізаваліся далёка за межамі роднага горада і сваёй краіны.
У канцы XIX – пачатку XX стагоддзя Магілёў стаў пачатковой кропкай для многіх, хто шукаў магчымасці, свабоду або проста шанец на новае жыццё. Сярод іх – музыкант Мадэст Альтшулер, рэлігійны лідар Джозеф Лукштэйн і рэвалюцыянер Мікалай Судзілоўскі. Іх лёсы склаліся па-рознаму, але аб’ядноўвае адно: сапраўдны маштаб іх жыцця выявіўся менавіта ў эміграцыі.

Мадэст Альтшулер: музыка, якая з’ехала ў Амерыку

Мадэст Альтшулер нарадзіўся ў Магілёве ў 1873 годзе ў яўрэйскай сям’і. Як і многія таленавітыя маладыя людзі таго часу, ён рана зразумеў: для развіцця ў музыцы патрэбны іншыя цэнтры – буйныя гарады, сцэны, аўдыторыі. Ужо ў юнацтве ён пакінуў родны горад, а ў 1893 годзе эміграваў у ЗША.
Менавіта Амерыка стала для яго прасторай рэалізацыі. У Нью-Ёрку Альтшулер зрабіў тое, што наўрад ці было б магчыма ў Магілёве – ён стварыў Russian Symphony Orchestra Society – аркестр, які стаў важным правадніком усходнееўрапейскай музыкі на Захадзе.
Гэта быў не проста калектыў, а культурны мост. Праз яго амерыканская публіка ўпершыню знаёмілася з творамі кампазітараў Усходняй Еўропы. Альтшулер дырыжыраваў канцэртамі ў Carnegie Hall – адной з галоўных сцэн свету. Менавіта там прагучалі творы, якія пазней сталі класікай.
Асаблівае месца ў яго біяграфіі займае супрацоўніцтва з Сяргеем Пракоф’евым. Альтшулер быў адным з тых, хто дапамагаў прасоўваць яго музыку ў ЗША. Гэта ўжо ўзровень не проста эмігранта, а фігуры, якая ўплывае на міжнародны культурны працэс.
Важна і тое, што Альтшулер не растварыўся ў новым асяроддзі. Ён заставаўся носьбітам культурнай традыцыі, якую прывёз з сабой. Яго дзейнасць – прыклад таго, як эміграцыя можа не толькі змяніць лёс чалавека, але і паўплываць на культурны абмен паміж краінамі.

Мадэст Альтшулер

Джозеф Лукштэйн: ад Магілёва да духоўнага лідарства ў ЗША

Джозеф Лукштэйн нарадзіўся ў Магілёве ў 1902 годзе. Яго дзяцінства прыйшлося на час перамен і нестабільнасці, і ўжо ў 1908 годзе яго сям’я эмігравала ў Злучаныя Штаты. Гэта была тыповая гісторыя для многіх яўрэйскіх сем’яў таго часу – пошук бяспекі і будучыні за акіянам.
Аднак шлях Лукштэйна – гэта не проста адаптацыя ў эміграцыі, а імклівы рост.
Ён атрымаў адукацыю ў ЗША і хутка стаў прыкметнай фігурай у рэлігійным жыцці амерыканскага яўрэйства. У далейшым ён узначаліў адну з найбуйнейшых артадаксальных абшчын Нью-Ёрка.
Але яго ўплыў не абмяжоўваўся адной абшчынай. Лукштэйн стаў адным з ключавых лідараў артадаксальнага іўдаізму ў ЗША. Ён удзельнічаў у фарміраванні адукацыйных і рэлігійных інстытутаў, а таксама актыўна падтрымліваў развіццё яўрэйскай адукацыі.
Асобна варта адзначыць яго сувязь з Ізраілем. Лукштэйн быў прэзідэнтам універсітэта Бар-Ілан – аднаго з найважнейшых рэлігійных універсітэтаў краіны. Гэта ўжо ўзровень міжнароднага ўплыву: чалавек, народжаны ў Магілёве, удзельнічаў у фарміраванні інтэлектуальнага і духоўнага асяроддзя адразу ў некалькіх краінах.
Яго біяграфія – гэта прыклад класічнай эмігранцкай гісторыі, дзе поспех дасягаецца праз адукацыю і лідарства. У адрозненне ад Альтшулера, ён не працаваў з мастацтвам, але яго ўклад у грамадскае і рэлігійнае жыццё аказаўся не менш значным.

Джозэф Лукштэйн
Джозэф Лукштэйн – у цэнтры, з трыма палосамі на рукаве

 

Мікалай Судзілоўскі: рэвалюцыянер, урач і прэзідэнт сената

Калі лёсы Альтшулера і Лукштэйна можна назваць лагічнымі і паслядоўнымі, то біяграфія Мікалая Судзілоўскага – гэта амаль прыгодніцкі раман.
Ён нарадзіўся ў Магілёве ў 1850 годзе. З юнацтва быў уцягнуты ў рэвалюцыйны рух, што ў выніку прымусіла яго пакінуць Расійскую імперыю. Яго эміграцыя была палітычнай – вымушанай, але менавіта яна вызначыла ўсё яго далейшае жыццё.
Судзілоўскі жыў у розных краінах Еўропы, затым перабраўся ў ЗША, а пазней – на Гаваі. Там яго лёс зрабіў нечаканы паварот: ён стаў урачом, грамадскім дзеячам і, у выніку, першым прэзідэнтам сената Гаваяў.
Гэта ўнікальны выпадак: чалавек, народжаны ў Магілёве, апынуўся ў цэнтры палітычнага жыцця рэгіёна, які сам перажываў складаныя трансфармацыі. Судзілоўскі актыўна выступаў за правы мясцовага насельніцтва і ўдзельнічаў у грамадскіх працэсах, якія мелі значэнне для будучыні Гаваяў.
Пры гэтым ён не страціў сваёй рэвалюцыйнай энергіі. Яго дзейнасць спалучала медыцыну, палітыку і ідэалогію. Гэта было жыццё на стыку розных светаў – еўрапейскага, амерыканскага і ціхаакіянскага.
Судзілоўскі – прыклад таго, як эміграцыя можа цалкам змяніць траекторыю жыцця. З звычайнага горада – у глабальную палітычную гісторыю.

Судзілоўскі

Агульная лінія: Магілёў як кропка старту

Гісторыі гэтых трох людзей розныя па маштабе, сферы дзейнасці і асабістых абставінах. Але ў іх ёсць агульная логіка.

Магілёў у канцы XIX стагоддзя, пачатку XX стагоддзя не мог даць тых магчымасцяў, якія адкрываліся ў Нью-Ёрку, Еўропе або нават на Гаваях. Таму для многіх таленавітых і амбіцыйных людзей адзіным шляхам станавіўся ад’езд.
Альтшулер знайшоў сябе ў музыцы і стаў пасярэднікам паміж культурамі. Лукштэйн – у рэлігійнай і адукацыйнай сферы, сфарміраваўшы ўплыў на міжнародным узроўні. Судзілоўскі – у палітыцы і грамадскім жыцці, прайшоўшы шлях, які цяжка было б уявіць без эміграцыі.
Менавіта за межамі роднага горада яны сталі тымі, кім мы іх ведаем сёння.

Памяць без прысутнасці

Ні адзін з гэтых людзей не звязаны з Магілёвам у сваім сталым жыцці. Іх кар’еры, дасягненні і ўплыў фарміраваліся далёка ад горада, дзе яны з’явіліся на свет..
Але гэта не робіць іх менш «магілёўскімі». Хутчэй наадварот – падкрэслівае, наколькі шырокай можа быць геаграфія адной біяграфіі.
Рубрыка «Магілёўцы ў эміграцыі» – гэта не толькі пра ад’езд, пра расстанне з Радзімай. Гэта пра маштаб. Пра тое, як людзі, якія пачалі шлях у адным месцы, становяцца часткай гісторыі зусім іншых краін.
І ў гэтым сэнсе Альтшулер, Лукштэйн і Судзілоўскі – тры розныя, але вельмі дакладныя адказы на пытанне: што можа адбыцца з магілёўцамі, калі яны з’язджаюць.

Ёсць што сказаць пра жыццё магілёўцаў у эміграцыі? Прапануйце свае гісторыі пра знакамітых ураджэнцаў Магілёва і Магілёўскай вобласці. Пішыце на [email protected]. Мы з задавальненнем іх апублікуем.

Фота з адкрытых крыніц.

У Магілёве спрабуюць змагацца з кадравым голадам з дапамогай нейрасетак

Навіна ад

У Магілёве з’явіўся хаб па навучанні выкарыстання штучнага інтэлекту на прадпрыемствах.

У абласным цэнтры лічаць, што знайшлі новы спосаб змагацца з кадравым голадам – навучыць працаваць не людзей, а нейрасеткі. Для гэтага ў абласным цэнтры запусцілі пілотны хаб, які павінен «падцягнуць» мясцовыя прадпрыемствы да ўзроўню сучасных тэхналогій, піша Белта.

Праект рэалізуюць пры ўдзеле ААН і Міністэрства эканомікі Беларусі, а фінансуецца ён, як водзіцца, знешнімі партнёрамі. Мэта амбіцыйная: да 2030 года 70% арганізацый у рэгіёне павінны асвоіць штучны інтэлект, вялікія даныя і іншыя модныя словы з прэзентацый.

Сам хаб выглядае сур’ёзна: тут і цэнтр «Індустрыі 4.0» на базе Беларуска-Расійскага ўніверсітэта, і цэлая лічбавая платформа «Тэхнапарк 4.0», якая аб’ядноўвае віртуальны тэхнапарк, маркетплэйс і адукацыйную пляцоўку.

Як адзначыў першы намеснік міністра эканомікі Іван Вежнавец, раней усе захапляліся трэндамі, а цяпер прыйшло разуменне, што лічбавізацыя патрэбна «для выніку». Што менавіта лічыць вынікам – пытанне пакуль адкрытае.

Пакуль жа ў Магілёве заклалі «фундамент» і запусцілі інструменты. Цяпер, па словах чыноўнікаў, справа за кіраўнікамі, навукоўцамі і студэнтамі.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

КДК выявіў чарговы “распіл” бюджэтных сродкаў у Магілёве

Навіна ад

Зноў «асвойвалі»: у Магілёве на дарожным прадпрыемстве знайшлі парушэнняў амаль на 1,5 мільёна рублёў.

У Магілёўскай вобласці зноў выявілі знаёмую схему: бюджэтныя грошы нібыта трацяцца, але з нюансамі. На гэты раз Камітэт дзяржкантролю прыйшоў з праверкай на адно з дарожна-будаўнічых прадпрыемстваў – і знайшоў цэлы букет парушэнняў.

Паводле дадзеных КДК, кошт будаўніча-мантажных работ быў завышаны амаль на 1 мільён рублёў. Але гэта толькі частка карціны.

Праверка таксама выявіла:

  • нявыплату ў бюджэт больш за 400 тысяч рублёў за рэалізаваныя зваротныя матэрыялы;
  • незаконнае атрыманне звыш 130 тысяч рублёў бюджэтных сродкаў;
  • недаплату кампенсацый пры распрацоўцы пясчанага кар’ера – больш за 150 тысяч рублёў.

У суме – класічны набор, які ў Беларусі пяшчотна называюць «парушэннямі», хоць па факце гаворка ідзе пра цалкам канкрэтныя фінансавыя страты для бюджэту.

Асобна адзначаецца, што пасля ўмяшання КДК прадпрыемства «аптымізавала праектныя рашэнні» больш чым на паўмільёна рублёў. Звычайна гэта азначае, што грошы раптам можна было траціць больш эканомна.

Па выніках рэвізіі ў бюджэт удалося вярнуць больш за 1,5 мільёна рублёў. Падобныя праверкі ў рэгіёне адбываюцца рэгулярна і кожны раз паказваюць адно і тое ж: бюджэтныя сродкі знаходзяць спосаб «пашырацца» ў патрэбны бок, пакуль у працэс не ўмяшаецца кантрольны орган. І так да наступнай праверкі.

Фота ілюстрацыйнага характару з адкрытых крыніц.

Радасць па графіку: у Магілёве адрапартавалі пра шчасце гараджан на суботніку

Навіна ад

У Магілёве прайшоў агульнагарадскі суботнік – мерапрыемства, дзе гараджанам традыцыйна прапануюць адчуць сябе «гаспадарамі горада», заадно выканаўшы частку працы камунальных службаў.

Мяркуючы па афіцыйных каментарыях, галоўнай задачай было не толькі навесці парадак, але і правільна зафіксаваць настрой.

Суботнік стаў першым этапам месячніка па добраўпарадкаванні, які працягнецца да 18 красавіка.

Паводле афіцыйных дадзеных, 21 сакавіка на ўборку выйшлі больш за 20 тысяч чалавек і звыш 130 адзінак тэхнікі. Асноўныя работы разгарнуліся ў трох пунктах: парку Горкага, парку 60-годдзя Кастрычніка і на схіле па вуліцы Якубоўскага.

Там удзельнікі займаліся тым, што звычайна ўваходзіць у сферу адказнасці камунальных службаў.

Асаблівая ўвага ў справаздачах нададзена эмоцыям. “Мэр” Сяргей Чарткоў падкрэсліў, што жыхары «актыўна адгукнуліся» і атрымліваюць ад таго, што адбываецца, «пазітыў, добры настрой і энергію».

Тэму добраахвотнасці і задавальнення падтрымала і старшыня гарадскога савета “дэпутатаў” Святлана Сташэўская.

Не абышлося і без гісторый актыўных актывістаў «знізу». Адна з удзельніц суботніка расказала, што працуе з усмешкай, бо «патрыёт сваёй краіны» і рада прыносіць карысць. У падобных каментарыях звычайна не ўдакладняецца, ці быў у ўдзельнікаў выбар правесці гэты дзень інакш.

Суботнікі ў Беларусі застаюцца ўстойлівай практыкай, у якой спалучаюцца элементы адміністрацыйнай мабілізацыі і абавязковай публічнай справаздачнасці. Пры гэтым ключавым вынікам такіх мерапрыемстваў становіцца не толькі ўборка тэрыторый, але і дэманстрацыя ўцягнутасці грамадзян.

Наступны агульнагарадскі суботнік прызначаны на 4 красавіка. У гараджан будзе яшчэ адна магчымасць унесці «асабісты ўклад» і адчуць радасць. Яе ж, як вядома, толькі раз прадэманструй – і ўжо не спыніш.

Фота “Беларусь Сегодня”.

Беларус з гвінейскімі каранямі стаў найлепшым магілёўскім дворнікам

Навіна ад

Працаўнік ЖЭУ-7 у мікрараёне Юбілейны Ісмаіл Сума прызнаны самым лепшым двонікам у Магілёве.

У Магілёве вызначылі найлепшага дворніка 2025 года. Ім стаў Ісмаіл Сума, працаўнік ЖЭУ №7 Ленінскага раёна, паведамляе тэлеканал СТБ. Чалавек, якога мясцовыя жыхары жартам называюць «Будзільнікам» за яго раннія выхады на працу і «Смайлікам» за нязменную ўсмешку, даказаў: нават у самай цяжкай штодзённай працы ёсць месца пазітыву і прафесіяналізму.

У зона адказнасці Ісмаіла ўваходзяць прыдамавыя тэрыторыі часткі мікрараёна Юбілейны, а таксама праца ў брыгадзе. Яго дзень пачынаецца з уборкі двароў і заканчваецца барацьбой з наступствамі надвор’я: ад апалага лісця да снегу і лёду.

«Гэта на самай справе вельмі цяжка. Лісце, снег, усё трэба прыбіраць. Лёд адбіваць, лісце грузіць. Пасля дажджоў яно мокрае, цяжкое» – расказвае ён.

Ісмаіл Сума – беларус з гвінейскімі каранямі. Ён прызнаецца, што шчыра любіць краіну, у якой жыве: «Я вельмі люблю Беларусь, таму што яна чыстая, прыгожая, тут шмат буслоў».

Жыхары адзначаюць, што з яго з’яўленнем у дварах стала значна чысцей. «Мы бачым, што ён найлепшы работнік. Усё робіць акуратна, чыста. Яму б начальнікам стаць» – дзеляцца меркаваннем мясцовыя.

Сам Ісмаіл не спыняецца на дасягнутым. Зараз ён павышае кваліфікацыю, каб стаць рабочым па комплексным абслугоўванні дамоў. Гэта будзе крокам да больш высокага заробку і магчымасці здзейсніць сваю мару пра падарожжы.

Пры гэтым ён не хавае: праца ў сферы ЖКГ няпростая і заўсёды навідавоку, таму крытыкі і скаргаў не пазбегнуць. Часам здаецца, што намаганні застаюцца незаўважанымі. Але прызнанне ўсё ж прыходзіць.

Нечаканы званок стаў для Ісмаіла сапраўдным сюрпрызам: яго ўзнагародзілі і занясуць на Дошку гонару. «Буду ў цэнтральным ЖЭУ вісець» – кажа ён, не стрымліваючы эмоцый. На пытанне, чаму на вачах слёзы, адказвае: «Ад шчасця. Не чакаў».

Скрыншот СТБ