Бясплатныя жывыя кветкі раздавалі валанцёры пры ўваходзе на Мінскія могілкі ў Бабруйску.
Ужо чацвёрты год запар мясцовая інспекцыя прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя разам з валанцёрамі з таварыства “Экабабры” заклікае бабруйчан не несці на могілкі штучныя кветкі. Сёлета яны не толькі заклікалі, але і прапаноўвалі нешта ўзамен пластыкавых упрыгожванняў, а менавіта – жывыя кветкі для ўшанавання памяці памерлых.
Паводле профільнага абласнога камітэта, у гэтым годзе акцыю “Радаўніца без пластыка” падтрымалі не толькі магазіны кветак, камунальнае прадпрыемства “ДЭП г. Бабруйска”, але і звычайныя жыхары горада, якія прынеслі для гэтага каля 200 саджанцаў.
Надоечы стала вядома, што Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Беларусі працуе над новым Экалагічным кодэксам. Праз яго, магчыма, будзе ўведзеная забарона на вытворчасць і пастаўку тавараў, адыходы якіх складана або немагчыма перапрацаваць. Гэтая забарона можа датычыцца штучных пластыкавых кветак. Аднак, не выключана, што гэта ўсё застанецца на ўзроўні размоў, бо прыбытак ад продажу такіх кветак даволі высокі і наўрацці дзяржава будзе забараняць яго.
Уладальнікі магазіна “Нарасхват” вырашылі пазбавіцца ад магазіна ў Бабруйску, супраць начнога гандлю алкаголем у якім выступілі мясцовыя жыхары.
Абвестка аб продажы магазіна на вуліцы Бахарава 317 з’явілася на электроннай гандлёвай пляцоўцы “ІПМ-таргі”. За будынак плошчай 622,5 м2 просяць 599 тыс. рублёў. Першы аўкцыён па ім прайшоў акурат сёння, 17 красавіка 2026 года, але пераможца ў таргах не вызначыўся. Магчыма, цана будзе зніжана альбо ўладальнік магазіна – магілёўскае ТДА “Тібер” – зможа знайсці арандатара на ўсю яго плошчу.
Гісторыя магазіна адметна тым, што, адкрыўшы яго ў 2020 годзе, праз чатыры гады “Тібер” спрабаваў перавесці гандлёвую кропку ў фармат “24/7” з кругласутачным продажам алкагольных вырабаў. Аднак мясцовыя жыхары былі катэгарычна супраць такіх планаў. Справа нават дайшла да Эканамічнага суда, які стаў на антыалкагольную пазіцыю жыхароў. Апеляцыя ад “Тібера” ў Вярхоўным судзе таксама была разгледжана на карысць яго апанентаў.
Праработаўшы да пачатку бягучага года, магазін “Нарасхват” на вуліцы Бахарава ў Бабруйску закрыўся. “Тібер” мае яшчэ адзін магазін у раённым цэнтры каля чыгуначнага вакзала.
Кулічы, ёгурты, кандытарскія вырабы і мяса спрабавала вынесці з адной з бабруйскіх школ яе загадчыца гаспадаркі.
Падазрона сябе паводзячую маладую жанчыну заўважылі падчас праверкі супрацоўнікі Бабруйскага аддзела аховы. Яна відавочна нервавалася, азіралася па баках і з цяжкасцю несла два аб’ёмныя пакеты.
Пры аглядзе рэчаў, у пакетах былі выяўленыя прадукты харчавання: кулічы, ёгурты, кандытарскія вырабы і мяса. Як высветлілася, загадчыца гаспадаркай вырашыла такім чынам разнастаіць свой рацыён за кошт школьнай каморы. Агульны кошт канфіскаванага харчавання склаў больш за 80 рублёў. У дачыненні да бабруйчанкі складзены адміністрацыйны пратакол па факце дробнага крадзяжу.
42-гадовая бабруйчанка Вераніка з сынам, малодшым школьнікам, у адчаі ад немагчымасці знайсці працу ў сваім горадзе.
Нягледзячы на вышэйшую адукацыю і гатоўнасць разглядаць розныя вакансіі, жанчына сутыкаецца з пастаяннымі адмовамі і, як сама прызнаецца, пачынае губляць надзею, піша komkur.info.
У Веранікі двое дзяцей. Старэйшая дачка ўжо дарослая і жыве асобна, а малодшы сын наведвае пачатковую школу. Жанчына вымушана самастойна забяспечваць сям’ю, бо бацька хлопчыка не ўдзельнічае ў яго выхаванні і не аказвае матэрыяльнай падтрымкі.
Па адукацыі Вераніка – эканаміст, скончыла Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт. Аднак па спецыяльнасці ніколі не працавала: пасля вучобы далучылася да сямейнага бізнесу, які заключаўся ў вядзенні невялікага гандлёвага павільёна, які належыў яе маці. Сітуацыя змянілася ў 2020 годзе пасля яе смерці. Вераніка спрабавала працягнуць справу самастойна і нават зарэгістравалася як індывідуальны прадпрымальнік, але праз паўтара года была вымушана закрыць бізнес.
“Спадзявалася вярнуцца да гандлю, але для гэтага патрэбны стартавы капітал, якога не было”, – тлумачыць яна.
Пасля закрыцця крамы жанчына пачала актыўна шукаць працу. У першую чаргу разглядала вакансіі, звязаныя з эканомікай і дакументазваротам, аднак працадаўцы патрабуюць досведу, якога ў яе няма. І атрымліваецца замкнёнае кола, бо атрымаць досвед, не працуючы, немагчыма.
Жанчына таксама мае абмежаванні па графіку: ёй неабходна забіраць сына са школы. Тым не менш, яна гатова разглядаць і зменную працу. Чаканы ўзровень заробку – ад 1500 рублёў, але на практыцы прапанаваныя сумы часта значна ніжэйшыя.
За час пошуку Вераніка адправіла дзясяткі рэзюмэ – на пазіцыі ўлікоўшчыка, кладаўшчыка, менеджара па турызме, страхавога спецыяліста і нават прадаўца. У большасці выпадкаў яна атрымлівае адмовы або застаецца без адказу.
“Бывала, што на сумоўі ўсё нібыта добра, але потым – цішыня. Або прапануюць 700–800 рублёў. Як на гэтыя грошы жыць з дзіцем?” – пытаецца Вераніка.
Паводле назіранняў жанчыны, працадаўцы неахвотна наймаюць самотных маці, асцерагаючыся частых бальнічнага. “Адразу намякаюць: “Будзеце з дзіцем сядзець”. І на гэтым усё”, – адзначае яна.
Спробы ўладкавацца ў іншыя сферы таксама не прынеслі поспеху. Напрыклад, у анлайн-школе прапаноўвалі працу, звязаную з тэлефоннымі продажамі, але, паводле Веранікі, гэта не яе моцны бок.
Нягледзячы на працяглы пошук, у цэнтр занятасці яна пакуль не звярталася. Кажа, што мае пэўныя стэрэатыпы наконт яго эфектыўнасці.
Пакуль жанчына жыве на зберажэнні і дапамогу родных. Аднак прызнаецца: сітуацыя становіцца ўсё больш цяжкай. “Я ўжо проста ў адчаі. Не думала, што знайсці працу такі квэст”, – кажа бабруйчанка.
У Вялікіх Бортніках, што ў Бабруйскім раёне, пастаянна жоўтая вада, сцвярджае жыхарка аграгарадка Алеся Гайдукевіч.
“Тут у Бортніках станцыя абезжалезвання, а вада пастаянна жоўтая, кожны месяц робяць прамыванне. На вуліцы 70 дамоў, але, падобна, толькі мы з суседам пастаянна тэлефануем, ачыстку заказваем, а астатнія змірыліся”, – распавяла komkur.info жанчына пар сваю барацьбу з мясцовым вадаканалам.
Алеся Гайдукевіч разам з мужам займаюцца вырабам сыроў. “Завялі кароў, асвоілі вытворчасць, розныя хітрыя гатункі”, – кажа яна. Аднак, паводле яе, з такой вадой працаваць складана. Пастаянна прыходзіцца карыстацца з калонкі або купляць ваду ў краме.
Таксама жанчына наракае на дрэнныя дарогі. “У Малых Бортніках у тым годзе новую дарогу праклалі, у Міхалёва, ды ў розных маленькіх вёсках дарогі новыя, а ў нас у вялікай, больш за 600 жыхароў – цэнтр калгаса-гіганта! – дарогі катастрафічныя, дзеці на роварах падаюць”, – скардзіцца Алеся Гайдукевіч.
Дзевяць службовых асоб, сярод якіх былы гендырэктар “Белшыны” Андрэй Бунакоў, асуджаны за шэраг карупцыйных злачынстваў у шыннай галіне.
Як высветлілася ў судзе Цэнтральнага раёна Мінска, з 2017 года па ліпень 2024 года ўдзельнікі карупцыйнай схемы сістэматычна атрымлівалі хабар за бесперабойную адгрузку шыннай прадукцыі прадпрыемства ў адрас партнёра ў Маскве для наступнага продажу канчатковым спажыўцам у Расіі. Агульная сума хабару, атрыманая ўсімі ўдзельнікамі арганізаванай групы, склала больш за 17 млн рублёў.
Акрамя таго, былому гендырэктару інкрымінавана перавышэнне службовых паўнамоцтваў, якое пацягнула цяжкія наступствы ў выглядзе шкоды прадпрыемству.
Так, з 2020 года па 2023 год ён заключыў з расійскай кампаніяй дыстрыбутарскае пагадненне на пастаўку звышбуйнагабарытных шын, якія прадаваліся ніжэй за сабекошт. У сваю чаргу контрагент як пасярэднік рэалізоўваў шыны беларускай вытворчасці канчатковым спажыўцам з высокай гандлёвай надбаўкай. Сваімі дзеяннямі Бунакоў прычыніў шкоду прадпрыемству на суму больш за 9 млн рублёў.
Былы гендырэктар “Белшыны”, а таксама гендырэктар тавараправоднай сеткі, які прызнаны кіраўніком гэтай арганізаванай злачыннай групы, атрымалі па 14 гадоў зняволення са штрафам у памеры 5 000 базавых велічынь (225 тыс.рублёў) з пазбаўленнем права займаць кіраўнічыя пасады на тэрмін пяць гадоў кожнаму.
Іншыя службовыя асобы – удзельнікі злачыннай групы – атрымалі ад трох да васьмі гадоў зняволення са штрафам у памеры ад 1000 да 5000 базавых велічынь (ад 45 тыс. да 225 тыс. рублёў) і забаронай на заняццё кіраўнічых пасад на пяць гадоў.
Акрамя таго, суд задаволіў грамадзянскі пазоў дзяржаўнага абвінаваўцы – з былога генеральнага дырэктара шыннай фабрыкі на карысць прадпрыемства спагнана кампенсацыя школы на суму больш за 11 млн рублёў.
Прысуд не канчатковы і можа быць абскарджаны.
Андрэй Бунакоў стаў гендырэктарам “Белшыны” ў 2020 годзе. Ён быў затрыманы напачатку 2023 года. Але ўжо ў красавіку 2024 года Андрэя Бунакова заўважылі ў Расіі. Экс-гендырэктар “Белшыны” на пасадзе гендырэктара кампаніі «Марскі тэрмінал „Вароты Арктыкі“» падпісаў з губернатарам Мурманскай вобласці Андрэем Чыбісам пагадненне аб пачатку будаўніцтва вялікага тэрмінала для перавалкі грузаў.
Такім чынам, магчыма, што суд над Бунаковым быў завочным. Ускосна аб гэтым сведчыць тое, што ў паведамленні пракуратуры не ўказаны рэжым калоніі.
Моцны паслабляльны эфект аказаўся ў зефіра NanoFit ад бабруйскага «Чырвонага харчавіка».
У сацыяльнай сетцы Threads апошнімі днямі актыўна абмяркоўваюць незвычайны эфект зефіру NanoFit. Гэта заўважыла “Наша ніва”. Карыстальнікі масава дзеляцца досведам і папярэджваюць: папулярны ласунак можа дзейнічаць як моцны паслабляльны сродак.
Прадукт пазіцыянуецца як больш «здаровая» альтэрнатыва звычайнаму зефіру, бо ў яго складзе няма цукру, замест яго выкарыстоўваецца падсалоджвальнік мальтыт, а агульная каларыйнасць ніжэйшая. Аднак менавіта гэты інгрэдыент і стаў прычынай нечаканага эфекту.
Дыскусія пачалася з допісу карыстальніцы, якая пацікавілася, ці сутыкаліся іншыя з дыярэяй пасля ўжывання гэтага зефіру. Публікацыя хутка стала віруснай і сабрала сотні водгукаў. Многія пацвердзілі падобную рэакцыю арганізма. На хвалі цікавасці попыт на прадукцыю рэзка вырас, і, паводле пакупнікоў, цяпер знайсці яе ў продажы стала значна складаней.
Вытворца, аднак, не хавае магчымых наступстваў. На ўпакоўцы зефіру ёсць папярэджанне: празмернае ўжыванне прадукта можа мець паслабляльны эфект.
Каб высветліць, якая колькасць зефіру можа быць бяспечнай, журналісты звярнуліся да самога прадпрыемства. Як патлумачыла супрацоўніца «Чырвонага харчавіка», рэакцыя на мальтыт індывідуальная: у некаторых людзей ён не выклікае ніякіх сімптомаў, у іншых можа прывесці да ўздуцця і засмучэння стрававання. Таму пачынаць знаёмства з прадуктам раяць з невялікіх порцый і паступова іх павялічваць.
Рэцэптура NanoFit распрацоўвалася каля двух з паловай гадоў сумесна з навукоўцамі Нацыянальнай акадэміі навук. Тым не менш, нават навуковы падыход не адмяняе фізіялагічных асаблівасцяў: бяспечная сутачная доза мальтыту звычайна складае 20 – 40 грамаў, у той час як у адной зефірынцы ўтрымліваецца каля 26 грамаў гэтага падсалоджвальніка.
Такім чынам, нават адзін дэсерт можа стаць выпрабаваннем для арганізма, асабліва пры індывідуальнай адчувальнасці да падобных рэчываў.
Бабруйск – другі па велічыні горад Магілёўскай вобласці – вядомы ў сусветнай культуры перш за ўсё дзякуючы Ільфу і Пятрову.
У “Залатым цяля” Бабруйск названы “цудоўным, высокакультурным месцам”. Гэта не толькі жарт. З Бабруйска выйшлі спікер ізраільскага парламента, лаўрэат дзяржаўнай прэміі і адзін з самых дзёрзкіх пісьменнікаў-эмігрантаў савецкай эпохі.
Бабруйск – гэта не толькі гума і Ільф з Пятровым
Бабруйск заўсёды быў горадам са сваім тварам, са сваім характарам. Другі па велічыні ў Магілёўскай вобласці, ён гістарычна быў густа населены яўрэямі, якія складалі большую частку гандлёвага і рамеснага класа. У канцы XIX – пачатку XX стагоддзя гэта быў жывы, шумны, культурны горад, адкуль людзі з’язджалі ў розныя куткі свету – і пакідалі там свой след.
Пакуль савецкая прапаганда дзесяцігоддзямі ўпісвала ў біяграфію Бабруйска шынны завод і ваенную крэпасць, сусветная гісторыя фіксавала зусім іншае: з гэтага горада выйшлі людзі, якія сталі часткай гісторыі Ізраіля, сусветнай літаратуры і кінематографа.
Магілёўская вобласць у цэлым мае багатую традыцыю людзей, чый маштаб праявіўся за межамі радзімы. Але Бабруйск – асаблівы выпадак. Тры зусім розныя лёсы, тры розныя эпохі, адзін горад.
Кадзіш Луз: ад балотаў Галілеі да крэсла спікера парламента
Кадзіш Луз (на фота ў цэнтры), пры нараджэнні Лазінскі, з’явіўся на свет 10 студзеня 1895 года ў Бабруйску – тады гэта была Мінская губерня Расійскай імперыі. Пачатковую адукацыю ён атрымаў у хедэры і бабруйскай гімназіі. Далей – Пецярбургскі ўніверсітэт, сацыяльныя навукі, Першая сусветная вайна, афіцэрскае званне пасля Лютаўскай рэвалюцыі.
У 1917 годзе Луз стаў адным з заснавальнікаў Усерасійскага саюза яўрэяў-ваяроў і далучыўся да руху “Ге-Халуц” – падрыхтоўцы маладых яўрэяў да пераезду ў Палестыну. У 1920 годзе з’ехаў у Эрец-Ісраэль.
Першыя гады – цяжкая праца, асушэнне балотаў і пракладка дарог. А вось ключавыя вехі яго палітычнай кар’еры:
дэпутат Кнэсета ад Ізраільскай партыі працы з 1951 года;
міністр сельскай гаспадаркі ў 1955-1959 гадах;
спікер Кнэсета ў 1959-1969 гадах – другі па працягласці тэрмін у гісторыі парламента;
выканаўца абавязкаў прэзідэнта Ізраіля з 23 красавіка па 21 мая 1963 года;
ганаровы доктар філасофіі Яўрэйскага ўніверсітэта ў Іерусаліме;
Яго імем названы вуліцы ў Іерусаліме, Хайфе, Петах-Тыкве і іншых гарадах.
Ураджэнец Магілёўскай вобласці памёр у 1972 годзе ў сваім кібуцы Дганія-Бет – там, куды прыехаў паўстагоддзя таму асушаць балоты.
Давід Шымані: паэт, які пісаў на іўрыце пра бабруйскае дзяцінства
Давід Шымані (на фота ў цэнтры), народжаны Шымановіч, нарадзіўся ў 1886 годзе ў Бабруйску ў інтэлігентнай яўрэйскай сям’і, дзе любілі новую іўрыцкую і рускую літаратуру.
Дзяцінства прайшло ў тыповых дэкарацыях правінцыйнага горада Магілёўскай вобласці – хедэр, хатнія настаўнікі, размовы пра зямлю абяцаную.
У 1920 годзе праз Польшчу Шымані канчаткова перабраўся ў Эрец-Ісраэль. У Тэль-Авіве выкладаў Біблію і літаратуру ў гімназіі і пісаў вершы на іўрыце. Стаў адным з значных паэтаў краіны.
Вось некалькі фактаў пра яго жыццёвы шлях:
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Ізраіля па літаратуры 1954 года – вышэйшай нацыянальнай узнагароды ў гэтай галіне.
Перакладчык Лермантава на іўрыт – шматкроць і на працягу ўсяго жыцця.
Уласныя вершы Давіда Шымані ў перакладзе на рускую выйшлі ў версіі Самуіла Маршака.
Такім быў паэт з Бабруйска – горада, які прынята лічыць правінцыйным і не асабліва літаратурным.
Эфраім Севела: сын палка, бунтар і летапісец Інваліднай вуліцы
Эфраім Севела, у савецкія гады вядомы як Яфім Драбкін, нарадзіўся 8 сакавіка 1928 года ў Бабруйску ў сям’і кадравага афіцэра. Бабруйск таго часу – гэта пах сасны і кропу, Інвалідная вуліца з каларытнымі жыхарамі, невялікія дамы ў садах. Севела запомніў гэты горад такім назаўсёды.
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны дванаццацігадовы Яфім быў скінуты выбухной хваляй з платформы цягніка падчас бамбёжкі. Два гады бадзяўся. У 1943 годзе стаў “сынам палка” і дайшоў з арміяй да Германіі. Атрымаў медаль “За адвагу”.
Пасля вайны скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, працаваў сцэнарыстам, здымаў камедыі і ваенныя карціны.
Рэзкі паварот адбыўся ў пачатку 1970-х: ён далучыўся да групы яўрэйскіх актывістаў, якія спрабавалі дамагчыся права на эміграцыю ў Ізраіль. Савецкая ўлада з такімі не цырымонілася – яго выслалі з краіны.
Галоўныя факты эмігранцкай біяграфіі Эфраіма Севелы:
па дарозе ў Ізраіль напісаў у Парыжы за два тыдні “Легенды Інваліднай вуліцы” – кнігу пра бабруйскае дзяцінства, якая адразу прынесла яму вядомасць;
удзельнічаў у вайне Суднага дня ў Ізраілі;
жыў у ЗША, Лондане, Заходнім Берліне, Парыжы – нідзе не затрымліваўся надоўга;
напісаў больш за дваццаць кніг: “Спыніце самалёт – я злезу”, “Моня Цацкес – сцяганосец”, “Мама”, “Папугай, які гаворыць на ідышы” і іншыя;
збор твораў ураджэнца Бабруйска выйшаў у шасці тамах, кнігі перакладзены на англійскую, французскую і нямецкую мовы;
У 1990 годзе Севела вярнуўся ў Расію, зняў некалькі фільмаў па ўласных сцэнарыях;
Памёр Эфраім Севела ў Маскве ў жніўні 2010 года. У 2016 годзе ў Бабруйску яму ўсталявалі помнік.
Бабруйск – гэта больш, чым смачны зефір
Тры чалавекі, тры лёсы, тры розныя дарогі з аднаго горада ў Магілёўскай вобласці. Кадзіш Луз стаў спікерам ізраільскага парламента і часовым кіраўніком дзяржавы. Давід Шымані атрымаў вышэйшую літаратурную прэмію Ізраіля. Эфраім Севела напісаў кнігі, якія чыталі на некалькіх мовах, і стаў голасам цэлага пакалення эмігрантаў.
Яны з’язджалі ў розны час і па розных прычынах. Луз – у пошуках новай радзімы. Шымані – за мовай і зямлёй абяцанай. Севела – пад канвоем савецкай улады. Але ўсе трое забралі з сабой Бабруйск – і пакінулі яго ў сусветнай гісторыі.
Магілёўская вобласць – не самы прагрэсіўны рэгіён Беларусі. Чаго толькі варты сумна вядомы выхадзец са Шклова. Але тое, што з Бабруйска выйшлі часовы прэзідэнт Ізраіля, лаўрэат дзяржаўнай прэміі і пісьменнік з шасцітомным зборам твораў – гэта факты, якія варта ведаць.
У кагосьці можа скласціся ўражанне, што толькі яўрэі праслаўлялі Магілёўскую вобласць. Гэта не так. Проста яны з’язджалі часцей за іншых. Магутная хваля эміграцыі 2020 года яшчэ не сказала свайго слова. “Філасофскія параходы”, адпраўленыя Лукашэнкам, яшчэ не дасягнулі сваёй гавані. Вельмі хутка мы пачнем пісаць пра новых магілёўцаў, якія змяняюць свет і пакідаюць свой след у гісторыі.
Магілёўская абласная інспекцыя Дзяржстандарту ўстанавіла: цацка не адпавядае патрабаванням бяспекі – узровень гуку ў ёй перавышае дапушчальныя нормы. Спецыялісты папярэдзілі, што рэгулярнае выкарыстанне такой цацкі можа нашкодзіць слыху дзіцяці. Увоз і продаж гэтых вырабаў на тэрыторыю краіны забаронены.
Кошт рэканструкцыі моста ў Бабруйску стаў на чвэрць меншым пасля праверкі Камітэта дзяржкантроля.
У Магілёўскай вобласці прадухілілі неабгрунтаванае расходаванне бюджэтных грошай пры рэканструкцыі моста ў Бабруйску. Парушэнні выявіў Камітэт дзяржаўнага кантролю падчас праверкі адной з будаўнічых арганізацый рэгіёна.
Як высветлілі кантралёры, у праектна-каштарысную дакументацыю былі ўключаныя завышаныя аб’ёмы работ, у прыватнасці – па афарбоўцы пуцеправода. У выніку кошт гэтых «лішніх» работ склаў амаль чвэрць ад агульнай цаны ўсяго праекта.
Пасля ўмяшання КДК праект быў перагледжаны. У дакументацыю ўнеслі змены, што дазволіла значна знізіць кошт работ.
У выніку агульныя выдаткі на рэканструкцыю моста былі скарочаныя больш як на 8 мільёнаў рублёў.
Паводле сайта Бабруйскага гарвыканкама, работы ідуць на 189-метровым пуцеправодзе на вуліцы Крылова, які праходзіць праз чыгунку. Заказчык – УКБ Бабруйска, генпадрадчык – ААТ «Мостабуд». Па пашпарце аб’екта заканчэнне работ запланавана на 31 ліпеня 2027 года.
