У Магілёве галоўны следчы краіны ўспомніў справу “Ліфцёра”, да якой дачынення не мае

На нарадзе ў Магілёве былы спікер КДБ Канстанцін Бычак успомніў пра старое злачынства. Але якія справы мінулых гадоў сёння важнейшыя для сістэмы?

На нарадзе ў Магілёве старшыня Следчага камітэта Канстанцін Бычак гаварыў пра раскрыццё злачынстваў мінулых гадоў.

У якасці самага моцнага прыкладу ў гэтай тэме непазбежна ўспамінаецца справа магілёўскага маньяка-ліфцёра, 53-гадовага мужчыны, якога следства звязвае з серыяй нападаў на дзяўчат і дзяўчынак у 1990-я гады.

Гэта сапраўды той выпадак, дзе словы пра справядлівасць не выглядаюць пустымі. Злачынствы адбываліся ў Магілёўскай, Віцебскай і Мінскай абласцях, а падазраванага знайшлі толькі праз дзесяцігоддзі.

Але ў цяперашняга гучнага аповеду Бычака ёсць цікавы нюанс. Да фактычнага раскрыцця гэтай справы цяперашні старшыня Следчага камітэта дачынення мець не мог: на пасаду кіраўніка СК яго прызначылі 23 снежня 2025 года, а да гэтага Бычэк быў спікерам КДБ па палітычных тэмах.

Напрыклад, у лістападзе 2024 года Бычак “раскрываў” справу тэрарыстычных ячэек “беглых”.

І вось тут размова пра злачынствы мінулых гадоў становіцца значна шырэйшай. Калі гаворка ідзе пра старыя забойствы, згвалтаванні і знікненні людзей – такая праца патрэбная. Але калі пад справы мінулых гадоў пачынаюць падводзіць старыя падпіскі, рэпосты, каментары і ўдзел у медыя, якім статус ‘экстрэмісцкіх’ прысвоілі заднім чыслом, гэта ўжо не пра справядлівасць. Гэта пра палітычны кантроль у цэлым і пра Канстанціна Бычака ў прыватнасці.

Пакуль ён адзначыўся толькі як публічны кадэбіст, які ніколі не займаўся раскрыццём старых забойстваў, а спецыялізаваўся на рыторыцы барацьбы з палітычнымі праціўнікамі і паслужліва прасоўваў тэму “справядлівасці” вайны супраць Украіны.

Фота БелТА.

У магілёўскім кінатэатры “Чырвоная зорка” пакуль без сеансаў

Кінатэатр “Чырвоная зорка” ў Магілёве знік з афішы прадпрыемства “Кінавідэапракат”.

У рубрыцы “Афіша” на сайце прадпрыемства адсутнічае інфармацыя аб бліжэйшых паказах фільмаў у “Чырвонай зорцы”. Гэта заўважылі магілёўцы, якія задаліся пытаннем – чаму так?

Пакуль афіцыйнай дакладнай інфармацыі наконт таго, што адбываецца з кінатэатрам, няма. У тэлеграм-канале “Могилев.Главное” паведамляецца, што “Кінавідэапракат” абяцае афіцыйна паведаміць пра яго далейшы лёс у бліжэйшы час”.

Аднак на сайце прадпрыемства на гэтую тэму няма ніякіх звестак.

Фотаздымак: ТГ “Могилев.Главное”

У Магілёўскай вобласці жанчына памерла ад шаленства

У красавіку 2026 года жыхарку Магілёўскай вобласці падрапаў шалёны кот. Жанчына па дапамогу не звярнулася.

“У красавіку 2026 года пацверджаны выпадак захворвання на шаленства ў жыхаркі Магілёўскай вобласці, якая пасля падрапавання скуры рук бадзяжным катом па медыцынскую дапамогу не звярталася і курс антырабічных прышчэпак супраць шаленства не атрымала”, – распавядаецца на сайце Міністэрства аховы здароўя.

Там жа адзначаецца, што шаленства – гэта абсалютна смяротная хвароба. Пры гэтым з’яўленне яе клінічных прыкмет паказвае на тое, што захворванне ўвайшло ў вострую фазу і лячэнне немагчыма: чалавек гіне ад паралічу дыхальнай сістэмы або прыпынку сэрца. Таму вельмі важным ёсць як мага хутчэйшы зварот у медыцынскую установу.

Выпадак у Магілёўскай вобласці стаў першым выпадкам шаленства ў людзей у Беларусі з 2012 года. 

“Каб заразіцца шаленствам, не абавязкова, каб чалавека хтосьці пакусаў або падрапаў. Вірус шаленства змяшчаецца ў сліне жывёл, і перадача інфекцыі можа адбыцца пры кантакце інфікаванай сліны са слізістымі абалонкамі, мікратраўмамі, драпінамі на скуры чалавека. Мы ўсе працуем на дачах з зямлёй, атрымліваючы пры гэтым мікратраўмы. Вось і гэтая жанчына магла быць інфікаваная праз мікратраўмы, кормяць [безнаглядных жывёл] і датыкаючыся з іх сліной”, – патлумачыла ўрач-эпідэміёлаг аддзялення асабліва небяспечных інфекцый Магілёўскага абласнога цэнтра гігіены, эпідэміялогіі і грамадскага здароўя Наталля Марозава. 

Па Магілёўскай вобласці за 2025 год зарэгістравана 72 выпадкі шаленства сярод жывёл, з іх 11 выпадкаў сярод хатніх жывёл (сабака – восем, кот – тры), а таксама чатыры выпадкі сярод буйной рагатай жывёлы і восем выпадкаў сярод бяздомных (сабака – тры, кот – пяць). 

Фотаздымак: cherikovnews.by

У Касцюковічах працягваюць працаўладкоўваць грамадзян, а тыя працягваюць адмаўляцца

У РАУС Касцюковіч прайшло чарговае пасяджэнне камісіі па садзейнічанні ў працаўладкаванні падуліковых грамадзян.

З дзесяццю жыхарамі раёна правялі працу па занятасці: расказалі пра актуальныя вакансіі і магчымасці прайсці навучанне або перанавучанне.

Некаторыя прысутныя тлумачылі нежаданне працаваць нізкімі заробкамі. Аднак у большасці няма ні прафесійнай адукацыі, ні стажу працы.

За студзень-красавік 2026 года камісія правяла 12 пасяджэнняў, у тым ліку тры выязныя. Справа пайшла:

  • 839 чалавек звярнуліся ў камісію за чатыры месяцы;
  • 375 грамадзян прызнаныя занятымі ў эканоміцы;
  • 31 чалавек накіраваны да наймальнікаў для працаўладкавання;
  • 9 з іх рэальна ўладкаваліся на працу;
  • 31 чалавек ад прапаноў адмовіўся.

Рэальнасць працаўладкавання як у Касцюковічах, так і ў цэлым па краіне пастаянна зніжаецца нягледзячы на тое, што камісіі праводзяць працу па занятасці. Статыстыка ж, як мы бачым, ставіць пад пытанне неабходнасць існавання саміх камісій.

Фота раённай газеты.

Бабруйскую моладзь прымалі ў БРСМ у памяць памерлых ад СНІДу

У Бабруйскім механіка-тэхналагічным каледжы прыём навучэнцаў у БРСМ прымяркавалі да Дня памяці людзей, памерлых ад СНІДу.

Незвычайная па сваім змесце падзея адбылася 13 траўня 2026 года ў актавай зале каледжа. Навучэнцаў сабралі на т.зв. інфармацыйна-пазнавальную размову “Выбірай разумнае жыццё”. Аднак пачалося ўсё з тэмы далёкай ад прафілактыкі СНІДу і памяці аб памерлых. Прысутных навучэнцаў пачалі прымаць у шэрагі БРСМ. 

Членскія білеты выдаваліся пад вітальныя авацыі, якіх патрабавала першы сакратар Першамайскага райкама БРСМ Алена Еўладава. Вядоўца выклікаў на сцэну па чарзе каля дзясятка будучых актывістаў, якім функцыянер праўладнай арганізацыі абяцала вялікую будучыню.

Толькі пасля гэтага да прысутных звярнуўся псіхіятр-нарколаг Бабруйскага наркалагічнага дыспансера Юрый Куземка. Тут варта адзначыць, што Міжнародны дзень памяці людзей, якія памерлі ад СНІДу прыпадае штогод на трэцюю нядзелю траўня (у 2026 годзе – 17 траўня). 

У выніку атрымалася даволі незвычайнае спалучэнне тэм – прыём у БРСМ і памяць людзей, памерлых ад СНІДу. Магчыма, арганізатары сходу бачаць у гэтых тэмах нейкую сувязь.

Фотаздымак: Bobrlife

Пляж быў. Чаму Быхаў каля Дняпра застаўся без гарадскога месца для купання

Замест таго, каб перагружаць цэнтральную плошчу Быхава помнікамі, улады маглі б вырашыць пытанне з арганізацыяй пляжа ў горадзе, які стаіць на Дняпры.

Быхаўская раённая газета апублікавала спіс афіцыйна дазволеных месцаў для купання ў Быхаўскім раёне. Гэта навіна сама па сабе добрая: купальны сезон адкрыты, вадаёмы названыя, дно, як паведамляецца, абследавана і ачышчана. Але ў спісе зноў бачная старая праблема – у самога Быхава, горада на Дняпры, няма паўнавартаснага гарадскога пляжа на гэтай рацэ.

Згодна з публікацыяй, на тэрыторыі раёна вызначаны пяць аб’ектаў, дзе арганізавана купанне:

  • «Возера № 86», размешчанае ў 3,1 кіламетра на ўсход ад Быхава;
  • возера ва ўрочышчы «Дубкі», у 2,5 кіламетра на паўднёвы ўсход ад Быхава;
  • сажалка па вуліцы Меліяратараў у Быхаве;
  • месца адпачынку на Чыгірынскім вадасховішчы, у 0,18 кіламетра на захад ад вёскі Кароткія;
  • акваторыя ракі Дняпро, якая прымыкае да пляжа на паўночны ўсход ад аграгарадка Новы Быхаў.

Фармальна Дняпро ў пераліку ёсць. Але гэта не гарадскі пляж Быхава, а ўчасткі ў чорта на кулічках.

Для жыхароў райцэнтра розніца прынцыповая: горад стаіць каля ракі, але афіцыйнае месца для купання на Дняпры знаходзіцца не каля горада. Сто восемдзесят метраў ад вёскі Кароткія – добра. Ведаць бы толькі дзе гэтая вёска і колькі да яе піліць.

Пляж быў, але чыноўнікі яго наўмысна згубілі

Пляж у Быхаве быў. Ён знаходзіўся прыкладна ў кіламетры ад ускраіны Быхава. Там быў і белы пясок, і кабінкі для пераапранання. Потым месца для адпачынку перанеслі ў Дубкі.

Для сям’і з дзецьмі, пажылога чалавека або чалавека без аўтамабіля паездка ў Дубкі – гэта ўжо не прагулка да вады, а асобная лагістыка. Затое для начальніка з казённай машынай – усё проста. Ды і гараджан, якія будуць назіраць за купаннем чыноўніка ў Дубках менш.

Чым было матывавана жаданне быхаўскіх уладаў закрыць гарадскі пляж, можна толькі здагадвацца. Можа, у кагосьці дача была бліжэй да Дубкоў, чым да горада?

Помнікі знаходзяцца хутчэй, чым пляж

На гэтым фоне асабліва заўважныя гарадскія прыярытэты. Напрыклад,у раёне Кастрычніцкай плошчы помнікаў стала настолькі шмат, што яны ўжо пачынаюць спрачацца адзін з адным за прастору. А калі прыгледзецца, за новымі аб’ектамі бачныя разбураны замак і сінагога без даху.

Асобны прыклад – памятны знак памежнікам усіх пакаленняў, урачыста адкрыты ў Быхаве ў 2022 годзе. і гэта пры тым, што Быхаў ні з адной краінай не мяжуе. Тут усё прасцей: кіраўніцтва горада доўга займалася помнікамі на Кастрычніцкай плошчы, таму што яна знаходзіцца каля ўезду і адразу трапляецца на вочы прыезджаму начальству.

Варта было б спытаць у жыхароў

Гісторыя з пляжам як раз той выпадак, калі райвыканкаму варта было б пачаць не з чарговай справаздачы, а з адкрытай размовы. Напрыклад, правесці апытанне жыхароў Быхава: ці патрэбны гораду пляж на Дняпры, дзе ён павінен быць, якім павінен быць пад’езд, ці патрэбныя кабінкі, ратавальны пост, урны, асвятленне і нармальная дарога.

Такая размова была б карысней, чым чарговая паказушная ініцыятыва. Таму што пляж – гэта не дэкор. Гэта бяспека, даступнасць і простае права быхаўчан карыстацца ракой, побач з якой яны жывуць. Калі афіцыйнага месца няма, людзі ўсё роўна ідуць да вады, але ўжо на стыхійныя спускі, дзе няма праверанага дна, ратавальнікаў і зразумелых межаў купання.

Улады рэгулярна нагадваюць пра правілы бяспекі на вадзе, але бяспеку нельга звесці толькі да забаронаў. Яна пачынаецца з інфраструктуры: з нармальнага спуску да вады, абследаванага дна, абсталяванай зоны адпачынку і зразумелай адказнасці службаў.

Калі пляж быў, лагічна спытаць, як і чаму яго выключылі з гарадскога жыцця. Калі месца каля Дняпра нельга выкарыстоўваць па санітарных, экалагічных або іншых прычынах, гэта таксама трэба растлумачыць людзям. А калі прычына толькі ў асабістых матывах чарговага прызначэнца Лукашэнкі, то прычым тут горад? Феадальныя надзелы ў законах Беларусі пакуль не замацаваныя юрыдычна.

Фота з адкрытых крыніц.

У Магілёве мужчына пакінуў бензапілу без нагляду і пазбавіўся інструмента за некалькі хвілін

У Магілёве ўладальнік бензапілы ненадоўга пакінуў інструмент каля свайго прыватнага ўчастка. Гэтага аказалася дастаткова, каб рэч скралі.

Пра знікненне бензапілы ў Ленінскі РАУС Магілёва паведаміў 50-гадовы гараджанін. Ён ацаніў інструмент прыкладна ў 1000 рублёў.

Міліцыя ўстанавіла меркаванага выкрадальніка. Ім аказаўся 54-гадовы магілёвец, які раней ужо прыцягваўся да крымінальнай адказнасці і цяпер нідзе не працуе.

Мужчына праходзіў побач, убачыў дарагі інструмент без нагляду і вырашыў яго забраць. Хаваць бензапілу ён адправіўся ў закінуты гараж. Там рэч павінна была дачакацца пакупніка.

Прадаць скрадзенае мужчына не паспеў. Аператыўнікі знайшлі інструмент раней.

Фота ілюстрацыйнага характару з адкрытых крыніц.

Пад Бабруйскам Citroen перакуліўся на дарозе з-за дзікай жывёлы

Аварыя адбылася ўвечары 14 мая на трасе Бабруйск-Мазыр. Кіроўца спрабаваў пазбегнуць сутыкнення з дзікай жывёлай, але не справіўся з кіраваннем.

ДТЗ здарылася 14 мая каля 21 гадзіны на восьмым кіламетры аўтадарогі Бабруйск- Мазыр.

Паводле папярэдняй інфармацыі, 41-гадовы кіроўца Citroen Jumper заўважыў на дарозе дзікую жывёлу і паспрабаваў пазбегнуць наезду.

У выніку мужчына не справіўся з кіраваннем, пасля чаго аўтамабіль перакуліўся на праезнай частцы.

Людзей, якія знаходзіліся ў машыне, агледзелі медыкі. Трох пасажыраў даставілі ў бальніцу для аказання дапамогі.

Фота: скрыншот тэлеграм-канала “Міліцыя Магілёўшчыны”.

15 мая ў гісторыі. Магілёўскі тэатр, беларуская бібліятэка ў Лондане. Нарадзіліся Я. Чэрскі, У. Галубок, Цзян Фанлян, Ксенія Сітнік. Памёр К. Малевіч

Міжнародны Дзень сям’і (International Family Day, з 1993 года).

Створана дзеля прыцягнення ўвагі шырокай грамадскасці да праблем сям’і, якіх сёння існуе вялікая колькасць.

Сям’я, як асноўны элемент грамадства, была і застаецца захоўніцай чалавечых каштоўнасцяў, культуры і гістарычнай пераемнасці пакаленняў, фактарам стабільнасці і развіцця. З сям’і пачынаецца жыццё чалавека, тут адбываецца фармаванне яго як асобы і грамадзяніна.

Сям’я – крыніца любові,  павагі, салідарнасці і прыхільнасці, тое, на чым будуецца кожнае цывілізаванае грамадства, без чаго не можа існаваць чалавек.

У наш час ва ўсім свеце існуе сур’ёзная праблема няпоўных сем’яў і велізарнай колькасці разводаў.

1762 год. У Нясвіжы памёр Міхал Казімір Радзівіл “Рыбанька” (1702-1762).

Найбольш уплывовы прадстаўнік роду Радзівілаў XVIII стагоддзя, адзін з найбагацейшых магнатаў Рэчы Паспалітай, дзяржаўны дзеяч ВКЛ, мецэнат.

Пры звяртанні да кагосьці ўжываў слова “рыбанька”, ад чаго і пайшла мінушка.

Аднавіў замак ў Нясвіжы, разбураны шведамі ў 1706 годзе, дзейнасць Нясвіжскай друкарні. Адкрыў Нясвіжскі кадэцкі корпус, заснаваў першыя ў ВКЛ мануфактуры, у тым ліку Слуцкую персіярню па вырабе шаўковых паясоў.

1845 год. Нарадзіўся Ян Чэрскі (1845-1892).

Беларускі геолаг і даследчык Сібіры, заснавальнік байкалазнаўства, удзельнік паўстання К. Каліноўскага.

Уладальнік трох Залатых медалёў Рускага геаграфічнага таварыства. У гонар яго названы: хрыбеты ва Усходняй Сібіры (1500 км), у Забайкаллі, пасёлак у Якуціі, пік, гара ў Забайкаллі і іншыя, вуліцы ў шэрагу гарадоў Расіі, Літвы, Украіны, Польшчы, у беларускім Верхнядзвінску, краязнаўчы музей на радзіме – у в. Валынцы Верхнядзвінскага раёна, Іркуцкае таварыства беларускай культуры.

За ўдзел у паўстанні 1863-1864 гадоў выключаны з Віленскага шляхецкага інстытута, высланы ў Сібір салдатам.

У ссылцы займаўся даследаваннямі прыроды азіяцкай часткі Расіі. Значны след пакінуў у геалогіі, геаграфіі, заалогіі, анатоміі, археалогіі, метэаралогіі, этнаграфіі. Склаў першую геалагічную карту ўзбярэжжа возера Байкал, даследаваў басейн ракі Селенга.

Аўтар шматтомнага выдання «Землеведение Азии».

1878 год. На наступны дзень пасля свайго дня нараджэння памёр Эдвард Ян Ромер (1806-1878).

Грамадскі дзеяч, літаратар, перакладчык і мастак. Удзельнік паўстання 1830-1831 гадоў. Двойчы прыгаварываўся да смерці, двойчы высылаўся ў ссылку.

Пасля вяртання ў Вільню быў пад наглядам паліцыі. Быў сябрам Музея старажытнасцей i Віленскай археалагічнай камісіі, дырэктарам 2-га аддзела Таварыства дабрачыннасці, сябар шэрагу іншых таварыстваў.

Аўтар эпіграм на знакамітых сучаснікаў, перакладаў, партрэтаў.

Пахаваны ў сямейнай капліцы Ромераў у касцёле Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Троках.

1882 год. Нарадзіўся Уладзіслаў Галубок (1882-1937).

Беларускі рэжысёр, драматург, адзін з заснавальнікаў сучаснага беларускага тэатра, першы Народны артыст БССР (1928). Рэпрэсаваны разам з трупай свайго тэатра. Некалькі разоў з вандроўным тэатрам выступаў у Магілёве.

Яго драматургічная, рэжысёрская і акцёрская дзейнасць з’яўляюцца сувязным звяном паміж дарэвалюцыйным і савецкім беларускім тэатрам. Творча развіў традыцыі старажытнага народнага тэатра: батлейкі, народнай драмы, інтэрмедый. Выхаваў многіх беларускіх акцёраў, у тым ліку У. Дзядзюшка, К. Быліч, А. Блажэвіч. У яго трупе рабіла свае першыя крокі на сцэне С. Станюта, музычнай часткай кіраваў Н. Сакалоўскі – аўтар Дзяржаўнага гімна Беларусі.

1888 год. Адкрыццё будынка Магілёўскага губернскага тэатра.

Асвячэнне адбылося 14 мая. Тэатр будаваўся ў 1886-1888 гадах пад кіраўніцтвам архітэктара П. Камбурава, інжынера В. Міляноўскага. Да 1889 года працягвалася ўнутраная аддзелка будынка.

Адкрыццё тэатральнага сезона адбылося ў 1889 годзе пастаноўкай камічнай п’есы “Сямейнае шчасце” трупы Дзяркача. Будынак рэканструіраваўся у 1992-2001 гадах.

1911 год. Нарадзіўся Уладзімір Шыманец (1911-1977).

Беларускі грамадскі дзеяч у Францыі, інжынер, мастак.

Скончыў Віленскую тэхнічную школу. Працаваў намеснікам начальніка электрастанцыі чыгуначнай станцыі Баранавічы-Цэнтральная. Пасля прыходу саветаў быў арыштаваны ў 1940 годзе, асуджаны на 5 гадоў канцлагераў у Сібіры.

Падчас нямецкай акупацыі настаўнічаў у Баранавічах.

З 1944 года на эміграцыі. У Капенгагене арганізаваў Згуртаванне беларусаў Даніі, браў удзел у працы Аб’яднання беларускіх работнікаў у Францыі, Сусветнага аб’яднання беларускай эміграцыі, дзейнасці ўрада БНР – міністр фінансаў.

Як мастак, быў аўтарам праектаў паваенных марак БНР, удзельнічаў у мастацкіх выстаўках, аўтар прац пра творчасць беларускіх мастакоў на эміграцыі.

Памёр 27 жніўня 1977 года ў Францыі.

1916 год. Нарадзілася Цзян Фанлян (1916-2004).

Першая ледзі Тайваня ў 1978-1988 гадах.

Нарадзілася пад беларускай Оршай як Фаіна Вахрава ў сям’і пуцявога абходчыка.

У Свярдлоўску на “Уралмашы” пазнаёмілася з Цзян Цзінго – сынам Чан Кайшы. Яны пажаніліся 15 сакавіка 1935 года.

У 1936 годзе пераехала у Кітай.

1924 год. У Бабруйску нарадзіўся Уладзімір Ярмак (1924-1943).

Герой Савецкага Саюза.

Да вайны працаваў слесарам на заводзе ў горадзе Ніжні Тагіл.

Стралок 14-га асобнага штрафнога батальёну 42-я арміі лейтэнант Ярмак 19 ліпеня 1943 года падчас правядзення разведкі боем у раёне Сінявінскіх вышыняў пад Ленінградам зачыніў сваім целам амбразуру варожай агнявой кропкі, чым забяспечыў групе разведчыкаў выкананне баявога задання.

У яго гонар названы вуліцы ў Бабруйску, Ніжнім Тагіле, Пецярбургу, Мінску, пастаўлены стэла ў Бабруйску, помнік ў Пецярбургу.

1930 год. Нарадзіўся Генадзь Банкевіч (1930-2007).

Сузаснавальнік Беларускага згуртаваньня вайскоўцаў, Сябра Сойму БНФ, Рады ТБМ. Падпалкоўнік.

1935 год. Памёр Казімер Малевіч (1879-1935).

Мастак-авангардыст, тэарэтык мастацтва, дызайнер-мастак-авангардыст, адзін з заснавальнікаў супрэматызму.

Нарадзіўся ў сям’і беларускага этнографа і фалькларыста Севярына Малевіча, па некаторых дадзенах на Капыльшчыне, па іншых – у Кіеве.

Вучыўся жывапісу, скульптуры і дойлідству ў студыі Ф. Рэрберга ў Маскве. У 1919-1922 гадах выкладаў у Народнай мастацкай школе ў Віцебску, быў дырэктарам Ленінградскага інстытута мастацкай культуры.

На пачатку 1900-1910-х гадоў імкнуўся сумясціць прынцыпы кубізму і футурызму, потым перайшоў да супрэматычных кампазіцый, адмовіўся ад канкрэтнай сюжэтнай змястоўнасці твораў («Чорны квадрат», «Чырвоны квадрат»). З дапамогай прасторавых кампазіцый («архітэктонаў») вывучаў фармальную мову пластычных мастацтваў, ствараў праекты побытавых рэчаў, малюнкі для тэкстыля і іншыя. У 1918 стварыў афармленне першай пастаноўкі «Містэрыі-буф» У. Маякоўскага.

Аўтар мастацтвазнаўчых прац «Ад кубізму да супрэматызму», «Супрэматызм» і іншых.

Адна з самых дарагіх карцін у гісторыі – «Супрэматычная кампазіцыя» – напісана Малевічам.

1936 год. Нарадзіўся Барыс Сачанка (1936-1995).

Беларускі пісьменнік, перакладчык і выдавец.

Сакратар праўлення Саюза пісьменнікаў БССР, загадчык рэдакцыі перакладной замежнай літаратуры выдавецтва «Мастацкая літаратура», галоўны рэдактар выдавецтва «Беларуская Энцыклапедыя». Аўтар больш за 20 кніг.

У сааўтарстве з Янкам Сіпаковым і Рыгорам Барадуліным пад псеўданімамі І. Сібарсач ці Р. Сібарсач змяшчалі ў «Вожыку» вострыя і надзённыя крытычныя нататкі, артыкулы, гумарэскі, сатырычныя замалёўкі.

Памёр 5 ліпеня 1994 года.

1954 год. Нарадзілася Наталля Чорнагалова

Беларуская мастачка, жывапісец-неаэкспрэссіяніст.

Скончыла Мінскае мастацкае вучылішча і мастацка-графічны факультэт Віцебскага педінстытута.

Працуе ў станковым жывапісу і ў станковай графіцы (акварэль), у жанрах пейзажу, нацюрморту, партрэту.

Яе працы знаходзяцца ў галерэях і прыватных калекцыях Беларусі, Польшчы, Швецыі, Швейцарыі, Даніі, ЗША, ФРГ, Аўстраліі, Канады, Вялікабрытаніі, Ізраілю і іншых.

1971 год. У Лондане адкрылася Беларуская бібліятэка імя Ф.Скарыны.

Бібліятэка і музей займаюць 8 пакояў, у якіх захоўваецца каля 40 000 тамоў кніг і камплектаў газет і часопісаў. Сярод іх фрагмент першай кнігі «Царствы» Ф. Скарыны, Статут ВКЛ 1588 года, рэдкія беларускія выданні, першадрукі беларускіх пісьменнікаў, першавыданні прац гісторыкаў, старабеларускамоўныя дакументы 1499-1682 гадоў, архівы.

Узначальвае бібліятэку рада, якая складаецца з дзеячаў беларускай эміграцыі і брытанскіх беларусазнаўцаў.

1979 год. У Мінску адкрыўся Музей старажытнабеларускай культуры Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.

Заснаваны 7 ліпеня 1977 года як цэнтр вывучэння і прапаганды беларускай мастацкай спадчыны.

Мае больш за 17 000 экспанатаў, у тым ліку 600 твораў іканапісу і жывапісу, 4 500 дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, 170 скульптур, і 1 000 узораў народнага ткацтва.

Мае навуковую лабараторыю, вядзе выставачную дзейнасць.

1995 год. Нарадзілася Ксенія Сітнік.

Прадстаўніца ад Беларусі і пераможца на конкурсе песень на конкурсе “Дзіцячае Еўрабачанне-2005”.

Удзельніца і пераможца многіх конкурсаў, у тым ліку Міжнароднага фестываля дзіцячага мастацтва «Залатая пчолка» (Клімавічы),  дзіцячага конкурса фестывалю “Славянскі базар у Віцебску”.

Скончыла Англа-Амерыканскі Універсітэт у Празе. Журналіст-фрылансер у сферы моды.

Шклоўская раёнка паспрабавала высмеяць сістэму вяртання ПЭТ-бутэлек у Польшчы

Паколькі ў “чыстай” Беларусі збіраць пластыкавыя бутэлькі няма фінансавага сэнсу, то зайздросныя прапагандысты паспрабавалі высмяяць прагрэс у суседняй краіне.

Тэкст у шклоўскай раённай газеце пра польскую сістэму залогавага вяртання тары выглядае як класічны прыклад дробнай правінцыйнай прапаганды: фармальна аўтар нібыта прызнае, што сістэма “правильная, нужная и современная”, але ўвесь матэрыял пабудаваны так, каб унушыць чытачу, што ў Польшчы ўсё робіцца праз хаос, чэргі і “нервный тик”. Артыкул так і называецца: “Бутылочный коллапс: как система возврата тары довела поляков до нервного тика”.

Пры гэтым галоўнае пытанне аўтар старанна абыходзіць: чаму ў Польшчы людзі масава нясуць бутэлькі на перапрацоўку, а ў Беларусі – не?

Польская сістэма дэпазітнай тары сапраўды перажывае стартавыя цяжкасці. Гэта нармальна для любой маштабнай рэформы, якая закранае мільёны людзей і тысячы крам. Але шклоўскі тэкст свядома ператварае пачатковыя хваробы новай сістэмы ў нібыта доказ яе бязглуздасці. Аўтар іранізуе з чэргаў каля аўтаматаў, але пры гэтым чамусьці забываецца, што ў такім мілым сэрцу беларускіх прапагандыстаў “саўку” чэргі былі і каля пунктаў прыёму шклотары. Прычым у тых чэргах стаялі не толькі сацыяльна дэградаваныя людзі. Ды і ўвогуле чэргі сведчаць аб тым, што сістэма працуе, а людзі ўцягнуліся ў экалагічную і эканамічную мадэль.

У Беларусі нічога падобнага няма не таму, што нібыта ўсё арганізавана лепш, а таму, што дзяржава так і не стварыла паўнавартаснай сістэмы фінансавай матывацыі для насельніцтва. Пустая бутэлька амаль нічога не вартая. У выніку пластык альбо выкідваюць разам з агульным смеццем, альбо яго збіраюць сацыяльна ўразлівыя людзі за капейкі.

Асабліва камічна выглядае спроба высмеяць чалавека, які здаў 4,7 тысячы бутэлек і пералічыў грошы на дабрачыннасць. Для польскага грамадства гэта прыклад грамадзянскай адказнасці і культуры перапрацоўкі. Для шклоўскай раёнкі – нагода для жартаў пра “бутылочного Робина Гуда”. Такая рэакцыя многае кажа не пра Польшчу, а пра ўзровень самога прапагандысцкага мыслення, дзе любая грамадзянская ініцыятыва мусіць быць або абясцэненая, або высмеяная.

Яшчэ адной маніпуляцыяй з’яўляецца падача тэхнічных праблем як катастрофы. Так, бывае што аўтаматы ламаюцца, а малыя крамы не заўсёды гатовы на пастаноўку такіх апаратаў. І што цяпер? Няўжо сістэма не вартая існавання і ўдасканалення? І не выключана, што, як мараць шклоўскія прапагандысты, заклапочанныя камфортам палякаў, праз некалькі гадоў вяртанне тары стане такой жа руцінай, як аплата карткай або сартаванне смецця.

Шклоўская раёнка хацела паказаць Польшчу краінай “бутылочного коллапса”. Але між радкоў атрымалася іншае – прапагандысты паказалі ўласную зайздрасць, зайздрасць людзей, якім да слёз балюча за сваю эканамічную і экалагічную недаразвітасць.

Фотаздымак: vitrina.pl