Пляж быў. Чаму Быхаў каля Дняпра застаўся без гарадскога месца для купання

Замест таго, каб перагружаць цэнтральную плошчу Быхава помнікамі, улады маглі б вырашыць пытанне з арганізацыяй пляжа ў горадзе, які стаіць на Дняпры.

Быхаўская раённая газета апублікавала спіс афіцыйна дазволеных месцаў для купання ў Быхаўскім раёне. Гэта навіна сама па сабе добрая: купальны сезон адкрыты, вадаёмы названыя, дно, як паведамляецца, абследавана і ачышчана. Але ў спісе зноў бачная старая праблема – у самога Быхава, горада на Дняпры, няма паўнавартаснага гарадскога пляжа на гэтай рацэ.

Згодна з публікацыяй, на тэрыторыі раёна вызначаны пяць аб’ектаў, дзе арганізавана купанне:

  • «Возера № 86», размешчанае ў 3,1 кіламетра на ўсход ад Быхава;
  • возера ва ўрочышчы «Дубкі», у 2,5 кіламетра на паўднёвы ўсход ад Быхава;
  • сажалка па вуліцы Меліяратараў у Быхаве;
  • месца адпачынку на Чыгірынскім вадасховішчы, у 0,18 кіламетра на захад ад вёскі Кароткія;
  • акваторыя ракі Дняпро, якая прымыкае да пляжа на паўночны ўсход ад аграгарадка Новы Быхаў.

Фармальна Дняпро ў пераліку ёсць. Але гэта не гарадскі пляж Быхава, а ўчасткі ў чорта на кулічках.

Для жыхароў райцэнтра розніца прынцыповая: горад стаіць каля ракі, але афіцыйнае месца для купання на Дняпры знаходзіцца не каля горада. Сто восемдзесят метраў ад вёскі Кароткія – добра. Ведаць бы толькі дзе гэтая вёска і колькі да яе піліць.

Пляж быў, але чыноўнікі яго наўмысна згубілі

Пляж у Быхаве быў. Ён знаходзіўся прыкладна ў кіламетры ад ускраіны Быхава. Там быў і белы пясок, і кабінкі для пераапранання. Потым месца для адпачынку перанеслі ў Дубкі.

Для сям’і з дзецьмі, пажылога чалавека або чалавека без аўтамабіля паездка ў Дубкі – гэта ўжо не прагулка да вады, а асобная лагістыка. Затое для начальніка з казённай машынай – усё проста. Ды і гараджан, якія будуць назіраць за купаннем чыноўніка ў Дубках менш.

Чым было матывавана жаданне быхаўскіх уладаў закрыць гарадскі пляж, можна толькі здагадвацца. Можа, у кагосьці дача была бліжэй да Дубкоў, чым да горада?

Помнікі знаходзяцца хутчэй, чым пляж

На гэтым фоне асабліва заўважныя гарадскія прыярытэты. Напрыклад,у раёне Кастрычніцкай плошчы помнікаў стала настолькі шмат, што яны ўжо пачынаюць спрачацца адзін з адным за прастору. А калі прыгледзецца, за новымі аб’ектамі бачныя разбураны замак і сінагога без даху.

Асобны прыклад – памятны знак памежнікам усіх пакаленняў, урачыста адкрыты ў Быхаве ў 2022 годзе. і гэта пры тым, што Быхаў ні з адной краінай не мяжуе. Тут усё прасцей: кіраўніцтва горада доўга займалася помнікамі на Кастрычніцкай плошчы, таму што яна знаходзіцца каля ўезду і адразу трапляецца на вочы прыезджаму начальству.

Варта было б спытаць у жыхароў

Гісторыя з пляжам як раз той выпадак, калі райвыканкаму варта было б пачаць не з чарговай справаздачы, а з адкрытай размовы. Напрыклад, правесці апытанне жыхароў Быхава: ці патрэбны гораду пляж на Дняпры, дзе ён павінен быць, якім павінен быць пад’езд, ці патрэбныя кабінкі, ратавальны пост, урны, асвятленне і нармальная дарога.

Такая размова была б карысней, чым чарговая паказушная ініцыятыва. Таму што пляж – гэта не дэкор. Гэта бяспека, даступнасць і простае права быхаўчан карыстацца ракой, побач з якой яны жывуць. Калі афіцыйнага месца няма, людзі ўсё роўна ідуць да вады, але ўжо на стыхійныя спускі, дзе няма праверанага дна, ратавальнікаў і зразумелых межаў купання.

Улады рэгулярна нагадваюць пра правілы бяспекі на вадзе, але бяспеку нельга звесці толькі да забаронаў. Яна пачынаецца з інфраструктуры: з нармальнага спуску да вады, абследаванага дна, абсталяванай зоны адпачынку і зразумелай адказнасці службаў.

Калі пляж быў, лагічна спытаць, як і чаму яго выключылі з гарадскога жыцця. Калі месца каля Дняпра нельга выкарыстоўваць па санітарных, экалагічных або іншых прычынах, гэта таксама трэба растлумачыць людзям. А калі прычына толькі ў асабістых матывах чарговага прызначэнца Лукашэнкі, то прычым тут горад? Феадальныя надзелы ў законах Беларусі пакуль не замацаваныя юрыдычна.

Фота з адкрытых крыніц.

У Магілёве мужчына пакінуў бензапілу без нагляду і пазбавіўся інструмента за некалькі хвілін

У Магілёве ўладальнік бензапілы ненадоўга пакінуў інструмент каля свайго прыватнага ўчастка. Гэтага аказалася дастаткова, каб рэч скралі.

Пра знікненне бензапілы ў Ленінскі РАУС Магілёва паведаміў 50-гадовы гараджанін. Ён ацаніў інструмент прыкладна ў 1000 рублёў.

Міліцыя ўстанавіла меркаванага выкрадальніка. Ім аказаўся 54-гадовы магілёвец, які раней ужо прыцягваўся да крымінальнай адказнасці і цяпер нідзе не працуе.

Мужчына праходзіў побач, убачыў дарагі інструмент без нагляду і вырашыў яго забраць. Хаваць бензапілу ён адправіўся ў закінуты гараж. Там рэч павінна была дачакацца пакупніка.

Прадаць скрадзенае мужчына не паспеў. Аператыўнікі знайшлі інструмент раней.

Фота ілюстрацыйнага характару з адкрытых крыніц.

Пад Бабруйскам Citroen перакуліўся на дарозе з-за дзікай жывёлы

Аварыя адбылася ўвечары 14 мая на трасе Бабруйск-Мазыр. Кіроўца спрабаваў пазбегнуць сутыкнення з дзікай жывёлай, але не справіўся з кіраваннем.

ДТЗ здарылася 14 мая каля 21 гадзіны на восьмым кіламетры аўтадарогі Бабруйск- Мазыр.

Паводле папярэдняй інфармацыі, 41-гадовы кіроўца Citroen Jumper заўважыў на дарозе дзікую жывёлу і паспрабаваў пазбегнуць наезду.

У выніку мужчына не справіўся з кіраваннем, пасля чаго аўтамабіль перакуліўся на праезнай частцы.

Людзей, якія знаходзіліся ў машыне, агледзелі медыкі. Трох пасажыраў даставілі ў бальніцу для аказання дапамогі.

Фота: скрыншот тэлеграм-канала “Міліцыя Магілёўшчыны”.

15 мая ў гісторыі. Магілёўскі тэатр, беларуская бібліятэка ў Лондане. Нарадзіліся Я. Чэрскі, У. Галубок, Цзян Фанлян, Ксенія Сітнік. Памёр К. Малевіч

Міжнародны Дзень сям’і (International Family Day, з 1993 года).

Створана дзеля прыцягнення ўвагі шырокай грамадскасці да праблем сям’і, якіх сёння існуе вялікая колькасць.

Сям’я, як асноўны элемент грамадства, была і застаецца захоўніцай чалавечых каштоўнасцяў, культуры і гістарычнай пераемнасці пакаленняў, фактарам стабільнасці і развіцця. З сям’і пачынаецца жыццё чалавека, тут адбываецца фармаванне яго як асобы і грамадзяніна.

Сям’я – крыніца любові,  павагі, салідарнасці і прыхільнасці, тое, на чым будуецца кожнае цывілізаванае грамадства, без чаго не можа існаваць чалавек.

У наш час ва ўсім свеце існуе сур’ёзная праблема няпоўных сем’яў і велізарнай колькасці разводаў.

1762 год. У Нясвіжы памёр Міхал Казімір Радзівіл “Рыбанька” (1702-1762).

Найбольш уплывовы прадстаўнік роду Радзівілаў XVIII стагоддзя, адзін з найбагацейшых магнатаў Рэчы Паспалітай, дзяржаўны дзеяч ВКЛ, мецэнат.

Пры звяртанні да кагосьці ўжываў слова “рыбанька”, ад чаго і пайшла мінушка.

Аднавіў замак ў Нясвіжы, разбураны шведамі ў 1706 годзе, дзейнасць Нясвіжскай друкарні. Адкрыў Нясвіжскі кадэцкі корпус, заснаваў першыя ў ВКЛ мануфактуры, у тым ліку Слуцкую персіярню па вырабе шаўковых паясоў.

1845 год. Нарадзіўся Ян Чэрскі (1845-1892).

Беларускі геолаг і даследчык Сібіры, заснавальнік байкалазнаўства, удзельнік паўстання К. Каліноўскага.

Уладальнік трох Залатых медалёў Рускага геаграфічнага таварыства. У гонар яго названы: хрыбеты ва Усходняй Сібіры (1500 км), у Забайкаллі, пасёлак у Якуціі, пік, гара ў Забайкаллі і іншыя, вуліцы ў шэрагу гарадоў Расіі, Літвы, Украіны, Польшчы, у беларускім Верхнядзвінску, краязнаўчы музей на радзіме – у в. Валынцы Верхнядзвінскага раёна, Іркуцкае таварыства беларускай культуры.

За ўдзел у паўстанні 1863-1864 гадоў выключаны з Віленскага шляхецкага інстытута, высланы ў Сібір салдатам.

У ссылцы займаўся даследаваннямі прыроды азіяцкай часткі Расіі. Значны след пакінуў у геалогіі, геаграфіі, заалогіі, анатоміі, археалогіі, метэаралогіі, этнаграфіі. Склаў першую геалагічную карту ўзбярэжжа возера Байкал, даследаваў басейн ракі Селенга.

Аўтар шматтомнага выдання «Землеведение Азии».

1878 год. На наступны дзень пасля свайго дня нараджэння памёр Эдвард Ян Ромер (1806-1878).

Грамадскі дзеяч, літаратар, перакладчык і мастак. Удзельнік паўстання 1830-1831 гадоў. Двойчы прыгаварываўся да смерці, двойчы высылаўся ў ссылку.

Пасля вяртання ў Вільню быў пад наглядам паліцыі. Быў сябрам Музея старажытнасцей i Віленскай археалагічнай камісіі, дырэктарам 2-га аддзела Таварыства дабрачыннасці, сябар шэрагу іншых таварыстваў.

Аўтар эпіграм на знакамітых сучаснікаў, перакладаў, партрэтаў.

Пахаваны ў сямейнай капліцы Ромераў у касцёле Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Троках.

1882 год. Нарадзіўся Уладзіслаў Галубок (1882-1937).

Беларускі рэжысёр, драматург, адзін з заснавальнікаў сучаснага беларускага тэатра, першы Народны артыст БССР (1928). Рэпрэсаваны разам з трупай свайго тэатра. Некалькі разоў з вандроўным тэатрам выступаў у Магілёве.

Яго драматургічная, рэжысёрская і акцёрская дзейнасць з’яўляюцца сувязным звяном паміж дарэвалюцыйным і савецкім беларускім тэатрам. Творча развіў традыцыі старажытнага народнага тэатра: батлейкі, народнай драмы, інтэрмедый. Выхаваў многіх беларускіх акцёраў, у тым ліку У. Дзядзюшка, К. Быліч, А. Блажэвіч. У яго трупе рабіла свае першыя крокі на сцэне С. Станюта, музычнай часткай кіраваў Н. Сакалоўскі – аўтар Дзяржаўнага гімна Беларусі.

1888 год. Адкрыццё будынка Магілёўскага губернскага тэатра.

Асвячэнне адбылося 14 мая. Тэатр будаваўся ў 1886-1888 гадах пад кіраўніцтвам архітэктара П. Камбурава, інжынера В. Міляноўскага. Да 1889 года працягвалася ўнутраная аддзелка будынка.

Адкрыццё тэатральнага сезона адбылося ў 1889 годзе пастаноўкай камічнай п’есы “Сямейнае шчасце” трупы Дзяркача. Будынак рэканструіраваўся у 1992-2001 гадах.

1911 год. Нарадзіўся Уладзімір Шыманец (1911-1977).

Беларускі грамадскі дзеяч у Францыі, інжынер, мастак.

Скончыў Віленскую тэхнічную школу. Працаваў намеснікам начальніка электрастанцыі чыгуначнай станцыі Баранавічы-Цэнтральная. Пасля прыходу саветаў быў арыштаваны ў 1940 годзе, асуджаны на 5 гадоў канцлагераў у Сібіры.

Падчас нямецкай акупацыі настаўнічаў у Баранавічах.

З 1944 года на эміграцыі. У Капенгагене арганізаваў Згуртаванне беларусаў Даніі, браў удзел у працы Аб’яднання беларускіх работнікаў у Францыі, Сусветнага аб’яднання беларускай эміграцыі, дзейнасці ўрада БНР – міністр фінансаў.

Як мастак, быў аўтарам праектаў паваенных марак БНР, удзельнічаў у мастацкіх выстаўках, аўтар прац пра творчасць беларускіх мастакоў на эміграцыі.

Памёр 27 жніўня 1977 года ў Францыі.

1916 год. Нарадзілася Цзян Фанлян (1916-2004).

Першая ледзі Тайваня ў 1978-1988 гадах.

Нарадзілася пад беларускай Оршай як Фаіна Вахрава ў сям’і пуцявога абходчыка.

У Свярдлоўску на “Уралмашы” пазнаёмілася з Цзян Цзінго – сынам Чан Кайшы. Яны пажаніліся 15 сакавіка 1935 года.

У 1936 годзе пераехала у Кітай.

1924 год. У Бабруйску нарадзіўся Уладзімір Ярмак (1924-1943).

Герой Савецкага Саюза.

Да вайны працаваў слесарам на заводзе ў горадзе Ніжні Тагіл.

Стралок 14-га асобнага штрафнога батальёну 42-я арміі лейтэнант Ярмак 19 ліпеня 1943 года падчас правядзення разведкі боем у раёне Сінявінскіх вышыняў пад Ленінградам зачыніў сваім целам амбразуру варожай агнявой кропкі, чым забяспечыў групе разведчыкаў выкананне баявога задання.

У яго гонар названы вуліцы ў Бабруйску, Ніжнім Тагіле, Пецярбургу, Мінску, пастаўлены стэла ў Бабруйску, помнік ў Пецярбургу.

1930 год. Нарадзіўся Генадзь Банкевіч (1930-2007).

Сузаснавальнік Беларускага згуртаваньня вайскоўцаў, Сябра Сойму БНФ, Рады ТБМ. Падпалкоўнік.

1935 год. Памёр Казімер Малевіч (1879-1935).

Мастак-авангардыст, тэарэтык мастацтва, дызайнер-мастак-авангардыст, адзін з заснавальнікаў супрэматызму.

Нарадзіўся ў сям’і беларускага этнографа і фалькларыста Севярына Малевіча, па некаторых дадзенах на Капыльшчыне, па іншых – у Кіеве.

Вучыўся жывапісу, скульптуры і дойлідству ў студыі Ф. Рэрберга ў Маскве. У 1919-1922 гадах выкладаў у Народнай мастацкай школе ў Віцебску, быў дырэктарам Ленінградскага інстытута мастацкай культуры.

На пачатку 1900-1910-х гадоў імкнуўся сумясціць прынцыпы кубізму і футурызму, потым перайшоў да супрэматычных кампазіцый, адмовіўся ад канкрэтнай сюжэтнай змястоўнасці твораў («Чорны квадрат», «Чырвоны квадрат»). З дапамогай прасторавых кампазіцый («архітэктонаў») вывучаў фармальную мову пластычных мастацтваў, ствараў праекты побытавых рэчаў, малюнкі для тэкстыля і іншыя. У 1918 стварыў афармленне першай пастаноўкі «Містэрыі-буф» У. Маякоўскага.

Аўтар мастацтвазнаўчых прац «Ад кубізму да супрэматызму», «Супрэматызм» і іншых.

Адна з самых дарагіх карцін у гісторыі – «Супрэматычная кампазіцыя» – напісана Малевічам.

1936 год. Нарадзіўся Барыс Сачанка (1936-1995).

Беларускі пісьменнік, перакладчык і выдавец.

Сакратар праўлення Саюза пісьменнікаў БССР, загадчык рэдакцыі перакладной замежнай літаратуры выдавецтва «Мастацкая літаратура», галоўны рэдактар выдавецтва «Беларуская Энцыклапедыя». Аўтар больш за 20 кніг.

У сааўтарстве з Янкам Сіпаковым і Рыгорам Барадуліным пад псеўданімамі І. Сібарсач ці Р. Сібарсач змяшчалі ў «Вожыку» вострыя і надзённыя крытычныя нататкі, артыкулы, гумарэскі, сатырычныя замалёўкі.

Памёр 5 ліпеня 1994 года.

1954 год. Нарадзілася Наталля Чорнагалова

Беларуская мастачка, жывапісец-неаэкспрэссіяніст.

Скончыла Мінскае мастацкае вучылішча і мастацка-графічны факультэт Віцебскага педінстытута.

Працуе ў станковым жывапісу і ў станковай графіцы (акварэль), у жанрах пейзажу, нацюрморту, партрэту.

Яе працы знаходзяцца ў галерэях і прыватных калекцыях Беларусі, Польшчы, Швецыі, Швейцарыі, Даніі, ЗША, ФРГ, Аўстраліі, Канады, Вялікабрытаніі, Ізраілю і іншых.

1971 год. У Лондане адкрылася Беларуская бібліятэка імя Ф.Скарыны.

Бібліятэка і музей займаюць 8 пакояў, у якіх захоўваецца каля 40 000 тамоў кніг і камплектаў газет і часопісаў. Сярод іх фрагмент першай кнігі «Царствы» Ф. Скарыны, Статут ВКЛ 1588 года, рэдкія беларускія выданні, першадрукі беларускіх пісьменнікаў, першавыданні прац гісторыкаў, старабеларускамоўныя дакументы 1499-1682 гадоў, архівы.

Узначальвае бібліятэку рада, якая складаецца з дзеячаў беларускай эміграцыі і брытанскіх беларусазнаўцаў.

1979 год. У Мінску адкрыўся Музей старажытнабеларускай культуры Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.

Заснаваны 7 ліпеня 1977 года як цэнтр вывучэння і прапаганды беларускай мастацкай спадчыны.

Мае больш за 17 000 экспанатаў, у тым ліку 600 твораў іканапісу і жывапісу, 4 500 дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, 170 скульптур, і 1 000 узораў народнага ткацтва.

Мае навуковую лабараторыю, вядзе выставачную дзейнасць.

1995 год. Нарадзілася Ксенія Сітнік.

Прадстаўніца ад Беларусі і пераможца на конкурсе песень на конкурсе “Дзіцячае Еўрабачанне-2005”.

Удзельніца і пераможца многіх конкурсаў, у тым ліку Міжнароднага фестываля дзіцячага мастацтва «Залатая пчолка» (Клімавічы),  дзіцячага конкурса фестывалю “Славянскі базар у Віцебску”.

Скончыла Англа-Амерыканскі Універсітэт у Празе. Журналіст-фрылансер у сферы моды.

Шклоўская раёнка паспрабавала высмеяць сістэму вяртання ПЭТ-бутэлек у Польшчы

Паколькі ў “чыстай” Беларусі збіраць пластыкавыя бутэлькі няма фінансавага сэнсу, то зайздросныя прапагандысты паспрабавалі высмяяць прагрэс у суседняй краіне.

Тэкст у шклоўскай раённай газеце пра польскую сістэму залогавага вяртання тары выглядае як класічны прыклад дробнай правінцыйнай прапаганды: фармальна аўтар нібыта прызнае, што сістэма “правильная, нужная и современная”, але ўвесь матэрыял пабудаваны так, каб унушыць чытачу, што ў Польшчы ўсё робіцца праз хаос, чэргі і “нервный тик”. Артыкул так і называецца: “Бутылочный коллапс: как система возврата тары довела поляков до нервного тика”.

Пры гэтым галоўнае пытанне аўтар старанна абыходзіць: чаму ў Польшчы людзі масава нясуць бутэлькі на перапрацоўку, а ў Беларусі – не?

Польская сістэма дэпазітнай тары сапраўды перажывае стартавыя цяжкасці. Гэта нармальна для любой маштабнай рэформы, якая закранае мільёны людзей і тысячы крам. Але шклоўскі тэкст свядома ператварае пачатковыя хваробы новай сістэмы ў нібыта доказ яе бязглуздасці. Аўтар іранізуе з чэргаў каля аўтаматаў, але пры гэтым чамусьці забываецца, што ў такім мілым сэрцу беларускіх прапагандыстаў “саўку” чэргі былі і каля пунктаў прыёму шклотары. Прычым у тых чэргах стаялі не толькі сацыяльна дэградаваныя людзі. Ды і ўвогуле чэргі сведчаць аб тым, што сістэма працуе, а людзі ўцягнуліся ў экалагічную і эканамічную мадэль.

У Беларусі нічога падобнага няма не таму, што нібыта ўсё арганізавана лепш, а таму, што дзяржава так і не стварыла паўнавартаснай сістэмы фінансавай матывацыі для насельніцтва. Пустая бутэлька амаль нічога не вартая. У выніку пластык альбо выкідваюць разам з агульным смеццем, альбо яго збіраюць сацыяльна ўразлівыя людзі за капейкі.

Асабліва камічна выглядае спроба высмеяць чалавека, які здаў 4,7 тысячы бутэлек і пералічыў грошы на дабрачыннасць. Для польскага грамадства гэта прыклад грамадзянскай адказнасці і культуры перапрацоўкі. Для шклоўскай раёнкі – нагода для жартаў пра “бутылочного Робина Гуда”. Такая рэакцыя многае кажа не пра Польшчу, а пра ўзровень самога прапагандысцкага мыслення, дзе любая грамадзянская ініцыятыва мусіць быць або абясцэненая, або высмеяная.

Яшчэ адной маніпуляцыяй з’яўляецца падача тэхнічных праблем як катастрофы. Так, бывае што аўтаматы ламаюцца, а малыя крамы не заўсёды гатовы на пастаноўку такіх апаратаў. І што цяпер? Няўжо сістэма не вартая існавання і ўдасканалення? І не выключана, што, як мараць шклоўскія прапагандысты, заклапочанныя камфортам палякаў, праз некалькі гадоў вяртанне тары стане такой жа руцінай, як аплата карткай або сартаванне смецця.

Шклоўская раёнка хацела паказаць Польшчу краінай “бутылочного коллапса”. Але між радкоў атрымалася іншае – прапагандысты паказалі ўласную зайздрасць, зайздрасць людзей, якім да слёз балюча за сваю эканамічную і экалагічную недаразвітасць.

Фотаздымак: vitrina.pl

Медыкі: хантавірус у Беларусі часцей рэгістраваўся на Магілёўшчыне і Гомельшчыне

У Беларусі найбольшая колькасць захварэўшых на хантавірус, ці па-іншаму “мышынай ліхаманкай”, рэгістравалася ў Магілёўскай і Гомельскай абласцях.

Хвароба, якой зараз надаецца вялікая ўвага сусветных сродкаў масавай інфармацыі, – хантавірус, якім захварэлі некаторыя ўдзельнікі марскіх круізаў. Паводле медыкаў, хантавірус выклікае гемарагічную ліхаманку з нырачным сіндромам. Пераносчыкам хантавіруса выступаюць лясныя і палявыя мышы. Вірус выдзяляецца ў навакольнае асяроддзе са сліной і спаражненнямі грызуноў.

У 2012 годзе заражаннасць мышападобных грызуноў узбуджальнікам гемарагічнай ліхаманкі склала 1,3% (ад 0,9% у Мінскай да 4,7% у Магілёўскай абласцях).

Адну з апошніх успышак захворвання эпідэміёлагі зафіксавалі ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці ў канцы 2024 – пачатку 2025 года. А ўвогуле ў Беларусі “мышыная ліхаманка” рэгістравалася з 90-х гадоў мінулага стагоддзя.

Заражэнне чалавека адбываецца пры ўдыханні паветра, забруджанага часціцамі высмаглых вылучэнняў мышэй, магчымы харчовы шлях заражэння – праз прадукты харчавання і пры кантакце з жывёлай. Часцей за ўсё прыродныя агмені інфекцыі размешчаны па берагах вадаёмаў, у вільготных лясных масівах з высокай травой. У групу рызыкі трапляюць аматары палявання, рыбалкі, турыстычных паходаў

Захворванне часцей рэгіструецца з траўня па снежань, хоць адзінкавыя выпадкі хваробы могуць здарыцца і ў іншыя месяцы.

Успрымальнасць людзей да захворвання пры кантакце з вірусам высокая. Аднак варта памятаць, што чалавек, хворы на ГЛНС, для навакольных не заразны. Перанесеная інфекцыя пакідае пасля сябе ўстойлівы пажыццёвы імунітэт.

Фотаздымак: kvd.by

Кіраўнік прадпрыемства пойдзе пад суд за заробкі ў канвертах

Два з паловай года выдаваў заробкі ў канвертах работнікам кіраўнік аднаго з прадпрыемстваў па вытворчасці адзення на Магілёўшчыне.

Як высветліла пракуратура, работнікі на прадпрыемстве не былі належным чынам аформлены і заробак ім выдаваўся наяўнымі грашыма без адлюстравання ў бухгалтарскай справаздачнасці.

Так адбывалася с чэрвеня 2021 года па снежань 2023-га. Агульная сума “чорнага нала” пераданага працаўнікам за гэты час склала больш за 700 тыс. рублёў. Дзяржава, у сваю чаргу, не атрымала падаткаў і страхавых складак з гэтых грошай амаль на 350 тыс. рублёў. Гэтая сума лічыцца асабліва буйным памерам.

У ходзе следства кіраўнік прадпрыемства кампенсаваў больш за 300 тыс. рублёў урона. Цяпер суд разгледзіць яго справу аб ухіленні ад выканання абавязку паатковага агента і ўплаты страхавых складак. Абвінавачаны знаходзіцца пад падпіскай аб нявыездзе.

Фотаздымак: Генеральная пракуратура

Наш адказ Чэмберлену: Магілёўшчына адкрывае Афрыку, якая сама шукае апору

Магілёўская вобласць зноў дэманструе міжнародную актыўнасць. На гэты раз – праз сустрэчы з прадстаўнікамі Замбіі і Анголы. Яно і зразумела. Ну, не з літоўцамі ж супрацоўнічаць і не з палякамі. Першыя чамусьці не любяць нашых кантрабандных шароў, другія чамусьці падаўжаюць тэрмін атрымання грамадзянства.

Іншая справа – Афрыка!

У афіцыйнай падачы ўсё гучыць урачыста: дыпламатычныя візіты, перспектывы супрацоўніцтва, аграпрамысловы комплекс, абмен досведам, новыя напрамкі ўзаемадзеяння.

Але без адказу застаецца галоўнае пытанне: што менавіта атрымлівае наш рэгіён ад такіх кантактаў і наколькі рэальныя эканамічныя перспектывы?

Замбія і Ангола – не тыя краіны, якія можна назваць буйнымі сусветнымі інвестарамі або эканамічнымі цэнтрамі. Гэта бедныя дзяржавы, якія развіваюцца, якія самі востра маюць патрэбу ў тэхналогіях, кадрах, інфраструктуры і доступе да сучасных вытворчых практык.

Паводле даных Сусветнага банка, ВУП на душу насельніцтва ў Анголе ў 2024 годзе складаў каля 2666 долараў, а па Замбіі – каля 1235 долараў. Для параўнання, у Беларусі гэты паказчык у 2024 годзе быў вышэй за 8300 долараў.

Таму ў гэтай гісторыі важна не пераацэньваць маштаб. Гэта не прыход багатага інвестара, не адкрыццё вялікага рынку з неадкладнымі кантрактамі і не геапалітычны прарыў. Хутчэй, гэта спроба Магілёўшчыны ўбудавацца ў лінію знешняй палітыкі, дзе Беларусь на ўзроўні ўрада заяўляе пра развіццё супрацоўніцтва з краінамі Афрыкі – у тым ліку праз павелічэнне экспарту тавараў і паслуг.

Афрыка як люстэрка магчымасцей і абмежаванняў

Візіт пасла Замбіі Абдона Лістана Маверы пададзены праз уражанні ад Магілёва, Ратушы, прадпрыемстваў і мясакамбіната. Гэта класічны фармат дыпламатычнай праграмы: паказаць горад, вытворчасць, парадак, тэхналагічнасць, гасціннасць.

З Анголай акцэнт зроблены яшчэ больш зразумела – аграпрамысловы комплекс. Прадстаўнік пасольства наўпрост гаворыць пра цікавасць да беларускага досведу ў сельскай гаспадарцы і падрыхтоўцы спецыялістаў.

І тут якраз праглядаецца рэальная логіка: Беларусь не можа канкурыраваць з сусветнымі эканамічнымі гігантамі грашыма, але можа прапаноўваць тое, што запатрабавана ў бедных краінах – прыкладныя тэхналогіі, аграрную адукацыю, перапрацоўку, тэхніку, арганізацыю вытворчасці.

Для такіх дзяржаў Магілёўшчына можа выглядаць не перыферыяй, а мадэллю: рэгіён з сельскай гаспадаркай, перапрацоўкай, машынабудаваннем, навучальнымі ўстановамі і савецкай па паходжанні, але зразумелай сістэмай кіравання.

Дзе тут магчымая выгада

Калі прыбраць дыпламатычны туман, патэнцыйная карысць можа быць цалкам канкрэтнай:

  • для прадпрыемстваў Магілёўскай вобласці – шанец шукаць новыя рынкі збыту для прадуктаў харчавання, тэхнікі, абсталявання, тэхналогій захоўвання і перапрацоўкі;
  • для аграрных навучальных устаноў – магчымасць прыцягваць студэнтаў, стажораў або запускаць праграмы падрыхтоўкі спецыялістаў для афрыканскіх краін;
  • для абласной улады – дэманстрацыя міжнароднай актыўнасці і ўключанасці рэгіёна ў знешнепалітычную павестку;
  • для Замбіі і Анголы – доступ да беларускага досведу ў сельскай гаспадарцы, харчовай прамысловасці, аўтаматызацыі і падрыхтоўцы кадраў;
  • для арганізатараў форумаў кшталту “Мельницы успеха” – пацверджанне, што мерапрыемства можна падаваць не толькі як рэгіянальную выставу, але і як пляцоўку для міжнародных кантактаў.

Аднак усё гэта – пералік магчымасцей, а не вынікаў.

Не інвестыцыі, а дыпламатычны аванс

У апублікаванай інфармацыі няма галоўнага: падпісаных кантрактаў, аб’ёмаў паставак, тэрмінаў, канкрэтных прадпрыемстваў, абавязацельстваў бакоў. Няма адказу на пытанне, хто, што, калі і за якія грошы будзе рабіць.

Менавіта таму падобныя навіны варта чытаць асцярожна. Яны ствараюць адчуванне міжнароднага руху, але не даказваюць эканамічны эфект. Візіт дыпламата – гэта яшчэ не экспарт. Экскурсія на прадпрыемства – яшчэ не кантракт. Пахвала беларускай якасці – яшчэ не грошы ў бюджэт і не загрузка вытворчых ліній.

Асабліва важна ўлічваць палітычны і інстытуцыйны кантэкст саміх партнёраў. Ангола, паводле ацэнкі Freedom House, адносіцца да несвабодных краін: там працяглае дамінаванне адной партыі, ціск на апазіцыю і сістэмныя праблемы з правамі і інстытутамі.

Замбія выглядае мякчэй – яна класіфікуецца Freedom House як часткова свабодная краіна, з рэгулярнымі выбарамі, але і з абмежаваннямі для апазіцыі, медыя і публічнай актыўнасці.

То бок перад намі не саюз з багатымі дэмакратыямі, а кантакт з беднымі і палітычна праблемнымі дзяржавамі, якія самі шукаюць знешнюю падтрымку і прыкладны досвед.

“Наш адказ Чэмберлену”

У гэтым сэнсе гісторыя з Замбіяй і Анголай выглядае як своеасаблівы “наш адказ Чэмберлену”: калі закрываюцца або звужаюцца адны знешнія напрамкі, адкрываюцца іншыя – хай менш багатыя, менш прадказальныя і менш прэстыжныя.

Чыноўнікі Магілёўшчыны паказваюць: у яе ёсць што прадэманстраваць. Мясакамбінаты, аграрны сектар, падрыхтоўка кадраў, прамысловая база – усё гэта сапраўды можа быць цікава краінам, дзе пытанні харчавання, тэхналогій і спецыялістаў стаяць востра.

Але пафас тут павінен быць умераным. Афрыканскі напрамак можа даць карысць толькі тады, калі за візітамі пойдуць дамовы, за кампліментамі – заказы, за форумамі – пастаўкі, а за словамі пра супрацоўніцтва – зразумелыя праекты.

Пакуль жа гэта не столькі эканамічная перамога, колькі дыпламатычны аванс. І галоўнае пытанне застаецца ранейшым: ці здолее Магілёўская вобласць ператварыць цікавасць бедных краін, якія развіваюцца, у рэальныя кантракты – або ўсё скончыцца прыгожымі цытатамі, фотаздымкамі з прыёму і чарговай навіной пра “перспектыўныя перспектывы”.

Фота^ “Магілёўскія ведамасці”.

Дзень у гісторыі. 14 мая. Аблога Быхава. Дывізія Касцюшкі. Рэферэндум – 1995

1659 год. Маскоўскія ваяводы Змееў і Лабанаў-Растоўскі пачалі аблогу Быхаўскага замка.

Аблога працягвалася да 4 снежня і закончылася начным штурмам Быхава. Карнікі, якія захапілі замак, у 1660 годзе самі апынуліся ў аблозе і ў снежні 1661 здаліся войску Рэчы Паспалітай на чале з гетманам Чарнецкім.

Замак стаяў на высокім правым беразе Дняпра, на месцы былога пасялення XIV-XV стагоддзяў.

Замкавы комплекс складаўся з некалькіх мураваных карпусоў, якія ўтваралі ў плане няправільны чатырохвугольнік памерамі 75х70 м.

З поўначы ўнутраны двор замыкаўся мураванай сцяной з выхадам на гарадскі вал. Заходні бок замкавага комплекса, павернуты да гандлёвай плошчы, быў забудаваны карпусамі казарм, меў пасярэдзіне ўязную браму з пад’ёмным мастом і фланкіраваўся па вуглах васьміграннымі абарончымі вежамі.

Быхаў
План быхаўскага замка

1814 год. У Полацку нарадзіўся Каэтан Касовіч (1814-1883).

Беларускі ўсходазнаўца, першы санскрытолаг у Расіі.

Скончыў Віцебскую гімназію, Маскоўскі ўніверсітэт.

Працаваў выкладчыкам ў Цвярской і 2-й Маскоўскай гімназіях. Вывучаў яўрэйскую і арабскую мовы, санскрыт. Перакладчык з санскрыта.

У Маскве быў рэдактарам навуковых прац пры публічнай бібліятэцы, прафесарам універсітэта, быў ганаровым доктарам Харкаўскага, прафесарам Пецярбургскага ўніверсітэтаў.

Выдаў “Санскрыцка-рускі слоўнік”, збор персідскіх клінападобных надпісаў, пераклад “Яўрэйскай граматыкі” Гезеніуса і “Яўрэйскай хрэстаматыі”, “Грэчаска-рускі слоўнік”.

Памёр 7 лютага 1883 года.

1869 год. У Мінску нарадзіўся Янкель Кругер (1869-1940).

Беларускі жывапісец і педагог, заслужаны дзеяч мастацтваў, настаўнік знакамітых мастакоў.

Вучыўся ў Варшаве, у акадэміі Жуліяна ў Парыжы, у Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў. Падарожнік па еўрапейскіх краінах. Неаднаразова дэманстраваў свае палотны на Парыжскіх выстаўках.

У Мінску вёў курсы малявання і жывапісу. Меў шматлікіх вучняў, сярод якіх Г. Фімянтоўскі, В. Руцай, І. Ахрэмчык, І. Мільчын, З. Азгур, Х. Суцін, М. Кікоін, М. Станюта.

Працаваў у БДУ, у этнаграфічнай экспедыцыі Беларускага Дзяржаўнаг музея.

Аўтар партрэтаў І. Жухавіцкага, Якуба Коласа, Янкі Купалы, Зм. Бядулі, С. Міхоэлса, навукоўцаў, палітычных савецкіх военачальнікаў і партыйных дзеячаў, жанравых карцін на тэмы працы, серыі карцін, якія адлюстроўваюць сцэны яўрэйскага побыту.

Я. Кругер. Янка Купала.

1885 год. Нарадзіўся Мікалай Крыленка (1885-1938).

Вярхоўны галоўнакамандуючы расійскай арміі пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года. Кіраўнік ліквідацыі Стаўкі ў Магілёве ў 1917 годзе. Рэспрэсаваны.

У яго гонар у Магілёве названа вуліца, усталявана мемарыяльная шыльда.

Займаўся рэвалюцыйнай дзейнасцю. Удзельнік І Сусветнай вайны, прапаршчык.

У ліпені 1917 года быў арыштаваны ў Магілёве і абвінавачаны ў дзяржаўнай здрадзе. 8 лістапада 1917 года ўвайшоў у першы склад Саўнаркама ў якасці члена Камітэта па справах ваенных і марскіх.

22 лістапада 1917 года прызначаны галоўнакамандуючым войск, 3 снежня адхіліў ад пасады генерала М. Духоніна і стаў камандуючым Стаўкі ў Магілёве.

Быў пракурорам РСФСР, народным камісарам юстыцыі РСФСР, СССР.

Актыўна змагаўся з Вышынскім і Вінакуравым (старшыня Вярхоўнага Суда СССР) за ўплыў у сістэме органаў юстыцыі СССР. Вынікам гэтай барацьбы стала гібель Крыленкі і яго людзей, перамога групоўкі Вышынскага.

Арыштаваны НКУС 31 студзеня 1938 года. Расстраляны 29 ліпеня 1938 года.

1899 год. Нарадзіўся Тодар Куніцкі (1899-1985).

Беларускі грамадска-палітычны дзеяч, лекар, сузаснавальнік Беларускага Студэнцкага Саюза ў Вільні і Беларускага Сялянскага Саюза.

Працаваў у Беларускім інстытуце гаспадаркі і культуры, урачом на Беласточчыне.

3 чэрвеня 1937 года Галоўліт БССР Указам № 33 «Спіс літаратуры, якая падлягае канфіскацыі з бібліятэк грамадскага карыстання, навучальных устаноў і кнігагандлю» загадаў спальваць усе кнігі Куніцкага.

У час Другой сусветнай вайны працаваў у Вільні, пасля вайны працаваў урачом у Гданьску. Памёр 5 сакавіка 1985 года.

Сябры Беларускага студэнцкага саюза, 1930-я гады.

1907 год. Нарадзіўся Язэп Жыновіч (Жыдовіч, 1907-1974).

Беларускі музыка-цымбаліст, дырыжор, кампазітар, народны артыст БССР і СССР, прафесарлаўрэат Дзяржаўнай прэміі.

У 1922 годзе стаў салістам-цымбалістам у БДТ-1 (купалаўскі тэатр). Скончыў Мінскі музычны тэхнікум, БДУ, кансерваторыю (з яе выключаўся як сын кулака).

У 1930 годзе кіраўнік, саліст, канцэртмайстар і педагог створанага Дзяржаўнага ансамблю народных інструментаў БССР.

Падчас вайны працаваў у Казахскай філармоніі, у складзе канцэртнай брыгады выязджаў на фронт.

З 1946 года – мастацкі кіраўнік і дырыжор Дзяржаўнага народнага аркестра БССР. У Беларускай кансерваторыі аснаваў клас цымбалаў і кафедру народных інструментаў.

Напісаў музычныя творы: «Беларуская мелодыя» для ансамбля цымбалаў і 2 арфаў, «Сказ-быліна аб зямлі беларускай», канцэртныя апрацоўкі народных танцаў «Лявоніха» і «Мікіта».

Пераклаў для цымбалаў п’есы шматлікіх еўрапейскіх аўтараў.

Памёр у Мінску 13 студзеня 1974 года.

У Мінску названа ў яго гонар вуліца, а на доме, дзе жыў, усталявана мемарыяльная дошка.

1943 год. У СССР пачалося фарміраванне 1-ай пяхотнай дывізіі імя Т. Касцюшкі Войска Польскага.

Дывізія фарміравалася ў Сялецкіх ваенных лагерах пад Разанню. 15 ліпеня 1943 года, у дзень гадавіны Грунвальдскай бітвы, дывізія прыняла прысягу. Дывізія мела штатны расклад савецкай стралковай дывізіі і ўключала тры пяхотныя палкі, асобны жаночы пяхотны батальён імя Э. Плятэр, полк лёгкай артылерыі, знішчальны супрацьтанкавы дывізіён, дывізіён мінамётаў, разведроту, роту сувязі, падраздзяленні зенітных сродкаў, часткі тылу.

Першым камандзірам дывізіі стаў палкоўнік Зыгмунт Берлінг. Па стане на 5 ліпеня 1943 года, дывізія мела 14 380 чалавек (13 520 палякаў, 439 яўрэяў, 209 украінцаў, 108 беларусаў, 112 рускіх і 1 азербайджанец).

12-13 кастрычніка 1943 года пад Леніна Горацкага раёна адбыўся першы бой дывізіі. Падчас баёў дывізія нанесла значны ўрон суперніку, заняла вёскі Трыгубава і Паўзухі. Тры байцы дывізіі былі ўдастоены звання Героя Савецкага Саюза, 247 – узнагароджаны ордэнамі і медалямі.

З. Берлінг.

1955 год. Утворана ваенная арганізацыя Варшаўскай Дамовы.

У яе склад увайшлі Албанія, Балгарыя, Венгрыя, ГДР, Польшча, Румынія, СССР, Чэхаславакія. Скасавана ў 1991 годзе. Усе краіны, акрамя СССР, увайшлі ў НАТА (з былога СССР у НАТА – Эстонія, Літва, Латвія).

Трэцім галоўнакамандуючым Аб’яднанымі ўзброенымі сіламі краінаў-удзельніцаў дамовы быў ураджэнец Горацкага раёна Маршал Савецкага Саюзу І. Якубоўскі (1967-1976), першым начальнікам штаба – ураджэнец Гродна, уладальнік ордэна Перамогі, генерал арміі – А. Антонаў (1955-1962).

І. Якубоўскі.

1973 год. Нарадзілася Наталі Касцюшка-Марызэ.

Францускі палітык, з беларускага роду Касцюшкаў. Былы міністар экалогіі ва ўрадзе Ф. Фіёна (2010-2012).

Скончыла Політэхнічную школу ў Парыжы, Нацыянальную школу лясных і водных інжынэраў.

Займала пасады дзяржаўных сакратароў дэпартамэнтаў экалогіі, планавання і развіцця лічбавай гаспадаркі, мэра Лянжумо.

1995 год. Па ініцыятыве А. Лукашэнкі прайшоў рэферэндум.

На галасаванне выносіліся чатыры пытанні, першыя тры з іх – на абавязковы рэферэндум, пастанова якога насіла канчатковы характар, а чацвёртае – на кансультацыйны, пастанова якога насіла рэкамендацыйны характар:

  1. Ці згодны Вы з наданнем рускай мове аднолькавага статусу з беларускай?
  2. Ці падтрымліваеце Вы прапанову аб устанаўленні новых Дзяржаўнага сцяга і Дзяржаўнага герба Рэспублікі Беларусь?
  3. Ці падтрымліваеце Вы дзеянні Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, скіраваныя на эканамічную інтэграцыю з Расійскай Федэрацыяй?
  4. Ці згодны Вы з неабходнасцю ўнясення змяненняў у Канстытуцыю Рэспублікі Беларусь, якія прадугледжваюць магчымасць датэрміновага спынення паўнамоцтваў Вярхоўнага Савета Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь у выпадках сістэматычнага ці грубага парушэння Канстытуцыі?[

Паводле афіцыйных звестак, па першаму пытанню “За” выступілі 88,3%, па другому падтрымка атрымана ў 75,1% галасоў, па трэцяму – 83,3%, па чацвёртаму – 77,7%.

Пытанні, вынесеныя на рэферэндум, супярэчылі прэамбуле і артыкулам 1, 2, 3 Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Беларусі, прэамбуле і артыкулам 17 і 78 Канстытуцыі Беларусі 1994 года, артыкулу 3 Закона «Аб усенародным галасаванні (рэферэндуме) у Рэспубліцы Беларусь».

Магілёўскі бард Аляксандр Баль: за мяжой мяне параўноўваюць з вядомымі зоркамі

Магілёўскі бард Аляксандр Баль, які цяпер жыве ў эміграцыі, распавёў як у замежжы яго параўноўваюць з сусветнымі зоркамі эстрады.

“Нярэдка людзі, якія ўбачылі мяне ўпершыню, пачынаюць параўноўваць з рознымі артыстамі і акцёрамі. Нават з замежнымі зоркамі. Гэта пацешна і стала ўжо звыклым. Пад’язджаю неяк да памежнага паста, а памежніца выскоквае са сваёй будкі са словамі: “А мне так вы на Талькова падобны!”. Або ў Ерэване раптам чую – “Роберт Дэ Ніра – адзін твар!”. 30 гадоў таму пару разоў мастакі запрашалі нават пазіраваць у ролі Хрыста”, – падзяліўся магілёвец 13 траўня 2026 года на сваёй старонцы ў Фэйсбуку.

Паводле Баля, акурат учора прыйшоў абагульняючы каментар пад відэа з яго песняй “Халасцяцкі сум” – “Мэл Гібсан ў вобразе М. Баярскага выконвае песню БГ”.

Выканаўца ўласных песень Аляксандр Баль з’ехаў з Магілёва летам 2023 года. “Я зрабіў гэта, і добра, што з’ехаў. З’ехаў з дзіўнай краіны і радуюся гэтаму з кожным днём усё больш. Да таго ж мне нярэдка так і пішуць адмарожаныя “лукашысцкія “Ябацькі”, маўляў, добра, што ад іх з’ехаў! Сапраўды, добра”, – адзначае магілёўскі бард, які цяпер гастралюе са сваімі канцэртамі па Еўропе.

Фотаздымак: Фэйсбук А.Баля