Беларуская чыгунка запусціла новы турыстычны маршрут «Жамчужыны Беларусі». Разам з гісторыка-культурнымі скарбамі – школа і сямейныя міфы Лукашэнкі.
У межах праекта «Жамчужыны Беларусі» першая група расійскіх турыстаў наведала шэраг месцаў, якія, паводле задумы арганізатараў, павінны прадстаўляць сапраўдную культурную спадчыну краіны.
Ініцыятыва належыць турыстычнаму цэнтру «Дартур», які ўваходзіць у структуру Беларускай чыгункі.
У праграму ўключаны сапраўдныя архітэктурныя і духоўныя скарбы Магілёўшчыны:
кафедральны касцёл Унебаўзяцця Дзевы Марыі і Святога Станіслава;
Свята-Мікольскі жаночы манастыр;
экспанаты абласнога краязнаўчага музея.
Але на роўні з імі ў пералік “жамчужын” увайшлі даволі спрэчныя аб’екты – школа, дзе вучыўся Аляксандр Лукашэнка, і крыніца, якая нібыта была абсталяваная яго дзедам.
Урад савецкай Беларусі прыняў пастанову «Пра змены і спрашчэнне беларускага правапісу».
Рэформа беларускага правапісу 1933 году– штучнае, ненатуральнае і прымусовае набліжэнне беларускай моўнай нормы да расійскай ва ўмовах жорсткага тэрору савецкіх уладаў без грамадскага і навуковага абмеркавання.
Прымусовае рэфармаванне мовы прывяла да суіснавання двух правапісаў.
«Наркамаўку» навязалі беларусам у БССР, а традыцыйны класічны правапіс «Тарашкевіцу» захавалі беларусы замежжа.
«Тарашкевіца» вярнулася была ў незалежную Беларусь. На ёй выдавалі газеты і кнігі. Па прыходзе да ўлады Лукашэнкі беларусаў сталі пераследаваць да публічнае выкарыстанне «ненарматыўнага правапісу» з “мяккімі знакамі”.
1962 год. Нарадзілася Таццяна Сапач (у замужжы – Дубавец).
Журналістка, паэтэса.
Удзельніца нацыянальна-культурніцкага і дэмакратычнага руху.
На радыёстанцыі «Беларуская маладзёжная» стварыла праграму «Альбаросіка», якая хутка адгукалася на тагачасныя змены ў грамадстве і імкнулася паскараць іх.
20 гадоў рыхтавала беларускую тэлепраграму «Віленскі сшытак» у Літве, супрацоўнічала з Радыё Свабода і радыёстанцыяй «Балтыйскія хвалі».
Займалася арганізацыяй беларускіх набажэнстваў у віленскай царкве Святога Мікалая.
1968 год. Нарадзіўся Сяргей Антонаў.
Журналіст і пісьменнік-фантаст, уласны карэспандэнт газеты “Частный детектив” (з 2000 года), член расійскага Саюза пісьменнікаў.
З 1992 па 2000 год быў рэдактарам аддзела лістоў быхаўскай раённай газеты “Маяк Прыдняпроўя”. З 2000 па 2020 год – уласны карэспандэнт мінскай газеты “Частный детектив”.
Удзельнік праекта Дзмітрыя Глухоўскага “Вселенная Метро – 2033” і аўтар найбольшай колькасці кніг у ім.
Адзіны рэалістычны раман Сяргея Антонава “Ласкутныя зоркі” прысвечаны масаваму знішчэнню яўрэяў Быхава ў жніўні 1941 года.
1994 год. Памёр Сяргей Новік-Пяюн.
Паэт, празаік.
Удзельнік нацыянальна-культурнага руху ў Заходняй Беларусі. Тройчы арыштоўваўся польскімі ўладамі, сядзеў у турме.
Працаваў дырэктарам Слонімскага краязнаўчага музею.
Пад час Другой сусветнай вайны за сувязь з партызанамі адпраўлены ў лагер смерці Калдычэва.
У 1944 годзе арыштаваны чэкістамі і апраўлены на 10 гадоў на Калыму.
Пісаў на беларускай, рускай, польскай мовах і на эсперанта.
Аўтар двух вершаваных зборнікаў. Некаторыя песні на яго творы лічацца народнымі, найбольш вядомыя з іх «Зорачкі» і «Над Шчарай» («Слонімскі вальс»).
1994 год. Памёр Мікалай Улашчык.
Гісторык, археограф, этнограф, краязнавец, літаратар.
Працаваў навуковым супрацоўнікам Інстытуту гісторыі АН СССР.
Аўтар навуковых прац па гісторыі Вялікага Княства Літоўскага, па праблемах летапісання, крыніцазнаўства і археаграфіі.
Рэдагаваў два тамы беларуска-літоўскіх летапісаў.
Адшукаў і апісаў “Ленінградскі” і “Краснаярскі” спісы «Хронікі літоўскай і жамойцкай».
Арыштоўваўся савецкімі органамі ў 1930, 1932, 1941, 1950 гадах. Адпраўлены быў у сібірскія лагеры.
У Старых Дарогах яму стаіць помнік.
2001 год. Памёр Валерый Маслюк.
Рэжысёр, актор, драматург, паэт.
Галоўны рэжысёр Магілёўскага абласнога тэатру, Рускага драматычнага тэатру імя Горкага, рэжысёр-пастаноўшчык, дырэктар драматычнага тэатру імя Якуба Коласа.
Аўтар тэатральных пастановак і п’есаў.
2006 год. Памёр Іван Чыгрын.
Літаратуразнавец, паэт, крытык.
Працаваў у Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР.
Аўтар літаратурна-крытычных артыкулаў. Даследаваў станаўленне беларускай прозы, творчасць абʼяднанняў «Маладняка», «Узвышша», а таксама гісторыю беларускай савецкай літаратуры.
2021 год. Памёр Алесь Разанаў.
Пісьменнік і перакладчык.
Паэт-наватар, аўтар новых паэтычных формаў, новых жанраў, стваральнік новай паэтыкі.
У 1968 годзе стаў адным з арганізатараў збірання подпісаў пад лістом у ЦК КПБ з патрабаваннем вярнуць беларускамоўнае навучанне ў БДУ. Пасля гэтага і наведвання Ларысы Геніюш, выключаны з БДУ.
Член Беларускага ПЭН-цэнтра.
Аўтар шматлікіх паэтычных зборнікаў, некаторыя з якіх лічацца этапнымі для беларускай паэзіі.
Перакладаў з літоўскай, латышскай, грузінскай, балгарскай, сербскахарвацкай, чэшскай, англійскай моваў.
У публікацыі выкарыстаныя звесткі з рэсурсу «Вікіпедыя» і іншых адкрытых у інтэрнэце крыніцаў
«Ён казаў, што золата з сабой не забярэш, лепей зрабіць нешта для іншых». Дачка бізнэсоўца-палітвязня Аляксандра Каліна распавяла “Нашай ніве”, як разам з братам чакае яго з калоніі.
Аляксандр Калін – адзін з самых вядомых прадпрымальнікаў Круглянскага раёна. Яго сетка з трох крам з прадуктамі, адзеннем і абуткам забяспечвала працай каля 50 чалавек. Ён своечасова плаціў заробкі, дапамагаў школам, ветэранам і дзецям. Але пасля 2020 года, калі Калін адкрыта падтрымаў пратэсты, жыццё яго і сям’і рэзка змянілася.
Ад поспеху да калоніі
У лютым 2023 года бізнэсоўца затрымалі. У лістападзе яго асудзілі на шэсць з паловай гадоў калоніі, абвінаваціўшы адразу па двух артыкулах: «удзел у пратэстах» і «нясплата падаткаў». Зараз Калін адбывае пакаранне ў івацэвіцкай калоніі “Воўчыя норы”.
Дачка прадпрымальніка, 26-гадовая Настасся, распавядае, што ціск пачаўся яшчэ задоўга да суда. «За паўгода да затрымання супрацоўнікі ДФР прыходзілі амаль кожны дзень. У дзень арышту бацька ўжо ведаў, што гэта адбудзецца» – кажа яна.
Сілавікі абвясцілі, што за дзесяць гадоў працы Калін нібыта не даплаціў 3,5 млн рублёў падаткаў. Але ў невялікім горадзе з насельніцтвам у 7 тысяч чалавек гэтая сума выглядае нерэальнай. Паводле дачкі, следчыя ўлічылі нават тавар, які яшчэ ляжаў на складах.
Ціск і абразы
Сітуацыя абвастрылася пасля таго, як у 2020 годзе Калін далучыўся да вулічных акцый. На адным з мітынгаў кіраўнік райвыканкама публічна крычаў у бок прадпрымальнікаў «ганьба» і нават называў іх «фашыстамі». Калін звяртаўся ў пракуратуру з заявай, але справа так і не зрушылася.
Першы яго арышт адбыўся ў Мінску на акцыі ў дзень нараджэння Лукашэнкі. Тады мужчыну адпусцілі праз тры дні, але дачка памятае яго словы пасля Марша студэнтаў: «Уяўляеш, яны не на лінейцы, а на пратэстах» – і слёзы за стырном.
«Золата з сабой не забярэш»
У тым жа годзе Калін разам з іншымі прадпрымальнікамі вярнуў уладам усе граматы і падзякі. Ён заўсёды падкрэсліваў: галоўнае – рабіць нешта для людзей. «Ён дапамагаў усім: дзецям, ветэранам. Тавары часта аддаваў у доўг тым, хто не меў грошай» – успамінае Настасся.
Ён быў чалавекам дабрачыннасці і прынцыпаў. Калі дачка папрасіла залаты ланцужок на выпускны, ён адказаў: «Золата з сабой не забярэш. Лепш зрабіць нешта для іншых».
Разам з мясцовым тэлеканалам 6TV Bielarus прадпрымальнік паказваў занядбанасць сельскай гаспадаркі: паказваў сапсаванае сена, закінутыя палі з ільном і грэчкай.
Рэпрэсіі супраць сям’і
Пад ціск трапіла і сям’я. У 2023 годзе Настассю і яе 31-гадовага брата з праблемамі зроку затрымлівалі разам з бацькам. Ім прысудзілі па 15 сутак за скрыншот, які сам Калін даслаў дачцэ.
«Ён убачыў у TikTok плётку пра смерць Сяргея Ціханоўскага і даслаў мне, пытаючыся, ці гэта праўда. Я адказала, што не ведаю. Але суд палічыў, што гэта распаўсюджванне «экстрэмісцкіх матэрыялаў» – кажа дзяўчына.
У ізалятары іх дапытвалі супрацоўнікі КДБ, цікавіліся фотаздымкамі з пратэстаў і магчымай арганізацыяй аўтапрабегаў у Круглым. Гэтыя здымкі пазней выкарысталі і супраць самога Аляксандра. Да яго абвінавачання дадалі артыкул аб «грубым парушэнні грамадскага парадку».
Пасля вызвалення Настасся і брат былі вымушаныя з’ехаць спачатку ў Грузію, а пазней у Польшчу.
Жыццё ў выгнанні і чаканне
Зараз Настасся працуе ў «Бядронцы». Першыя месяцы яны жылі ў хостэле, цяпер здымаюць кватэру. Дзяўчына прызнаецца, што бытавыя цяжкасці вялікія: «Мы пачыналі з чыстага ліста: новая краіна, моўны бар’ер, стрэсы. Але галоўнае – падтрымліваць тату. Мы рэгулярна пішамся з ім, хоць пра палітыку ніколі не гаворым».
Настасся здымае ролікі ў TikTok, дзе распавядае пра бацьку, яго справу і прадпрымальніцкую дзейнасць. Сам ён пра гэта пакуль не ведае.
У Круглянскім раёне крамы сям’і працягвае весці маці, але фінансавае становішча цяжкае, і, паводле дачкі, яны могуць хутка закрыцца.
«Для мяне бацька самы добры чалавек у свеце. Ён ніколі не сварыўся, заўсёды дапамагаў іншым. Мы з братам чакаем яго кожны дзень і верым, што хутка зможам абняць» – кажа Настасся.
Прокуратура Могилевской области похвасталась «успехами» за полугодие в борьбе с инакомыслием и с любыми попытками критиковать государственные структуры.
Зачистка интернета
Как сообщается на сайте Генеральной прокуратуры, за первые шесть месяцев 2025 года прокуроры Могилевской области направили в суды 99 заявлений о признании материалов экстремистскими. Под запрет попали десятки аккаунтов в Instagram, TikTok, YouTube, Telegram, Facebook, «X», а также сайты и даже страницы в «Одноклассниках» и «ВКонтакте». Создается впечатление, что власть готова бороться буквально с любым уголком интернета, где еще звучат независимые голоса.
Для придания законности этим репрессиям прокуратура обращается к комиссии по оценке символики и информационной продукции. Так, под запрет попал YouTube-канал «Basta!» с 19 тысячами подписчиков. Комиссия усмотрела в нем «оскорбления госорганов» и «дискредитацию власти». Суд без колебаний признал продукцию экстремистской. Фактически любая критика режима или сатирическое высказывание может быть объявлено экстремизмом.
Те, кого любит работа
Истинная цель этой кампании – хоть и недостижимая – стереть любые альтернативные точки зрения. Однако, как показывает история, инакомыслие невозможно уничтожить. Его можно преследовать, загонять в подполье, карать тюрьмой и штрафами – но оно всегда возвращается. Каждый новый запрет лишь подтверждает: власти боятся свободной мысли.
Прокуратура заявляет, что намерена продолжать эти действия. Но это признание звучит как приговор самим инициаторам кампании: если бороться приходится снова и снова, значит, инакомыслие живет и будет жить. Никакие списки экстремистских материалов не в силах задушить желание людей говорить и писать правду. И наш сайт тому подтверждение.
Дзмітрый Шынвізэ, нядаўні начальнік аператыўна-рэжымнай часці калоніі №2 ў Бабруйску, пакінуў службу і пераехаў з сям’ёй жыць у Германію. Праз яго здзекі прайшлі сотні беларускіх палітзняволеных – піша “Наша Ніва”.
Адзін з начальнікаў бабруйскай калоніі запомніўся сотням палітзняволеных праз татальныя прыніжэнні і здзекі. Дзмітрый Шынвізэ па мінушцы “Рудольф” актыўна “прэсаваў” вязняў, выдумляючы парушэнні і чапляючыся да дробязяў, каб адправіць чалавека ў штрафны ізалятар. Калі вязень меў пры гэтым палітычны артыкул, яго чакала яшчэ і лекцыя пра дрэнную Еўропу. Вось якімі словамі Дзмітрый Шынвізэ сустракаў палітычных, прыбыўшых у бабруйскую калонію, па ўспамінах аднаго з іх: «Вітаем у самай чырвонай зоне на постсавецкай прасторы! Пі*арасы, блакітныя, у ж*пу завадныя, выйсці са строю!»/
Схільны да тэатральнасці і садызму, Дзмітрый Шынвізэ звольніўся з бабруйскай калоніі ў пачатку 2024 года – паведамляе “Наша Ніва”. Па выніках журналісцкага расследавання гэтага выдання вядома, што разам з жонкай ён перабраўся жыць у горад Шверын у Германіі па праграме рэпатрыяцыі як нашчадак нямецкіх каланістаў.
Зараз справай па прыцягненні Дзмітрыя Шынвізэ да адказнасці займаецца “Байпол”.
У гэтым матэрыяле мы будзем узгадваць, што адбывалася 9 жніўня 2020 года ў Магілёве і Магілёўскім рэгіёне.
Праваабаронцы з магілёўскай “Вясны” публікавалі наступныя навіны:
08:00. Участак 110 Магілёва: раніцай яшчэ да адкрыцця ўчастка падышла незразумелая жанчына і стала фатаграфаваць працэс апячатвання. Назіральнік пацікавіўся, хто яна – апынулася, што гэта дырэктарка ЖРЭУ Кастрычніцкага раёна, і яна прыйшла праверыць, як працуе камісія… З работнікаў гэтага ЖРЭУ і сфарміравана УВК 110 і іх “назіральнікі”.
10:40. Участак №2 у Мсціславе: назіральніцу вывела з участку міліцыя. Ну хаця б не затрымалі, дзякуй і на тым.
11:00. Участак №6 у Ленінскім раёне Магілёва: выбаршчык ўзяў ды вынес бюлетэнь з сабой. Сябры камісіі з крыкамі кінуліся да яго, хапалі за рукі, паклікалі міліцыянта. Выбаршчык сыйшоў, абыйшлося!
13:00. 95-ы участак у Кастрычніцкім раёне Магілёва: на датэрміновым быццам бы прагаласавала 1132 выбаршчыкі (каля паловы ўсіх на ўчастку). Зато цяпер, у асноўны дзень, назіральнікі налічваюць больш людзей, чым камісія.
15:00. Участак №38 у Ленінскім раёне Магілёва: старшыня камісіі адмовіўся прымаць скаргу ад назіральніцы. Кажа, почырк у вас неразборлівы! Ну а потым наогул сказаў што гэта паклёп на ўсіх назіральнікаў і камісію. Пагражае пазбаўленнем акрэдытацыі і тым, што выведзе з міліцыяй. Пагражае таксама і судом за паклёп.
16:30. Так даводзіцца назіраць на 91-м участку ў Кастрычніцкім раёне Магілёва: на сам участак незалежных назіральнікаў не пускаюць – усе месцы “квоты” ужо занятыя праўладнымі назіральнікамі.
Назіральніца на ўчастку №91 Кастрычніцкага раёна Магілёва
Пра падзеі вечара 9 жніўня 2020 года вялікі матэрыял апублікаваў на сваім Youtube-канале рэсурс 6tv.by.
В Могилеве градостроительная комиссия при горисполкоме приняла концепцию строительства музея на территории парка Горького.
Как говорится в описании на сайте Могилевского горисполкома, музейный комплекс предполагается разместить в юго-западной части парка вокруг храма Святых Царственных Страстотерпцев и всех Новомучеников ХХ века, формируя единый архитектурный ансамбль.
По проекту должны максимально сохранять зеленые насаждения, но если они все-таки будут мешать застройке или проведению коммуникаций, то их, естественно, удалят. При этом обещают высадить новые саженцы.
Такие перспективы ждут исторический центр города, где когда-то был Могилевский замок. Правда, поскольку объявлено общественное обсуждения этого проекта, то формально возможны два варианта – 1. Реализация планируемой деятельности. 2. Отказ от планируемой деятельности – «нулевая» альтернатива.
У противников второго варианта достаточно весомые аргументы. О них писали mogilev.media. О них пишет Mogilev.in – строительство музея с подземным этажом уничтожит культурный пласт самой древней части Могилева и деревья, аргументировали свое мнение противники идеи строительства. Они предлагали на древней замковой горе создать археологический комплекс, восстановив часть оборонительных укреплений замка разных исторических эпох с момента его зарождения в 13-16 веках.
В прошлом году проект строительства музея уже выносился на обсуждение. Согласно проекту, экспозиция музея будет посвящена событиям начала 20-го века: Первая мировая война, Ставка Верховного Главнокомандующего (она размещалась в Могилеве с 1915 по 1917 годы), семья Николая II, Георгиевские Кавалеры, Февральская революция 1917 года.
Тогда желание могилевских чиновников восславить Николая Кровавого как-то сошло на нет, потому что не получило поддержки. Однако не умерло. И вот уже в августе этого года председатель Могилевского горисполкома Сергей Чертков рассказывает, что в парке Горького, что рядом с площадью Славы, могут установить монумент в честь последнего русского императора Николая II, его супруги и детей. И как продолжение восхваления этого царя с, мягко говоря, неоднозначной репутацией – проталкивание музея с попутным уничтожением аутентичной могилевской истории.
Реакция на это желание у могилевчан в Фейсбуке практически 100%-но негативное. “Мест других нет, чтобы исторический пласт уничтожать очередным музеем? Часто думая о прошлом, чиновники, вы забываете про свое будущее! Хотя, если у вас его нет, то и думать незачем…” – пишет Mikita Ramanouski.
“А на площади не музей, а в Ратуше не музей, а во дворах за Ратушей не музей, а возле театра не музей? Уже поставили гаражи возле “афганских” домов на деревянную мостовую 9-12 веков. Мало? К слову, в парке и церковь была не нужна, так теперь ещё этот новодел. Зачем? Когда-то просили отдать хлебзавод на Первомайской, под арт пространство. Нет, город не разрешил. Инициатива сошла на нет. А теперь, ляп – и музей. Музей чего? Лучше по парку скульптуры, композиции какие разместить, пусть бы и оставался парком”, – отмечает Vladimir Petrovich.
“Сначала построили церковь в память о Николае втором, закрепились, а теперь хотят оккупировать и прилежащие территории. Хотят уничтожить историческое место Могилева, стереть память о том, что история нашего города намного более давняя и началась задолго до захвата этих земель Московским княжеством. Для чего это делается? Зачем хотят стереть нашу память? Кого из нас хотят сделать?” – спрашивает Mikola Fesko.
“Музей музеем, а я читал, что там планируют мемориал царской семье и Николаю 2 при жизни имевшему погоняло – Кровавый!”, – напоминает Виктор Кузьменков.
Праект па знішчэнні магілёўскага Замчышча і будаўніцтве на яго месцы музейнага комплекса, прысвечанага эпосе і асобе расійскага цара, вярнуўся ў кабінеты гарвыканкама праз год пасля ранейшага абмеркавання.
На сайце Магілёўскага гарвыканкама з’явілася абвестка пра пачатак грамадскага абмеркавання ацэнкі на навакольнае асяроддзе будаўнічага аб’екта “Узвядзенне музейнага комплекса на тэрыторыі парка ім. Горкага ў г. Магілёве з добраўпарадкаваннем прылеглай тэрыторыі”. Такое грамадскае абмеркаванне – гэта адзін з абавязковых этапаў, які неабходна правесці перад пачаткам рэалізацыі самаго будаўніцтва.
Пад фармулёўкай “музейны комплекс на тэрыторыі парка ім. Горкага” хаваецца праект, які прадугледжвае будаўніцтва музея, прысвечанага І Сусветнай вайне і перабыванню ў Магілёве Стаўкі Вярхоўнага галоўнакамандуючага, цара Мікалая ІІ. Ён быў прэзентаваны грамадскасці больш за год таму, у ліпені 2024 года. Прычым будаўніцтва прадугледжвае знішчэнне археалагічнага аб’екта – магілёўскага Замчышча, на якім тысячу гадоў таму вырас горад. Mogilev.media вось тут падрабязна пісалі, чаму гэты праект незаконны, і якую жахлівую шкоду ён можа нанесці гісторыі і спадчыне Магілёва.
Калі коратка:
беларускае заканадаўства ў галіне аховы гісторыка-культурнай спадчыны адназначна забараняе будаўніцтва нейкіх новых аб’ектаў на тэрыторыі падобных археалагічных помнікаў;
на падземную частку музейнага комплекса прыходзіцца 2 650 квадратных метраў. Гэта значыць, што ўвесь гэты аб’ём зямлі будзе выкапаны з Замкавай гары, а гэта – тысячагадовы культурны слой таўшчынёй у некалькі метраў, які сведчыць пра самую раннюю і сярэдневяковую гісторыю магілёўскага замка.
Год таму ідэю будаўніцтва Магілёўскі гарвыканкам вырашыў падтрымаць, а цяпер – верагодна, завяршыўшы іншы маштабны праект па ўзвядзенні каля музея на Буйнічах QR-кода і вызваліўшы рэсурсы – вярнуўся да патаемнага жадання замяніць беларускую гісторыю Магілёва расійскай.
Інцыдэнт адбыўся ў спальным мікрараёне пасярод дня. Верагодна, мужчына быў пад наркотыкамі.
Пра надзвычайнае здарэнне паведамляе “Могилев Онлайн”. Паводле выдання, у рэдакцыю звярнуўся адзін з чытачоў, і гэты ж чалавек прадставіў відэазапіс з камеры назірання. Па ім можна пабачыць, што мужчына ў белай цішотцы падыходзіць да дзіцёнка на гульнявой пляцоўцы і хапае яго за горла. У хуткім часе да мужчыны падбягаюць жанчыны, якія пачынаюць вырываць хлопчыка з рук нападніка. Пасля таго, як гэта ім удаецца, жанчыны з дзецьмі пакідаюць пляцоўку, а мужчына некаторы час пастаяў і ўпаў.
Сведкі здарэння паведамляюць, што пра нападніка ім заявілі, што мужчына псіхічна хворы. Але, магчыма, ён быў пад уздзеяннем нейкіх рэчываў – мяркуюць чытачы выдання. Раніцай 6 жніўня паведамлялася, што міліцыя пачала праверку па факце інцыдэнта.
Очередная специальная военно-сельскохозяйственная операция проходит в эти дни в Мстиславском районе.
Где в Беларуси заканчивается армия и начинается сельское хозяйство? Ответ на этот вопрос не так легко дать. Вот и сейчас на помощь аграриям Мстиславского района вновь выдвинут сводный взвод военнослужащих. По данным БелТА, двадцать бойцов в погонах временно переквалифицировались в комбайнеров, грузчиков и ремонтников.
«Лично я уже второй раз участвую в уборочной» – радостно сообщает заместитель командира сводного взвода по идеологической работе капитан Леонид Щигельский. К его щенячьей радости надо относиться снисходительно. Еще в советской армии замполиты часто были объектами насмешек.
Но если без сарказма, то сама необходимость такого «подкрепления» на полях говорит о куда более тревожной картине: в стране просто не хватает рабочих рук. Если каждый год военные спасают жатву, значит, система никуда не годная. Но ее смена невозможна без смены власти в стране.
Сельское хозяйство, судя по всему, не в состоянии самостоятельно справиться с сезонными нагрузками ни организационно, ни кадрово. Недавно мы писали об абсурде с милицией на комбайнах. Поэтому, когда экономику латают погонами, это уже не забота, а симптом. И это не “доблестная помощь”, как преподносится, а вынужденная мера.
Вопрос не в том, сколько тонн зерна вывезет старший водитель батальона. Вопрос – почему без него его никто не может вывезти?
