Пасля завяршэння капітальнага рамонту быў уведзены ў эксплуатацыю пешаходны жалезабетонны мост праз чыгуначныя шляхі на крычаўскім вакзале.
Капітальны рамонт збудавання пачаўся ў снежні 2024 года. Былі заменены лесвічныя сходы, металічныя агароджы, а таксама асфальтавае пакрыццё. Акрамя таго, на падыходах да маста была заменена плітка. У выніку праведзенага рамонту была ўмацавана канструкцыі моста, што дазволіла зноўку адкрыць рух пешаходаў.
Канчатковым этапам рамонту маста мусіць стаць ачыстка пралётных канструкцый ад старой фарбы і афарбоўка на новы лад. Заканчэнне капітальнага рамонту маста плануецца на першае паўгоддзе 2026 года.
Мост праз чыгуначныя шляхі Крычава даўжынёй 131 метра быў пабудаваны ў 1967 годзе і з’яўляецца самым лёгкім шляхам, каб патрапіць з раёна Вакзала на тэрыторыю раёна Цэмзавод.
Комитет государственного контроля и департамент финансовых расследований Могилевской области проверил исполнение поручения Лукашенко об уборке древесины с полей и опушек региона.
На полную катушку отличился климовичский лесхоз. Там, вблизи деревни Барсуки гнило 1,5 тысячи кубов дровяной древесины.
История лишнего леса выглядит так:
по решению суда Климовичского района он был безвозмездно передан климовичскому лесхозу
лесхозу древесина оказалась не нужна, большая ее часть по символической цене и в долг была реализована одному из сельхозпредприятий района.
этому предприятию в таком объеме дрова были не нужны – это его потребность на несколько лет.
В конце концов лесхоз поступил так, чтобы и дрова глаза не мозолили, отчетность выглядела красиво.
На склад предприятия было перевезено около тысячи кубов древесины, а на все остальное были составлены фиктивные документы. Лишнее сотрудники лесхоза попросту сожгли, чтобы замести следы.
Теперь действиям “хозяев” леса дается правовая оценка.
У Круглянскім раёне вецер зрабіў тое, да чаго чыноўнікі і іх «рэформы» давялі ўжо даўно – разваліў цялятнік у вёсцы Старая Радча. Ад моцных парываў даху і сцен проста не стала. Пад абломкамі апынуліся жывёлы, але, на шчасце, усе 75 цялят выжылі. МНС, працаўнікі фермы і суседзі аператыўна прыбеглі на дапамогу – і вось ужо на відэа ўсё выглядае амаль як геройскі рэпартаж. Але за кадрам застаецца галоўнае пытанне: чаму ў нас ад ветру абвальваюцца будынкі, якія павінны стаяць дзесяцігоддзямі?
На Магілёўшчыне людзі не здзіўляюцца. Бо ведаюць: калі ў дзяржаве ўсё гніе, то пачынаецца не з палітыкі – з фермы. Гніюць дошкі, цвілее цэгла, ржавеюць кроквы, а потым прыходзіць шквал – і ад «моцнага савецкага фундаменту» застаецца стос дошак. І ўсе робяць выгляд, што гэта «стыхія».
Калі паглядзець уважліва, «стыхія» тут жыве даўно – у справаздачах, дзе рамонт адрамантаванага будынка праходзіць пяць разоў запар; у подпісах, дзе кіраўнік раёна зацвярджае «гатоўнасць» да восеньскіх дажджоў; у дакументах, дзе ўсё пад кантролем, толькі каровы пасвяцца паміж руін.
Пасля абвалу чыноўнікі абяцалі «правесці ацэнку наступстваў і пачаць аднаўленне». Гэта гучыць ужо як традыцыйная мантра: спачатку разваліцца, потым ацэнім, потым паабяцаем, потым забудзем. І, можа быць, калі праз год прыедзе праверка, цялятнік ужо будзе «на стадыі ўзнаўлення». На паперы – ў любым выпадку.
Тым часам, людзі з суседніх гаспадарак кажуць проста: «Вецер быў, ды не такі ўжо і страшны. А вось дошкі трухлявыя – дык яны і не вытрымалі». Гэта і ёсць уся формула краіны. Бо калі ў нас кожны аб’ект будуецца, як тэлеграм-канал – хутка, танна і для справаздачы – то чаго чакаць ад ураганаў?
Вецер толькі паказаў тое, што даўно прагніло. Не толькі сцены – сістэму, у якой уся адказнасць заканчваецца на слове «стыхія». Бо так зручна: не трэба шукаць вінаватых, не трэба глядзець у смету, не трэба ўспамінаць, хто падпісаў акт прыёмкі. Проста сказаць: «прырода вінаватая».
Можа, гэты шквал – не пра надвор’е, а пра сімвал. Бо, калі дзяржава будуе ўсё на гнілых падпорках, то першы ж моцны парыў – і абваліцца не толькі цялятнік. І тады не застанецца ні герояў, ні цялят, толькі голае поле і чарговая справаздача, што ўсё «ў межах нормы».
Ядомы гіганцкі грыб вагой каля 10 кілаграмаў быў знойдзены на тэрыторыі Бабруйскага раёна.
Гіганцкі грыб-дожджавік знайшоў на полі сельскагаспадарчага прадпрыемства паблізу аграгарадка Кавалі мясцовы агроном-садоўнік Іван Аўрамчык. Вага ўнікальнай знаходкі склала 9 830 грам.
Пры гэтым гігінцкі грыб адносіцца да сямейства шампіньонавых і, адпаведна, з’яўляецца ядомым, а гэта значыць што такім вялікім экзэплярам можна накарміць адразу некалькі чалавек. Уражвае і круглая форма грыба, якая крыху нагадвае мячык.
Памятны знак з нагоды 100-годдзя пачатку меліярацыі на Магілёўшчыне плануецца паставіць каля вёскі Забалоцце Бялыніцкага раёна.
Пляцоўка, дзе плануецца ўстаноўка помніка, на сёння ўжо ўпарадкаваная. “Пляцоўка каля вёскі Забалоцце была выбрана невыпадкова, бо з яе адкрываецца добры від на сучасныя меліярацыйныя збудаванні, якія ўзведзены ў рэчышчы канала. У межах самога канала плануецца стварыць экалагічны маршрут, на якім будуць адноўлены асноўныя этапы развіцця меліярацыйнай галіны за мінулыя сто гадоў” – прыводзіць словы прадстаўніка “Магілёўводбуд” Аляксея Пчэльнікава раённае выданне “Зара над Друццю”.
На пляцоўцы будзе размешчаны не толькі помнік, але і створана месца адпачынку, якое будзе аб’ядноўваць элементы музея меліярацыі пад адкрытым небам і паркавага ландшафту. Больш за тое, плануецца 20 месцаў для парковак, а таксама зялёныя зоны з дэкаратыўнымі раслінамі, альтанкамі ды лаўкамі.
Сам помнік прысвечаны 100-годдзю ўзнагароджання Ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга БССР меліярацыйнага таварыства «Васількі», удзельнікі якога амаль уручную асушылі балота, што раздзяляла вёскі Васількі і Забалоцце Бялыніцкага раёна.
“Дажынкі-2025” у Крычаве мелі не толькі сумны афіцыёз, але і багатае закуліссе: ад кірмаша з падворкамі і музычнай сцэны да адкрыцця паліклінікі і прадуктовых шэрагаў ды з’яўлення новага арт-аб’екта.
Падзеі на асноўнай пляцоўцы
Асноўныя падзеі “Дажынак” адбываліся на вялікім пляцы каля крычаўскага Дома саветаў. Менавіта там знаходзіліся падворкі, якія прадстаўлялі розныя раёны Магілёўскай вобласці. Магілёўскі падворак адзначыўся тым, што арганізаваў танцы з главой адміністрацыі Лукашэнкі Дзміртыем Крутым, які з задавальненнем пусціўся ў пляс.
Дарэчы, менавіта Круты быў адным з асноўных выступоўцаў, калі ва ўрачыстай абстаноўцы адчынялі дзверы новай паліклінікі ў Крычаве, а вакол луналі чырвона-зялёныя сцягі і балонікі, якія вялікі калектыў установы аховы здароўяі трымаў у руках, ствараючы адчуванне неверагоднага свята.
“Гэта вялікая падзея не толькі для Магілёўскай вобласці ці Крычаўскага раёна, але і для ўсёй сістэмы аховы здароўя нашай краіны. Такія аб’екты мы адкрываем штогод, дзякуючы чаму не толькі крычаўляне, але і жыхары суседніх раёнаў змогуць атрымліваць тут кваліфікаваную медыцынскую дапамогу” – цытуе словы Крутога на адкрыцці паліклінікі выданне “Крычаўскае жыццё”.
У гандлёвых шэрагах з мясной прадукцыяй зноўку адзначыліся прадстаўнікі Магілёва. Супрацоўнікі Магілёўскага мясакамбіната зрабілі сапраўны экслюзіў – рэкордны 200-кілаграмовы мясны хлеб, які быў прыгатаваны спецыяльна для «Дажынак» – інфармуе тэлеграм-канал “Могилев – мой город”.
На галоўнай сцэне прагучала шмат папулярнай музыкі, рознага гатунку псеўдафальклор, але адной з цэнтральных песен быў хіт гурта “Дразды” “Хата бацькоў”. Выкананы ён быў не самім гуртом, а мясцовым вакальна-інструментальным ансамблем. Нагадаем, што не так даўно “Дразды” зноўку атрымалі магчымасць выступаць, бо былі пад негалоснай забаронай, ды выканалі некалькі песен для “дажыначнай” аўдыторыі ў Ваўкавыску – заўважыла выданне Еўрарадыё.
“Дажыначная творчасць” у выглядзе арт-аб’екта
З нагоды правядзення абласнога фестываля-кірмаша «Дажынкі-2025» у Крычаве з’явіўся новы аб’ект пад назвай «Наша слаўная Магілёўшчына». Паўстаў ён па ініцыятыве Каардынацыйнага савета грамадскіх аб’яднанняў і палітычных партый Магілёўскай вобласці і быў размешчаны па вуліцы Савецкай.
“Гэтая ўнікальная ўстаноўка стане сапраўдным цэнтрам прыцягнення для ўсіх, хто хоча захаваць на памяць яскравыя моманты” –апісвае важнасць новай гарадской лакацыі раённая газета “Крычаўскае жыццё”.
Калі ж прыглядзецца да гэтай малой архітэктурнай формы, то выглядае яна дзіўнавата. Новы арт-аб’ект нагадвае браму з лаўкай пасярод праходу. У ніжняй частцы брамы знаходзяцца выявы беларускай касмічнай турысткі Марыны Васілеўскай, якая атрымала званне героя Беларусі, і класіка айчыннай літаратуры Янкі Купалы.
Каля Васілеўскай знаходзіцца надпіс “Беларусь – гэта мы!”, а каля Купалы “Беларусь – гэта мір!”. Выглядаюць гэтыя надпісы недарэчна, бо яны ніяк не звязваюцца з выяўленымі асобамі, і тым больш з надпісам зверху, які дэманструе, што гэтая пара рэпрэзентуе “Нашу слаўную Магілёўшчыну”.
Але як гэтыя асобы звязаныя з Магілёўшчынай і, у прыватнасці, з Крычавам? Янка Купала з Падняпроўскім рэгіёнам звязаны непасрэдна, бо напісаў знакамітую паэму “Магільва льва”, у аснову якой пакладзена легенда пра занаванне Магілёва. Дарэчы, здымкі фільма па гэтай паэме Купалы “Беларусфільмам” адбываліся ў значнай ступені ў Крычаве. У сваю чаргу, касмічная турыстка Васілеўская ніяк не звязана з Магілёўшчынай, а тым больш з Крычавам.
Основной причиной нарушений трудового законодательства в медучреждениях Могилевской области оказалась невнимательность специалистов при оформлении документов.
Как сообщает БелТА со ссылкой на Могилевскую областную организацию Белорусского профсоюза работников здравоохранения, за январь – сентябрь в 39 учреждениях выявлено 55 нарушений трудового законодательства.
Так, в одной из центральных районных больниц, например, была выявлена ошибка при оформлении записи в трудовой книжке. Работник, который в ближайшее время собирался повышать свою квалификационную категорию, столкнулся со сложностями. Вся причина оказалась в формулировке записи. На неправильность оформления указали нанимателю, и ошибка была исправлена.
В другом медучреждении у работника заканчивался контракт, наниматель продлил его на год, но не учел предпенсионный возраст. По действующим нормативным документам контракт необходимо было продлевать как минимум до наступления у работника пенсионного возраста.
Во всех случаях нанимателям отправлены предписания для устранения нарушений.
Анатолий Исаченко вручил сертификат на легковой автомобиль председателю хотимского райисполкома.
На областном фестивале-ярмарке тружеников села в Кричеве прошел конкурс “Лепшы дажынкавы падворак” в котором “свои красочные подворья представили все регионы Могилевщины”.
Жюри конкурса изучило представленные подворья и определило победителя.
Главный приз конкурса, сертификат на приобретение легкового автомобиля, был вручен председателю хотимского райисполкома Геворгу Мелконяну.
Насколько компетентным было жюри, насколько хорошим было подворье Хотимска и присутствовал ли в конкурсе элемент соревновательности в принципе, сказать трудно.
Хотимск – один из самых депрессивных районов Могилевщины. Сложно поверить в то, что его подворье переплюнуло таких спецов по созданию красочных бутафорий, как Шклов или Горки.
Похоже на то, что очередь получать легковой автомобиль дошла до хотимского райисполкома, а “Дажынкі” просто стали удобным поводом для того, чтобы передать ключи Мелконяну: и процедура выполнена, и праздничная атмосфера подогрета. Таким образом, “губернатор” Могилевщины убил одним выстрелом двух зайцев.
Нарадзіўшыся ў простай сялянскай сям’і, жанчына прайшла пакручасты жыццёвы шлях даўжынёй у цэлае стагоддзе.
Ганна Акуленка нарадзілася ў сялянскай сям’і ў вёсцы Церахоўка, якая на той час была досыць вялікім паселішчам ды налічвала больш за 800 чалавек. Аднак час быў цяжкі: калектывізацыя, рэпрэсіі, вайна. З малых гадоў жанчына дапамагала бацькам у хатніх справах, нарыхтоўвала з імі сена, а таксама апрацоўвала калгасныя «соткі». Вучыцца Ганне Акуленцы, як і многім яе аднавяскоўцам, як след не давялося. Падлеткам яна пайшла працаваць у мясцовы калгас, а менавіта на ферму даяркай.
Праца ў “светлай краіне Саветаў” на той час была катаржнай. Усё рабілі ўручную: даілі кароў, нарыхтоўвалі ім корм, вывозілі на цялежках арганіку, ды і шмат чаго яшчэ рабілі. Працавалі ад світання да змяркання, без выходных і перапынкаў на абед. Калі жанчане споўнілася 17 год, то пачалося ваеннае ліхалецце. Пра нямецкую акупацыю і вайну жанчына не асабліва любіць узгадваць, бо ў гэты час даводзілася перажываць холад і голад, а таксама заўсёдную боязнь страціць жыццё.
У пасляваенны час жанчына разам з мужам выхавала шасцярых дзяцей. Ганна Акуленка нават мае дзве дзяржаўныя ўзнагароды – ордэны маці-гераіні. Яе муж адыйшоў у іншы свет, калі яму было ўсяго 54 гады і з гэтага часу Ганна Цімафееўна жыла ўдавой.
Калі жанчына сышла на пенсію, то працягвала працаваць дома. Да 75 гадоў трымала карову, сама нарыхтоўвала для яе сена. Адразу за плотам яе дома быў луг. Там яна касіла траву, сушыла яе, а потым на спіне пераносіла ў хлеў.
“Яна вельмі любіла вязаць для нас шкарпэткі. Да 95 гадоў стукала спіцамі. Рабіла гэта хутка і вельмі акуратна. За дзень у яе выходзіла пара. У кожнага з нас такіх пар назбіралася па цэлай торбе. Калі надыходзяць маразы, мы іх апранаем і з задавальненнем носім. Сагравае не толькі іх цяпло, але і матчын клопат, з якім яна іх майстравала” – цытуе словы адной з дачок слаўгарадскай маці-гераіні выданне slavgorod.by.
Нягледзячы на тое, што дочкі Ганны Акуленкі самі ўжо даўно на пенсіі, яны клапоцяцца пра сваю маці-доўгажыхарку, ствараючы ёй камфортныя ўмовы пражывання ў старасці.
Милиция торжественно открывала новый комплекс ведомственных зданий в Климовичах.
На открытие комплекса милицейских зданий в Климовичах приехало большое начальство – министр внутренних дел Иван Кубраков и начальник УВД Могилевского облисполкома. Радость милиционеров разделили ветераны и воспитанники военно-патриотических клубов.
В новых зданиях разместятся отделы по гражданству и миграции, ГАИ, уголовно-исполнительной инспекции. Особое значение Кубраков придал тому, что все это сделано не с бухты-барахты, а в год благоустройства.
Кроме того, министр подчеркнул постоянное внимание государства к укреплению материально-технической базы подразделений ведомства. Трудно не согласиться в этом с Кубраковым. Постоянное внимание беларуских властей к силовым ведомствам особенно усилилось после 2020-го года. Ведь именно силовые ведомства ограждают теперь Лукашенко и его компанию от прямых и непредсказуемых контактов с народом.
