Tag: деревня

Жадаў выкупіць жыллё, але краў дызельнае паліва – Ісачанка адмовіў

Навіна ад

На прыём да Анатолія Ісачанкі прыйшоў жыхар Бабруйскага раёна. Ён хацеў выкупіць службовае жыллё, але быў злоўлены на крадзяжы дызельнага паліва.

На асабістым прыёме грамадзян старшыні Магілёўскага аблвыканкама Анатолію Ісачанку давялося разбірацца з выкупам службовага жылля.

З гэтым пытаннем звярнулася да «губернатара» сям’я з аграгарадка Гарбацэвічы Бабруйскага раёна.

Глава сям’і больш за 10 гадоў працаваў на адным з сельскагаспадарчых прадпрыемстваў Бабруйскага раёна, сям’я пражывала ў службовым жыллі і планавала яго выкупіць, атрымаўшы папярэднюю згоду ад кіраўніцтва гаспадаркі.

Аднак Ісачанку далажылі, што ўсё не так проста. Мужчына ўжо не працуе на сельгаспрадпрыемстве, а падчас працы быў злоўлены на крадзяжы дызельнага паліва. Акрамя таго, сям’я была прызнана такой, што знаходзіцца ў сацыяльна небяспечным становішчы пасля побытавага канфлікта.

А паводле калектыўнага дагавора права на выкуп службовага жылля мае работнік, які добрасумленна, без парушэнняў працоўнага заканадаўства і іншых спагнанняў адпрацаваў у гаспадарцы 10 гадоў.

Анатолій Ісачанка вырашыў, што за сям’ёй неабходна захаваць жыллё да канца навучальнага года, каб даць дзецям магчымасць давучыцца. 

Мужчыне прапанавалі вярнуцца на ранейшае сельгаспрадпрыемства, дзе з ім заключаць кантракт, і калі ён будзе працаваць без парушэння працоўнай дысцыпліны, сям’я ў бліжэйшы час атрымае права выкупу жылога памяшкання.

У гэтым эпізодзе, як у люстэрку, адлюстроўваецца жыццё ў беларускай вёсцы. Тут і прыгоннае права ў выглядзе калектыўнага дагавора, і бытавыя канфлікты, і службы, якія прызнаюць, што нехта знаходзіцца ў сацыяльна небяспечным становішчы, і крадзёж паліва.

Зразумела, на падставе такіх бедных звестак нельга судзіць, што было, а чаго не было.

Аднак тое, што на вёсцы п’юць, крадуць і канфліктуюць ад безграшоўя і безнадзейнасці – факт бясспрэчны. І Ісачанку лепш за іншых вядома, што вобласць, якой ён кіруе, самая пітушчая і самая бедная ў краіне. А крадзёж сярод шараговых работнікаў, як, дарэчы, і службовыя злачынствы кіраўнікоў – у нас звычайная справа.

Фота: «Магілёўскія ведамасці».

У вёсцы на Кругляншчыне зачыненыя школа і крама, але ФАП пашкадавалі

Навіна ад

“Пытанне аб закрыцці ФАПа нават не стаяла” – чыноўнікі круглянскага райвыканкама праявілі высакароднасць.

У вёсцы Круча Круглянскага раёна ФАП давялося перанесці з будынка базавай сярэдняй школы – яе закрылі якраз на Дзень ведаў 1 верасня. Добра, што ў вёсцы месца хапае. Цяпер фельчарска-акушэрскі пункт будзе працаваць у пустуючых памяшканнях гандлёвага аб’екта магілёўскага райспажыўсаюза.

З школай і крамай у вёсцы разабраліся раз і назаўжды. На гэтым фоне вельмі цынічна гучыць фраза ў рэпартажы БелТА: “пытанне закрыцця ФАПа ў вёсцы, як адзначылі ў райвыканкаме, нават не разглядалася”.

Атрымліваецца, што людзі павінны яшчэ і падзякаваць чыноўнікам, якія маглі закрыць да халеры яшчэ і ФАП, але не зрабілі гэтага з гуманітарных меркаванняў?

Фота: БелТА.

У Касцюковічах былы пажарны стварыў хатні музей

Навіна ад

Супрацоўнік МНС з Касцюковічаў выйшаў на пенсію і ператварыў вясковую хату у вёсцы Вязовец ў сапраўдны казачны куточак.

Сяргей Радчанка, былы ратавальнік з Касцюковічаў, стварыў у вясковай глушы свой уласны рай на зямлі.

Ён – дасведчаны пчаляр, удалы паляўнічы і захоплены рыбак. А яшчэ – майстар на ўсе рукі. Балота каля дома ператварыў у возера, куды запусціў малькоў, вывеў гатункавую маліну, развёў апенькі, а з вулляў зрабіў казачныя хаткі.

вёска Вязовец

У ягоным доме-музеі кожная рэч мае сваё месца.

Сяргей валодае ўнікальным талентам бачыць асаблівасць у самых звычайных рэчах, а ў шэрай рэчаіснасці – рысы казачнага свету.

дом музей

Большасць з нас страцілі гэты дар яшчэ ў дзяцінстве, а Радчанку ўдалося яго зберагчы і развіць.

У сённяшняй Беларусі цяжка знайсці нешта па-сапраўднаму пазітыўнае. Але нават Лукашэнка са сваёй паталагічнай прыхільнасцю да татальнага добраўпарадкавання не здольны вытравіць з беларусаў жаданне марыць і фантазіраваць.

костюковичи

Фота раённай газеты “Голас Касцюкоўшчыны”.

Возрождение села в Костюковичском районе начинается с надписи на беседке

Навіна ад

На деревенской беседке в Костюковичском районе сделают надпись “Возрождение”. Чтобы никто в нем не сомневался.

Благоустройство территории Новосамотевичского сельского совета Костюковичского района достигло апогея – в деревне Липовка сельчане единогласно решили сделать на беседке надпись “Возрождение”. 

Это для тех, кто еще сомневается в возрождении беларуской деревни. Ведь, в темные, долукашенковские времена на беседках и скамейках вырезали совсем другие слова. 

Новосамотевичский сельисполком – лидер всячаских нововведений. Его председатель Виктор Ковалев постоянно что-то организует и привлекает местных журналистов для освещения своей деятельности. 

Например, весной “депутаты” и активные жители убирали стихийные свалки, а теперь:

  • приобретено 27 деревянных скамеек и четыре беседки;
  • количество деревьев в мини-дендропарке достигло 28 штук.

Об уровне возрождения можно судить по тому, что “в деревне Бони планируется установить одну из беседок на месте прибытия автомагазина. В ней, в ожидании покупок, местные жители могут укрыться от солнца, снега, дождя или просто пообщаться друг с другом в свободное время”.

Выходит, возрождение началось с закрытия сельмага, а закончилось установкой беседки, где можно спрятаться от дождя и снега в ожидании автолавки.

Надпись “возрождение” – только одна из форм благодарности сельчан властям. Жители поселка Узкий Кричевского района даже плясали в день открытия “места ожидания автолавки”.

В самих же Костюковичах надписи на беседках не поощряются. Когда надпись “Любимая гимназия”, цветными мелками, сделали девочки из местной гимназии, идеолог лесхоза Сазоненко пригрозила им исправительными работами от забора и до вечера.

Правда, после публикации этой истории на нашем сайте, статью с угрозами 

“Голас Касцюкоўшчыны” со своего ресурса мгновенно убрал.

Фото районной газеты “Голас Касцюкоўшчыны”.

Профсоюзы подарили два велосипеда медикам деревень Старый Шклов и Заходы

Навіна ад

Почти как у почтальона Печкина – в арсенале ФАПов Шкловского района появились два велосипеда. 

В Шкловском районе побывал председатель Белорусского профсоюза работников здравоохранения Вячеслав Шило. 

Он выступил с речью об “истинном патриотизме и преданности своему делу”, вручил сертификаты и благодарственные письма активным участникам жатвы – местным механизаторам и медицинским работникам.

К поздравлениям присоединилась областная организация БПРЗ. Она усилила ФАПы деревень Старый Шклов и Заходы двумя новенькими велосипедами.

Это ведь только в городах обсуждают цифровизацию медицины, а в деревнях радуются и двухколесному коню. 

Фото ИА “Могилевские ведомости”.

Глава Чаусского района пообещал жителям деревни организовать подъезд к кладбищу

Навіна ад

Подъездом к кладбищу и скашиванием травы у снесенных домов интересовались сельчане на встрече с председателем чаусского райисполкома.

Встречи сельских жителей с председателем чаусского райисполкома Дмитрием Акуличем пользуются спросом у граждан, утверждает районная газета “Іскра”. 

Например, в деревне Вилейка, после приезда Акулича сдвинется с мертвой точки решение таких проблем, как:

  • наладка уличного освещения;
  • скашивание травы на территории снесенных домов;
  • ремонт центральной улицы, по которой невозможно проехать весной;
  • организация проезда к кладбищу.

Последняя задача, для неприхотливых, в общем-то, сельчан самая животрепещущая: “дело все в том, что труба, лежащая через дорогу, провалилась и ее засыпало землей. Воде некуда деваться, поэтому там в сезон дождей дорога не проездная”.

Дмитрий Акулич пообещал все исправить, а заодно дал отрицательную оценку работе председателя сельисполкома.

Фото: районная газета “Іскра”.

Лукомольцы Могилева сфотографировались на фоне своих добрых дел

Навіна ад

Тимур и его команда по-могилевски. Три активиста БРСМ тщательно задокументировали свое доброе дело.

Тщательно отрежисерованная пропагандистами история произошла в Могилеве.

В редакцию ИА “Могилевские ведомости” обратилась пенсионерка из деревни Николаевка-2. Она хотела поблагодарить ребят из БРСМ, которые помогли расчистить двор от деревьев, поваленных ураганом.

Удивленные журналисты спешно выехали на место и убедились в том, что старушка не соврала.

Журналистское “расследование” показало – сначала пенсионерка обратилась в сельсовет, но там все были заняты уборкой мест общего пользования. Последней надеждой бабушки стал БРСМ. Три его активиста не только распилили и убрали деревья, но и тщательно фотографировали ход работ.

Журналистам осталось лишь взять интервью у руководителей могилевских мастеров добрых дел – второго секретаря могилевского обкома ОО «БРСМ» и первого секретаря Ленинского РК ОО «БРСМ».

Секретари были немногословны и сказали, что “всегда готовы протянуть руку помощи ближним” и наставить на путь истинный заблудших. И скромно поделились фотографиями.

Короче, довольными остались все: и бабушка, и сельисполком, подчеркнувший свое участие в уборке мест общего пользования, и журналисты, осветившие сенсационное событие и секретари могилевского лукомола, которые организовали игру в Тимура и его команду.

Фото: ИА “Могилевские ведомости”.

Трактары, казармы і «прыватныя ініцыятывы»: як дзяржава спрабуе выратаваць вёску

Навіна ад

У той час як беларускія ўлады спадзяюцца выратаваць вёску праз курсы трактарнага майстэрства і армейскую дысцыпліну, рэальная праблема застаецца нязменнай: замест стварэння магчымасцяў і свабоды выбару для моладзі дзяржава прапануе яшчэ больш кантролю і казарменнага парадку, ператвараючы «прыватныя ініцыятывы» ў чарговы інструмент утрымання людзей там, дзе ім часта не хочацца заставацца.

Калі я быў падлеткам, маці часта паўтарала: «Навучыся кіраваць трактарам — у жыцці спатрэбіцца». Тады гэта здавалася жартам, але цяпер, калі гляджу на апошнія ініцыятывы Міністэрства адукацыі, разумею: яна, магчыма, прадбачыла будучыню.

Нядаўна стала вядома, што ў беларускіх школах і ліцэях, асабліва ў сельскай мясцовасці, увядуць навучанне кіраванню механічнымі транспартнымі сродкамі. Ініцыятыва, паводле прадстаўніцы Міністэрства адукацыі Анжэлы Кудаяравай, накіравана на тое, каб маладыя людзі заставаліся ў вёсцы і былі гатовыя да службы ў арміі.

З аднаго боку, гэта выглядае як крок да практычнага навучання. Але з іншага — ці не сведчыць гэта пра тое, што дзяржава не мае іншых ідэй, як утрымаць моладзь у сельскай мясцовасці?

Падобныя ініцыятывы выклікаюць шмат пытанняў. Напрыклад, ці сапраўды навучанне кіраванню трактарам стане вырашальным фактарам для выпускніка, каб застацца ў вёсцы? Ці не лепш было б палепшыць інфраструктуру, забяспечыць доступ да якаснай медыцыны і адукацыі, стварыць працоўныя месцы?

Акрамя таго, узнікае пытанне пра матывацыю. Ці сапраўды маладыя людзі будуць гатовыя заставацца ў сельскай мясцовасці толькі таму, што яны навучыліся кіраваць трактарам? Ці гэта чарговая спроба дзяржавы навязаць сваю волю пад выглядам «прыватных ініцыятыў»?

Не менш цікава і тое, што гэтая ініцыятыва выглядае часткай больш шырокага трэнду на татальны кантроль і рэгламентацыю з боку дзяржавы. Ад новых школьных прадметаў да абавязковых «патрыятычных» мерапрыемстваў — ствараецца адчуванне, што любая праява самастойнасці або выбару павінна праходзіць праз строгі фільтр «агульнадзяржаўнай неабходнасці». Гэта, мабыць, спроба адказаць на ўсе сацыяльныя выклікі інструкцыямі і загадамі замест дыялогу і стварэння сапраўдных магчымасцяў для людзей.

Фота: mogilev.media

“Сайлент Хилл” под Белыничами – трудно в Дручанах жилось всегда

Навіна ад

Белыничская районная газета “Зара над Друццю” рассказала о деревне Дручаны, где сейчас не лучше, чем после войны. Сегодня это – вымирающий населенный пункт. Согласно официальной статистике Запольского сельского совета, зимой здесь живут всего девять человек в семи домовладениях. Летом немного оживляют картину дачники, приезжающие в пятнадцать домов.

Судя по воспоминаниям Тамары Ившиной, уроженки Дручан, сейчас проживающей в Удмуртии, жилось трудно в Дручанах всегда: и после войны, и в брежневскую эпоху. “Голода не знали. Родители работали с раннего утра и до поздней ночи. Конфеты и пирожные нам заменял ломоть хлеба, припорошенный сахарком. Из конфет подушечки считались верхом богатства” – вспоминает женщина.

Сегодня в Дручанах вместо снесенного сельмага – автолавка, а за местную жизнь отвечает староста деревни Валентина Скамейко (на фото). На ее доме висит табличка “Дом социальных услуг” – она и есть связующее звено с внешним миром, который местные называют “большой землёй”. Этот мир – буквально за дремучим лесом, откуда “дикие обитатели нет-нет да и заходят в деревню”.
сайлент хилл

Это – реальность XXI века, в процветающей и стабильной, как принято говорить, стране. 

Понятное дело, журналисты районной газеты в своем стремлении рассказать об угасании заповедных уголков Белыничского района и сгущают краски, превращая Дручаны в некое подобие Сайлент Хилла. Но в целом история точно отражает ситуацию на белорусском селе. Свои Дручаны, и не одни, есть в каждом регионе Беларуси.

И если бы отправить пожить в такую деревню хотя бы на недельку государственного пропагандиста Евгения Пустового, возможно, он, наконец-таки допер бы, почему у беларусов “морды такие кислые” и новые модели тракторов их не радуют.

дручаны

Фото: “Зара над Друццю”.

У вёсках Магілёўшчыны масава адключаць начное асвятленне па рашэнні сельсаветаў, хоць гэта незаконна

Навіна ад

Адпаведны сацыяльны стандарт ёсць, але асвятлення па вёсках Магілёўскага рэгіёна няма, як і няма на яго грошай.

У вёсках шматлікіх сельскіх саветаў Магілёўшчыны летам – з 1 чэрвеня па 31 жніўня – цалкам адсутнічае асвятленне вуліц у вячэрні і начны час, паведамляюць мясцовыя жыхары, чытачы mogilev.media. Такая сітуацыя паўтараецца з года ў год і, верагодна, прымае сістэматычны характар. 

Пры зваротах на “гарачую лінію”, у дыспетчарскія службы, у арганізацыях райэнэрга нам сказалі, што адключэнне вулічнага асвятлення ноччу – не іх ініцыятыва, а рашэнне мясцовых уладаў. Сельскія выканкамы пры гэтым падцвярджаюць факт прыняцця такога рашэння.   

Пра падобную сітуацыю, толькі на тэрыторыі Лагойскага раёна, яшчэ тры гады назад пісала “Звязда”. Газета тады паведамляла, што летам адключалі вулічнае асвятленне дзеля эканоміі сродкаў па рашэнні райвыканкама. Але рашэнне ўлады было прызнана Генеральнай пракуратурай  парушэннем заканадаўства. 

Як паведамляла пракуратура, у выніку адключэння асвятлення эканомія была нязначная – у Мінскім раёне, напрыклад, удалося сэканоміць толькі 6,2% ад фактычных затрат.

Разам з тым, такая сітуацыя з асвятленнем негатыўным чынам паўплывае на крымінагенную абстаноўку, колькасць правапарушэнняў. Нязначная эканомія сродкаў непараўнальная з затратамі на раскрыццё правапарушэнняў і злачынстваў, лячэнне і рэабілітацыю пацярпелых, кампенсацыю страт у сувязі з атрыманымі грамадзянамі траўмамі.

Наконт эканоміі спецыялісты падказваюць іншае выйсце: калі фінансавання на асвятленне вуліц не хапае, неабходна распрацаваць і зацвердзіць праграму па эканоміі, а недахоп сродкаў перакрываць за кошт дзейных мерапрыемстваў па эканоміі энергазатрат, а не элементарнага адключэння. Гэта прамы абавязак сельвыканкамаў – арганізаваць асвятленне вуліц, што дакладна прапісана ў артыкуле 43 Закона “Аб мясцовым кіраванні і самакіраванні ў Рэспубліцы Беларусь”. 

Нагадаем, што ў краіне дзейнічаюць пэўныя мінімальныя дзяржаўныя стандарты, да якіх адносіцца і ўдзельная вага асветленых вуліц – не менш як 80% ад агульнай колькасці іх у населеным пункце.

Фота з адкрытых крыніц.