Продолжаем наш анализ того, как как смогло разориться крупнейшее и успешное предприятие по консервированию в Беларуси, и что его еще может спасти. Начало разбора читайте здесь.
Первые годы после тотальной реконструкции Быховского консервно-овощесушильного завода в 2006-2009 гг., а фактически – строительства нового завода – предприятие чувствовало себя вполне респектабельно. Однако, в 2013 г. оказалось, что производственная деятельность завода никудышная. Завод, на котором трудилось 228 чел., сработал с убытком в 6 млрд. рублей, кредиторская задолженность составила 136 млрд., из которых на выплаты по бюджетным кредитам и кредитам банка приходилось 70 % от суммы.
С такими показателями финансово-хозяйственной деятельности прямая дорога в банкроты. Так оно и случилось. А тут еще оказалось, что 86 % рынка в Беларуси консервной плодоовощной продукции, аналогичной выпускаемой быховским предприятием, отдано импорту. Удушение собственного производства чиновниками продолжалось.
На полях завода – мировые рекорды урожайности
Решением экономического суда от 15 января 2015 г. в отношении предприятия введена санация и разработан план ее проведения с назначением антикризисного управляющего. Естественно, на заводе не сидели сложа руки. В санационный период была разработана и внедрена система менеджмента качества на соответствие требованиям СТБ ISO 9001 – 2015. На полях завода ставились мировые рекорды по урожайности зеленого горошка, консервы получали высшую оценку у потребителя и правительства в виде присвоения оригинального приза “Народная марка”. Даже купленные 2 комбайна для уборки зеленого горошка ЕРД 530 стоимостью в 1 млн. долларов США каждый, приносили доход в бюджет завода.
Еще в 2020 г. все было относительно хорошо, хотя завод неожиданно потерял свои позиции на рынке госзакупок. Тем не менее, прибыль от реализации увеличилась за год в 9 раз и составила более 2 млн. рублей, экспорт вырос в 2,5 раза.
Однако, в следующем году ситуация резко изменилась в худшую сторону – не выполняли ни инвестиционную, ни производственную программы. У кредиторов терпение лопнуло и в июле 2021 г. было принято решение о продаже ОАО “Быховский КОСЗ” и филиала “Мокрянский” двумя лотами.
При этом создавалось впечатление, что местные чиновники самоустранились от проблем завода. За санационный период сменилось 5 антикризисных управляющих, один из них даже попал под уголовное преследование. Увы, качество управления желает лучшего исполнения, а периодические всплески производственной активности так и не перешли в ранг системных. И рациональные предложения по выводу из 8-летнего финансового пике завода продуцируются тоже не в его кабинетах.
Выход есть всегда
Спасти завод должен тот, кто его вогнал в состояние катастрофически большой кредиторской задолженности и спасение должно прийти со стороны государства. Еще 2 октября 2018 г. издан Указ № 399 “О финансовом оздоровлении сельскохозяйственных организаций”, который предусматривает отсрочку исполнения договорных обязательств до 20 лет.
Почему бы не попытаться войти в действие этого Указа? И ни в коем случае не прерывать хозяйственную деятельность – сегодня на заводе работают более 300 человек. Хотя ликвидационное производство открыто по 30.06.2023 г. с общей суммой долгов в 11,4 млн. рублей, экономический суд Могилевской области вправе разрешить предприятию заниматься производственной деятельностью – завод ведь работает.
И еще, не забываем, что Быховский завод является открытым акционерным обществом и формально может питать надежду на реализацию своих акций – чудеса ведь иногда случаются.
Анализируем, как смогло разориться крупнейшее и успешное предприятие по консервированию в Беларуси. И дело не в бесхозяйственности – мастер-класс по разорению завода показало родное правительство.
Уничтожение Быховского консервно-овощесушильного завода стало ярким примером неуклюжего использования рыночных механизмов командно-административной системой хозяйствования.
Еще с советских времен и до настоящего времени Быховский консервно-овощесушильный является крупнейшим производителем плодоовощной консервированной продукции в Беларуси. Имеет давно раскрученный бренд “Хозяин-Барин”, узнаваемый во многих странах мира. Одна из последних разработок – консервированное детское питание.
Старожилы помнят как еще 30-40 лет назад быховская продукция расходилась на тысячи километров вагонами, неплохо завод работал и при нынешней власти. Увы, экономический суд Могилевской области объявил быховский консервный завод банкротом, что может привести к его ликвидации, как субъекта хозяйствования, но также и к распродаже практически нового современного перерабатывающего предприятия.
Мастер-класс по банкротству от… правительства
До 2006 г. завод работал по накатанной колее, исполняя функции поставщика так нужной и востребованной продукции. Звезд с неба не хватал, но и с протянутой рукой в первых рядах попрошаек замечен не был. И тут произошло событие, хорошо описанное Ярославом Гашеком в своей истории с “бравым солдатом Швейком”: все на фронте шло хорошо, пока не вмешался генеральный штаб.
В истории с быховским заводом роль Генштаба сыграл Указ № 156 от 2006 г. “О мерах государственной поддержки организаций, производящих плодоовощные консервы”. Вернее, даже не сам Указ, а его интерпретация чиновниками разных уровней под свое разумение использования дармовых денег, что и привело к банкротству вполне успешного предприятия. Кстати, параллельно был обанкрочен и Глубокский консервный завод.
Собственно, предприятию для модернизации на тот момент требовалось 2,6 млрд. рублей. Но чиновники и тогдашнее руководство завода, впав в состояние эйфории от возможностей по развитию производства, к 2009 г. построили фактически новый завод стоимостью 56 млрд. рублей.
А далее последовала обкатанная на заводе газетной бумаги в Шклове схема финансирования, когда планируемые средства из инновационного фонда по желанию минских бюрократов превратились в… кредитные ресурсы. Завод обложили непомерной данью в виде ежемесячных платежей по кредитам, но и не позволили ему обанкротится – такое просто невозможно представить, если у истоков идеи стоит Главный.
В Быхове поступили не менее радикально – две трети объема бюджетных средств заменили на кредитные ресурсы и обязали Быховский завод по ним рассчитываться. Финансовые дела, а вместе с ними и динамика оборотных средств, постепенно завели предприятие в состояние банкротства.
Колхоз в нагрузку, как наказание за успешность
Беда, как говорится в народе, не ходит одна. После 2004 г. в Могилевской области стали реализовывать Указы по присоединению к успешным государственным организациям и предприятиям отстающих “колхозов”.
Не миновала участь сия и быховский завод, который вскоре обзавелся сельскохозяйственным филиалом “Мокрянский”. Предприятие убыточное, минимум на 200 000 рублей завод ежегодно оказывал ему помощь, естественно, себе в убыток.
Планируя изначально производить на территории филиала так нужную продукцию, в итоге на заводе признали идею непродуктивной. Но, даже, войдя в состояние банкротства, завод не освободили от сельскохозяйственного ярма.
Таццяна і Павал (народны каляндар.). Таццяна (праваслаўны каляндар).
Свята студэнтаў у Расіі і некаторых постсавецкіх краінах.
Царква шануе святую пакутніцу, дачку рымскага консула Таццяну, якая падверглася жорсткім пераследам за веру Хрыстову пры імператары Аляксандры ў ІІІ стагоддзі.
На Таццяну прагляне сонейка – да ранняга прылёту птушак.
Снег на Таццяну – лета дажджлівае: “Калі снегапад – улетку дождж часціць”.
Мароз і сонца – да добрага лета.
25 студзеня ў Расіі і некаторых постсавецкіх краінах адзначаецца Дзень студэнта. Гэта звязваецца з тым, што на дзень святой Таццяны, 12 (23) студзеня 1755 года ўказам імператрыцы Лізаветы Пятроўны быў заснаваны Маскоўскі ўніверсітэт.
Чаму гэтае свята адзначаюць таксама і ў Беларусі? Справа не толькі ва ўплыве расійскай культуры, справа таксама ў тым, што ў 1923 годзе “архаічная і бессэнсоўная Таццяна” была заменена савецкімі ўладамі ў дырэктыўным парадку Днём пралетарскага студэнцтва.
Афіцыйным і міжнародным Днём студэнта з’яўляецца 17 лістапада.
1804 год. Нарадзіўся Антон Адынец.
Паэт, перакладчык, мемуарыст, выдавец.
Вучыўся ў Віленскім універсітэце, член таварыства філарэтаў, якому прысвяціў «Песню філарэтаў». Сябра А. Міцкевіча, Т. Зана, І. Дамейкі, І. Ходзькі, І. Лялевеля, Я. Чачота.
Аўтар вершаў, кнігі паэзіі «Poezje». У 1829-1830 гадах разам з А. Міцкевічам вандраваў па Германіі, Швейцарыі і Італіі, асобна – па Францыі і Велікабрытаніі, сустракаўся з В. Гюго.
Жыў у Дрэздэне, дзе перакладаў В. Скота, Дж. Байрана, у Вільні рэдагаваў альманах «Melitele», газету «Kurier Wileński».
Уваходзіў у кола энтузіястаў, разам з А. Кіркорам, М. Маліноўскім, І. Ходзькам, У.Сыракомляй, якія выступалі за культурнае адраджэнне Літвы, аднаўленне Віленскага ўніверсітэта.
У 1858 годзе апынуўся ў цэнтры скандала: напісаў верш у гонар Аляксандра II, у якім называў цара спадчыннікам Ягелонаў, што выклікала абурэнне віленскай грамадскасці.
З 1866 года жыў у Варшаве, публікаваў мемуары, уласныя лісты да сяброў з цыклу «Лісты з падарожжа», дзе распавядаў пра еўрапейскае падарожжа з Міцкевічам. Гэта публікацыя была ўспрынята з небывалым энтузіязмам.
У 1884 годзе разам з І. Дамейкам наведваў Беларусь, сустракаўся ў Крошыне з Паўлюком Багрымам.
Памёр 15 студзеня 1885 года ў Варшаве.
1869 год. Нарадзіўся Адам Гурыновіч.
Беларускі паэт
Актыўны ўдзельнік рэвалюцыйнага руху Пецярбурга.
Як беларускі дзеяч і паэт сфарміраваўся пад уплывам народніцкага «Гомана» і творчасці Ф. Багушэвіча, традыцыі паўстання 1863 года, ідэй К. Каліноўскага.
Паэт-рэвалюцыянер, пясняр народнай нядолі, які заклікаў да рашучай барацьбы з панамі і самаўладствам, першым з беларускіх літаратараў звярнуўся да рабочай тэмы.
Адзін з пачынальнікаў беларускай дзіцячай паэзіі.
Пераклаў на беларускую мову асобныя творы А. Пушкіна, І. Крылова, М. Някрасава, А. Талстога, А. Міцкевіча, Э. Ажэшкі, І. Франко і іншых.
Імем паэта названа вуліца ў Мядзелі. У в. Золькі пастаўлены мемарыяльны знак.
У 1893 годзе быў арыштаваны ў Вільні, утрымліваўся ў Віленскай цытадэлі, Петрапаўлаўскай крэпасці.
Пасля вызвалення памёр 4 лютага 1894 года.
1890 год. Завяршылася коласветнае падарожжа журналісткі Нэлі Блай, якая паспаборнічала з героем Жуля Верна.
Яна аб’ехала вакол Зямлі за 72 дні 6 гадзін 10 хвілін 11 секунд па маршруце: Нью-Ёрк – Лондан – Парыж – Брындызі – Суэц – Цэйлон – Сінгапур – Ганконг – Ёкагама – Сан-Францыска – Нью-Ёрк.
Рэпарцёр адправілася ў шлях 14 лістапада 1889 года, калі раман Жуля Верна “Вакол свету за 80 дзён” чыталі ўжо 17 гадоў.
Адной лістападаўскай раніцай 1889 года Жуль Верн атрымаў тэлеграму, падпісаную “Блай”.
У ёй паведамлялася, што парыжскім цягніком у Ам’ен прыбудзе амерыканскі кругасветны падарожнік, які вырашыў пабіць рэкорд Філеаса Фога і ахвяраваў сваім каштоўным часам, каб зрабіць крук і наведаць вялікага летуценніка і фантаста.
Пісьменнік паспяшаўся на вакзал. Ён чакаў сустрэць прапаленага шукальніка прыгод, а з вагона сышла маладая дзяўчына.
Спансаваў ваяж выдавец Джозэф Пулітцэр. Усе газеты свету стракацелі загалоўкамі: “Ці здзейсніцца мара Жуля Верна?”, “Ці паб’е Нэлі Блай рэкорд Філеаса Фога?”
За час падарожжа журналісткі раман Жуля Верна “Вакол святла ў 80 дзён” быў перавыдадзены 10 разоў.
Па прыбыцці ў Нью-Ёрк Блай салютавалі дзесяццю артылерыйскімі залпамі.
1903 год. Нарадзілася Любоў Мазалеўская.
Беларуская актрыса, рэжысёр, педагог. Заслужаны дзеяч мастацтваў.
Скончыла Беларускую драматычную студыю ў Маскве, працавала ў тэатрах імя Якуба Коласа, Янкі Купалы, выкладала ў Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце. Арганізатар, галоўны рэжысёр (1956-1961, 1963-1964) Беларускага рэспубліканскага тэатра юнага гледача.
Сярод яе тэатральных пастановак: «Папараць-кветка» і «На хвалях Серабранкі» І. Козела, «Горад майстроў» Т. Габэ, «Даходнае месца» А. Астроўскага, «Пакуль вы маладыя» І. Мележа, «Закон Лікурга» паводле Т. Драйзера і шматлікія іншыя.
Знялася ў шэрагу карцін беларускай кінастудыі.
Памерла 18 ліпеня 1964 года.
1911 год. Памёр ураджэнец Магілёва Вацлаў Федаровіч.
Беларускі краязнавец, калекцыянер, юрыст. Член-карэспандэнт Кракаўскай Акадэміі навук.
Скончыў юрыдычны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. Працаваў адвакатам у Саратаве, Балашове, Царыцыне, Ерэване. 3 1884 года жыў і працаваў у Віцебску. Намеснік старшыні Віцебскай вучонай архіўнай камісіі.
Удзельнічаў у археалагічных раскопках, калекцыяніраваў зброю, археалагічныя, нумізматычныя, сфрагістычныя, этнаграфічныя матэрыялы.
Сабраў вялікі збор (больш за 1 000 тамоў) кніг па гісторыі Беларусі і Літвы.
Стварыў прыватны музей, у якім былі сабраны прадметы даўніны, знойдзеныя ім на тэрыторыі Віцебскай, Магілёўскай, Мінскай і Віленскай губерняў. Пасля рэвалюцыі музей нацыяналізаваны і на яго аснове з 1923 у Віцебску дзейнічаў Музей мясцовых страражытнасцей (больш за 7000 прадметаў).
Цяпер у фондах Віцебскага абласнога краязнаўчага музея захоўваюцца толькі троху больш за 200 прадметаў са збору В. Федаровіча.
Публікваў артыкулы па гісторыі ў «Витебских губернских ведомостях». Складальнік і ініцыятар выдання літаратурна-краязнаўчага зборніка «З ваколіц Дзвіны» (1912).
1917 год. Нарадзіўся Ілля Прыгожын (Рувімовіч).
Бельгійскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (адзін з 22 Нобелеўскіх лаўрэатаў – беларусаў і выхадцаў з Беларусі). Доктар археалогіі, кампазітар. Віцэ-прэзідэнт Бельгійскай акадэміі навук. Замежны член АН СССР, Беларусі, Украіны, Румыніі, ГДР, ЗША.
Нарадзіўся ў сям’і ўраджэнца Магілёва. На эміграцыі з 1921 года.
Скончыў Брусельскі вольны ўніверсітэт. Прафесар фізічнай хіміі.
Большая частка яго работ прысвечана нераўнаважнай тэрмадынаміцы і статыстычнай механіцы незваротных працэсаў.
У галіне статыстычнай механікі правёў глыбокія даследаванні ўраўнення Ліўвіля для ансамбля на аснове фармальнай аналогіі яго рашэнняў з рашэннямі ўраўнення Шрэдынгера.
Даказаў адну з асноўных тэарэм лінейнай тэрмадынамікі нераўнаважных працэсаў – аб мінімуме вытворчасці энтрапіі ў адкрытай сістэме. Для нелінейнай вобласці ў суаўтарстве з Гленсдорфам сфармуляваў агульны крытэр эвалюцыі Гленсдорфа – Прыгожына. Увёў тэрмін «пераадкрыццё часу».
1938 год. У Празе памёр Тамаш Грыб.
Беларускі грамадска-палітычны і культурны дзеяч.
У Пецярбургу ўваходзіў у беларускі навукова-літаратурны гурток Б. Эпімах-Шыпілы.
Дэлегат І Усебеларускага з’езда (1917), адзін з аўтараў Устаўных грамат БНР, сябра Рады БНР, міністр земляробства і міністр ўнутраных спраў БНР. Член Цэнтральнай Беларускай вайсковай рады,лідар Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў.
Арыштоўваўся ДПУ, польскімі ўладамі за беларускую незалежніцкую дзейнасць.
Дзеяч беларускага руху ў Празе, стваральнік Беларускага (Крывіцкага) культурнага таварыства імя Ф. Скарыны.
Аўтар прац па гісторыі, нацыянальна-палітычнаму жыццю Беларусі.
Перакладаў публіцыстыку з рускай і чэшскай моў. Складаў бібліяграфію беларусазнаўства.
1938 год. Нарадзіўся Уладзімір Высоцкі.
Бард, паэт і акцёр.
Аўтар больш за 700 песень і вершаў. Сыграў 20 роляў у тэатры і 30 у кіно.
Род Высоцкіх паходзіць з в. Сялец, што на Пружаншыне, прозвішча можа быць звязана з назвай г. Высокае Камянецкага раёна. Ягоны дзед, таксама Уладзімір Сямёнавіч, ураджэнец Брэста.
Высоцкі добра ведаў пра свае беларускія карані і часта бываў у Беларусі.
У жніўні 1969 г. пры здымках фільма «Сыны ідуць у бой» ён з М. Уладзі жыў у в. Літоўка каля Навагрудка (у 2012 г. тут усталяваны помнік Высоцкаму).
Памёр 25 ліпеня 1980 года.
Магілёвец Міхась Булавацкі зрабіў пераклады вершаў Высоцкага на беларускую мову.
помнік у Навагрудку
1955 год. Нарадзіўся Аляксандр Лакотка.
Беларускі архітэктар, гісторык архітэктуры, этнограф, мастак.Заслужаны дзеяч навукі. Дырэктар Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры Нацыянальнай акадэміі навук. Доктар гістарычных навук, доктар архітэктуры, прафесар. Акадэмік акадэміі навук Беларусі.
Стварыў новую навуковую канцэпцыю гістарычнага феномена беларускай архітэктуры як своеасаблівага сінтэзу ўсходнееўрапейскіх і заходнееўрапейскіх традыцый дойлідства, раскрыў ролю ўсходнееўрапейскіх і заходнееўрапейскіх традыцый у эвалюцыі беларускіх гарадоў, ахарактарызаваў гістарычныя працэсы зменлівасці тыпаў паселішчаў.
Вылучыў і сістэматызаваў агульныя і рэгіянальныя асаблівасці вясковага жылля беларусаў, прааналізаваў яго этнічныя рысы, распрацаваў тыпалагічную класіфікацыю ўсіх кампанентаў вясковага жылога комплексу, даследаваў уплыў ландшафтных умоў на фарміраванне жылога асяроддзя, узаемасувязь вясковага і традыцыйнага гарадскога жылля.
Пад яго кіраўніцтвам распрацаваны Генеральны план Беларускага дзяржаўнага музея народнай архітэктуры і побыту, праекты многіх сядзіб. Ініцыятар стварэння музеяў у г. п. Глуша Бабруйскага раёна і в. Моталь Іванаўскага раёна.
1961 год. У в. Ніканавічы Быхаўскага раёна нарадзіўся Сяргей Украінка.
Беларускі паэт.
Скончыў філалагічны факультэт БДУ, дзе быў актыўным членам літаб’яднання “Узлёт” на чале з прафесарам А. Лойкам. Працаваў настаўнікам беларускай мовы і літаратуры, дырэктарам школы на Быхаўшчыне, выкладчыкам кафедры беларускай літаратуры МДУ імя А. Куляшова.
Аўтар вершаў у зборніках “Вусны”, “Квадра”, “Дняпроўскія хвалі” і іншых, часопісе “Полымя”, перыёдыцы, прозы, крытыкі ў “Крыніцы”, “ЛіМ”, “Роднае слова”. Аўтар паэтычных кніг “Маё Купела”, “9 гранаў”.
Лірычны герой яго вершаў – асоба, паяднаная з Бацькаўшчынай, яе гісторыяй і сучаснасцю.
Аўтар вершаў, якія прысвечаны М. Багдановічу, М. Гарэцкаму.
51-гадовы жыхар вёскі Сарочына Быхаўскага раёна рыбачыў на рацэ Лахва недалёка ад свайго месца жыхарства. Аяртаючыся дахаты, у 70-ці метрах ад берага ён праваліўся пад лёд, але здолеў схапіцца за кусты. Выбрацца сам ён не змог і стаў крычаць па дапамогу.
Жыхары вёскі выклікалі ратавальнікаў, якія выцягнулі мужчыну з палонкі пры дапамозе спецыяльнай дошкі – піша прэс-служба абласнога ўпраўлення МНС.
У Быхаве і Горках збіраліся краязнаўцы і гісторыкі.
28 снежня ў сценах Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі на кафедры сацыяльна-гуманітарных дысцыплін факультэта бізнэса і права прайшла VIII Міждународная краязнаўчая канфэрэнцыя «Бацькаўшчына».
Цікавым дакладам на ёй адзначыўся выкладчык Магілёўскага дзяржаўнага медыцынскага каледжа Уладзімір Зарэмскі, які выступіў з тэмай «Сафійская школа ў гісторыі магілеўскага масларобства і сыраробства».
Канферэнцыя выклікала пэўную цікавасць сярод вучоных, выкладчыкаў і студэнтаў не толькі Акадэміі, але і іншых навучальных устаноў нашай краіны – арганізатары атрымалі на разгляд каля 100 навуковых прац.
29 снежня 2022 года ў Быхаўскім раённым гісторыка-краязнаўчым музеі прайшла штогадовая навукова-практычная канферэнцыя “Быхаўскія краязнаўчыя чытанні – XII”.
На краязнаўчых чытаннях было прадстаўлена два з паловай дзясяткі дакладаў, якія ахопліваюць розныя гістарычныя перыяды мінулага Быхаўшчыны, даследаванні ў галіне археалогіі, краязнаўства і крыніцазнаўства, а таксама матэрыялы, прысвечаныя вядомым ўраджэнцам Быхаўскага раёна.
Напрыклад, дырэктар гісторыка-краязнаўчага музея Сяргей Жыжыян выступаў з двума паведамленнямі “Злачынствы халакоста на тэрыторыі Быхаўскага раёна” і “Фалерыстыка Быхаўскага аэрадрома”.
Настаўнік Магілёўскага абласнога ліцэя Павел Сініла асвяціў ва ўласным дакладзе гісторыю даследавання стаянкі каменнага века Бароўка 1Б, а краязнаўца Анатоль Даронін асвяціў тэму “ Гандаль на Быхаўшчыне ў ХІ-ХІV ст. па дадзеных археалагічных і краязнаўчых назіранняў”. Важная тэматыка была паднята і гісторыкам Яўгенам Балберавым, які выступіў з паведамленнем аб палітычных рэпрэсіях на Быхаўшчыне. Аднак большая частка дакладчыкаў прысутнічалі з матэрыяламі, прысвечанымі падзеям апошняй сусветнай вайны.
Па выніках абодвух канферэнцый плануюцца выданні зборнікаў артыкулаў, якія пабачаць свет ужо ў наступным годзе.
Быховских аграриев продолжают обучать тому, как грамотно зарабатывать деньги и обеспечивать труженикам села достойную заработную плату. Очередная выездная коллегия, на которой подводились итоги хозяйствования за 11 месяцев текущего года, прошла на базе ОАО «Быховрайагропромснаб», «…чтобы показать другим, как делать не нужно…» – пишет районная газета.
Участники коллегии анализировали характерные ошибки и упущения самого отстающего сельхозпредприятия, чтобы не позволить заразе попустительства расползтись на весь район.
А общую ситуацию с сельским хозяйством Быховщины назвать радужной нельзя даже с большой натяжкой. Хозяйства района планировали получить 61 миллион рублей выручки, но за десять месяцев получили только 41 миллион рублей. На сегодня продукция животноводства занимает 47 процентов в структуре выручки, вместо запланированных семидесяти процентов.
С букетом проблем специалисты знакомились на разных фермах. Где-то нормальной жизни буренок мешает спертый воздух, где-то, наоборот гуляют сквозняки и так далее.
В итоге участники коллегии пришли к выводу, что «… только выполнение поставленных задач и сокращение затрат даст возможность хозяйствам района правильно расставить приоритеты…».
Формулировка, что и говорить, расплывчатая. Однако она вполне вписывается в систему ценностей затратной советской (или нынешней белорусской экономики) с ее бесконечными и безуспешными попытками заставить колхозную корову доиться лучше частной.
На снимке(слева): председатель Быховского райисполкома Дмитрий Мартинович.
Сейчас работникам быховского филиала предложено «помочь» могилевскому хлебозаводу и ездить в областной центр специальным транспортом. Помощь эта, якобы, продлится до конца года, а потом…
Потом еще одно предприятие в Быхове, скорее всего, закроется.
Событие это произойдет не с бухты-барахты: быховский хлебозавод сворачивал производство постепенно и, можно сказать, целенаправленно.
Сначала снизились объемы выпускаемого хлеба, потом закрылся кондитерский цех, самостоятельное предприятие стало филиалом, а его директора начали руководить заводом на основании доверенности.
Быхов, кстати, один из «лидеров» области по передаче контроля над местными предприятиями области. Шесть лет назад перестало существовать Быховское районное потребительское общество став придатком Могилевского райпо, еще раньше «ушел» в «Бабушкину крынку» молокозавод.
Всю эту «глобализацию» можно объяснить экономической необходимостью. Могилев в состоянии завалить Быхов хлебом – на профильных предприятиях областного центра установлены современные импортные линии и держать филиал в Быхове большого смысла нет.
Однако, дело не только в Могилеве. В Быхове давно и очень успешно продается хлеб из Вилейки, жители которой, благодаря этой экспансии, обеспечены рабочими местами. Интересно, что будет, если та же Вилейка, нарастит объемы хлеба и заткнет за пояс «Домочай»? Отправятся ли могилевские хлебопеки в поисках работы в Вилейку?
В любом случае, что делать быховчанам, которые работали на хлебозаводе – остается загадкой. Похоже, им предложат работу на могилевском хлебозаводе, а те, кто откажется мотаться в областной центр, вынуждены будут написать заявление на увольнение по собственному желанию, хотя никто из них такого желания не испытывает.
Выплачивать компенсацию за сокращение ОАО «Домочай» не станет, а разбираться с новой партией безработных предоставят быховским властям, которые, судя по всему, не в состоянии защитить интересы своих работников.
Трагедыя здарылася ўначы 11 снежня на чыгуначным перагоне паблізу вёскі Мокрае пад Быхавам.
Поезд Магілёў-Калінкавічы збіў 26-гадовую работніцу быхаўскага ПМК, дзяўчына загінула на месцы. У здарэнні зараз разбіраюцца праваахоўныя органы. Вядома, што машыніст неаднаразова падаваў папераджальныя сігналы і ўжыў экстранае тармажэнне.
Тым часам на вадаёмах вобласці таўшчыня лядовага покрыва не перавышае 2-4 сантыметраў, што не замінала дзясяткам аматараў выйсці на зімнюю рыбалку на Фацінскую затоку ў Магілёве.
Быховский консервный завод прекращает свое существования сейчас, но благодатная почва для банкротства крупнейшего белорусского производителя плодоовощной продукции была создана гораздо раньше.
Теперь с уверенностью можно сказать, что первой ласточкой будущего краха была масштабная реконструкция предприятия, загнавшая завод в долги, из которых он так и не смог выбраться.
Хвалебные оды этой реконструкции кто только не пел, начиная с государственных средств массовой информации и заканчивая целым хором руководителей предприятия, которые менялись с периодичностью в 2-4 года.
Всякий раз новая метла мела по-новому. Прогрессивные до мозга костей руководители подбирали себе команды из безумно квалифицированных специалистов, называли самих себя чуть не мессиями, посланными взять на себя грехи предыдущих директоров. Однако заканчивалось все всегда одинаково.
Намерения покорить рынки США, Японии, Канады, Китая, Израиля, Саудовской Аравии и Объединенных Арабских Эмиратов выливались в совершенно бесполезные заграничные командировки. Экспансия на российский рынок сводилась к созданию мутных торговых домов в Москве и, как следствие, судам.
За полтора десятка лет, прошедших с окончания реконструкции, на предприятии сменилось шесть руководителей – каждый мудрее и дальновиднее предыдущего.
Сначала это были директора, потом уже – исполнительные директора и антикризисные управляющие.
Один из них приговорен к 7,5 годам лишения свободы в колонии усиленного режима за служебные подлоги и прочие художества, представляющие собой узкосудебный интерес.
Остальным удалось покинуть завод без особого ущерба для здоровья, ввергнув предприятие в очередной виток кризиса.
Но вернемся к моменту окончания пресловутой реконструкции. Руководитель, проводивший реконструкцию, сразу был переведен на другую должность.
Странно, согласитесь. Впрочем, если учесть то, что заводчане, заговорили о «новейшем» итальянском и немецком оборудовании 1990(!) года выпуска, ничего странного в быстром уходе «реконструктора» нет.
Так, если пользоваться терминологией жуликов, зачищаются концы.
Следующий директор новичком на предприятии не был – он начинал там с инженера и сразу заговорил о том, что никакой реконструкции заводу не требовалось. Концом его карьеры стал ответ на вопрос, заданный премьер-министром Сергеем Сидорским.
Тот поинтересовался у руководителя о перспективах.
– Завод спасет только приход частного инвестора – ответил директор.
Вскоре его сменил специалист по газосиликатным блокам, показавший всем пессимистам такую кузькину мать, что после своего увольнения еще долго приезжал в Быхов уже для участия в судах.
Ему, кстати, принадлежит знаменитое высказывание, обошедшее все газеты.
– Вложенные инвестиции позволили за три года не просто залатать дыры, а создать практически новое современное производство европейского уровня – заявил Сергей Громыко.
Но дыры продолжали расти. Европейский уровень оказался плодом воспаленной фантазии директора, во время «эффективной» деятельности которого ОАО «Быховский консервно-овощесушильный завод» посетил Александр Лукашенко.
Главе страны показали тогда красочный график, на котором кривая благосостояния завода неуклонно поднималась вверх с такой скоростью, что готова была пробить все экономические потолки.
Не пробила.
Следующие спецы по преодолению кризисов, снова и снова включали заезженную пластинку о двухстах наименованиях выпускаемой продукции, затоваривали склады неликвидным березовым соком и без особого успеха пытались впарить его бедуинам и индейцам.
Все без исключения знали о приближающемся крахе, но старались сохранить хорошую мину при плохой игре.
А ведь когда-то завод был действительно прибыльным и прославился он на весь Советский Союз благодаря вовсе не яблочному джему, а кабачковой икре и консервированному зеленому горошку.
Их, в свое время, отправляли потребителям не машинами, а вагонами.
Утрата экономических связей, должна была стать сигналом для экономистов, заседающих в министерствах и ведомствам, вовсе не к реконструкции предприятия, а к неким другим действиям.
Кстати, после этой реконструкции, объемы выпускаемой ОАО «Быховский консервно-овощесушильный завод» продукции, если и выросли, то крайне несущественно.
