«Бл**дзь, дапамажыце мне нах**, Аляксандр Рыгоравіч!». З такімі словамі бабруйчанін запісаў зварот да Лукашэнкі.
Рознарабочы Алег Буднік з Бабруйска, яўна ў нецвярозым стане і не стрымліваючыся ў выразах у TikTok пераконвае Лукашэнку, што хаця ён і «бухаў і гуляў», але «машына не яго» і за стырном ён таксама не сядзеў. Зварот заўважыла “Наша Ніва”. Усю гісторыю Буднік не пераказвае, але яе сэнс можна зразумець з кантэксту. Дапамога Лукашэнкі патрабуецца для ўзмацнення перамоўнай пазіцыі ў канфлікце з мясцовымі даішнікамі.
Падчас звароту можна заўважыць жанчыну, якая з абыякавым выглядам праходзіць за спінай Будніка. «Звяртаюся да прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Рыгоравіча Лукашэнкі. Мне далі штраф… Я п’яны за стырном не сядзеў! Не мая машына! Выбачайце мяне, калі ласка, нах**. А вось… з якога перапуду, нах**, я павінен плаціць 9 тысяч штрафу, нах**? Мне далі 9 тысяч штрафу… Я звяртаюся да прэзідэнта!»
Далейшы маналог выглядае так: “Ці гэта нельга? Так і так, я бухаў, так, я гуляў. Але за стырном я не сядзеў. Я яшчэ раз звярнуся да вас, Аляксандр Рыгоравіч. Дапамажыце. Таму што марна даказваць. Не дапамагае. Не дапамагае нічога.
Дапамажыце! Аляксандр Рыгоравіч, калі ў вас ёсць чалавечае стаўленне да закону, калі вы любіце свой народ… Давайце… давайце і гэта… Так… Ну я не сядзеў за гэтым рулём. Я гатовы ісці на паліграф… Ну дэтэктар хлусні гэта не доказ. Ну як… як так?
Ну як так, ну даішнікі не разбіраюцца. Не хочуць… не хочуць зразумець, што я за рулём не сядзеў. Калі шчыра, можна мне… Ой… Я не ведаю, як сказаць. Я проста чалавек. Просты. Просты чалавек.
Звяртаюся да прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Памажыце. Ці не… ці не дапамажыце… Ці законаў у нас у краіне няма. Ну я думаю, што няма. Я думаю, што няма законаў у нас у краіне.
Звяртаюся да прэзідэнта. Калі ён мяне пачуе, спадзяюся. Ці закону няма. Ці, як вы кажаце, карупцыя. Дык вось, карупцыя была. Падкупілі. Не ведаю, што там зрабілі. Ё-маё. Вось. Звяртаюся».
Пасля першага звароту Буднік апублікаваў і другі, карацейшы і такога ж зместу, але выявілася важная дэталь.
На апошняй секундзе, разварочваючыся да сваёй сужыцельніцы, Алег у сэрцах выдае фразу: «Бл**дзь… Усё? Задаволеная?». З чаго становіцца зразумела, хто настаяў на такім спосабе выратавання сямейнага бюджэту.
Што цяпер з аўтарам і яго сужыцелькай — невядома. Запісы зніклі з TikTok.
Лізавета Бублей стала пераможцай бабруйскага агляду-конкурсу моладзевых ініцыятыў са сваім праектам малых архітэктурных форм “Жаночыя рукі”.
Як піша выданне “Беларускі час”, на конкурс было прадстаўлена 54 заяўкі, але да фіналу дайшлі толькі 24. Праект “Жаночыя рукі” інжынера садова-паркавай гаспадаркі КУП «ДЭП Бабруйска» Лізаветы Бублей больш за ўсё спадабаўся журы.
Пераможца прадумала не толькі мастацкую канцэпцыю, але і тэхнічныя рашэнні. Скульптуры плануецца вырабіць са шклапластыку — трывалага, устойлівага да вандалізму матэрыялу, які не патрабуе складанага догляду. Паводле слоў Лізаветы, яна даўно цікавілася магчымасцямі гэтага матэрыялу і звяртала ўвагу на працы мінскіх майстроў.
Паводле задумы аўтара, вуліцы Бабруйска могуць ператварыцца ў своеасаблівую галерэю пад адкрытым небам, дзе галоўнымі вобразамі будуць пяшчота і стваральная энергія.
Канкрэтныя месцы для ўсталявання новых арт-аб’ектаў пакуль не вызначаны. Лізавета прызнаецца, што хоць і прыехала ў Бабруйск з Гродзенскай вобласці, горад паспела добра вывучыць. Сярод магчымых лакацый яна называе знакавыя месцы: кампазіцыя «Рукі-калыска» магла б з’явіцца каля радзільнага дома — там, дзе пачынаецца жыццё, а скульптура, прысвечаная ведам, — побач са школамі ці каледжамі, падкрэсліваючы сувязь сучаснасці з павагай да каранёў.
Такім чынам, «Жаночыя рукі» могуць стаць новым сімвалічным акцэнтам у гарадской прасторы Бабруйска.
Суддзя Марына Шэлягіна прызначана намесніцай старшыні суда Бабруйскага раёна і горада Бабруйска.
Каб прадставіць бабруйскую суддзю Шэлягіну ў новай якасці, у Бабруйск прыбыла цэлая дэлегацыя Магілёўскага абласнога суда – старшыня Святлана Бурака і Дзяніс Кічыгін, які нядаўна заняў пасаду яе першага намесніка.
Дзеля справядлівасці варта дадаць, што яны таксама прадставілі калектыву і новую суддзю Вольгу Корнішаву, якая яшчэ нядаўна была пракурорам.
У сваёй працоўнай дзейнасці Шэлягіна праявіла сябе як верная чыноўнікам суддзя. Так, у студзені 2014 года, разглядаючы скаргу бабруйчанак Валянціны Каваленка і Любові Санковіч на Бабруйскі гарвыканкам, які адмовіў ім у праве на пікетаванне, суддзя не задаволіла хадайніцтва заяўніц аб допуску іх прадстаўніка. Прычынай адмовы стала незгода і з хадайніцтвам гарвыканкамаўскіх чыноўнікаў – Мікалая Балюка і Валянціны Дагокер.
Як паведамляў Праваабарончы цэнтр “Вясна”, у гэтай сітуацыі жанчыны вымушаныя былі пакінуць залу судовых пасяджэнняў, бо без юрыдычнай падтрымкі не бачылі магчымасці адстойваць свае правы ў працэсе. На іх думку, вынікі судовага працэсу былі прадвызначаныя, паколькі суддзя Марына Шэлягіна сваімі дзеяннямі стварала няроўныя ўмовы для бакоў у працэсе.
А справа тычылася вельмі важнага пытання, бо пенсіянеркі мелі намер правесці акцыю 10 снежня ў Дзень правоў чалавека, каб прыцягнуць увагу грамадства да парушэння грамадзянскіх правоў і вырашыць набалелую праблему адпісак ад чыноўнікаў і дэпутатаў на скаргі свае і блізкіх.
У выніку Каваленка і Санкевіч пакінулі ў кнізе заўваг і прапаноў адпаведны запіс.
Сусветны дзень сацыяльнай справядлівасці (World day of social justice, з 2009 года).
Устаноўлены па рашэнні Генеральнай Асамблеі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый.
Генеральная Асамблея прызнала, што сацыяльнае развіццё і сацыяльная справядлівасць неабходны для забеспячэння і падтрымання міру і бяспекі ўнутры краін і ў адносінах паміж імі і што, у сваю чаргу, сацыяльнае развіццё і сацыяльная справядлівасць не могуць быць дасягнуты ў адсутнасць міру і бяспекі або ва ўмовах адсутнасці павагі да ўсіх правоў чалавека і асноўных свабод.
Сацыяльная справядлівасць – адзін з распаўсюджаных грамадскіх ідэалаў.
Справядлівасці жадаюць усё – справядлівага стаўлення на працы і ў сям’і, а таксама справядлівасці ад дзяржавы. Некаторыя адстойваюць пазіцыю справядлівасці толькі да таго часу, пакуль гэта для іх выгадна, і гэта таксама нармальна. Псіхолагі лічаць, што здаровы эгаізм цалкам упісваецца ў вобраз звычайнага чалавека.
Гэты дзень дае нагоду палітыкам, журналістам, навукоўцам і проста неабыякавым грамадзянам падумаць аб тым, наколькі справядлівы сучасны свет, якія сацыяльныя праблемы існуюць.
1387 год. Ягайла выдаў першую грамату аб наданні прывілеяў баярам ВКЛ, якія прынялі каталіцкае веравызнанне.
Хрышчэнне Ягайлы ў 1386 годзе не прыпыніла ваенныя кампаніі тэўтонскіх рыцараў, якія сцвярджалі, што хрышчэнне было прытворствам, магчыма, нават ерассю, але значна паляпшыла становішча каталіцкай меншасці за кошт праваслаўнай часткі шляхты.
Паводле прывілея каталікам даваліся дадатковыя правы і вольнасці, недасяжныя для праваслаўнай шляхты. Гэта выклікала вялікае незадавальненне ў праваслаўнай знаці.
Помнік Ягайлу ў Нью-Ёрку
1530 год. Жыгімонт Аўгуст (1520–1572) каранаваны на караля польскага.
Вялікі князь літоўскі (1544–1572), кароль польскі (1548–1572). Сын Жыгімонта Старога і Боны Сфорца. Яго ўладарста было перыядам росквіту Адраджэння ў ВКЛ.
Знешняя палітыка Жыгімонта Аўгуста была накіравана на захаванне мірных стасункаў з суседнімі дзяржавамі. Стасункі з Швецыяй палепшыліся, але адносіны з Маскоўскай дзяржавай былі кепскія, Іван IV пачаў Лівонскую вайну (1558–1582), якая падштурхнула ВКЛ да заключэння Люблінскай уніі (1569).
Правёў рэформу скарбу, судоў, войска, садзейнічаў правядзенню Валочнай памеры ў ВКЛ, пачаў стварэнне ваенна-марскога флоту, стварыў Марскую камісію. Праводзіў палітыку талерантнасці ў адносінах да ўсіх канфесій. Віленскім прывілеем (1563) пацвердзіў роўнасць правоў праваслаўнага і каталіцкага баярства ВКЛ. Зацвердзіў Статут Вялікага Княства Літоўскага (1566).
Дазволіў дзейнасць езуітаў.
Быў мецэнатам, падтрымліваў мастакоў, архітэктараў, музыкантаў, акцёраў.
1561 год – Магілёў атрымаў права на войтаўства
Гэта быў першы крок па атрыманні горадам магдэбургскага права, якое фактычна зрабіла Магілёў вольным горадам з фармальнай падданасцю каралю, але поўнай самастойнасцю ва ўнутранай палітыцы.
Да сярэдзіны XVI ст. магілёўскія гараджане выконвалі амаль усе тыя ж павіннасці, што і сяляне, і нават сумесна з імі. Аднак бурны эканамічны рост Магілёва ў XVI ст., фармаванне асобнага мяшчанскага саслоўя рэзка змянілі характар эканамічнага жыцця гараджаніна. Мяшчане неаднаразова скардзіліся вялікаму князю, даказваючы неабходнасць аддзялення іх ад воласці, з насельніцтвам якой у іх няма нічога агульнага ў вытворчай дзейнасці.
У адказ на бесперапынныя скаргі і патрабаванні жыхароў Магілёва ў 1555 быў выдадзены «вырак гаспадарскі», паводле якога гараджане абавязаны былі выконваць 1/4 частку прадпісаных воласці прац па будаўніцтве і рамонце замкаў.
Эканамічна ўзрослая вярхушка мяшчан імкнулася пазбавіцца ад улады феадальнай адміністрацыі горада, якая абцяжарвала купцоў і ліхвяроў шматлікімі паборамі. У выніку іх намаганняў 20 лютага 1561 г. вялікі князь літоўскі Жыгімонт II Аўгуст выдаў грамату, якая прадугледжвала ўвядзенне ў Магілёве асобнага ад воласці гарадскога кіравання – войтаўства.
1810 год. Памёр Марцін Пачобут-Адляніцкі.
Астраном і асветнік. Прафесар Віленскай акадэміі, рэктар Галоўнай школы ВКЛ. Адзін з арганізатараў і першы дырэктар найстаражытнай у Еўропе Віленскай астранамічнай абсерваторыі. 39 гадоў вёў астранамічныя назіранні, вызначыў геаграфічныя каардынаты Вільні, Гродна, Полацка, іншых гарадоў.
Каралеўскі астраном. Актыўна падтрымаў паўстанне 1794 года. Звяртаўся да Папы Рымскага, каб аднавіць езуіцкі ордэн.
У яго гонар названы кратар на Месяцы.
1849 год. Нарадзіўся Леон Баршчэўскі (1849–1910).
Тапограф, географ, геолаг, этнограф, археолаг, даследчык Цэнтральнай Азіі. Член Рускага геаграфічнага таварыства.
За абарону паўстанцаў у дыспуце пра «польскае паўстанне» быў высланы на службу ў Херсонскую губерню.
Служыў ваенным тапографам у Туркестане, выконваў даследаванні мясцовасці і тапаграфічную здымку гандлёвых шляхоў у Кітай і Афганістан для пракладкі стратэгічных дарог. З фотаапаратам вывучаў Самарканд, падарожнічаў уздоўж рэк Зераўшан, Фандар’я, Іскандэрдар’я, Ягнаб, Гісарскі хрыбет.
Быў арганізатарам першых раскопак Афрасіяба – папярэдніка Самарканда, суарганізатарам шэрагу навуковых экспедыцый у Цэнтральную Азію. Сабраў багатыя калекцыі фотаздымкаў ландшафтаў, гарадоў, жыцця і побыту народаў, матэрыялы з легендамі, паданнямі.
З 1897 года служыў у Седльцы камандзірам палка, спрыяў заснаванню гімназіі імя каралевы Ядвігі, потым удзельнічаў у руска-японскай вайне, служыў у Чэнстахове. Беспадстаўна быў абвінавачаны ў растраце палкавой казны, 22 сакавіка 1910 годзе пакончыў з сабой дзеля выратавання гонару.
1892 год. У Гродна нарадзіўся Іван Жангаловіч.
Астраном, гравіметрыст, геадэзіст, падарожнік, даследчык Арктыкі, Заслужаны дзеяч навукі РСФСР, Ганаровы член Геаграфічнага таварыства СССР, Ганаровы палярнік, доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар.
Кузен вядомага падводніка Жыгімонта Жангаловіча (1897–1935).
Удзельнік вывучэння Курскай магнітнай анамаліі, працаваў у экспедыцыях на Памір, у штогадовых экспедыцыях па даследаванні Паўночнага Ледавітага акіяна, у экспедыцыях на ледаколах «Садко», «Сядоў», «Малыгін».
Быў рэпрэсаваны (1936–1937).
Вывучаў гравітацыйнае поле Зямлі, пытанні спадарожнікавай геадэзіі, геафізікі, распрацоўшчык «рэферэнц-эліпсоіда Жангловіча» (блізкага да параметраў Красоўскага-Ізотава).
Распрацаваў спосаб вызначэння цэнтра масы Зямлі па назіраннях штучных спадарожнікаў Зямлі.
Яго імем названы востраў у архіпелагу Новая Зямля і астэроід Галоўнага пояса.
Памёр 29 жніўня 1981 года ў Пецярбургу.
1918 год. У Мінску створаны Народны сакратарыят – першы ўласна беларускі ўрад.
Працаваў з 21 лютага да 11 лістапада 1918 года. Пасада, раўназначная пасадзе міністра, называлася народны сакратар. У Першы склад Народнага Сакратарыята Беларусі ўвайшлі: Язэп Варонка (старшыня і адначасова народны сакратар замежных спраў), Палута Бадунова (сакратар апекі), Гелій Белкінд (фінансаў), Яфім Бялевіч (юстыцыі), Тамаш Грыб (земляробства), Мойша Гутман (яўрэйскіх спраў), Кастусь Езавітаў (вайсковых спраў), Павел Здобін (вялікарускіх спраў), Аляксандр Карабач (пошты і тэлеграфа), Пётра Крачэўскі (кантролю), Іван Макрэеў (унутраных спраў), Віктар Рэдзька (шляхоў зносін), Іван Серада (народнай гаспадаркі), Аркадзь Смоліч (асветы), Васіль Захарка (казначэй), Лявон Заяц (кіраўнік канцылярыі). Сябрамі ўрада былі пераважна прадстаўнікі Беларускай сацыялістычнай грамады.
Народны Сакратарыят Беларусі. Злева направа: Аркадзь Смоліч, Іван Серада, Язэп Лёсік, Аляксандр Цвікевіч, Антон Аўсянік, Язэп Варонка, Васіль Захарка, Пётра Крачэўскі.
1922 год. У Бабруйску нарадзіўся Міхаіл Цікоцкі.
Беларускі мовазнавец і журналіст. Сын вядомага кампазітара Я. Цікоцкага. Доктар філалагічных навук.
Удзельнік вайны. Скончыў БДУ. Працаваў у газетах «Савецкі селянін», «Калгасная праўда», часопісе «Вожык», прафесарам факультэта журналістыкі БДУ.
Даследаваў публіцыстыку Якуба Коласа (кандыдацкая дысертацыя), праблемы публіцыстычнага стылю (доктарская).
Заснавальнік беларускай стылістыкі, аўтар прац па вывучэнні мовы літаратурных класікаў – Я. Коласа, Я. Купалы, К. Чорнага, М. Лужаніна, У. Караткевіча, І. Мележа і іншых.
Памёр 24 сакавіка 2012 года.
1945 год. Нарадзілася Таіса Бондар.
Беларуская пісьменніца, перакладчыца.
Скончыла Мінскі дзяржаўны педінстытут замежных моў. Настаўнічала ў Малдове, працавала ў штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва», часопісе «Беларусь», дырэктарам рэдакцыйна-выдавецкай установы «Лiтаратура i Мастацтва».
Аўтар вершаў, 10 зборнікаў паэзіі і паэм, а таксама кніг апавяданняў, аповесцей, рамана-містэрыі, перакладаў з малдаўскай, румынскай і англійскай моў.
У рамане «Спакуса» стварыла партрэт Ефрасінні Полацкай і яе драматычнай эпохі. У рамане «Ахвяры» адлюстравала складаныя перыпетыі жыцця ахвяр культу асобы і іх нашчадкаў.
Памерла 19 снежня 2005 года.
1946 год. Адбылася аварыя самалёта Лі-2 у аэрапорце Мінска.
Грузавы самалёт рэйсу Мінск-Масква, пры сустрэчна-бакавым ветры і праз памылкі лётчыкаў, не здолеў ўзляцець і ўрэзаўся ў цагляныя пасляваенныя руіны і разбіўся. Экіпаж, гарадскія пабудовы не пацярпелі.
1947 год. Нарадзіўся Валерый Мазынскі.
Беларускі тэатральны рэжысёр, стваральнік мінскага тэатра «Вольная сцэна» грамадскі дзеяч. Заслужаны дзеяч мастацтва. Лаурэат прэміі «За свабоду думкі» імя В. Быкава.
Скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. Працаваў галоўным рэжысёрам Беларускага тэатра імя Я. Коласа ў Віцебску. Сузаснавальнік тэатраў «Лялька», «Вольная сцэна»
Сярод галоўных яго пастановак: «Званы Віцебска», «Кастусь Каліноўскі», «Сымон-музыка», «Радавыя», «Барбара Радзівіл».
Яго творчасць вызначаецца метафарычнасцю, асацыятыўнасцю, гратэскавасцю і шматпланавасцю структуры.
Рэжысёр і чытальнік беларускага агучвання твораў замежнай і айчыннай літаратуры (звыш за 30 аўдыёкніг), зняў тэлевізійны фільм «Тутэйшыя», 4 дакументальныя фільмы пра Р. Лапіцкага, П. Бадунову, М. Чарняўскага, пра пасляваенны супраціў.
За крытыку беларускай улады ў галіне культуры ў 2021 годзе быў пазбаўлены пенсіі за асаблівыя заслугі перад краінай.
А. Мілінкевіч і В. Мазынскі
1963 год. Памёр Канстанцін Галкоўскі.
Беларускі і літоўскі кампазітар. Прафесар Літоўскай кансерваторыі.
Паводле паходжання беларус, бацька яго паходзіў з Магілёўшчыны. Вучань М. Рымскага-Корсакава, А. Глазунова, А. Лядава. Яго дыпломная праца ў Пецярбургскай кансерваторыі, трохактовая опера «Цыганы» па паэме А. Пушкіна была адзначана залатым медалём.
Жыў і працаваў у Вільні. З Беларусі часта да яго заязджалі Максім Танк, Рыгор Шырма, Алесь Траяноўскі.
Аўтар многіх твораў, заснаваных на беларускім фальклоры, музыкі рамансаў і хораў на вершы беларускіх паэтаў Ф. Багушэвіча, Я. Купалы, Я. Коласа, М. Танка, Зм. Бядулі, К. Буйло, апрацовак народных песень і народных харавых сюіт «Дуда» і «Каханне».
Яго апрацоўкі і арыгінальныя хары ўваходзяць у рэпертуар Дзяржаўнай харавой капэлы БССР.
Рыгор Шырма і Канстанцін Галкоўскі разам з маладымі беларускімі літаратарамі, 1920-я
Бабруйская суддзя Галіна Іванькова празначана кіраваць судом Кастрычніцкага раёна Магілёва.
12 лютага 2026 года Лукашэнка вызваліў Іванькову ад пасады суддзі Бабруйскага раёна і горада Бабруйска ў сувязі з прызначэннем яе старшынёй суда Кастрычніцкага раёна Магілёва. 17 лютага ў бабруйскім судзе адбыліся ўрачыстыя провады суддзі, аб чым паведамляе тэлеграм-канал суда.
Літаральна некалькі дзён таму стала вядома, што былы старшыня Кастрычніцкага суда Дзяніс Кічыгін, які адпрацаваў на гэтай пасадзе два гады, прызначаны першым намеснікам старшыні Магілёўскага абласнога суда. Такім чынам, вакантным месца старшыні Кастрычніцкага суда заставалася зусім нядоўга.
У адкрытых крыніцах няма пацверджанняў, што Іванькова датычна да вынясення палітычных прысудаў. У той жа час Кічыгін, паводле Dissidentby, калі да пасады старшыні працаваў простым суддзёй спачатку Кастрычніцкага суда, а затым і аблсуда, спрычыніўся да вынясення не менш шасці палітычна матываваных рашэнняў.
У суддзі Кічыгін прыйшоў з Магілёўскай абласной пракуратуры.
Як выглядае адваротны бок жыллёвага будаўніцтва ў Бабруйску, якога не сустрэнеш у афіцыйных справаздачах.
На вуліцы Гарэліка ў Бабруйску прадаюць чатырохпавярховы дом. Звонку ён выглядае цалкам прыстойна – забудоўшчык паспеў абліцаваць фасад. Але ўнутры будынка няма міжпаверхавых перакрыццяў, сцены пакрыты трэшчынамі, цвіллю і плямамі, будаўнічае смецце так ніхто і не прыбраў.
Будавалі, будавалі…
Людзі, якія купілі тут кватэры яшчэ ў 2018-2019 гадах, жылля так і не атрымалі. Цяпер гэты дом выстаўлены на аўкцыён – па стартавай цане 1,12 мільёна рублёў, што прыкладна роўна кошту дзесяці звычайных кватэр у горадзе.
Паводле даных Бабруйскага гарвыканкама, у 2025 годзе горад уклаў у жыллёвае будаўніцтва 179,8 мільёна рублёў – гэта 31,4 працэнта ад усіх інвестыцый у асноўны капітал. Старшыня гарвыканкама, Максім Гурын, падводзячы вынікі года, ставіў задачы на 2026-ы: рост інвестыцый у асноўны капітал на 12 працэнтаў у супастаўных цэнах, далейшае ўдасканаленне інфраструктуры.
Паралельныя вымярэнні
Супастаўнасць супастаўнасцю, але на практыцы ўсё адбываецца так, быццам дакладчыкі, якія рапартуюць пра поспехі, жывуць у паралельным вымярэнні.
Самы красамоўны паказчык – у афіцыйнай статыстыцы ён схаваны за нейтральнымі фармулёўкамі.
Для грамадзян, якія стаяць на ўліку як тыя, хто мае патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў, у студзені-верасні 2025 года ўведзена ў эксплуатацыю 10,2 тысячы квадратных метраў. Гэта толькі 21,8 працэнта ад агульнага аб’ёму ўведзенага жылля. Па выніках усяго года гэты паказчык не палепшыўся – чаргавікі атрымалі 17,9 працэнта ад агульнай плошчы новага жылога фонду.
Іншымі словамі, восем з кожных дзесяці квадратных метраў новага жылля будуецца не для чаргавікоў, а для тых, хто можа дазволіць сабе купіць кватэру па рынкавай цане. Пытанне: калі рынак, то навошта хлусіць пра сацыяльна арыентаваную дзяржаву?
Ідзём далей. Бюджэт горада на 2026 год выдзяляе на капітальнае будаўніцтва толькі 16,5 мільёна рублёў – 2,4 працэнта ўсіх расходаў.
Гэтыя грошы дзеляцца паміж жыллёвым будаўніцтвам, новай паліклінікай №5, рамонтам дажджавой каналізацыі і яшчэ некалькімі аб’ектамі.
Гэта значыць, бюджэтная доля ў жыллёвым будаўніцтве мінімальная, асноўная нагрузка перакладаецца на плечы прыватных пакупнікоў і забудоўшчыкаў.
Гісторыя паўтараецца, нічога не змяняецца
Гісторыя дома на Гарэліка, 380 – не першая ў Бабруйску. У 2017 годзе ў горадзе разгортвалася падобная драма вакол ТАА «Горад плюс»: пайшчыкі, якія ўклалі грошы ў будаўніцтва гандлёвых памяшканняў у цэнтры горада, засталіся без сваіх аб’ектаў пасля пачатку працэдуры банкруцтва забудоўшчыка. Яны пісалі ў адміністрацыю Лукашэнкі, Генпракуратуру, Следчы камітэт, выходзілі на пікеты з плакатамі «Ашуканыя пайшчыкі» і «Вярніце наша, чужога не трэба».
У выпадку з домам на Гарэліка гісторыя паўтараецца ўжо ў жыллёвым сектары. ТАА «Чывонх Інвестмент» узялося за рэканструкцыю старых ваенных казармаў у 2018 годзе – заяўлялася, што на іх месцы з’явяцца сучасныя чатырохпавярховыя дамы з кватэрамі вольнай планіроўкі.
Для паскарэння будаўніцтва кампанія прадавала кватэры на стадыі рэканструкцыі – па 320 долараў за квадратны метр з магчымасцю растэрміноўкі. Сем’і ўклалі грошы, некаторыя – усе свае зберажэнні. Чатыры гады таму яны ўжо павінны былі ўехаць.
Не ўехалі.
Цяпер паўразбураны знутры дом выстаўлены на таргі, а арганізатары аўкцыёну сумленна папярэджваюць патэнцыяльных пакупнікоў: агледзьце аб’ект перад тым, як рабіць стаўку, бо стан будынка не вельмі добры. А ў райвыканкаме працягваюць абяцаць, што «вынікам рэалізацыі прагнозу на 2026 год стануць далейшае ўдасканаленне эканамічнай і сацыяльнай інфраструктуры горада, павышэнне камфортнасці пражывання».
Для жыхароў дома на Гарэліка, 380 гэтае абяцанне прагучала яшчэ ў 2018-м.
1600 год. Зафіксавана першае моцнае еўрапейскае пахаладанне.
Выклікана выбухам перуанскага вулкана Хуайнапуціна (Huaynaputina, на мове кечуа “малады вулкан”). Пасля гэтага ў Еўропе некалькі год фактычна не было лета, Балтыйскае мора замярзала да Готланду, глыбока прамярзалі беларускія рэкі. Хроніка Баркулабаўскага манастыра падае жудасныя карціны прыроднай і гуманітарнай катастрофы, якая ахапіла Рэч Паспалітую і ВКЛ.
1758 год. Нарадзіўся Юльян Урсын Нямцэвіч.
Палітычны дзеяч, пісьменнік, гісторык.
Удзельнік распрацоўкі Канстытуцыі 3 мая 1791 года, член Адукацыйнай камісіі (міністэрства адукацыі). Падчас паўстання 1794 года быў ад’ютантам і сакратаром Т. Касцюшкі. Трапіў у палон і быў зняволены ў Петрапаўлаўскай крэпасці ў Пецярбургу.
Пасля амністыі ў 1796 годзе разам з Касцюшкам выехаў у ЗША.
Пасля вяртання ў Варшаву ў 1807 годзе, займаў пасады сакратара Сената Варшаўскага княства, Царства Польскага, старшыні Таварыства сяброў навук у Варшаве.
Падчас паўстання 1830–1831 гадоў увайшоў у склад Часовага ўрада. Пасля задушэння паўстання яго маёмасць была канфіскавана, у тым ліку і багатая бібліятэка. На эміграцыі ў Парыжы заснаваў Польскую бібліятэку.
Ініцыятар і рэдактар выдання «Збор гістарычных мемуараў пра старажытную Польшчу» (сем тамоў, 1822-1836). Яго камедыя «Пан Навіна» ставілася ў Віцебску ў 1820 годзе.
У падарожжах па Беларусі апісваў помнікі.
Памёр 21 мая 1841 года.
1902 год. Нарадзіўся Рыгор Мурашка.
Беларускі паэт.
Служыў у Чырвонай Арміі, працаваў у часопісе «Бальшавік Беларусі», Дзяржаўным выдавецтве БССР. Член «Маладняка».
Падчас Вялікай Айчыннай вайны застаўся ў Мінску. У «Беларускай газеце» апублікаваў нарыс пра здачу Мінска, уцёкі партыйнага кіраўніцтва. Быў у мінскім падполлі, партызаніў.
Загінуў у красавіку 1944 годзе ў час прарыву блакады.
Аўтар зборнікаў апавяданняў, раманаў, аповесцяў. Вядомаць набыў пасля рамана «Сын» (1929) аб падзеях напярэдадні рэвалюцыі 1905 года. Гэты твор з сакавітай народнай мовай і цікавымі гістарычнымі эпізодамі стаў адным з папулярных і заняў адно з значных месцаў у беларускай савецкай літаратуры.
1905 год. Памёр Павел Баброўскі.
Беларускі гісторык і этнограф, генерал ад інфантэрыі, сенатар.
Скончыў Полацкі кадэцкі корпус, Дваранскі полк (Канстанцінаўскае ваеннае вучылішча), Мікалаеўскую акадэмію Генеральнага штаба. Удзельнік вайны з Турцыяй (1853-1854), быў начальнікам некалькіх юнкерскіх вучылішчаў, Ваенна-юрыдычнай акадэміі. Член Рускага геаграфічнага таварыства.
Аўтар больш за 100 прац па гісторыі, правазнаўстве, археаграфіі, геаграфіі, біялогіі, педагогіцы, этнаграфіі, статыстыцы, эканоміцы, краязнаўстве, у тым ліку «Матэрыялы для геаграфіі і статыстыкі Расіі…. Гродзенская губернія», нарысаў пра Гродна, Слонім, Зэльву i іншыя, па гісторыі лейб-гвардыі Эрыванскага і Праабражэнскага палкоў.
Добра ведаў беларускую мову, захапляўся гісторыяй роднага краю і ўніяцкай царквы.
Была выкрыта пахавальная камера ў пірамідзе, у якой знаходзілася вялікая драўляная скрыня, абабітая ліставым золатам і пакрытая рытуальнымі іерогліфамі і выявамі.
Унутры яе і быў непасрэдна каменны саркафаг Тутанхамона, а ўжо ў самім саркафагу знаходзіліся тры труны па прынцыпе матрошкі, адзін у адным. Дзве знешнія труны былі драўляныя з залатымі элементамі і інкруставаныя каштоўнымі камянямі. А трэцяя, найбольш сціплая па памерах, была выканана з чыстага золата, агульная вага якога склала каля 100 кілаграмаў і ўтрымлівала ў сабе непасрэдна мумію Тутанхамона.
Грабніца Тутанхамона – адзіная не разрабаваная, дайшла да навукоўцаў амаль у першародным выглядзе. Знойдзена ў лістападзе 1922 года Г. Картэрам і лордам Дж. Карнарванам.
1925 год. Пры Інстытуце беларускай культуры заснавана бібліятэка.
Цяпер гэта – Цэнтральная навуковая бібліятэка імя Якуба Коласа Акадэміі навук.
У 1926 годзе вяла абмен з 100 кнігасховішчамі СССР і больш за 70 у ЗША, Канадзе, Германіі, Польшчы і Францыі. У 1948-1956 гадах насіла імя В. Бялінскага.
З 1956 года носіць імя Якуба Коласа.
У сучасны 7-павярховы будынак з 10-ярусным кнігасховішчам пераехала ў 1967 годзе. Мае 5 мільёнаў найменняў кніг, часопісаў, карт.
Кабінет Пятра Глебкі, аддзел рэдкіх кніг і рукапісаў бібліятэкі
1925 год. Нарадзіўся Іван Навуменка.
Беларускі пісьменнік і літаратуразнавец. Акадэмік, доктар філалагічных навук, прафесар. Заслужаны дзеяч навукі. Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола Беларусі, Дзяржаўнай прэміі імя Якуба Коласа.
Працаваў ў газетах, часопісе «Маладосць», загадчыкам кафедры беларускай літаратуры БДУ, дырэктарам Інстытута літаратуры імя Я. Купалы АН БССР, віцэ-прэзідэнтам АН БССР, Старшынёй Вярхоўнага Савета БССР (1985-1990).
Аўтар апавяданняў, каля 20 кніг апавяданняў, аповесцей, раманаў, п’ес, Збора твораў у 6 тамах, літаратуразнаўчых прац пра творчасць Якуба Коласа, пісьменнікаў-дэмакратаў, Янкі Купалы і іншых.
Памёр 17 снежня 2006 года.
1939 год. У в. Старыя Васілішкі Шчучынскага раёна нарадзіўся Чэслаў Неман (Выдрыцкі).
Польскі музыка. Псеўданім узяў у гонар ракі Нёман.
Шырокае прызнанне атрымаў у 1964 годзе, калі Марлен Дытрых запісала нямецкую версію яго песні «Czy mnie jeszcze pamiętasz?».
У Парыжы выступаў разам з такімі знакамітасцямі як “Spencer Davis Group”, “Kinks” і “Pretty Things”. Са сваёй групай «Akwarele» у Сопаце зрабіў сенсацыю з песняй “Dziwny est ten swiat” (1967), запісаў тры альбомы, правёў серыю тураў і прыняў удзел у шэрагу фестываляў, шмат гастраляваў па Еўропе, СССР, стаў удзельнікам цырымоніі адкрыцця Алімпійскіх Гульняў у Мюнхене.
Усяго запісаў 22 альбомы.
Памёр 17 студзеня 2004 года. Пад час яго пахавання, на ўсіх радыёстанцыях Польшчы загучала найбольш вядомая песня з яго рэпертуару «Дзіўны гэты свет».
1952 год. Памёр Еўсцігней Міровіч (1878-1952).
Беларускі драматург і тэатральны рэжысёр. Народы артыст Беларусі. Мастацкі кіраўнік, рэжысёр Беларускага тэатра імя Янкі Купалы. Прафесар. Аўтар шэрагу п’ес на беларускай мове, у тым ліку «Машэка», «Кастусь Каліноўскі», «Каваль-ваявода», пастаноўшчык мюзікла «На Купалле».
Дзякуючы Е. Міровічу, пастаноўкі беларускага тэатра набылі прафесійную трываласць. Ён прынёс на беларускую сцэну цыркавую лёгкасць і эстрадна-кабарэшную бесклапотнасць.
З вострасацыяльнай «Паўлінкі» ён зрабіў авангардна-гратэскнае, амаль цыркавое дзейства, у якім галоўнае было не балючая тэма «свае прадалі свайго», а яркі, фантастычны грым, танцы ў стылі «Мулен-Руж», камічныя эфекты эстэтычна тоесныя тагачасным камедыям Ч. Чапліна і Г. Ллойда.
1987 год. Памёр ураджэнец Бабруйска Залман Гарэлік.
Беларуск геолаг, тэктаніст, арганізатар геалагічнай службы Беларусі, адзін з адкрывальнікаў першых радовішчаў калійных і каменнай солі, нафты. Доктар геолага-мінералагічных навук.
Працаваў у Інстытуце геалагічных навук, начальнікам Беларускага геалагічнага ўпраўлення, дацэнтам кафедры геалогіі БДУ, галоўным геолагам Беларускага інстытута прамысловага праектавання, у Беларускім навукова-даследчым геолагаразведачным інстытуце.
Стварыў геатэктанічны кірунак у вывучэнні нетраў і мінеральных рэсурсаў. Упершыню выканаў тэктанічнае раянаванне тэрыторыі Беларусі і абгрунтаваў структурныя крытэрыі прагназавання радовішчаў соляў і нафты ў Прыпяцкім прагіне.
2012 год. Памёр Леанід Анцімонаў.
Беларускі мастак
Выкладчык графікі, жывапісу, малюнка, кампазіцыі на мастацка-графічным факультэце Віцебскага педінстытута, прафесар вышэйшай педагагічнай школы ў польскай Зялёнай Гуры.
Працаваў у розных графічных тэхніках, акварэлі, алейным жывапісе.
Аўтар шэрагу навучальных дапаможнікаў: па графіцы, манатыпіі, гравюры на кардоне, фларатыпіі.
Сярод асноўных твораў: «Кветка папараці», «Мефістофель», «Дрэва жыцця», «Ахвярапрынашэнне», «Канец ХХ стагоддзя. Рэквіем», цыклы работ «Успаміны пра вайну», «На купальскую ноч», «Рэпрэсіі», «Поры года» (2003) і іншыя.
Творам мастака ўласцівыя філасофская трактоўка вобраза, паэтычная ўзнёсласць, полістылізм, выкарыстанне складаных тэхнічных прыёмаў, асацыятыўнасць колеру, эксперыментальны характар мастацкай мовы.
Палітычны блогер Павел Спірын, былі палітзняволены бабруйскай і горацкай калоній, з’ехаў у Літву.
“Усім прывітанне, вось нарэшце я выехаў з Беларусі, цяпер знаходжуся ў Літве. Усім прывітанне, вялікі дзякуй усім за падтрымку, за тое, што ўсе гэтыя гады былі са мной і іншымі людзьмі, якія не паспелі дарабіць тое, што мы павінны былі дарабіць у 2020 годзе, але ўсё наперадзе», – гаворыць Спірын у відэа, размешчаным у тэлеграм-канале грамадскага дзеяча Андрэя Стрыжака.
Экс-палітвязень выйшаў на волю ў канцы снежня 2025 года пасля больш за пяць гадоў пазбаўлення волі. Апошнім месцам яго зняволення была калонія №9 у Горках. Да гэтага большую частку тэрміну Павел Спірын правёў у калоніі №2 у Бабруйску.
Спірын – палітычны блогер, якога ў лютым 2021 года асудзілі да чатырох з паловай гадоў калоніі агульнага рэжыму. Яго затрымалі 9 верасня 2020 года пасля выпуску чарговага відэа. Падчас электаральнай кампаніі 2020-га Спірын заяўляў пра намер стаць кандыдатам у прэзідэнты, але ЦВК не зарэгістраваў яго ініцыятыўную групу. Пасяджэнне камісіі транслявалася ў прамым эфіры. Выступаючы на ім, Спірын рэзка выказваўся пра беларускага дыктатара.
Паводле звестак Праваабарончага цэнтру “Вясна”, вязням бабруйскай калоніі было забаронена размаўляць з Паўлам. За камунікацыю з палітвязнем каралі адпраўкай у штрафны ізалятар. Спірын у калоніі працаваў мыйшчыкам посуду.
Гурба снегу з даху двухпавярховага будынка па вуліцы Сацыялістычнай у Бабруйску звалілася на галаву жанчыне.
У доме з нячышчаным ад снега даху знаходзіцца аптэка, куды і пайшла 55-гадовая бабруйчанка. Калі жанчына выйшла з яе, ёй на галаву звалілася куча снегу. У выніку пацярпелай спатрэбілася медыцынская дапамога, пасля аказання якой бабруйчанцы было прызначана амбулаторнае лячэнне.
На сайце МНС сцвярджаецца, што месца здарэння было агароджана папераджальнай стужкай. Праўда, не тлумачыцца, якім жа чынам там апынулася пацярпелая жанчына. З чаго вынікае падазрэнне, што тая стужка была абсалютна незаўважнай для пешаходаў, па меншай меры з таго боку, з якога ў небяспечнае месца зайшла бабруйчанка.
“Падзенне снегу і ледзяшоў з дахаў можа прадстаўляць сур’ёзную небяспеку для жыцця і здароўя. Не хадзіце пад стрэхамі, карнізамі, гаўбцамі дамоў і будынкаў. Папярэдзьце аб небяспецы дзяцей! Звяртайце ўвагу на папераджальныя знакі і агароджы”, – заклікаюць ратаўнікі. Звароту да камунальнікаў з патрабаваннем своечасова рабіць бяспечным знаходжанне людзей у цэнтры гораду ў МНС-аўскім паведамленні няма.
У Бабруйску прадстаўлены дэталёвы план праекта прыбярэжна-паркавай зоны каля санаторыя імя Леніна і гасцініцы «Турыст».
У гарвыканкаме прэзентавалі дэталёвы план развіцця тэрыторыі, распрацаваны БелНДІ горадабудаўніцтва, піша komkur.info. Пакуль дакумент вызначае толькі заніраванне: размяшчэнне набярэжнай, зялёных зон і аб’екта грамадскага харчавання на 150 месцаў каля спуску з вуліцы Сацыялістычнай побач з пляжам і валейбольнымі пляцоўкамі.
Менавіта кавярня ля вады выклікала найбольшыя спрэчкі. Гараджане і спецыялісты адзначылі, што ў цэнтральнай кропцы падыходу да ракі больш дарэчна захаваць рэкрэацыйную функцыю і прыродны ландшафт. Улады падкрэслілі, што гаворка ідзе пра зону грамадскага прызначэння.
Дыскусію выклікаў і маршрут набярэжнай. Паводле праекта, яна пройдзе ўздоўж кромкі берага, што, на думку ўдзельнікаў абмеркавання, скароціць плошчу пляжа і створыць рызыку падтаплення падчас паводак. У якасці альтэрнатывы прапанаваны верхні маршрут – за гасцініцай «Турыст», з агляднымі пляцоўкамі і захаваннем поймы.
Таксама абмяркоўвалася развіццё тэрыторыі да фандокаўскага моста з улікам будаўніцтва новай вяслярскай базы і магчымым стварэннем спартыўнай інфраструктуры.
Грамадскае абмеркаванне працягнецца да 25 лютага. Будаўніцтва набярэжнай плануюць завяршыць да 2035 года.
