У цэлым на бягучым працоўным тыдні ў Магілёўскай вобласці захаваецца адносна цёплае для лютага і камфортнае па тэмпературах надвор’е – абяцаюць сіноптыкі.
У аўторак, 7 лютага, прагназуецца ўдзень да -3°С, уночы да -10 -13°С, неба будзе пахмурным, магчыма месцамі праясненне, пройдзе невялікі снег. Вецер паўднёва-усходні, хуткасцю да 3, месцамі да 5 м/с. На дарогах галаледзіца.
Рыгор (народны каляндар). Народныя прыкметы:
Якое надвор’е з раніцы да поўдня, такое будзе і ў першую палову наступнай зімы.
Якое надвор’е з апоўдня да вечара – такое яно будзе ў другую палову наступнай зімы.
Ужо звініць першая крапель з дахаў дамоў нават пры марозе.
Серада, 8 лютага абяцае быць пахмурнай з магчымымі праясненнямі, з невялікім снегам. Днём прагназуецца невялікі мароз -3 -4°, ноччу да -6°С. На дарогах захаваецца галаледзіца. На працягу дня будуць панаваць паўднёва-усходнія вятры, хуткасцю да 2 м/с, месцамі – да 5 м/с.
“Гарохавы” дзень. Па гароху варажылі на надвор’е – рассыпалі на сподак жменьку гароху. Калі ён звонка грукнуўся аб сподак – да жорсткіх маразоў, калі глуха – то хутка пойдзе снег.
Народныя прыкметы і назіранні.
Калі сініца з раніцы спявае, то зіма яшчэ прыйдзе.
Сава крычыць – холад вяшчае.
Выходзяць вонкі бабры.
Пачынаюцца вясновыя гульні ў зайцоў.
З’яўляюцца нашчадкі ў клястоў і мядзведзяў.
У чацвер, 9 лютага, удзень пацяплее, слупок тэрмометра пакажа -1°С, начныя тэмпературы складуць -7 -8°С. На працягу сутак працягнуць панаваць вятры паўднёва-усходняга напрамку, хуткасцю да 3 м/с. На дарогах захаваецца галаледзіца. Захаваецца пахмурнае надвор’е, пераважна без ападкаў.
Дзень Івана Залатавуста.
Калі пасля завеяў у снежных гурбаў грабяні закругленыя, то гэта абяцае добры ўраджай.
Калі снег на палях ляжыць хвалямі, год будзе ўраджайным.
Апошні рабочы дзень тыдня, 10 лютага, днём будзе каля -1 -2°С, уноч да -4°С, месцамі да -8°С. Пахмурна, верагоднасць выпадзення снега. Узмацніцца хуткасць ветра да 7 м/с, месцамі да 9 м/с. Вятры паўднёва-заходняга накірунку.
Яфрэм Ветранік (народны каляндар).
Вецер на Яфрэма – да вільготнага лета. Яфрэмаў вецер не да дабра.
Імяніны дамавіка. Сялянкі рыхтавалі для дамавіка кашу і запрашалі на вячэру.
Адміністрацыя гарадскога стадыёна ў Горках пачысціла ад снегу адну бегавую дарожку і ўвяла плату за карыстанне ёй – 2.20 рублі за адну гадзіну, пішуць horki.info.
– Вельмі цікавая гісторыя. Цяпер, каб людзям схадзіць на стадыён, трэба заплаціць 2,20 за гадзіну. – абураюцца жыхары райцэнтра ў сацыяльных сетках – Гэта без інструктара і медработніка – проста пахадзіць па стадыёне. Там шмат людзей пенсійнага ўзросту і тых, хто аднаўляецца пасля інсульту. Ну, хоць інвалідам бясплатна.
Horki.info спраўдзілі інфармацыю пра новаўвядзенне ў адміністрацыі стадыёна. Аказалася, што сапраўды, гадзіна карыстання бегавой дарожкай каштуе 2 рублі 20 капеек з чалавека. Гэты фармат працы праходзіць у тэставым рэжыме. Расчышчана пакуль толькі адна дарожка па крузе. Адначасова карыстацца ёй могуць некалькі чалавек. Наведвальнікам дазволяць таксама скарыстацца распранальняй.
Рост акцызаў на беларускія цыгарэты, алкаголь і электронныя сістэмы курэння звязаны з беларуска-расійскім пагадненнем пра ўранаванне цэн.
Міністэрства фінансаў Беларусі паведаміла, што на працягу 2023 года адбудзецца рэзкае павышэнне акцызаў на цыгарэты і моцны алкаголь. У пералік падакцызных тавараў трапілі таксама электронныя сістэмы курэння. Рост акцызаў прывядзе да павышэння рознічных коштаў.
За 2023 год стаўкі акцызаў на цыгарэты першай цэнавай групы вырастуць у 2,2 разы, другой – на 60,9%, а на стыкі для электронных цыгарэт – на 86%. Павышэнне ставак акцызаў на іншыя тытунёвыя вырабы (тытунь трубачны, курыльны, для кальяна, цыгары, цыгарылы) будзе ў межах 13,1-21,3 працэнтаў.
На 2023 год таксама прадугледжана павышэнне ставак акцызаў на вадкасці для электронных сістэм курэння ў 5,1 раза, а на моцныя алкагольныя напіткі – на 31,1 працэнта.
Каментарый Міністэрства па падатках і зборах паказвае, што рост акцызаў звязаны з міжурадавымі пагадненнямі паміж Беларуссю і Расіяй на фоне інтэграцыі. Цыгарэты і алкаголь працягнуць даражэць і наступныя два гады, пакуль кошты на іх не зраўняюцца з коштам гэтых тавараў на расійскім рынку.
Здарэнне адбылося ў аграгарадку Цялуша Бабруйскага раёна вечарам 3 лютага – паведамляюць “Магілёўскія ведамасці” са спасылкай на прэс-службу МНС.
Да прыбыцця ратавальнікаў з-пад капота аўтамабіля ішоў дым. У выніку пажару пашкоджана падкапотная прастора, пярэдняя панэль, лабавое шкло. Прычына пажару высвятляецца. Разглядаецца версія, што адбылося парушэнне правіл эксплуатацыі электрасетак і электраабсталявання.
Па выніках 2022 года колькасць зарэгістраваных злачынстваў на тэрыторыі Слаўгарадскага раёна вырасла на 15,5% – прыводзіць пракурорскую статыстыку “Прысожскі край”.
Рост злачыннасці адбыўся за кошт павелічэння колькасці крадзяжоў на 8,1%, крадзяжоў з жылля – 5,9%, кіберзлачынстваў – на траціну, кіравання транспартным сродкам у стане алкагольнага ап’яненна – на траціну, злачынстваў у грамадскіх месцах – больш чым на 60%, у тым ліку непаўнагадовымі – 200%. А больш за ўсё адбыўся рост – на 700% – колькасці зарэгістраваных ухіленняў бацькоў ад утрымання дзяцей.
Колькасць злачынстваў у раёне пры гэтым на чвэрць меней, калі браць паказчыкі злачыннасці на 10 000 насельніцтва: у раёне 76,0, у вобласці – 97,4.
Станоўчым з’яўляецца тое, што ў раёне не зарэгістравана забойстваў, разбояў, рабаванняў, вымагальніцтваў, згвалтаванняў.
У 2022 годзе зарэгістравана адно цяжкае злачынства супраць жыцця і здароўя грамадзян і адно ўхіленне (раней – 0) ад мерапрыемстваў прызыву на воінскую службу.
На фота – пракурор Слаўгарадскага раёна А. Пухоўскі (“Прысожскі край”)
Пасярод ночы жыхар вёскі Новы Востраў Клічаўскага раёна і яго сябар прачнуліся з-за трэску шыфера – гарэў сарай. Напярэдадні вечарам да гаспадара дома ламілася мясцовая жыхарка, 51-гадовая жанчына. Яна спачатку грукацела ў дзверы, затым паленам разбіла вакно. Пасля гэтага мужчына запусціў яе нарэшце ў свой дом, і жанчына накінулася на яго з кулакамі, патрабуючы вярнуць пазыку ў 100 рублёў.
Госць гаспадара дома здолеў выпхнуць скандалістку на вуліцу, але напаследак яна пракрычала, што калі мужчына не верне ёй пазыку, то спаліць хату.
Гаспадар дома і яго госць працягвалі адпачываць у хаце і па чарзе выходзілі на двор. Абодва заўважалі, што ў сараі дыміцца сена. Спачатку гаспадар прытаптаў лёгкае ўзгаранне і вярнуўся дахаты. Потым дым з вагнём у сараі пабачыў госць – і заліў сена вядром вады. Але пасярод ночы палыхнула яшчэ раз – паведамляе звязаны з сілавікамі Тэлеграм-канал.
Але самае цікавае ў тым, што гаспадар дома сцвярджае, што ніякай пазыкі ў жанчыны ён не браў.
Міжнародны дзень бармэна (International bartender day, з 1951 года).
Устаноўлены ў дзень утварэння Міжнароднай асацыяцыі бармэнаў і ў дзень Святога Аманда – апякуна вінаробаў, півавараў.
У ЗША ў час «залатой ліхарадкі» ўладальнікі крамаў увялі моду на продаж разліўных спіртных напояў. Аматараў выпіўкі аказалася так шмат, што гаспадарам гандлёвых кропак прыйшлося наняць яшчэ аднаго чалавека, спецыяльна для продажу спіртнога. І выдзеліць яму асобнае месца з бар’ерам.
Бармэн – «чалавек за стойкай» – майстар прыгатавання дзіўных напояў для падняцця настрою. Ён трошачкі чараўнік, трошачкі артыст і трошачкі псіхолаг.
І ад бармэна, часта, залежыць поспех установы. І самае галоўнае ў гэтай справе – здолець адгадаць жаданне, адчуць густы кліента, а для гэтага трэба быць не проста камунікабельным і прыемным у зносінах, але і валодаць якасцямі сапраўднага псіхолага. Бо часта кліентам патрэбна не толькі выпіўка, але і спачуванне, разуменне і ўменне слухаць.
У працы бармэна існуе тры асноўныя стылі: класічны, флейрынг (фрыстайл) і спідміксінг.
Класічны стыль запатрабаваны ў дарагіх элітных установах, галоўнае ў ім стрыманасць.
Фрыстайл – стыль, які прадугледжвае свабодныя дзеянні бармэна за стойкай, нешта сярэдняе паміж тэатральным шоў і звычайнай працай бармэна. Тут выкарыстоўваецца і жангліраванне ёмістасцямі, і піратэхнічныя эфекты.
Спідміксінг – гэта стыль, які прадугледжвае хуткае змешванне напояў пры абавязковым выкананні рэцэптур кактэйляў.
У Беларусі бармэны з’явіліся ў 1965 гоздзе, калі пачалі масава прязджаць замежныя турысты.
1191 год. Папа Рымскі Клімент ІІІ зацвердзіў статут Тэўтонскага ордэна.
Ордэн тэўтонскіх рыцараў шпіталя святой Марыі ў Іерусаліме, Нямецкі, Прускі – духоўна-рыцарскі ордэн у Акры, які складаўся толькі з немцаў.
У 1226 годзе ордэн захапіў частку Мазовіі, як плацдарм ва Усходняй Еўропе і ў наступныя стагоддзі ўсталяваў кантроль над усім балтыйскім узбярэжжам, меў сталіцу ў горадзе Марыенбург (Мальбарк).
Магутнасць Ордэна зломлена ў Грунвальдскай бітве 1410 года. Па Таруньскім міры 1466 года ордэн прызнаў сябе васалам Польшчы.
Ордэн адноўлены ў Аўстрыі ў 1834 годзе ў якасці каталіцкага шляхецкага саюза. Пасля 1918 года існуе толькі святарская галіна ордэна з рэзідэнцыяй у Вене. Таксама Тэўтонскі ордэн працягвае існаваць у межах пратэстантызму ў Утрэхце.
1800 год. Нарадзіўся Ігнат Кулакоўскі.
Беларускі дзяржаўны дзеяч, педагог, паэт, перакладчык. Прадзед Людвікі Сівіцкай (Зоські Верас).
Працаваў суддзёй, наглядальнікам, апекуном вучэльняў, бібліятэк Гродзенскай губерні, дырэктарам Беластоцкай гімназіі, членам Савета беластоцкага Інстытута шляхетных дзяўчат.
Член Гродзенскага губернскага статыстычнага камітэта, Віленскай археалагічнай камісіі, Лонданскага геаграфічнага таварыства, Таварыства даследнікаў старажытнасцей у Капенгагене.
Ведаў лацінскую, санскрыт, французскую, італьянскую, іспанскую, рускую, чэшскую, нямецкую і шведскую мовы, з якіх рабіў пераклады.
Увайшоў у гісторыю найперш дзякуючы сваёй вялікай «Запісцы…» (1834) у Міністэрства народнай асветы, у якой патрабаваў увядзення выкладання «гісторыі краю, славянскай мовы і літаратуры», вывучэння «народных гаворак» у школах краю і стварэння адмысловых падручнікаў для беларускага юнацтва. На думку Кулакоўскага, гэтыя падручнікі павінны знаёміць вучняў з уласнай гісторыяй беларусаў.
Збіраў гістарычныя матэрыялы, прадметы нацыянальнай даўніны, склаў «Кароткае гістарычнае апісанне г. Гродна», «Статыстычнае апісанне гарадоў Гродзенскай губерні». Аўтар вершаў.
Памёр у 1870 годзе.
1887 год. Нарадзіўся Уладзіслаў Талочка.
Беларускі рэлігійны і культурна-асветны дзеяч, культуролаг, гісторык, літаратурны крытык.
Служыў святаром у Вільні, адзін з ініцыятараў і арганізатараў Віленскага камітэта дапамогі пацярпелым ад вайны, беларускага дзіцячага прытулку «Золак», член беларускай «Хрысціянскай дэмакратычнай злучнасці», актыўны ўдзельнік беларускіх ініцыятыў.
За сваю дзейнасць з 1920-х гадоў пераследаваўся польскімі свецкімі і духоўнымі ўладамі.
Адзін з першых каталіцкіх святароў, хто ўжыў беларускую мову ў набажэнствах.
Падтрымліваў выданне каталіцкай газеты «Беларус», выкладаў рэлігію ў беларускіх школах, на курсах для непісьменных рабочых.
Прыхільнік ідэі экуменізму.
Памёр 13 лістапада 1942 года.
1898 год. Нарадзіўся Леў Акіншэвіч.
Беларускі і ўкраінскі гісторык, мемуарыст, правазнавец.
Актывіст беларускага нацыянальнага руху, працы беларускай дыяспары ва Украіне, грамадзянін БНР.
Працаваў ва Украінскай акадэміі навук, спецыялізаваўся ў галіне беларускага, украінскага і польскага права, даследаваў гісторыю казацтва на Беларусі. Супрацоўнічаў з Інбелкультам і Беларускай акадэміяй навук.
Аўтар прац пра казацтва на Беларусі, па гісторыі права на Беларусі і Украіне. Быў асабіста знаёмы з беларускімі навукоўцамі У. Пічэтам, Яз. Лёсікам, С. Некрашэвічам, В. Ластоўскім, Д. Даўгялам, пісьменнікамі Я. Коласам, Я. Купалам, Ц. Гартным і іншымі.
У 1932 за адмову стаць сакрэтным супрацоўнікам НКУС звольнены з работы ў акадэміі навук, потым – абвінавачаны ў беларускім і ўкраінскім нацыяналізме.
Працаваў прафесарам Нежынскага педінстытута, у Казахстане, Смаленску.
У Смаленску прызваны ў армію, трапіў у нямецкі палон, пасля вызвалення з яго, працаваў у Кіеўскім універсітэце, Львове, ва Украінскім вольным універсітэце ў Празе, у Мюнхене.
У 1949 годзе пераехаў у ЗША. Выкладаў у Калумбійскім універсітэце, працаваў у Даследчым цэнтры па вывучэнні СССР у Вашынгтоне, пасля ў бібліятэцы Кангрэса ЗША, супрацоўнічаў з беларускіміі і ўкраінскімі арганізацыямі.
Памёр 7 лістапада 1980 года.
У 2021 годзе ў мінскім “Кнігазборы” выдадзена кніга “Леў Акіншэвіч. Выбранае”.
1914 год. У в. Саматэвічы Касцюковіцкага раёна нарадзіўся Аркадзь Куляшоў.
Народны паэт Беларусі. Заслужаны работнік культуры Украіны.
Вучыўся ў Мсціслаўскі педтэхнікуме, Беларускім педінстытуце.
Аўтар вершаў, многіх дзясяткаў кніг паэзіі, зборнікаў, паэм, балад, Збораў твораў у 2-х, 4-х, 5-ці тамах.
Сааўтар сцэнарыяў фільмаў «Чырвонае лісце», «Першыя выпрабаванні» (па трылогіі Якуба Коласа «На ростанях») і «Запомнім гэты дзень».
Перакладчык твораў рускіх і еўрапейскіх класікаў.
Лаўрэат Дзвух Дзяржаўных прэмій СССР за паэмы «Сцяг брыгады», «Новае рэчышча», Дзяржаўнай прэміі БССР імя Янкі Купалы за пераклады вершаў і паэм М. Лермантава, «Энеіды» І. Катлярэўскага і «Спева аб Гаяваце» Г. Лангфела, прэміі Ленінскага камсамола Беларусі.
Імя паэта носяць вуліцы ў Мінску і ў Магілёве, Магілёўскі дзяржаўны ў ніверсітэт. Працуе Літаратурны музей А. Куляшова, устаноўлена Літаратурная прэмія імя А.Куляшова.
Памёр 4 лютага 1978 года.
1921 год. Выйшаў дэкрэт, які надаў беларускай, яўрэйскай (ідыш), польскай і рускай мовам статус дзяржаўных у БССР.
Гэта паспрыяла яднанню народаў, спрыла развіццю культур, стварэнню газет, часопісаў, тэатраў, нацыянальных суполак, нават, справаводства – суды вяліся на чатырох мовах. Наданне чатыром мовам статусу дзяржаўных было адлюстравана і ў гербе БССР.
1928 год. Нарадзіўся Уладзімір Стальмашонак.
Беларускі мастак. Народны мастак, Заслужаны дзеяч мастацтваў.
Выкладаў у Беларускай акадэміі мастацтваў, з’яўляўся старшынёй праўлення Саюза мастакоў Беларусі.
Працаваў у галіне станковага жывапісу, манументальнага мастацтва, графікі, дэкаратыўна-афарміцельскага мастацтва.
Аўтар партрэтаў Якуба Коласа, Р. Шырмы, Ф. Скарыны, Кірылы Тураўскага, Пятра Мсціслаўца, Ефрасінні Полацкай і іншых.
Аўтар больш за 20 партрэтаў прадстаўнікоў роду Радзівілаў, шматлікіх карцін, прысвечаных князям ВКЛ, малюнкаў, акварэляў.
Работа «Вольга Мініч з вогненнай вёскі» стала галоўнай ілюстрацыяй да кнігі «Я з вогненнай вёскі».
Аўтар карціны «Зона», прысвечанай Чарнобыльскай трагедыі, 18 вітражоў для рэстарана «Мінск» у Патсдаме, вітража для станцыі метро «Плошча Перамогі», мазаікі на станцыі «Маскоўская», 24 партрэтаў ганаровых грамадзян Беларусі для залі прыёмаў і пасяджэнняў Мінскай ратушы.
Памёр 7 чэрвеня 2013 года.
1963 год. Нарадзіўся Валеры Гапееў.
Беларускі пісьменьнік і журналіст.
Працаваў у раённай газеце «Івацэвіцкі веснік», стварыў сайт «Івацэвіцкі край».
Друкаваўся ў часопісах «Бярозка», «Першацвет», «Полымя», «Маладосць».
Аўтар твораў у супольных зборніках, 12 кніг. Лаўрэат 4 літаратурных прэмій, у тым ліку «Залаты апостраф» часопіса «Дзеяслоў», прэміі Цёткі.
2020 год. Памёр Кірк Дуглас (Ісэр Даніеловіч).
Амерыканскі кінаакцёр і прадзюсар.
Амерыканскі Інстытут Кіно прызнаў яго адным з лепшых кінаакцёраў усіх часоў.Сярод яго самых вядомых фільмаў – «Спартак» (загалоўная роля), «Сем дзён у траўні», «Прага жыцьця».
З гомельскіх і чавускіх яўрэяў. Яго бацькі, Гершэл і Брына Даніеловіч эмігравалі ў ЗША з Чавусаў.
Тройчы намінаваўся на «Оскар» (за ролі ў фільмах «Чэмпіён», «Злодзей і прыгажуня» і «Прага жыцця»), узнагароду атрымаў толькі ў 1996 годзе.
Атрымаў шэраг узнагародаў, у тым ліку зорку на Галівудскай Алеі Славы. У яго гонар названы праспект у горадзе Палм-Спрынгз, штат Каліфорнія.
Займаўся гуманітарнай дапамогай, за што атрымаў Прэзідэнцкі Медаль за Свабоду, Ордэн Французскага Легіёна, Нацыянальны Медаль за дасягненні ў галіне мастацтва. Быў паслом добрай волі ў Дэпартаменце ЗША.
Бацька акцёраў Майкла, Эрыка Дугласаў, прадзюсараў Джоэля, Пітэра Дугласаў.
Хросны ход і траўрная паніхіда ў памяць аб ахвярах, бязвінна забітых у гады ліхалецца ХХ стагоддзя адбыліся ў Магілёве. У шэсці прыняло ўдзел каля 350 чалавек.
Шэсце пачалося ад парка на Замкавай гары – цяпер парк Горкага і прайшло да крыжа каля Магілёўскага мясакамбіната, пастаўленага ў знак памяці пра ахвяр палітычных рэпрэсій.
Правядзенне хроснага хода да месца расстрэлаў так званых “ворагаў народу” у 1918 – 1930-х гадах стала новай традыцыяй праваслаўнай царквы – пісалі mogilev.media.
Продолжаем знакомить наших читателей с театральными зарисовками известного могилевского актера и режиссера Владимира Петровича, который ведет свой блог “Субъективные заметки”.
Придя по распределению в театр в 1980 году, мы застали яркое старшее поколение актеров. Это Заслуженные артисты БССР Юдифь Гальперина, Станислав Яворский, Вера Кабатникова, Анатолий Рудаков, Василий Гусев, артисты, Лев Закашанский, Лев Полонский, Народный артист БССР Сергей Бульчик…
В те времена гастроли были гастролями, а не кратковременными вылазками в тот или иной город. Театр собирался и всей труппой выезжал на три месяца в Украину, или Россию. Заказывали вагон, полтора и “актерским табором” выезжали на гастроли. Кстати, однажды пришлось делить вагон с цыганским табором. Это был жесточайший трэш! Но это отдельная история. Итак.
История первая
Однажды, где-то на гастролях, играли спектакль “Прости меня”. На сцене стояли фанерные берёзки, лавочки… всё как в настоящем театре)) Игралась сцена – внук навещает бабушку в доме престарелых, куда ее спровадили неблагодарные дочь и сын. Бабушка с внуком ведут очень душевный диалог, и вдруг, внук видит, что со всех сторон, прячась за берёзами (чтобы не мешать их разговору), крадутся какие-то личности. Внук спрашивает: “Кто эти люди, бабушка?” Бабушка: “Это, внучек, мои друзья, пенсионеры, на улицу подышать вышли”
Так должно было прозвучать.
Но на каком-то спектакле Юдифь Самойловна, решив, что она играет простую белорусскую бабушку из деревни, перешла на беларускую мову. Скорее всего решение было спонтанным, не до конца продуманным, потому что в итоге фраза прозвучала так: “Гэта, унучак, мае сябры, пенсіянеры, на вуліцу падыхАць выйшлі” Действие пошло дальше, только почему-то вразнобой ещё долго тряслись берёзы.
Юдифь Гальперина
История вторая.
Играли сказку “Аленький цветочек”. Батюшку играл Заслуженный артист России Александр Палкин. Вот он выходит в центр сцены и говорит: “Я вернулся, доченьки, и привёз вам гостинцев из стран заморских!”
На сцене стоп-кадр, все ошарашенно смотрят на батюшку и не могут выйти из ступора. Первой опомнилась младшенькая дочь Алёнушка, и со страшными глазами двигаясь через всю сцену, прошипела: “Папенька, вы ещё никуда не уезжали!!!”
Дело в том, что батюшка, в исполнении Палкина, вышел в первом акте с фразой второго акта, когда уже много всякого произошло – и у чудища он успел побывать, и назад с подарками воротиться. Так что порцию адреналина тогда получили все без исключения, начиная от артистов, и заканчивая звукооператором и помощником режиссёра.
История третья.
С тем же Палкиным Сан Санычем.
Спектакль “Оглянись в любви своей”. Эдакая предтеча бразильских мыльных опер. Правды ноль, но зритель почему-то его любил. С этим спектаклем у меня очень тесная связь, ибо сыгран был мной он более 400 раз, и мне много о чем есть порассказать. Но об этом как-нибудь в другой раз.
Кратко суть.
У героини роды проходят неудачно. Она умирает, ребёнка спасают.
Деталь. Героиня попросила врачей, чтобы они спасали ребёнка в первую очередь!!!
Моя мама 40 лет принимала роды. Когда я ей это рассказал, она объяснила, что ее бы никто не стал слушать, всегда спасают мать. Но это так, к слову…
Итак, родильный дом. Подруга семьи, которая принимала эти неудачные роды, в своем кабинете курит одну папиросу за одной. К ней входит со словами: “Ну что, Рита родила?” ещё один друг семьи… Так было написано в пьесе и так всегда игралось.
Выездной спектакль в каком-то клубе. Полный зал. Сцена. Врач (друг семьи) нервно курит, а в это время, друг семьи и друг врачихи, заболтался за кулисами. На сцене затянувшаяся пауза…
Вдруг, Палкин (друг семьи и врачихи) хватает цветы, срывается с места, выкатывается на сцену этаким бодрячком со словами: “Ну что, Рита УМЕРЛА?!!”
Через долю секунды он, правда, поправился, но папироса уже выпала изо рта “врачихи” и она, растоптав её каблуком, тяжело смерив его взглядом, проговорила: “Да… (пауза) Нет… Рита умерла…” За кулисами все упали в истерике. Трагический момент спектакля был беспощадно испорчен. Заметил ли это зритель, не знаю)
