Сельское хозяйство региона каждый год ставит задачу прироста на 5% по сравнению с предыдущим годом. Анализируем, каким оказался прошлый год в действительности – плюс тревожные тенденции индустрии.
В 2022 г. могилевское областное руководство рассчитывало на увеличение объемов производства сельскохозяйственной продукции на 5 % к уровню предыдущего года. Увы, ожидания революционных достижений в аграрном секторе Могилевской области не оправдались.
Незаслуженно проигнорированный рапс
Неплохо складывающиеся показатели сельскохозяйственного производства (при достаточно скромной кормовой базе) в марте (102,5 %) по итогам работы за 7 месяцев неожиданно рухнули на 20 %. Потом был рост на 7,4 % за III квартал и на выходе по итогам года был получен прирост всего лишь на 2 % к уровню предыдущего года. Кстати, на 2023 г. также заявлен рост в целом по отрасли на 5 %.
Драйверами сельскохозяйственного производства в растениеводстве оказались практически все культуры, за исключением рапса, производство которого к уровню 2021 г. составило всего лишь 68,2 %. И тут первая неожиданность – оказывается, что на фоне модного увлечения кукурузой посевы рапса как самой рентабельной и полезной культуры в смысле обеспечения растительным маслом населения и белком рациона животных уменьшились на 6 %. К тому же было допущено снижение урожайности культуры на 31,5%. Все это привело к недобору 25 тысяч тонн семян рапса. А это уже ощутимый удар по заявленным показателям в производстве молока и мяса в 2023 г., хотя в целом кормов заготовлено на зимне-стойловый период на 13% больше, что вселяет оптимизм на ближайшее полгода.
Иллюзия успешности
Хуже дела обстоят в животноводстве области. Например, средний удой молока от коровы в сельскохозяйственных организациях в 2022 году составил 4 044 килограмма, что на 107 килограммов (на 2,6%) меньше, чем в 2021 году. На 3,4 % снизилось валовое производство молока. Но, что печально, происходит дальнейшее снижение численности коров (-0,5%), кардинально не изменился и срок их эксплуатации – коровы в Могилевской области доятся в сельскохозяйственных организациях в среднем не более 3,5 лет.
Казалось бы, гордостью животноводов является резкое увеличение производства мяса к уровню 2021 г. (+4,8%), а также реализации скота на убой (+5,3%). И это на фоне снижения объемов производства в 11 районах области из 21! Увы, это всего лишь иллюзия успешности.
Дело в том, что в 2021 г. наблюдалось резкое снижение производства мяса по области к 2020 г. на 12,2%, а реализации – на 13,1%. Так что было от чего оттолкнуться в мясном производстве в 2022 г., но так и не сумели достигнуть уровня 2020 г. Согласитесь, довольно сомнительный критерий успеха.
Остается чиновникам лишь констатировать, что сельское хозяйство области в полной мере выполняет свою ключевую задачу по обеспечению населения качественными продуктами питания. Вроде и прописная истина, но и стратегических ошибок в сельскохозяйственном производстве допускать нельзя: опять чиновники делают ставку на кукурузу (впрочем, обратили внимание и на бобовые травы), точно переусердствовали с расширением посевов озимого ячменя, который вдруг стал давать урожайность за 50 ц/га.
Почему-то игнорируют опасную тенденцию со снижением поголовья крупного рогатого скота и, в частности, дойного стада. Не стоит забывать, что птица и свиньи, наращиванию производства которых сегодня уделяется большое внимание, являются конкурентами человека в потреблении зерна. А вот крупный рогатый скот может содержаться на травянистых кормах.
Итоги работы сельскохозяйственного производства за 2022 г. позволяют более внимательно разобраться с приоритетами в каждой отрасли, в экономике всех культур и видов животноводческой продукции, выйти на реализацию наиболее приемлемых и выгодных направлений. Вот тогда наступивший 2023 г., надеемся, и станет новой точкой отсчета для нашего региона.
Тры выставы рэдкіх і забаўных жывёл адначасова праходзяць на Магілёўшчыне.
У Магілёве зверы засялілі выставачную залу ў музеі этнаграфіі каля драмтэатру. Наведванне выставы распачалося з гэтых выходных. такія самыя выставы адначасова прадстаўлены ў Быхаве і Клічаве.
Для агляду выстаўляюцца пераважна паўзуны. Для іх не патрэбныя вялікія вальеры. Яны невялікія і мілыя.
Некаторых паўзуноў, пераадалеўшы страх ці гідлівасць, можна патрымаць у руках, сфатаграфавацца і зразумець, што многія нашы ўяўленні фантомныя, а страхі надуманыя.
З адзінаццаці паказчыкаў прагнозу сацыяльна-эканамічнага развіцця Чэрыкаўскага раёна па выніках 2022 года выкананы тры – піша “Веснік Чэрыкаўшчыны”.
Не дасягнуты неабходны ўзровень сярэднямесячнай намінальнай налічанай заработнай платы, не выкананы заданні па вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі ва ўсіх катэгорыях гаспадарак і ў сельгаспрадпрыемствах раёна. У прыватнасці – па экспарту тавараў і паслуг, аб’ёме будаўніча-мантажных работ, рознічным тавараабароце, энергазберажэнні.
Такія вынікі былі агучаныя на паседжанні райвыканкама па падвядзенні вынікаў мінулага года. Сярод паказчыкаў, выкананне якіх Чэрыкаўскім раёнам дасягнута – інвестыцыі ў асноўны капітал, сукупныя паступленні даходаў кансалідаванага бюджэту і ўвод у эксплуатацыю агульнай плошчы жылых дамоў. Па астатніх васьмі паказчыках заданне не выканана.
Абстрэлы расійскімі акупантамі Мікалаева і гарадоў вобласці працягваюцца. Толькі за апошнія два дні ад ракет і артылерыі пацярпелі пасяленні Ачакаўскай (на фотаздымку) і Куцурубскай абшчын. Ппашкоджаны жылыя дамы, гаспадарчыя пабудовы – паведамляе korabelov.info.
А ўсяго, па папярэдніх дадзеных, агульная плошча разбурэнняў у Мікалаеве складае больш за 650 000 квадратных метраў. 77% пашкоджанняў прыйшлося на жыллёвы сектар горада.
Пішам, як вайна ва Ўкраіне ўплывае на жыццё еўрапейскіх гарадоў, якія маюць партнёрскія дачыненні з гарадамі Магілёўскай вобласці.
42% культурных аб’ёктаў Мікалаеўскай вобласці знішчылі рускія акупанты. Гэта 2-гі паказчык пасля Данецкай вобласці, дзе знішчана 85% – паведамляе Мінкультуры
Пашкоджанні і разбурэнні атрымалі клубныя ўстановы, бібліятэкі, музеі, тэатры, філармоніі, установы мастацкай адукацы і аб’екты культурнай спадчыны.
А гадзіннік усё яшчэ ідзе
Своеасаблівым помнікам расійскіх разбурэнняў і 100%-м новым прэтэндэнтам на сімвал трываласці ўкраінцаў з’яўляюцца рэшткі аднаго з мікалаеўскіх дамоў. У разбураным жылым доме засталіся вісець гадзіннік і дыван. Гадзіннік усё яшчэ ідзе. Адлічвае час да ўкраінскай перамогі.
Нягледзячы на складаную перадфрантавую абстаноўку, на тое, што ў Чорнае мора зайшлі 13 варожых караблёў з агульным залпам у 20 крылатых ракет, у Мікалаеўскую вобласць вяртаюцца жыхары, якія раней з’ехалі ў іншыя рэгіёны. Гэта дае магчымасць фарміраваць з патрыятычных грамадзян новыя батальёны МУС і стралецкія батальёны – пішуць мясцовыя СМІ.
У Мікалаеве адмовіліся ад пераднавагодніх планаў па аднаўлённі школьных заняткаў оф-лайн у бягучым навучальным годзе, але плануюць у канцы красавіка – пачатку мая аднавіць працу дашкольных дзіцячых устаноў.
Пабрацімства Мікалаева з Магілёвам было замацаванае дамовай у 2009 годзе.
31 мая 2022 году мэр украінскага гораду заявіў, што Пагадненне аб пабрацімстве з Магілёвам скасаванае і выказаў спадзеў, што яно будзе адноўленае, калі Беларусь стане свабоднай.
Магілёў. media працягвае сачыць за жыццём Мікалаева, нягледзячы на спыненне партнёрскіх сувязяў з Магілёвам.
Мікалаеў месціцца за 65 кіламетраў ад Чорнага мора. Да вайны ў ім жыло 490 тысяч чалавек. Траціна з іх вымушана была пакінуць горад. Паводле Генштабу Узброеных сіл Украіны Мікалаеў адзін з асноўных кірункаў наступу расіян.
Яго рэгулярна абстрэльваюць, знішчаючы гарадскую інфраструктуру і змушаючы мясцовую ўладу капітуляваць. Прэзідэнт Украіны Уладзімер Зяленскі прысвоіў Мікалаеву ганаровае званне «Горад-герой».
У пятніцу ў Магілёве ўрачыста перадалі ключы ад новых 44-ох аўтамабіляў установам аховы здароўя вобласці. Пампезная імпрэза паказала рэальны жахлівы стан машыннага парку сістэмы.
Кожны раён вобласці атрымаў па адной новай машыне хуткай дапамогі. І гэта выдатны паказчык, бо, як сведчаць афіцыйныя дзяржаўныя рэсурсы, у папярэднія гады закуплялася толькі па 18 аўтамабіляў на ўсю вобласць, а спісваць было неабходна 10% – а гэта 60 машын штогод.
У Магілёве застанецца 20 адзінак новых аўтамабіляў, якія і тут крайне неабходныя, бо працуюць для дапамогі не толькі жыхарам горада але і ўсёй вобласці. Машыны працуюць у тры змены і праз 5 гадоў эксплуатацыі ўжо маюць 100% знос.
Па словах галоўнага ўрача Абласной дзіцячай бальніцы Магілёва Ігара Каско, перадача двух рэанімабіляў ва ўстанову стала велізарнай падзеяй для лекараў:
– Гэтыя машыны дазволяць нам замяніць існуючыя. Сёння гэта надзвычай неабходна, важна і своечасова, таму што старое абсталяванне мае 700-800 тысяч кіламетраў прабегу.
Варта сказаць, што аўтапарк рэгіёна складае каля 600 аўтамабіляў, якія маюцца ў кожнай медыцынскай амбулаторнай клініцы. Паколькі транспарт пастаянна зношваецца (да 10% штогод), заўжды маецца вострая патрэба набыцця падобнай тэхнікі. Пры падобнай нагрузцы штогод павінна набывацца 60 аўтамашын, а ў сёлетнім рэкордным годзе плануецца набыць толькі 50. Гэта больш за леташнія 18, але ўсё роўна замала.
Кіраўнік галоўнага ўпраўлення аховы здароўя аблвыканкама Аляксандр Старавойтаў падзякаваў за тое, што ў 2023 будзе набыта больш за 50 адзінак транспарту, ключы ад першых 44-х з якіх былі перададзены сёння. З іх 38 аўтамабіляў медыцынскай дапамогі, 5 машын хуткай медыцынскай дапамогі (2 з іх рэанімабілі) і адзін мабільны медыцынскі комплекс.
Выступенні медыкаў на імперэзе перадачы новай тэхнікі былі поўныя падзяк абласному кіраўніцтву і прыхаваных просьбаў. Яны не крытыкавалі напрасткі, але апісвалі рэальныя патрэбы сістэмы хуткай дапамогі.
Так, медыкі з аднаго боку адзначылі, што ніколі не было такога вялікага абнаўлення аўтамабільнага парку ў рэгіёне, што нарэшце абласны выканаўчы камітэт пачаў вяртаць даўгі медыцыне. Але з іншага, яны ж паказвалі, што нават для простага аднаўлення аўтапарку медычных устаноў вобласці гэтага ўсё роўна недастаткова. З улікам недапаставак мінулых гадоў, машын павінна набывацца нават не па 60 у год, а яшчэ болей.
Агата. Каровіна свята. Апякунства над свойскай жывёлай.
У гэты дзень свяцілі соль, хлеб, ваду, студні. Казалі: «Хлеб святой Агаты ня пусціць бяды да хаты», «Соль святой Агаты бароніць ад агню хаты».
У Беларусі традыцыйна ўшаноўваецца Агата ў каталікоў – 5, у праваслаўных 18 лютага (Святая Агафія).
251 год. Памерла ў вязніцы Святая Агата.
Хрысціянская святая мучаніца з сіцылійскай Катаніі. У маладосці прыняла хрысціянства і захоўвала цноту. Аднак у яе закахаўся нехта Квінтыліян, які пачаў судовы пераслед святой. Агата вытрымала зневажэнне публічным домам, вязніцай і катаваннямі, у тым ліку разарванне і адразанне грудзей. Яе падтрымлівалі малітвы і бачанні Святога Пятра.
Пад час чарговага катавання пачаліся вывяржэнне вулкана Этна і землятрус. Насельнікі Катаніі запатрабавалі спыніць здзекі. Святая Агата вярнулася ў вязніцу, дзе і памерла з малітвай на вуснах.
З пачатку IV стагоддзя Агата шануецца ўсімі хрысьціянамі і лічыцца заступніцай жанчын, якія церпяць ад сэксуальных дамаганняў, ахоўвае ад пажараў, апякунка ад хваробаў свойскай жывёлы.
1637 год. Памёр Іосіф Руцкі.
Беларускі пісьменнік, уніяцкі мітрапаліт Iосіф IV (1613), філосаф, педагог, тэолаг.
Выхадзец з кальвінісцкай шляхецкай сям’і герба «Букраба».
Пад уплывам І. Кунцэвіча перайшоў ва ўніацтва. Значна ўмацаваў пазіцыі Уніяцкай Царквы ў ВКЛ, пастарскія кадры з адукацыяй еўрапейскага ўзроўню. Дамогся ў заснаваных ім духоўных школах навучання на пяці мовах, у тым ліку на беларускай, і тых правоў, якія мелі езуіцкія калегіумы.
У 1613-1637 быў мітрапалітам Кіеўскім і ўсяе Русі. Разам з І. Кунцэвічам з’яўляецца заснавальнікамі сённяшняга Базыльянскага Ордэна.
Пісаў на старабеларускай і старапольскай мовах. Пакінуў багатую эпісталярную спадчыну. Схіляўся на бок дактрыны аб прыярытэтнасці свецкіх уладаў у краіне.
Пісьменнік-палеміст, паслядоўна адстойваў ідэю паяднання ўсіх «вернікаў адзінага народа» на грунце грамадзянскасці. Абураючыся фактамі міжканфесійнай канфрантацыі, ён заклікаў да паразумення, супольнага і мірнага вырашэння спрэчных пытанняў.
1904 год. Нарадзіўся Віктар Кардовіч.
Польскі педагог, грамадскі дзеяч, гісторык.
Працаваў настаўнікам у сярэдніх школах у Заходняй Беларусі, быў дзеячом Саюза вясковай моладзі ў Навагрудку і Саюза вясковай вучнёўскай моладзі ў Вільні.
Аўтар прац па гісторыі асветніцкай і педагагічнай думкі, грамадска-палітычнага руху ХІХ – пачатку ХХ стагоддзяў, кнігі «Канстанцін Каліноўскі: Польская рэвалюцыйная дэмакратыя ў студзеньскім паўстанні ў Літве і Беларусі».
Памёр 5 чэрвеня 1982 года.
1916 год. Нарадзілася Валянціна Пашкевіч (Жукоўская).
Беларускі педагог, грамадская і культурная дзеячка. Сястра Раісы Жук-Грышкевіч.
Скончыла гімназію ў Пружанах, Віленскі ўніверсітэт, актывістка Беларускага студэнцкага саюза.
З 1949 года жыла ў Таронта, дзе ўзяла шлюб з грамадскім дзеячом М. Пашкевічам. Прымала актыўны ўдзел у беларускім грамадскім жыцці, кіравала беларускай суботняй школкай пры царкве Св. Еўфрасінні Полацкай, супрацоўнічала з Беларускім інстытутам навукі і мастацтва ў ЗША.
Аўтар падручнікаў “Першая чытанка пасля лемантара для беларускіх дапаўняльных школаў”, “Беларуская мова” і ангельска-беларускага слоўніка (30 000 слоў) – першага ў Беларусі на аснове амерыканскага варыянту ангельскай мовы.
Памерла 25 сакавіка 2004 года.
1923 год. Нарадзіўся Леанід Шчамялёў.
Беларускі жывапісец, народны мастак, заслужаны дзеяч мастацтваў, лаўрэат дзяржаўнай прэміі БССР.
Працаваў у розных жанрах станковага жывапісу. Яго творы вылучаюцца свабоднай пластычнай манерай выканання з выкарыстаннем гучнага колеру і святлоценявых дынамічных эфектаў, адсутнасцю дэталізацыі, экспрэсіўнасцю.
Шмат яго прац прысвечана гераізму народа ў Вялікай Айчыннай вайне. Сярод карцін, прысвечаных гістарычным асобам, дзеячам культуры і мастацтва: «Кастусь Каліноўскі», «Рэпін у Здраўнёве», «Леся Украінка».
Не апошняе месца ў яго творчасці займаюць выразныя і маляўніча-пластычныя краявіды: «Вязынка», «Лошыца», «Вясна на Дзвіне», «Зіма ў Ракаве», «Зіма ў Пінску» і іншыя. Аўтар шматлікіх нацюрмортаў.
Творы мастака захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва, мастацкага цэнтра «Жыльбел», фондах Саюза мастакоў Беларусі, Міністэрства культуры Расіі, Траццякоўскай галерэі і іншых.
Памёр 14 студзеня 2021 года.
1930 год. Нарадзіўся Расціслаў Янкоўскі.
Беларускі акцёр. Народны артыст Беларусі і СССР. Брат акцёраў Алега і Мікалая Янкоўскіх. Член Міжнароднай акадэміі тэатра. Ганаровы грамадзяні Мінска.
З 1957 года служыў у Нацыянальным драматычным тэатры імя Максіма Горкага, у 1995-2010 год – старшыня мінскага Міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
У якасці дэпутата Вярхоўнага Савета БССР (1985-1990) выступіў у падтрымку замацавання статусу беларускай мовы як дзяржаўнай.
Яго мастацтва адметна актыўнасцю творчага пошуку, вострым драматызмам, сцэнічным тэмпераментам, яркасцю характарыстыкі вобразаў.
Сыграў больш за 160 вядучых роляў у класічным, сучасным і замежным тэатральным рэпертуары, больш за 60 роляў у кіно, у тым ліку, “Служылі два таварышы”, “Я, Францыск Скарына…”, “Корцік”, “Атланты і карыятыды”, “Дзяржаўная граніца. Чырвоны пясок”, “Стацкі саветнік”, “У чэрвені 41-га”.
Памёр 26 чэрвеня 2016 года ў Мінску.
Алег і Расціслаў Янкоўскія
1964 год. Нарадзіўся Уладзімір Ляхоўскі.
Беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук.
Даследаваў праблемы гісторыі культуры і адукацыі, развіцця беларускага нацыянальнага руху, БНР, гісторыю беларускай даваеннай эміграцыі, сацыяльна-палітычныя і гуманітарныя наступствы Першай сусветнай вайны для Беларусі, геапалітычныя і геаэканамічныя аспекты глабальнай і рэгіянальнай інтэграцыі.
Адзін з укладальнікаў зборнікаў «Слуцкі збройны чын 1920…», «Национальная академия наук Беларуси», суаўтар манаграфіі «Гісторыя Пінска: да 915-й гадавіны…».
Выдаў манаграфіі «Школьная адукацыя ў Беларусі падчас нямецкай акупацыі 1915—1918 гг.» і «Ад гоманаўцаў да гайсакоў. Чыннасць беларускіх маладзёвых арганізацый…».
Памёр 6 верасня 2021 года.
2001 год. Ватыкан прызначыў святога заступніка Інтэрнету.
Разглядаліся кандыдатуры святой Рыты Каскійскай, айца Пія, апостала Піліпа, архангела Гаўрыіла, але зацвердзілі Святога Ісідара Севільскага. Раней яго лічылі настаўнікам вучняў і студэнтаў. Дзень гэтага святога – 4 красавіка.
Святы Ісідар жыў у раннесярэднявечнай Іспаніі і быў адным з першых энцыклапедыстаў. З-пад яго пяра выйшла 20-томная праца «Этымалогія», якая стала першай у свеце энцыклапедыяй. У сваёй працы біскуп упершыню прымяніў сістэму крыжаваных спасылак, якая ў некаторым сэнсе – прабацька гіпертэксту.
Карыстачам інтэрнэту, якія вызнаюць каталіцызм, святы Ісідар напэўна бліжэй, чым рунэтчыкам. Так, на сайце Сatholic Online, напрыклад, апублікаваная “Малітва перад выхадам у інтэрнэт”, у якой згадваецца святы.
2001 год. У ЗША памёр ураджэнец в. Мокрае Касцюковіцкага раёна Масей Сяднёў.
Беларускі паэт, празаік. Галоўны рэдактар радыёстанцыі «Свабода».
Скончыў Мсціслаўскім педтэхнікум, вучыўся ў Мінскім педінстытуце, але яго не скончыў з прычыны арышту 21 кастрычніка 1936 года за дэклямацыю верша Якуба Коласа падчас абмеркавання праекту сталінскай канстытуцыі.
Cасланы на Калыму. У чэрвені 1941 года прывезены ў Мінск на перагляд справы, з набліжэннем нямецкай арміі быў адпушчаны канвоем каля Чэрвеня.
Выкладаў у беларускай гімназіі ў Міхэльсдорфе, у Індыянскім і Норвіскім універсітэтах ЗША, працаваў у Мюнхене галоўным рэдактарам радыёстанцыі «Свабода» (1950-1968).
Аўтар вершаў, перакладаў Гётэ, Рыльке, Гёльдэрліна, раманаў, зборнікаў вершаў, успамінаў, кнігі «Ахвяры бальшавізма».
У 1990-х гадах наведваў Беларусь, у выдавецтве «Мастацкая літаратура» выдаў кнігі : «Патушаныя зоры» (1992) і «Масеева кніга» (1994).
2003 год. Памёр Нічыпар Пашкевіч.
Беларускі крытык і літаратуразнавец, журналіст. Кандыдат філалагічных навук. Заслужаны работнік культуры. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР імя Якуба Коласа за кнігу крытычных артыкулаў «На шырокіх шляхах жыцця».
У гады вайны партызан, камісар партызанскага атрада.
Працаваў у розных СМІ, часопісах, намеснікам дырэктара Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы акадэміі навук, рэктарам Мінскага інстытута культуры, галоўным рэдактарам кінастудыі «Беларусьфільм».
Аўтар навуковых, літаратуразнаўчых артыкулаў, публіцыстыкі, кніг.
2020 год. Памёр Барыс Луцэнка.
Беларускі тэатральны рэжысёр. Народны артыст Беларусі.
Працаваў у Беларускім тэатры імя Янкі Купалы, галоўным рэжысёрам Тэатра-студыі кінаакцёра, Дзяржаўнага рускага тэатра імя М. Горкага, яго мастацкім кіраўніком.
Паставіў шматлікія спектаклі, у тым ліку рок-оперу А. Еранькова «Анджэла і іншыя» па творах А. Пушкіна, спектаклі «Перад захадам сонца» Г. Гауптмана, «Паведамленне Марыі» П. Кладэля, па творах беларускіх і еўрапейскіх аўтараў.
Ставіў спектаклі ў тэатрах Берліна, Вільнюса, Жэневы. Зняў кінастужку «Раскіданае гняздо», ажыццявіў пастаноўку фільмаў-спектакляў «Зацюканы апостал» і «Вяртанне ў Хатынь».
Займаўся грамадска-палітычнай дзейнасцю, быў у аргкамітэце Грамадзянскай (Аб’яднанай грамадзянскай) партыі.
Замчышча Свіслач і пясчаныя барханы Елізава ў іх непаўторнасці – у Выставачнай зале Музея гісторыі Магілёва ідзе арыгінальная фотавыстава.
У сутоку Свіслачы і Беразіны а таксама ў Елізава мастакі з двух фотаклубаў – “Раніца” з Асіповіч і “Радуга” – спрабавалі знайсці тыповае і ўнікальнае, з’яднаць іх і адлучыць адно ад другога. І вось цяпер 18 майстроў і аматараў фатаграфіі паказваюць сваё бачанне свіслацкай прыгажосці ў выставачнай зале на Болдзіна ў Магілёве.
Выстава – вынік пленэраў, паміж якімі 34 гады. Першы адбыўся ў 1988 годзе, а другі ў 2022 – пісалі mogilev.media. І ўжо адно гэта робіць яе ўнікальнай. Да таго ж цікава, як адны і тыя ж майстры бачаць аб’ект у такой вялікай адлегласці ў часе.
Працы атрымаліся сакавітыя і аднастайныя, кантрастныя і прыглушаныя, панарамныя і партрэтныя. Пачынаецца ўсё з чорна-белых постсавецкіх фотаздымкаў, а завершваецца фотаздымкамі з дронаў. Карацей, працы найперш розныя і ў той жа час аб’яднаныя прадметам з’дымак і пазітыўным настроем.
Для тых хто не паспее наведаць выставу, прапануем дайджэст асноўных тэм свіцлацкай непаўторнасці:
Хаця найлепш усё пабачыць на свае вочы і ўзняць сваё светаадчуванне. Фота: mogilev.media
Продолжаем знакомить наших читателей с театральными зарисовками известного могилевского актера и режиссера Владимира Петровича, который ведет свой блог “Субъективные заметки”.
История едва не свершившегося убийства.
Получилось так, что мы в “погоне за лучшей жизнью” оказались в Национальном Академическом драматическом театре им. Якуба Коласа в городе Витебске. Проработали в нём два года, с 1985 по 1987 год. Из ярких впечатлений, гастроли по Прибалтике в городе Каунасе и Таллинне, и месяц сельских гастролей, проведённый на Браславских озерах.
В то время театром руководил Валерий Мазынский. И вот он как-то решил: “А не замахнуться ли нам на Вильяма, понимаете ли, нашего Шекспира?” И замахнулся. Замах длился то ли шесть, то ли девять месяцев. Театр стал дружно репетировать “Ромео и Джульетту”.
— Две равно уважаемых семьи В Вероне, где встречают нас событья, Ведут междоусобные бои И не хотят унять кровопролитья.
Как раз “междуусобные бои” мы стали репетировать в первую очередь. Пьеса начинается с массового побоища, ну а дальше всем известный сюжет.
К нам приставили специалиста по постановке боя, выдали специально выкованные для спектакля мечи и кинжалы, каждая пара, или несколько человек, с помощью инструктора придумывали рисунок боя, и потом тупо, методично оттачивали каждый свою партию. Надо отдать должное, что довели бои до автоматизма, так что работали только руки, голова не подключалась.Травматизма за время репетиций не припомню.
Теперь об оружии. Оно доставило много хлопот. Случай произошедший со мной. Мы уже на сцене. Отрабатываем бой. Наступая на “противника”, я наношу боковой удар, меч выскальзывает из моих рук и остриём летит в зал, где легко пробивает материал, которым были накрыты кресла и вонзается в спинку одного из них. Благо, это была репетиция и в зале никого не было.
В этом инциденте моей вины было мало. Дело в том, что ручки мечей были сделаны из гладко отшлифованного дерева и сверху покрыты лаком. Результат – несовместимое сочетание потных ладоней и лакированной рукоятки. После всеобщего кратковременного шока, была дана команда обмотать рукоятки верёвкой. Одна проблема была решена.
Вторая проблема была в стали, из которой эти мечи были сделаны. Она была очень мягкая, и при ударе плашмя легко гнулась, образуя букву “Г”. Что однажды и произошло у меня на спектакле. Меч сразу был выброшен в кулисы, пришлось заканчивать драку с одним кинжалом. Но было стыдно, что допустил при зрителях такой косяк.
Третья проблема – человеческий фактор. Конечно, мечи и кинжалы были тупыми, хотя я в драках вонзал их в сцену и это было эффектно. Но тут была своя хитрость. Я вонзал кинжал всегда по волокнам пола сцены.
Подхожу к сути истории. У меня была роль Тибальта, племянника леди Капулетти. Горячий, задиристый, безбашенный персонаж. Ромео играл только-только закончивший институт, молодой артист Михаил К. Видно, Михаилу понравился эффект вонзания кинжала в сцену, и он даже нашел где его использовать.
И вот вижу, идет Миша по коридору, с восхищением смотрит на свой кинжал, трогает пальцем острие. Я остановил его, взял в руки кинжал и глазам своим не поверил. На острие кинжала была боевая заточка. Я накричал на него и заставил вернуться и закруглить острие. Скрепя сердце, он это сделал. Благодаря этому дальнейшее произошло именно так, как произошло.
Почему это меня так дернуло? Этим кинжалом он в пьесе меня убивает. К слову сказать, до случившегося, а это был спектакль где-то 17, он меня так усердно тыкал кинжалом, что на теле оставались ровно столько синяков, сколько мы сыграли спектаклей. Спасала одежда в несколько слоев сшитая из ткани двунитки.
В этот злополучный спектакль все шло хорошо, я только что убил Меркуцио, Меркуцио, перед тем как умереть, с долей скепсиса, иронии и трагизма, проклял оба враждующих дома, Ромео вызывает меня на бой, мы красиво, технично деремся. Я ударом ноги сшибаю Ромео, он падает, я из далека (второе мое вонзание оружия в сцену) бросаю меч в Ромео, (при этом не теряю контроля), Ромео откатывается, меч эффектно вонзается, я понимаю, что не попал, бегу добивать противника, и… получаю кинжалом в лицо.
Удар был сильный. Меня качнуло, почему-то стало желто в глазах, кровь хлынула из двух ноздрей и раны. Я понимаю, что нельзя “светиться” в таком виде зрителю. Спиной продвигаюсь к своей мизансцене возле столба, сползаю по нему и “умираю”.
Дальше выбегают два семейства, жители Вероны, герцог, и пятнадцать минут идут разбирательства, кто зачинщик, а кто жертва? Первым порывом у коллег было остановить спектакль. Я показал глазами, что жив, все относительно нормально, продолжайте спектакль.
Я сидел, а кровь все шла и шла. Из складок одежды образовалось некое подобие чаши, вот туда она и стекала. Могу с уверенностью сказать, что лучше эта сцена не игралась ни до, ни после. Играли быстро, по делу, эмоционально, а некоторые дамы были на грани обморока. Как только, свет стал гаснуть, мужчины бросились ко мне, помогли встать и отвели в гримерку.
Потом был травмопункт, где сказали, что мне очень повезло, что кинжал попал в кость, если бы чуть выше – то лезвие вышло бы с другой стороны. Это меня утешило, и мы распрощались.
Через несколько дней, при встрече, я спросил Мишу: “Что это было?” Его ответ меня сразил напрочь: “Но ведь у Шекспира написано, что Ромео убивает Тибальта случайно, защищаясь…” Я: “Так что, все репетиции и 17 спектаклей ты не видел куда бросаешь руку с кинжалом?!!” Миша: “Нет”
У 355-тысячным Магілёве налічваецца 12,5 тысяч сем’яў з дзецьмі, якія не здольны своечасова аплаціць жыллёва-камунальныя паслугі.
Менавіта столькі адрасоў падобных сямей накіраваны ў аддзелы адукацыі для разгляду на пасяджэннях каардынацыйных саветаў – паведамляе прэс-служба Магілёўскага гарвыканкама. Пры гэтым звыш 50% – гэта сем’і, у якіх трое і больш дзяцей.
І гэта ўсё адбываецца на фоне роста заробкаў, выплат на ўтрыманне дзяцей, дзеяння праграм па падрымцы сямей.
Таксама паведамляецца, што 44 гараджаніна з пазыкамі за камунальныя паслугі ўжо выселілі ў 2022 годзе, з іх 35 — “без прадастаўлення жылога памяшкання”. А 2699 адрасоў з запазычанасцю адключылі ад камунальных паслуг.
Мазаіка на хірургічным корпусе лякарні імя У. Марзона ў Бабруйску, якую ў 1968 годзе стварыў мясцовы мастак Сямён Абрамаў, можа быць знішчаная, паколькі сам корпус запланавана знесці.
На месцы старога хірургічнага корпуса лякарні запланавана будаўніцтва новага. Знос будынка найхутчэй прывядзе і да разбурэння самай першай мазаікі, што паявілася ў Бабруйску. Аўтар твору, мастак Сямён Абрамаў у сваім інтэрв’ю выданню 1387.by быў філасафічным:
– Гэта знак нашага часу. Напрыклад, у Маскве некалі была гасцініца «Расія», я там спыняўся не раз. У ёй было шмат мастацкіх твораў – мазаік, вітражоў. Усё знеслі. Гэтак жа і ў нас. Ні на што не глядзяць.
Праз 55 год – у выдатным стане
Мазаіку для бабруйскай лякарні хуткай дапамогі Сямён Абрамаў стварыў у 1968 годзе. Працаваў над ёю ў адзіночку. Яна дагэтуль, і праз 55 гадоў знаходзіцца ў выдатным стане.
Пра будаўніцтва новага корпуса экстраннай хірургіі на тэрыторыі Бабруйскай гарадской лякарні хуткай дапамогі імя У.Марзона распавёў начальнік галоўнага ўпраўлення па ахове здароўя Магілёўскага аблвыканкама Аляксандр Старавойтаў.
Новы будынак размесціцца на месцы старога чатырохпавярховага хiрурiчнага корпуса. Адрамантаваць яго нельга, паводле магілёўскага чыноўніка, таму трэба зносіць. Будаўніцтва пачнецца ўжо ў 2023 годзе, закончыць яго плануецца ў 2025 годзе.
– Рамонт не дазволіць атрымаць будынак, які будзе адпавядаць неабходным патрабаванням, бо медыцына за апошнія гады сышла далёка наперад, – падкрэсліў Старавойтаў. – Таму старыя медычныя плошчы пойдуць пад знос.
Без савецкай идэалогіі
Пра лёс мазаікі пры гэтым ніякіх афіцыйных каментарыяў не даецца. Мастакі і мастацтвазнаўцы тым часам хвалююцца пра лёс першага бабруйскага манументальнага твора ў гэтым стылі.
У сваім інтэрв’ю выданню гісторык мастацтваў Кацярына Рускевіч зазначала, што гэтая мазаіка цікавая тым, што ў ёй няма савецкай ідэалогіі, і ў ёй адразу кідаюцца ў вочы адсылкі да манументальных працаў 1920-х гадоў, асноўныя рысы якіх – лаканічнасць падачы, строгасць формаў.
– Сюжэт мазаікі на Марзонаўцы – цалкам медычны. Мы бачым вялікі твар лекара ў медычнай масцы, з суворым, але глыбокім позіркам. Гэты лекар трымае ў руцэ чалавечае сэрца. На другасных планах мазаікі – чалавек пад рэнтгенаўскім апаратам, фігуры і твары медыкаў.
