Адкрыццё паўднёва-заходняга аб’езда планавалася правесці 7 лістапада, але рух па дарозе застаецца закрытым.
Першы намеснік генеральнага дырэктара – галоўны інжынер РУП “Магілёўаўтадар” Барыс Іваноў у інтэрв’ю БелТА паведамляў, што адрэзак трасы, які павінен звязаць гомельскую і бабруйскую шашы, планавалася запусціць яшчэ 7 лістапада. Аднак рух на ўчастку ў 12 кіламетраў застаецца забароненым. Па дарозе працягвае курсіраваць будаўнічая тэхніка.
Фота: mogilev.media
Ніякія медыцынскія даведкі з “гражданкі” не бяруцца пад увагу, значэнне мае толькі медкамісія ў ваенкамаце.
Сотні мужчын у абласным цэнтры былі выкліканы ў ваенкаматы, дзе атрымалі павесткі ў войска, але з адтэрміноўкай па часе – паведамляюць нашы чытачы.
Тэхналагічна ўсё праводзіцца наступным чынам. Напачатку ваеннаабавязаных выклікаюць для ўдакладнення дадзеных у ваенкамат. Там сапраўды ўдакладняюцца месца пражывання і працы, сямейнае становішча і іншыя фармальныя звесткі. А затым мужчыны пад роспіс атрымоўваюць павесткі з патрабаваннем з’явіцца ў ваенкаматы цягам 24 гадзін пасля афіцыйнага абвяшчэння мабілізацыі ў краіне.
Тым, хто скардзіцца на здароўе, прапануюць дадаткова прыйсці ў ваенкамат і самастойна напісаць заяву з просьбай прайсці медыцынскую камісію. Ніякія даведкі з грамадзянскіх медустаноў не прымаюцца да ўвагі.
Як распавядаюць мабілізаваныя мужчыны, настрой пасля такога ўдакладнення дадзеных у калідорах ваенкамата вельмі змрочны і песімістычны.
Мікалаеў не абстрэльвалі ўсяго 44 дні з 256 дзён вайны, распавялі ў гарадской адміністрацыі. Расійскія ракеты забілі 149 грамадзянскіх асоб, з іх – 2 дзіцяці. Цяжка параненыя 698 чалавек, 10 з якіх – дзеці.
З 486 000 чалавек, якія пражывалі ў горадзе да пачатку поўнамаштабнай вайны, у горадзе засталося толькі каля 220 000 – 230 000. Да гэтага паведамлялася пра страты і пашкоджанні больш за 13 000 грамадзянскіх аб’ектаў.
korabelov.info
Пішам, як вайна ва Ўкраіне ўплывае на жыццё еўрапейскіх гарадоў, якія маюць партнёрскія дачыненні з гарадамі Магілёўскай вобласці.
Гераізму прыфрантавога Мікалаева прысвечана фотавыстава ў Кіеве.
«Горад, у якім я пражыў шмат шчаслівых хвілін, восем месяцаў стрымліваў націск варожай арды. Колькі ран на яго целе цячэ крывёй, колькі пераломаў і ўдараў ён атрымаў за гэтыя жудасныя месяцы вайны — не падлічыць. Але ён стаіць і трывае, я гэта дакладна ведаю», «Мікалаеўцы, якія цяпер у Кіеве, і ўсе, усе, усе, абавязкова прыходзьце, ушануем подзвіг жыхароў нашага суровага горада-героя Мікалаева. Перамога будзе за намі!» — пішуць мікалаеўцы у паведамленнях пра выставу.
img.novosti-n.org
Мікалаеўскія спартсмены за адзін дзень заваявалі 10 медалёў на чэмпіянаце свету па кікбоксінгу ISKA.
Спаборнцтва праходзіць у Турцыі. У скарбонцы спартсменаў 6 залатых, 3 сярэбраныя і 1 бронзавы медалі.
news.pn
Крымінал.
У Мікалаеўскай вобласці затрыманы дзве жанчыны, якія звярнуліся ў сэрвісныя цэнтры МУС па атрыманне паслугі. Але аказалася, што яны знаходзяцца ў вышуку, паведамляе прэс-служба МУС па Мікалаеўскай вобласці.
Адна звярнулася з заявай аб выдачы вадзіцельскага пасведчання, другая з мэтай здачы тэарэтычнага іспыту для атрымання вадзіцельскага пасведчання.
А ў Мікалаеве суд арыштаваў Аляксея Ушахіна, супрацоўніка камунальнага прадпрыемства. Ён далучыўся да тэлеграм-каналу акупантаў і падаў ім каардынаты для паўторнага ўдару па будынку ўпраўлення СБУ.
Пабрацімства Мікалаева з Магілёвам было замацаванае дамовай у 2009 годзе. 31 мая 2022 году мэр украінскага гораду заявіў, што Пагадненне аб пабрацімстве з Магілёвам скасаванае і выказаў спадзеў, што яно будзе адноўленае, калі Беларусь стане свабоднай.
Магілёў.media працягвае сачыць за жыццём Мікалаева, нягледзячы на спыненне партнёрскіх сувязяў з Магілёвам.
Мікалаеў месціцца за 65 кіламетраў ад Чорнага мора. Да вайны ў ім жыло 490 тысяч чалавек. Траціна з іх вымушана была пакінуць горад. Паводле Генштабу Узброеных сіл Украіны Мікалаеў – адзін з асноўных кірункаў наступу расіян.
Яго рэгулярна абстрэльваюць, знішчаючы гарадскую інфраструктуру і змушаючы мясцовую ўладу капітуляваць. Прэзідэнт Украіны Уладзімер Зяленскі прысвоіў Мікалаеву ганаровае званне «Горад-герой».
Mogilev.media продолжает знакомить вас с воспоминаниями одного из организаторов, творческих вдохновителей блистательного театрального действия “M@rt-контакт”. От которого могилевчанам, похоже, только и остались – воспоминания. Субъективные заметки бывшего главного режиссера Могилевского областного драмтеатра Владимира Петровича мы нашли в его небольшом и уютном блоге, и с любезного разрешения автора решили опубликовать без изменений и с сохранением авторского стиля для наших уважаемых читателей. Выпуски Субъективных заметок мы запланировали на выходные дни, а первую часть можно найти здесь.
“M.@rt-контакт” Субъективные заметки. Часть 2.
То, что изложено ниже, моё видение ситуации и моя правда.
Предшествовала фестивалю, кропотливая, не бросающаяся в глаза, очень трудная работа. Нужно было составить программу фестиваля, а это и переговоры, и согласованность по времени, и финансы… Последнего пункта не касаюсь, не моя тема.
Пример. Будучи в Екатеринбурге на фестивале “Реальный театр” мы увидели спектакль Николая Коляды “РевИзор”, он нас впечатлил и мы пошли с Новиковым к нему в театр. Нашли старый дом с резными наличниками, дерево возле дома всё в разноцветных ленточках, поломаные венские стулья покрашенные в разные цвета, стоявшие в беспорядке в клумбе возле дома. Мы вошли. Старая мебель, вязанные салфетки, рюшечки, скатерти на столах и этажерках, вязаные коврики под ногами, кот важно шествовший из одной комнаты в другую, и сам хозяин в тюбетейке, весь такой домашний. Попросил нас подождать – надо покормить кота (например, Кузю)) Пока он кормил, мы осматривали этот уникальный театр-дом. Потом был разговор, задавались вопросы, сверялись с планами, календарём… Это всё к чему. Не малая часть программы фестиваля составлялась через личные контакты. Для этого нужно было ездить на фестивали , смотреть и договариваться. Первые годы я ещё ездил, а потом поездки сократились до минимума, и я постепенно отошёл от помощи в формирования программы. Иногда, если видел, или слышал что-то интересное про какой то спектакль, приносил Новикову, и он брал его на заметку. Иногда это прокатывало, иногда – нет.
Со временем стало трудно выдерживать формат “молодёжного фестиваля”. Но для меня отправной точкой стала фраза Ирины Алпатовой, театрального обозревателя газеты “Культура” и критика из Москвы, что ПРОИЗВЕДЕНИЕ ИСКУССТВА не имеет возрастных границ.
Чтобы выдержать формат, сохранить то, что заложили в начале, нужны были большие деньги. Андрей Федорович крутился, делал афишу, и за это ему огромное спасибо. Но он делал ее при определенной сумме, выделенной под фестиваль.
Как-то на Чеховском фестивале я посмотрел «Косметику врага» по пьесе Амели Нотомб с Райкиным. Мы с директором решили попробовать привезти спектакль на фестиваль. Я созвонился с Райкиным: «У нас такой-то фестиваль. Мы хотели бы видеть вас у нас». Он говорит: «Да ради бога. Вот вам телефон арт-директора, звоните и договаривайтесь». Я звоню арт-директору, объясняю историю, он говорит: «Да ради бога. 12 000 евро и мы с вами». Вот так. У “M.@art-контакта” есть имя, у нас довольно неплохие условия принятия коллективов, к нам ехали всегда с удовольствием, но все это стоило денег. Так что фестиваль существовал достойно настолько, насколько мы себе могли это позволить.
Отдельная тема – это команда, которую собрал вокруг себя Новиков. Это был отточенный, слаженный механизм, который решал, казалось невыполнимые задачи. А ситуации иногда складывались аховые.
Все отмечали высокую организацию фестиваля. Это, как в хорошем отеле; всё чисто, убрано, комфортно и обслуживающего персонала невидно. И только исполнители знали чего им это стоило. Помню себя. Я был, кажется, во всем и везде. Я занимался вопросами, “что-кого-куда и как”, и везде совал свой нос. Было очень радостно, тревожно и как-то обнадеживающе. Но в последний день, когда все пошли в “Кубу” отмечать закрытие и День театра, я пошел спать, потому что валился с ног.
Потом, когда уже каждый знал, что ему делать, когда обязанности точно определились, стало чуть легче, но организм фестиваля был живой и расслабляться не давал. И в этом была своя прелесть и неповторимость момента.
Потом я отошёл от участия в составлении программы фестиваля. Несколько лет занимался “молодой режиссурой” в рамках фестиваля, снимал на видео мастер-классы, а потом стал просто зрителем, очень заинтересованным, но зрителем. И фестиваль стал, можно сказать, авторским. Вся тяжесть легла на плечи Новикова. И мы можем только догадываться, насколько она была тяжела. И за то, что он нёс её столько лет (хотя не раз слышал от него, что этот фестиваль последний) ему от нас, от города, и не только… ОГРОМНАЯ БЛАГОДАРНОСТЬ!
(Продолжение следует)
Фото: mogilevnews.by
У лістападзе адбыліся дзве падзеі, якія тычацца гісторыі стараабраднікаў Беларусі. 30 лістапада 1978 года заснаваны, а 1 лістапада 1987 пачаў працаваць Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый імя Ф. Шклярова. Гэта адзіны ў краіне музей стараабраднікаў.
Стараабраднікі ў Беларусі – гэта этнакультурная група, якая пачала фарміравацца з XVII стагоддзя. Стараабрадцы жывуць ва ўсіх рэгіёнах краіны. Найбольш значныя іх цэнтры – Ветка Гомельскай вобласці, Браслаў і Відзы Браслаўскага раёна, Капусціна Кіраўскага раёна.
Стараабраднікі (стараверы) ў сярэдзіне XVII стагодзя, у праўленне царэўны Соф’і, уцякалі з Маскоўскай дзяржавы пасля раскола Рускай праваслаўнай царквы. Супраць тых, хто прытрымліваўся традыцый у веры, улада праводзіла палітыку рэпрэсій, якая падахвочвала да эміграцыі.
Значная частка тых, хто не прыняў царкоўную рэформу, адразу ж накіравалася ў Рэч Паспалітую. Стараабраднікі заснавалі на беларускіх землях два буйныя цэнтры – вакол Браслава і Відз (Падзвінне) і вакол Веткі (Палессе).
Спецыяльная камісія ўраду Рэчы Паспалітай на чале з А. Пацеем была накіравана ў 1690 годзе ў Ветку для азнаямлення са слабодамі (іх хутка узнікла 14 пад агульнай назвай Ветка) старавераў. Камісія прыйшла да высновы, што мігранты не ствараюць пагрозы для дзяржавы. Каталіцкая царква разглядала стараабраднікаў, як групу адыходзячых ад праваслаўя. Таму кароль Рэчы Паспалітай Ян III Сабескі ў 1691 годзе дазволіў праціўнікам рэлігійнай рэформы праваслаўнай царквы свабодна жыць у дзяржаве.
Сённяшні горад Ветка – цэнтр раёна Гомельскай вобласці. Заснаваны стараабраднікамі ці то ў 1685, ці то ў 1667 годзе на землях мазырскага старосты Карла Халецкага (каля Веткі – іх маёнтак Хальч). Вядома, што ў Ветцы бываў Емяльян Пугачоў – пазней кіраўнік сялянскага паўстання. У 1764 годзе ён удзельнічаў у карнай экспедыцыі расійскіх войскаў на Веткаўшчыну, каб прымусіць старавераў вярнуцца на радзіму.
Гэта быў не першы падобны выпадак. Маскоўская дзяржава варожа аднеслася да ідэі ўзнікнення пасяленняў стараабраднікаў на тэрыторыі Беларусі.Упершыню расійскія войскі перайшлі дзяржаўную мяжу і ўварваліся на тэрыторыю іншай дзяржавы яшчэ ў 1735 годзе. Былі спустошаны веткаўскія слабоды, большасць насельніцтва, па розных крыніцах ад 14 да 40 тысяч стараабраднікаў была выселена ў Расійскую імперыю.
Поўнасцю была вынішчана Ветка, якая мела амаль 40 000 насельнікаў (для параўнання, у Гомелі жыло 5 000). Трагічныя падзеі паўтарыліся ў 1764 годзе, «другая выганка», калі была выселена 20 000, галоўным чынам, у Сібір. Тыя, хто выратаваўся ад гвалтоўнай дэпартацыі, рассялілася па ўсім Мінскім ваяводстве, патрапілі на тэрыторыю сённяшніх Бабрусйкага, Кіраўскага і некаторых іншых раёнаў.
Колькасць стараабраднікаў на Беларусі да 1914 года дасягнула 100 000 чалавек. Стараабраднікі мелі драўляныя храмы. Толькі ў Відзах, дзе існавалі каталіцкая, праваслаўная, стараверская, мусульманская, юдзейская і пратэстанцкая абшчыны, быў пабудаваны першы стараабадніцкі мураваны храм Успення Прасвятой Багародзіцы. Ён быў узведзены ў 1907-1910 гадах па праекце ўраджэнца Мсціслаўшчыны Лявона Вітана-Дубейкаўскага.
царква ў Відзах
Зараз на тэрыторыі Магілёўскай вобласці вядомы 7 стараабрадніцкіх абшчын: у Магілёве (1), Бабруйску (3), Бабруйскім (2, у тым ліку ў в. Багушоўка), Кіраўскім (в. Капусціна, маецца царква) раёнах.
У XVIII стагоддзі сфарміравалася асобная рэлігійная традыцыя стараабраднікаў, вылучалася веткаўская школа кніжнай графікі і арнаменту. Для яе характэрны спалучэнне “старадрукаванага” стылю са стылем “маскоўскага барока”, шырокае выкарыстанне расліннага арнаменту. У застаўках і буквіцах выкарыстоўваліся выявы жывёл, птушак і насякомых. Кнігі мелі багатую каляровую гаму.
Набыла вядомасць веткаўская школа іканапісу («веткаўскі абраз»), для якой характэрна спалучэнне старажытных традыцый з новымі элементамі ў тэхніцы. Асаблівую ўвагу даследчыкаў прыцягвае іканаграфія Міколы Агіднага. Спалучэнне канонаў візантыйскай і рускай праваслаўных цэркваў з тэхнікай маскоўскіх, наўгародскіх, украінскіх і беларускіх майстроў тлумачыцца тым, што Ветка мела статус рэлігійнага цэнтра стараверства, да якога імкнуліся ўсе выдатныя майстры.
Склалася самабытная школа веткаўскай разьбы.
Адзіны на тэрыторыі краіны музей, дзе можна азнаёміцца з унікальнымі помнікамі веткаўскай разьбы, кніжнай графікі і арнаменту, «веткаўскімі абразамі» – Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый. Музей носіць імя выхадца са стараабрадніцкага асяродку, ураджэнца і жыхара Веткі, гарачага прыхільніка і прапагандыста мясцовай культуры, збіральніка прадметаў даўніны, заснавальніка музея Фёдара Рыгоравіча Шклярова (1925-1988).
Дзень Кастрычніцкай рэвалюцыі. Дзяржаўнае свята ў Беларусі.
У 1917 годзе, а 21:45 у Петраградзе халастым стрэлам крэйсера «Аўроры» пачалася Вялікая Кастрычніцкая сацыялістычная рэвалюцыя, Кастрычніцкі пераварот (25-26 кастрычніка / 7-8 лістапада 1917).
У 2 гадзіны ночы Часовы ўрад быў арыштаваны.
Краіна, між тым, аб крутых пераменах не падазравала. У Петраградзе ў оперы “Дон Карлас” спяваў Фёдар Шаляпін, у Маскве ў Мастацкім тэатры давалі “Гора ад розуму”, у якім бліскалі Канстанцін Станіслаўскі, Васіль Качалаў, Іван Масквін. Там жа ў Маскве праходзіў першы бенефіс Аляксандра Вярцінскага.
Бальшавікі, што рваліся да ўлады, дэкларавалі: пабудову справядлівага грамадства, выкараненне эксплуатацыі чалавека чалавекам, роўнасць людзей у правах і абавязках, барацьбу супраць войнаў, сусветную сацыялістычную рэвалюцыю.
У той жа дзень адкрыўся II з’езд Саветаў рабочых і салдацкіх дэпутатаў, які прыняў пастанову пра пераход улады ў краіне да саветаў, сфарміраваў урад на чале з У. Леніным, абраў Цэнтральны Выканаўчы Камітэт, прыняў першыя дэкрэты аб міры, аб зямлі.
s1.stc.all.kpcdn.net
1579 год. У Гродна памёр Каспар Бекеш.
Вялікалітоўскі ваенны і палітычны дзеяч, сябар і паплечнік Стэфана Баторыя. Паходзіў са старадаўняга венгерскага роду.
Камандаваў венгерскай пяхотай. Вызначыўся асабістай мужнасцю і ваеннымі талентамі пры абароне Эльблонга (1577), у полацкай кампаніі (1579).
З імем Каспара Бекеша звязана назва бяке́шы – разнавіднасць кароткага прыталенага кафтана.
wikimedia.org
1790 год. Нарадзіўся Караль Падчашынскі.
Архітэктар, прадстаўнік класіцызму, прафесар Віленскага ўніверсітэта.
Аўтар рэканструкцыі касцёла Святых Янаў у Вільні, праектаў палацаў у Яшунах, Тускуленах, Жылічах, будынкаў гімназій у Слуцку, Камянцы Падольскім і Свіслачы, вучылішчаў у Бабруйску, Невелі, Мазыры і іншых.
Найбольш удалым яго творам лічыцца помнік позняга класіцызму евангелічна-рэфармацкая царква ў Вільні.
Аўтар першага ў Беларусі і Літве падручніка тэорыі архітэктуры «Пачаткі архітэктуры для акадэмічнай моладзі», артыкулаў пра выкладанне архітэктуры, даглядання за садамі і паркамі.
Памёр 7 красавіка 1860 года.
Палац ў Жылічах (Кіраўскі раён), upload.wikimedia.org
1896 год. Нарадзіўся Міхась Чарот (Міхаі́л Кудзелька).
Беларускі паэт, драматург, празаік, рэдактар, грамадскі дзеяч.
Адзін з лідараў беларускай савецкай літаратуры 1920-х гадоў, пачынальнік беларускага імажынізму.
Настаўнічаў, спяваў у хоры У. Тэраўскага пры «Беларускай хатцы», быў старшынёй тэатральнай суполкі «Маладзік», Таварыства працаўнікоў беларускага мастацтва, выконваў ролі ў трупе У. Галубка, працаваў рэдактарам газеты «Савецкая Беларусь», двухтыднёвіка «Чырвоная Беларусь», загадчыкам літаратурнага сектара Дзяржаўнага выдавецтва БССР. Сустваральнік літаратурнага аб’яднання «Маладняк».
Пісаць пачаў у 13-гадовым узросце. Аўтар шматлікіх зборнікаў вершаў, паэм, паэм-фантазій, зборнікаў апавяданняў, п’ес.
Вершам «Суровы прыгавор падпісваю першым» далучыўся да публічнага асуджэння рэпрэсіраваных беларускіх пісьменнікаў.
Арыштаваны ў 1937 годзе, прыгавораны да расстрэлу. Расстраляны ў ноч з 29 на 30 кастрычніка 1937 года.
Іменем паэта названы вуліцы ў Мінску, Гродне, Маладзечне і Рудзенску. У апошнім, на будынку Дома культуры прымацавана мемарыяльная дошка.
1897 год. Нарадзіўся Міхась Каршук.
Дзеяч беларускага нацыянальна-культурнага руху, краязнавец, публіцыст.
Арганізатар і настаўнік першай беларускай школы ў в. Пералёўка на Гомельшчыне, дзеяч і прапагандыст пашырэння беларускай школы ў Гомельскай губерні, якая тады ўваходзіла ў РСФСР.
Сакратар бюро выкладчыкаў беларусазнаўства ў Мінску (1924). Аўтар артыкулаў па пытаннях педагогікі, культуры, краязнаўства і беларусізацыі ў часопісах «Асвета», «Наш край», газетах.
Член прэзідыума Цэнтральнага бюро краязнаўства ад Гомельскай акругі.
Пасля 1930 года лёс невядомы.
1918 год. Нарадзіўся Канстанцін Дамарад. Беларускі гісторык
Кандыдат гістарычных навук. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, партызанскагу руху.
Працаваў у інстытутах гісторыі партыі пры ЦК КПБ, гісторыі АН Беларусі. Даследаваў гісторыю падпольнага і партызанскага рухаў у часы Другой сусветнай вайны.
Памёр у 2001 годзе.
1922 год. Нарадзіўся Мікалай Саўчанка.
Уролаг, доктар медыцынскіх навук, лаўрэат Дзяржаўных прэмій СССР і БССР, акадэмік.
Працаваў у розных медыцынскіх установах, рэктарам Беларускага інстытута удасканалення медыкаў, міністрам аховы здароўя (1966-1986), загадчыкам кафедры уралогіі Мінскага медінстытута (1987-1991).
Даследаваў прыроджаныя заганы развіцця ніжніх мачавых шляхоў, палавых органаў, прыроджаныя анамаліі нырак, праблемы лячэння анкалагічных захворванняў.
Зрабіў першую ў Беларусі перасадку ныркі. Падрыхтаваў 6 дактароў і 19 кандыдатаў медыцынскіх навук.
Памёр 12 чэрвеня 2001 года.
У яго гонар названа 4-я гарадская клінічная бальніца г. Мінска.
csl.bas-net.by
1923 год. Нарадзіўся Аляксандр Дракахруст. Паэт і перакладчык.
Служыў ваенным журналістам, карэспандэнтам газеты «Во славу Родины».
Аўтар 16 зборнікаў вершаў.
Пераклаў на рускую мову шэраг вершаў і паэм М. Аўрамчыка, А. Астрэйкі, Р. Барадуліна, А. Вялюгіна, С. Грахоўскага і іншых.
Памёр 14 лістапада 2008 года.
1940 год. У Магілёве адкрыўся кінатэатр “Радзіма”.
Пра гэта напісала “Савецкая Беларусь” 11 лістапада 1940 года.
Само будаўніцтва скончылася ў сярэдзіне жніўня 1940.
Пабудаваны ў межах плана пераноса сталіцы БССР у Магілёў.
1948 год. У Германіі на эміграцыі загінуў у аўтакатастрофе Хведар Ільяшэвіч. Беларускі паэт, грамадскі дзеяч.
Выкладаў у Віленскай беларускай гімназіі, друкаваўся ў беларускіх часопісах.
Хадзіў па вёсках, распаўсюджваў ідэі беларускасці, літаратуру.
Па палітычных матывах двойчы арыштаваны польскімі ўладамі, быў вязнем Лукішскай турмы.
Абараніў дысертацыю «Друкарня дома Мамонічаў у Вільні» на ступень магістра філасофіі.
Падчас вайны дзеяч Беларускага камітэта, з вясны 1943 года старшыня Беларускага нацыянальнага аб’яднання ў Беластоку, адзін з арганізатараў беларускага школьніцтва на Беласточчыне, рэдактар штотыднёвіка «Новая дарога».
Аўтар артыкулаў пра М. Забэйду-Суміцкага, Ф. Аляхновіча, У. Жылку і іншых беларускіх дзеячоў культуры.
З 1944 года на эміграцыі ў Германіі. Займаўся педагагічнай і выдавецкай дзейнасцю, уваходзіў у кіраўніцтва Беларускай незалежніцкай партыі. Удзельнічаў у Другім Усебеларускім кангрэсе.
1958 год. Выпуск першых 25-тонавых аўтамабіляў МАЗ-525 Беларускім аўтамабільным заводам у г. Жодзіна.
Зараз БелАЗ кантралюе амаль 30% рынку кар’ерных самазвалаў грузападымальнасцю больш за 90 тон і ўваходзіць у лік сямі вядучых сусветных канцэрнаў па вытворчасці кар’ернай тэхнікі.
За гісторыю прадпрыемства тут выпушчана звыш 130 тысяч адзінак кар’ернай тэхнікі – гэта нашмат больш яго асноўнага канкурэнта, кампаніі Caterpillar.
У 2013 годзе завод прадставіў самы вялікі ў свеце самазвал «БелАЗ-75710» грузападымальнасцю 450 тон.
У “БелЛАЗ-Холдынг” уваходзяць ААТ “Кузлітмаш”, Магілёўскі вагонабудаўнічы завод, Старадарожскі механічны завод, Магілёўскі аўтамабільны завод і іншыя.
chudo.tech
1961 год. Нарадзіўся Сяргей Алейнікаў.
Беларускі футбаліст, паўабаронца.
Выступаў за клубы «Дынама» (Мінск), «Ювентус» (Турын), «Лечэ» (Італія), «Гамба Осака» (Японія), «Адэвольд» (Швецыя) і іншых.
У чэмпіянатах СССР правёў 220 матчаў, забіў 31 гол, у еўрапейскіх кубкавых турнірах правёў 36 матчаў, за зборную СССР/СНД – 77 матчаў. У 1992-1994 гадах выступаў за зборную Беларусі.
Працаваў трэнерам італьянскіх «Ананьі Фантана», «Пантэдэру», «Крас», галоўным трэнерам маскоўскага «Тарпеда-Металург», падмаскоўнага «Віднае», літоўскай «Дайнава», у італьянскай дзіцячай школе ў Каперціна, у філіяле футбольнай акадэміі клуба «Ювентус».
Чэмпіён СССР (1982), фіналіст Кубка СССР (1987), віцэ-чэмпіён Еўропы (1988), уладальнік Кубка Італіі і Кубка УЕФА (1990).
У гонар футбаліста заснаваны Клуб Сяргея Алейнікава.
football-pitch.ru
1989 год. Створаны Дом-музей дзеда Талаша ў вёсцы Навасёлкі Петрыкаўскага раёна. Размешчаны ў хаце Васіля Талаша, пабудаванай ім у 1918-1920 гадах. Васіль Талаш (1844-1946) – удзельнік партызанскага руху ў савецка-польскай і Вялікай Айчыннай войнах, народны герой, герой аповесці Якуба Коласа «Дрыгва», самы стары ўдзельнік Вялікай Айчыннай.
У музеі на 63 м² размешчана каля 500 прадметаў асноўнага фонду і 360 навукова-дапаможнага. Экспазіцыя мае раздзелы: сям’я дзеда Талаша; Дзед Талаш і аднавяскоўцы; 125–130-ая партызанскія брыгады.
Мантаж новых пралётаў на правым баку Крымскага моста, які быў часткова выведзены з экслуатацыі пасля выбуху 8 кастрычніка, плануюць пачаць 5-10 лістапада, і завяршыць да 20 снежня, паведамляюць керчанскія СМІ.
Пішам, як агрэсіўныя дзеянні Расіі, вайна ва Ўкраіне ўплываюць на жыццё гарадоў, якія маюць партнёрскія дачыненні з гарадамі Магілёўскай вобласці.
Ад выбуху на Крымскім мосце пацярпелі абедзве паласы аўтадарогі. Замену чатырох пралётаў левага боку, па якіх зараз рухаецца транспарт, пачнуць пасля таго, як адновяць пралёты правага боку, якія абваліліся ў ваду і былі зрушаныі.
«Запусціць рух па абодвух палосах правага боку маста плануем 5 снежня па адной паласе, 20 снежня – цалкам і па іншай. Далей прыступім да прац па разборцы пралётаў левага, меней пацярпелага боку маста. І плануем яе таксама завяршыць да 30 сакавіка» – праінфармаваў віцэ-прэм’ер Расіі Марат Хуснулін.
Усяго выраблена і пастаўлена 1 218 тон металаканструкцый з заводаў Цюмені, Варонежа, Кургана. З іх 925 тон ужо змантавана ў выглядзе пралётных вырабаў.
Вайсковы гарадок Расгвардыі.
У Керчы для Расгвардыі па Індустрыяльнай шашы выгналі ўжо 4 паверхі скрынкі дома для гвардзейцаў. У лютым 2022 года там было яшчэ голае поле, а цяпер вымалёўваюцца контуры будучага вайсковага гарадка з жылымі дамамі, клубам і ўласным памяшканнем ФСБ.
Каменяломні пад бамбасховішча
У Керчы правяраюць скляпы жылых дамоў на прадмет магчымасці хованкі, інспектуюць станы ацалелых бамбасховішчаў. Супрацоўнікі музейнага комплексу Аджымушкайскіх каменяломняў не выключаюць магчымасць выкарыстання іх у якасці хованкі, бамбасховішча.
Аджымушкайскія каменяломні з мая да канца кастрычніка 1942 года былі месцам супраціву нямецкім войскам, а да 1943 года – хованкай для тысяч мірных жыхароў. Даўжыня раскапаных хадоў цэнтральных каменяломняў складае больш за 8 км. Невялікую іх частку займае «Музей гісторыі абороны Аджымушкайскіх каменяломняў».
kerch.fm
Керч – з 1988 года горад-пабрацім Магілёва. Заснаваны ў 610-590 гг. да нашай эры грэцкімі каланістамі з Мілета. У розныя эпохі горад называўся Панцікапей, Чаркіа, Воспора, Корчаў, Баспор. У 480 г. да н.э. Пантыкапей стаў сталіцай Баспорскай дзяржавы. Знаходзіўся пад уладай Усходняй Рымскай (Візантыйскай) Імперыі ў VI і ў XI -XII стагоддзях, у VIII стагоддзі патрапіў у сферу ўплыву Хазарскага каганата. У канцы X-XI стагоддзяў горад уваходзіў у склад рускага Тмутараканскага княства. У 1318 годзе горад увайшоў у склад Генуэзскіх калоній. У 1475-1774 у Асманскай, у 1774-1917 – у Расійскай імперыі, у 1917-1954 гадах у складзе РСФСР, у 1954-2014 – у складзе Украіны. У 2014 годзе Крым анэксаваны Расіяй. Сучаснае насельніцтва горада 155 тысяч чалавек.
Рэканструкцыя будынка аўтазаправачнай станцыі пачалася летам бягучага года і працягваецца нават ў выходныя дні. Будаўнікі сцвярджаюць, што аб’ект павінны здаць у канцы гэтага года, а адкрыццё адбудзецца напачатку наступнага. Пра чуткі вакол лёсу на Касцерні пісалі Магілёў.media.
Лакацыя АЗС – культавая, гістарычная. Гэтая мясціна вядомая як Касцерня альбо Касцярня. У 1661 годзе прыблізна тут былі пахаваныя сотні маскоўскіх стральцоў, якіх забілі магілёўцы падчас знакамітага паўстання. Непадалёку знаходзяцца медыцынскі і сацыяльна-педагагічны коледжы, студэнцкі інтэрнат МДУ імя А. Куляшова, помнік Георгію Каніскаму, глядзельная пляцоўка, лесвіца ў Падмікольскі парк, плошча Арджанікідзэ.
У 2003 годзе гараджан абурыла ўзвядзенне гэтай АЗС у цэнтры Магілёва, паблізу ад бальніцы хуткай дапамогі. Звароты з пратэстамі яны пісалі ў гарвыканкам на імя граданачальніка Віктара Шорыкава. Старшыня гарвыканкама тады вымушаны быў прызнаць факт будаўніцтва небяспечнага аб’екту і намагаўся супакоіць незадаволенасць землякоў, сцвярджаючы, што сучасныя тэхналогіі дазваляюць істотна зменшыць уплыў АЗС на навакольнае асяроддзе.
Летам 2022 чуткі аб «закрыцці» АЗС узрадавалі многіх гараджан, але ненадоўга. Высветлілася, што запраўку не ліквідуюць, а зробяць рэканструкцыю з дадаткам да яе кафэ-маркета “Цікава”.
Прыз – квіткі на выставу, прысвечаную 150-годдзю Бялыніцкага-Бірулі.
У 2021 годзе ў адным двары Магілёва з’явіўся вось гэты незвычайны сценапіс – музычная кружэлка з выявамі архтэктурных помнікаў. Яна адзіная і ўнікальная ў горадзе. Падобнага архітэктурнага глобуса падаецца больш і на Магілёўшчыне няма. Да таго ж кружэлка вельмі сімпатычная, нейкая душэўная. А яшчэ знаходзіцца сценапіс у зацішным месцы і таму малавядомы.
Для таго, хто першым у каментах у нашых сацыяльных сетках ці ў месенджары правільна ўкажа адрэс будынка, на якім намаляваны гэты роспіс, рэдакцыя падорыць квіткі на дваіх чалавек на выставу ў музеі В.К. Бялыніцкага-Бірулі. Гэтая выстава якраз прысвечаная 150-годдзю славутага мастака, выхадца з нашага рэгіёна.
Відэазамалёўка выходнага дня.
