Больш за два кіламетры лясных дарог, засыпаных бітай цэглай і кавалкамі жалезабетону ў Вільчыцкім лясніцтве, знайшоў Камітэт дзяржкантролю. Цяпер шукае вінаватых.
Нейкая камерцыйная фірма засыпала дарогу будаўнчымі адыходамі для большай трываласці грунту пад коламі грузавікоў. Імі яна вывозіла пясок з кар’ера ў пойме Дняпра, хоць планаваўся сплаў па рацэ. Насыпаўшы на дарогу бут, фірма тым самым парушыла прыродаахоўнае заканадаўства.
Як высвятлілі правяраючыя, у тым жа Вільчыцкім лясніцтве такі ж самы бут прадпрыемства цеплаэнергетыкі для ўтрамбоўкі высыпала на іншую дарогу. Па ёй вывозілі драўніну.
Агульная сума шкоды, нанесенай навакольнаму асяроддзю, склала каля 215 тыс. рублёў. Разглядаецца пытанне аб прыцягненні вінаватых да адказнасці.
У ноч з 28 на 29 мая участак праспекта Міра ад універсітэта імя Куляшова і да кінатэатра “Кастрычнік” будзе цалкам перакрыты для транспарта прыкладна. З гэтага моманту пачнецца самая складаная фаза будаўніцтва ўнутрыгарадской кальцавой магістралі ў Магілёве. На працягу прыкладна месяца немагчыма будзе дабрацца да мікрараёна “Спадарожнік” альбо Казіміраўкі, выехаць на Мінск звыклым маршрутам. Кіроўцам прыйдзецца рабіць аб’езд праз Дачны альбо па новым пуцеправодзе ад плошчы Касманаўтаў да абласной бальніцы.
Прычына – работы на новым транспартным кальцы і падземным пераходзе на скрыжаванні праспекта Міра з вуліцамі Касманаўтаў і Якубоўскага выйшлі ў “сэрца” скрыжавання. За месяц тут плануюць сфарміраваць бетонную аснову кальца і працягнуць падземны пераход.
Усяго праект унутрыгарадской кальцавой падзелены на 23 чаргі, зараз работы вядуцца на 11-ай, а першыя чатыры ўжо рэалізаваныя і ўведзеныя ў эксплуатацыю – там арганізаваны рух.
Вось як выглядае працэс будаўніцтва ў розных лакацыях – у раёне Дачнага пасёлка, на вуліцы Арлоўскага і іншых (увага, напрыканцы будзе рапсавае поле).
У Магілёўскай вобласці працягваецца рост узроўню вады ў рэках, што прыводзіць да новых выпадкаў падтаплення. Чарговы інцыдэнт зафіксаваны 22 сакавіка ў Хоцімскім раёне.
Паводле дадзеных службы МНС, з-за пад’ёму ўзроўню вады ў рацэ Беседзь падтаплены ўчастак грунтавай дарогі Баханы – Дуброўка. Узровень вады на дарозе дасягае 10-15 сантыметраў, працягласць затопленага ўчастка – каля 30 метраў.
Рух транспарту паміж аграгарадком Баханы і вёскай Дуброўка часова спынены. З 22 сакавіка праезд па дарозе закрыты, на месцы ўстаноўлены забараняльныя знакі. Аб’езд магчымы праз вёску Беседавічы.
Пацярпелых няма, пагрозы для жыхароў не зафіксавана. Службы працягваюць маніторынг гідралагічнай абстаноўкі ў рэгіёне.
Раней падтапленне было зарэгістравана ў Мсціслаўскім раёне. З 15 сакавіка з-за пад’ёму ўзроўню вады ў рацэ Сож апынуўся затоплены нізкаводны мост і ўчастак дарогі каля вёскі Парадзіно. Узровень вады ў гэтым раёне дасягае 10-60 сантыметраў, даўжыня падтопленага ўчастка каля 80 метраў.
Трэці выпадак выкінутых на ўзбоччы шашы мертвых хатніх жывёл у Бабруйскім раёне зафіксавалі за паўгода ветэрынары.
Пра апошнюю знаходку 14 сакавіка 2026 года ў выглядзе пяці мёртвых ягнят на дарозе Івацэвічы – Крычаў распавёў выданню komkur.info мясцовы жыхар Максім Шырокі. Паводле яго, мяркуючы з выгляду і паху, загінулых жывёл пакінулі пры дарозе «не ўчора».
Як адзначылі пазней у ветэрынарнай службе Бабруйскага раёна, прадстаўнікі якой выехалі на месца знаходкі, непадалёк там знайшлі яшчэ і мёртвую курыцу, але толькі адно ягня.
Відавочна, хатнюю птушку выкінулі ў пакеце, абрыўкі яго ляжалі побач, – распавяла галоўны ветэрынарны ўрач Бабруйскага раёна Аляксандра Грабяневіч. – курыцу і знойдзенага ягня ў той жа дзень пахавалі ў жывёльным могільніку”.
Варыянтаў таго, як загінулыя жывёлы маглі трапіць на абочыну, мяркуе суразмоўца, усяго два: гадаванцы або збеглі пры перавозцы або іх ужо падкінулі пасля гібелі. Другі ўяўляецца больш рэальным.
“Калі гэта так, то за апошнія паўтара года гэта ўжо трэці такі выпадак. Раней хоць да жывёлаў да скотамагільнікаў падкідвалі, цяпер проста ля дарогі пакінулі. Аграгаспадаркі раёна авечак не вырошчваюць, яны ўтрымліваюцца толькі на прыватных падворках”, – адзначыла Грабяневіч.
Міліцыю на месца знаходкі ветэрынары не выклікалі: камер назірання, па якіх можна было «адкруціць» храналогію падзей, тут няма.
“З дарожнікамі дамовіліся трымаць гэты ўчастак на асаблівым кантролі”, – распавяла галоўны ветурач раёна.
Дарогу на ўскрайку раёна вуліцы Падгорнай, дзе ўвесну часам Днепр падтапляе зямлю, запланаваў Магілёўскі гарвыканкам.
Магілёўскія ўлады абвесцілі ад правядзенні грамадскага абмеркавання інжынерна-транспартнай інфраструктуры каля забудовы па вуліцы Падгорнай. Новую дарогу збіраюцца пабудаваць “у пойме Дняпра, у зоне санітарнай аховы водазабору, водаахоўнай зоне”. Чыноўнікі задумалі яе з чатырма палосамі, веладарожкай, паркоўкамі.
Пры гэтым улады здаюць сабе справы, што тэрыторыя, дзе павінна быць дарога, мае забалочаныя і падтапляемыя ўчасткі. Акрамя таго, “на праектаваную тэрыторыю аказвае ўплыў гідраграфічная сетка, прадстаўленая р.Днепр з прытокам р.Дзебра”.
З аднаго боку дарогі будзе пойма Дняпра, а з другога – раён вуліцы Падгорнай. Адзін канец дарогі будзе мець працяг у далучэнні да дарогі-пуцепровада па вуліцы Каралёва, а з другі ніякага працягу мець не будзе, бо, згодна схемы, будзе сканчацца каля Дзебры.
Пры гэтым ад раёна вуліцы Падгорнай да новай дарогі плануюць пабудаваць шматпавярховыя дамы, а паміж дарогай і Дняпром – фізкультурна-аздараўленчую зону.
Прэзентацыя праекта запланавана на 14:10 26 лютага 2026 года на трэцім паверсе Магілёўскага гарвыканкама. грамадскае абмеркаванне будзе цягнуцца да 6 сакавіка.
Дарэчы, восенню 2020 года магілёўскія ўлады пад ціскам гараджан адмовіліся ад будаўніцтва ў тым месцы новага мікрараёна Юбілейны-2 паміж Падгорнай і Дняпром. Гараджане тады выступілі супраць забудовы вялізнай зялёнай зоны каля ракі – сабралі больш за 440 подпісаў. Па генплане меркавалася, што ў новым мікрараёне паміж ракой Днепр і вуліцай Падгорнай пабудуюць 24 пяціпавярхоўкі, дзіцячы сад, школу і гандлёвы цэнтр.
Цяпер, пачаўшы з будаўніцва з’езда з вуліцы Каралёва да праектуемай дарогі, улады іншым шляхам усё ж праціскаюць гэты мікрараён.
Дзень Бабіных каш. Зімовы пакроўчык. Сабор Прасвятой Багародзіцы. Маладзёны (Бабіны). Частаванне бабы-пупарэзніцы.
Народная традыцыя надзяляе павітуху (павівальная бабка, прыёмніца, пупарэзка, пупавязніца) – дваістым статусам: яна пасланніца Божай Маці або намесніца Яе павітухі (Ісуса Хрыста прымала бабуля Саламаніда). Саламея-павітуха – заступніца прафесіі.
“У кожнай бабкі свае схваткі”, “Пачакай, не нарадзі, а за бабкай схадзі”, “Бабка прыйдзе, усякай справе падсобіць”, “Бог з літасцю, а бабка з рукамі”.
Бабуля-павітуха на вёсцы ўсім радня далёкая. Бабка дапамагала парадзісе, бабка дбала аб лёгкіх радзінах.
Сем’і з дзецьмі прыходзілі да бабак-павітух, частавалі іх самым смачным з таго, што спецыяльна да гэтага дня нарыхтавалі, і самі частаваліся знакамітымі “бабчынамі кашамі”. Гатовую кашу ўпрыгожвалі макам, ягадамі, арэхамі, палоўкамі яек, запякалі ў ёй курыцу ці пеўніка ў залежнасці ад таго, нарадзілася ў сям’і дзяўчынка ці хлопчык.
Па традыцыі адзін з гаршкоў з кашай разбівалі “на шчасце”, а затым ужо пачыналі частаваць кожнага, хто прыйшоў “на агеньчык”, ды не абы як, а абавязкова “з закавыкай”. Напрыклад, таго, хто стаў нядаўна бацькам, кармілі кашай “з пацехай”, у якой быў намяшаны хрэн, перац, гарчыца або пакладзена солі звыш усякай меры. Лічылася, што такім чынам ён хоць у нейкай ступені падзеліць са сваёй жонкай пакуты, выпрабаваныя ёю пры родах. Маладую маці адорвалі грэцкімі арэхамі, каб прыбывала малако. А дзетак частавалі кашамі салодкімі, разлічваючы на іх прыхільнасць да нованароджанага.
А яшчэ па бабчыных кашах на лёс варажылі. Калі падчас падрыхтоўкі яна вылазіць з чыгуна ў бок печы – разлічвалі на шчаслівы год, у адваротным выпадку рыхтаваліся да непрыемнасцяў. Але каб пазбегнуць непрыемнасцей ад “нешчаслівай” кашы, то яе разам з чыгуном тапілі ў палонцы.
1903 год. Адкрыты рух цягнікоў на ўсёй Віцебска-Жлобінскай чыгунцы праз Магілёў.
З гэтай нагоды магілёўскага губернатара і жыхароў горада павіншавалі ў сваіх тэлеграмах імператар Мікалай II, міністр шляхоў зносін князь М. Хілкоў і міністр фінансаў С. Вітэ. Гэтага моманту Магілёў чакаў каля 30 год.
1911 год. Нарадзіўся Уладзімір Дудзіцкі.
Беларускі паэт, дзеяч беларускай эміграцыі.
Быў выключаны з «воўчым білетам» з Мінскага педтэхнікума як «нацдэм». Працаваў у газеце «Савецкая Беларусь», выдавецтве акадэміі навук.
Арыштаваны ДПУ ў лютым 1933 года, асуджаны, пакаранне адбываў у Сібіры, Казахстане, Узбекістане.
Падчас нямецкай акупацыі працаваў загадчыкам аддзела культуры Мінскай гарадской управы, кіраўніком Барысаўскага акруговага аддзела Беларускай Народнай Самапомачы, увайшоў у склад Беларускай Цэнтральнай Рады. Летам 1944 года эміграваў. Жыў у Германіі, Аўстрыі, Венесуэле, дзе заснаваў Беларускі камітэт, у ЗША, Аргенціне.
У 1950-1960-х гадах працаваў галоўным рэдактарам беларускай рэдакцыі радыё «Вызваленне» ў Мюнхене. У ЗША выкладаў рускую мову ва ўніверсітэце Блумінгтана.
Аўтар зборнікаў паэзіі, паэм, прозы, перакладаў, публіцыстыкі, успамінаў. Валодаў іспанскай, англійскай, нямецкай мовамі.
1919 год. Мінск абвешчаны сталіцай ССРБ.
Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка Беларусь была абвешчана 1 студзеня 1919 года ў Смаленску. Існавала з 1 студзеня да 27 лютага 1919 года пад кантролем расійскага бальшавіцкага ўрада ў складзе Віцебскай, Гродзенскай, Магілёўскай, Мінскай губерняў, большай часткі Смаленскай, часткі Віленскай (без Вільні), Ковенскай, Сувалкаўскай і Чарнігаўскай губерняў – амаль 300 тысяч кв. км.
16 студзеня 1919 года ў склад РСФСР без папярэдняга абмеркавання з урадам ССРБ увайшлі Віцебская, Магілёўская і Смаленская губерні. 27 лютага 1919 года ў Вільні было аформлена стварэнне Літоўска-Беларускай ССР у складзе Мінскай, Гродзенскай, Віленскай і Ковенскай губерняў. ССРБ перастала існаваць.
1924 год. Нарадзіўся Алесь Савіцкі.
Беларускі пісьменнік. Ганаровы грамадзянін г. Полацка.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Працаваў у рэдакцыі полацкай газеты «Сцяг камунізму», выдавецтве «Ураджай», у Літаратурным музеі Якуба Коласа, аддзеле культуры ЦК КПБ.
Аўтар мастацкіх і дакументальных кніг, аповесцяў для дзяцей. Шэраг твораў перакладзены на рускую, украінскую, узбекскую, грузінскую, славацкую мовы.
Памёр 5 кастрычніка 2015 года.
1936 год. Нарадзіўся Генадзь Каханоўскі.
Беларускі гісторык, археолаг, краязнавец, фалькларыст, літаратуразнавец. Доктар гістарычных навук.
Удзельнік археалагічных раскопак у Крыме, Беларусі, працаваў дырэктарам Мінскага абласнога краязнаўчага музея ў Маладзечне, у Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Акадэміі навук, у Нацыянальным навукова-асветніцкім цэнтры імя Ф. Скарыны. Ініцыятар стварэння і першы старшыня Беларускага краязнаўчага таварыства.
Даследаваў гісторыю археалогіі, музейнай справы, краязнаўства, пытанні аховы помнікаў гісторыі і культуры Беларусі. Сярод яго шматлікіх цікавых знаходак – уборы ксяндза А. Станкевіча, скарбы манет, археалагічная калекцыі керамічнага посуду, фрагменты кафлі, тканіны, дакументы, лісты беларускіх дзячаў, фотаматэрыялы, музычныя інструменты.
Памёр 15 студзеня 1994 года.
1938 год. У вёсцы Недведзь Клімавіцкага раёна нарадзіўся Іван Пехцераў.
Паэт і пісьменнік, аўтар 14 кніг пэзіі, член Саюза пісьменнікаў Беларусі, лаўрэат Магілёўскай абласной прэміі “Чалавек года — 2002”, лаўрэат літаратурнай прэміі імя Аляксея Пысіна.
1954 год. Адбылася адміністрацыйна-тэрытарыяльная рэформа БССР.
Ліквідаваны вобласці – Бабруйская, Баранавіцкая, Палеская (з цэнтрам у Мазыры), Пінская і Полацкая. Засталося 7 абласцей: Віцебская, Магілёўская, Мінская, Гомельская, Брэсцкая, Гродзенская, Маладзечанская (замест Вілейскай). Тэрыторыя былой Бабруйскай вобласці адыйшла ў склад Гомельскай, Мінскай, Магілёўскай абласцей.
1959 год. Генерал Шарль дэ Голь (1890-1970) стаў прэзідэнтам Францыі, першым прэзідэнтам Пятай Рэспублікі (1959-1969).
Будучы капітанам францускай арміі падчас Першай сусветнай вайны з ліпеня па верасень 1916 года пасля ранення знаходзіўся ў нямецкім лагеры для ваеннапалонных у беларускім Шчучыне. Яму там паставілі помнік (2021 год), які так і не адкрылі дагэтуль.
Як прэзідэнт меў незвычайна шырокія паўнамоцтвы – мог у выпадку надзвычайнай сітуацыі распусціць парламент і прызначыць новыя выбары, асабіста курыраваў пытанні абароны, знешняй палітыкі і найважнейшыя ўнутраныя міністэрствы.
За 80 гадоў жыцця здолеў стаць найвялікшым героем Францыі пасля Жаны д’Арк. Двойчы ўзначальваў краіну, абодва разы прымаючы кіраўніцтва на піку нацыянальнай катастрофы і пакідаючы дзяржаву ў стане эканамічнага ўздыму і роста міжнароднага прэстыжу.
Аўтар больш за дзясятак кніг – мемуараў і тэарэтычных прац-бэстсэлераў па ваенным мастацтве. Загадкавы, містычны, выратавальнік Францыі, аб’яднальнік французскага народа, вызваліцель Алжыра і іншых калоній імперыі. Цікава, што тэкст расійскай канстытуцыі 1993 года, шмат у чым супадае з канстытуцыяй дэ Голя.
1967 год. У Мюнхене памерла Барбара Вержбаловіч (Вербіч, Ганчарэнка).
Беларуская оперная і канцэртная спявачка (мецца-сапрана).
У 1939-1941 гадах салістка Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі, стварыла вобразы ў нацыянальных спектаклях «Міхась Падгорны» Я. Цікоцкага (Матка), «Кветка шчасця» А. Туранкова (Ведзьма), а таксама ў класічных операх.
Падчас акупацыі працавала ў Мінскім гарадскім тэатры, у 1943 годзе выканала партыю Свацці ў оперы «Лясное возера» М. Шчаглова-Куліковіча.
3 чэрвеня 1944 года на эміграцыі ў Германіі, працавала ў тэатральнай групе «Жыве Беларусь» (пазней – Беларускі тэатр эстрады). З 1954 года – сакратар, дыктар беларускай рэдакцыі радыё «Свабода». Запісала некалькі грампласцінак.
У 1950-1954 гадах жыла ў ЗША: канцэртная спявачка, адна з актывістак і кіраўнікоў беларускага жаночага руху.
магіла Барбары Вержбаловіч (Вербіч)
1980 год. Памёр Канстанцін Кіслы.
Беларускі музыкант, кампазітар, дырыжор царкоўных і свецкіх хораў.
Падчас Першай сусветнай вайны жыў з сям’ёй у Марыупалі, працаваў кіраўніком хору ў настаўніцкай семінарыі, на канцэртах выконваліся беларускія песні.
У 1921 годзе вярнуўся ў Заходнюю Беларусь. У Беластоку арганізаваў школьны царкоўны хор, вёў свецкі хор Таварыства беларускай школы, шырока ўводзіў у рэпертуар беларускія песні і арганізоўваў публічныя канцэрты.
У 1939 годзе арыштаваны НКУС, сядзеў у турме, з якой уцёк у 1941 годзе. Падчас вайны супрацоўнічаў з Беларускім камітэтам у Беластоку, аднавіў свой хор, які ў 1942 годзе быў перайменаваны ў Ансамбль беларускай песні і танца, шырока прапагандаваў музычна-песенную спадчыну беларускага народа на сваіх канцэртах.
З 1944 года ў эміграцыі ў Германіі, Бельгіі, ЗША. Пасля смерці Міколы Равенскага ў 1953 годзе стаў дырыжорам студэнцкага Ансамбля беларускай песні і танца ў бельгійскім г. Лёвене. З ансамблем выступаў у краінах Заходняй Еўропы.
У ЗША рэарганізаваў кліўлендскі хор беларускай моладзі ў жаночы ансамбль «Васількі». Адкрыў у Кліўлендзе ўласную інструментальна-музычную студыю.
Увосень 1976 года пераехаў жыць у Беласток.
1988 год. У Афганістане загінуў у баі ўраджэнец Магілёва дэсантнік Андрэй Мельнікаў.
Быў пасмяротна ўдастоены звання Героя Савецкага Саюза. Пахаваны на Каталіцкіх могілках у Магілёве. У абласным цэнтры адна з вуліц носіць яго імя. Устаноўлена мемарыяльная дошка.
1997 год. Памерла Аляксандра Саковіч (Іна Рытар).
Беларуская пісьменніца, мемуарыст, дзеяч беларускай эміграцыі ў ЗША.
Выкладала ў БДУ, Навагрудскай настаўніцкай семінарыі, Беларускай гімназіі імя Янкі Купалы ў Рэгенсбургу.
Аўтар апавяданняў, аповесцей, успамінаў пра Я. Купалу, Я. Коласа, Я. Лёсіка, П. Бузука, М. Грамыку, У. Ігнатоўскага і іншых. У працах “Лістападаўцы”, “Да гісторыі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэту”, “Археалагічная экспедыцыя ў 1928 г.”, “Менск у 1930-1931 гадох” паўстае карціна жыцця на Беларусі міжваеннага часу.
Упершыню ў беларускай прозе шырока паказала лёс жанчыны, сямейнае, мацярынскае шчасце якой было разбурана бязлітаснымі катаклізмамі часу.
Памерла 8 студзеня 1997 года.
2004 год. Levi Strauss & C° зачыніла апошнюю фабрыку на тэрыторыі ЗША.
Зачынілася пашывачная фабрыка сусветна вядомай амерыканскай кампанія па вытворчасці джынсаў у Сан-Антоніа, штат Тэхас. На гэтым завяршылася больш чым 150-гадовая эпоха, на працягу якой на лэйбле найпапулярных у моладзевым асяроддзі штаноў красаваўся ганарлівы надпіс “Made in USA”. Кампанія, што ўзнікла ў Сан-Францыска ў 1853 годзе, толькі з 1981 па 1990 год з прычыны дарагой працоўнай сілы закрыла ў сябе на радзіме 58 прадпрыемстваў. Цяпер кампанія мае тры “джынсавыя штаб-кватэры”: у Сан-Францыска, Брусэлі і Сінгапуры, а асноўную частку прадукцыі пад маркай Levi Strauss вырабляюць па ліцэнзіі іншыя кампаніі.
Павялічыць колькасць палос руху, паставіць сетку ад звяроў і пабудаваць яшчэ адну развязку збіраюцца на дарозе ад Бабруйска да аўтатрасы М5 Мінск-Гомель. Праўда, не раней 2030 года.
Дарога ад М5 да Бабруйска працягласцю каля васьмі кіламетраў пачынаецца ад развязкі з аўтамагістраллю каля вёскі Баяры і вядзе да гарадскога раёна Яловікі. Пра яе абнаўленне гаварылі яшчэ ў 2010 годзе, аднак да справы не дайшло. За гэты час сама М5 ужо атрымала статус дарогі першай катэгорыі: там пашырылі колькасць палос, усталявалі падзел трафіку бар’ерамі, а таксама сетку ад дзікіх жывёл. Пра гэта піша komkur.info.
Аднак, пад’езд да аўтатрасы з Бабруйска застаўся звычайнай двухпалоснай шашой, якая ўсё цяжэй спраўляецца з ростам транспартнага патоку. Найбольшую нагрузку ствараюць машыны са сталічнага кірунку, транспарт з дачных масіваў на паўночным захадзе раёна, а таксама паток з Асіповічаў. Акрамя таго, дарога з’яўляецца выхадам на трасу Р67 у бок Беразіна і Барысава.
Паводле начальніка тэхнічнага аддзела РУП «Магілеўаўтадар» Аляксандра Даманкова, праектаванне павінна пачацца ў 2028 годзе. Аднак, асноўныя параметры будучай рэканструкцыі ўжо апісаныя. Гэта: – пашырэнне дарогі мінімум да чатырох палос , па дзве ў кожны бок; – стварэнне раздзяляльнай паласы з ахоўнай агароджай; – новая развязка з дарогай Р67 у Сычкаве. Таксама павінны перабудаваць чыгуначны пуцеправод у Калініна, бо яго даўжыні недастаткова для пашыранай аўтадарогі, і ўсталяваць уздоўж яе сетку ад дзікіх жывёл.
Пакуль застаецца адкрытым пытанне аб хуткасным рэжыме. Паводле Даманкова, не факт, што дазволеная хуткасць вырасце пасля рэканструкцыі. «У Беларусі ёсць нямала дарог першай катэгорыі з абмежаваннем 90 км/г. Канчатковае рашэнне будуць прымаць разам з ДАІ» – адзначыў ён.
Улічваючы тэрміны праектавання, уласна будаўнічыя працы стартуюць не раней за 2030 год.
