У Бабруйску прамысловы альпініст заблытаўся ў рыштунку

У Бабруйску прамысловы альпініст апынуўся ў складанай сітуацыі падчас працы на вышыні – яму на дапамогу прыйшлі ратавальнікі.

Мужчына займаўся пафарбоўкай фасада дзевяціпавярховага будынка і ў працэсе заблытаўся ў страхавальных вяроўках.

Зразумеўшы, што самастойна вызваліцца не атрымаецца, ён звярнуўся па дапамогу да прахожых. Відавочцы выклікалі супрацоўнікаў МНС.

Прыбыўшыя на месца ратавальнікі арганізавалі работы адразу ў двух напрамках: з зямлі задзейнічалі аўталесвіцу, а з даху – штурмавую лесвіцу.

У выніку альпініста ўдалося эвакуіраваць праз дах з дапамогай штурмавой лесвіцы. Медыцынская дапамога мужчыну не спатрэбілася.

Фота ведамаснага сайта МНС Беларусі.

Пылавая бура на трасе Магілёў – Бабруйск: сутыкнуліся пяць аўтамабіляў

На аўтастрадзе Магілёў – Бабруйск з-за моцнага ветру ўтварылася пылавое воблака, што прывяло да сутыкнення пяці машын.

ДТЗ адбылося ўчора на трасе Р93 паміж Бабруйскам і вёскай Ясны Лес. 

Паводле папярэдняй інфармацыі, з-за рэзкага пагаршэння бачнасці ў пылавым воблаку сутыкнуліся адразу пяць аўтамабіляў.

Паведамляецца, што ў выніку аварыі аднаму чалавеку спатрэбілася дапамога медыкаў – яго агледзелі на месцы.

Фота: скрыншот відэа УУС Магілёўскага аблвыканкама.

У Бабруйску агітавалі за Радаўніцу без пластыка

Бясплатныя жывыя кветкі раздавалі валанцёры пры ўваходзе на Мінскія могілкі ў Бабруйску.

Ужо чацвёрты год запар мясцовая інспекцыя прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя разам з валанцёрамі з таварыства “Экабабры” заклікае бабруйчан не несці на могілкі штучныя кветкі. Сёлета яны не толькі заклікалі, але і прапаноўвалі нешта ўзамен пластыкавых упрыгожванняў, а менавіта – жывыя кветкі для ўшанавання памяці памерлых.

Паводле профільнага абласнога камітэта, у гэтым годзе акцыю “Радаўніца без пластыка” падтрымалі не толькі магазіны кветак, камунальнае прадпрыемства “ДЭП г. Бабруйска”, але і звычайныя жыхары горада, якія прынеслі для гэтага каля 200 саджанцаў.

Надоечы стала вядома, што Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Беларусі працуе над новым Экалагічным кодэксам. Праз яго, магчыма, будзе ўведзеная забарона на вытворчасць і пастаўку тавараў, адыходы якіх складана або немагчыма перапрацаваць. Гэтая забарона можа датычыцца штучных пластыкавых кветак. Аднак, не выключана, што гэта ўсё застанецца на ўзроўні размоў, бо прыбытак ад продажу такіх кветак даволі высокі і наўрацці дзяржава будзе забараняць яго.

Фотаздымак: ТГ “Магілёўпрырода”

У Бабруйску прадаецца магазін, якому не дазволілі гандляваць алкаголем уначы

Уладальнікі магазіна “Нарасхват” вырашылі пазбавіцца ад магазіна ў Бабруйску, супраць начнога гандлю алкаголем у якім выступілі мясцовыя жыхары.

Абвестка аб продажы магазіна на вуліцы Бахарава 317 з’явілася на электроннай гандлёвай пляцоўцы “ІПМ-таргі”. За будынак плошчай 622,5 м2 просяць 599 тыс. рублёў. Першы аўкцыён па ім прайшоў акурат сёння, 17 красавіка 2026 года, але пераможца ў таргах не вызначыўся. Магчыма, цана будзе зніжана альбо ўладальнік магазіна – магілёўскае ТДА “Тібер” – зможа знайсці арандатара на ўсю яго плошчу.

Гісторыя магазіна адметна тым, што, адкрыўшы яго ў 2020 годзе, праз чатыры гады “Тібер” спрабаваў перавесці гандлёвую кропку ў фармат “24/7” з кругласутачным продажам алкагольных вырабаў. Аднак мясцовыя жыхары былі катэгарычна супраць такіх планаў. Справа нават дайшла да Эканамічнага суда, які стаў на антыалкагольную пазіцыю жыхароў. Апеляцыя ад “Тібера” ў Вярхоўным судзе таксама была разгледжана на карысць яго апанентаў.

Праработаўшы да пачатку бягучага года, магазін “Нарасхват” на вуліцы Бахарава ў Бабруйску закрыўся. “Тібер” мае яшчэ адзін магазін у раённым цэнтры каля чыгуначнага вакзала. 

Фотаздымак: ipmtorgi.by

Шматдзетная бабруйчанка асуджана на восем гадоў калоніі за наркотыкі

У Бабруйску асуджана маці чатырох малых дзяцей, якая ўдзельнічала ў распаўсюдзе псіхатропаў праз інтэрнэт.

У снежні мінулага года жанчына адгукнулася на прапанову аб заробку ў адным з мэсенджараў. Пасля перадачы сваіх пашпартных даных і праходжання інструктажу па канспірацыі яна далучылася да групы, якая займалася распаўсюдам псіхатропаў праз інтэрнэт-краму.

Згодна з адведзенай роляй, шматдзетная маці павінна была забіраць партыі наркотыкаў з тайнікоў, фасаваць іх і раскладваць у новых месцах для наступнага збыту.

На судзе жанчына цалкам прызнала віну. Яна паведаміла, што першая спроба атрымаць псіхатропы не ўдалася – тайнік аказаўся пустым. Аднак пры другой спробе забраць рэчыва (мефедрон) яе затрымалі супрацоўнікі праваахоўных органаў.

Суд улічыў шэраг змякчальных абставінаў, у тым ліку шчырае раскаянне і наяўнасць на ўтрыманні чатырох малалетніх дзяцей. Разам з тым абцяжваючай акалічнасцю прызнана здзяйсненне злачынства з карыслівых матываў.

У выніку жанчыне прызначана пакаранне ў выглядзе васьмі гадоў пазбаўлення волі ў папраўчай калоніі агульнага рэжыму. Таксама суд пастанавіў канфіскаваць мабільны тэлефон, які выкарыстоўваўся пры здзяйсненні злачынства.

Вырак пакуль не ўступіў у законную сілу.

Фотаздымак з адкрытых крыніц

Дзевяноста долараў і чамадан з Бабруйска: як ураджэнец Магілёўшчыны пакарыў Аўстралію

Калі сям’я Коганаў пакідала Бабруйск у 1989 годзе, у іх было 90 долараў, два чамаданы і ніякага ведання англійскай мовы. Сёння іх сын Руслан – адзін з найбагацейшых прадпрымальнікаў Аўстраліі са станам звыш 500 мільёнаў аўстралійскіх долараў. Гісторыя пра тое, што дае эміграцыя тым, хто не баіцца пачаць з нуля.

Магілёўшчына, якую яны пакінулі

Руслан Коган нарадзіўся ў лістападзе 1982 года ў Бабруйску. Паводле яго ўласных слоў, жыццё было афарбавана ў адзін і той жа шэры колер.

Гэта была тыповая карціна для магілёўскага рэгіёна таго часу – прадказальнага, без гарызонтаў.

Бацькі Руслана – абодва з універсітэцкай адукацыяй, абодва прафесіяналы. Калі ім было крыху за трыццаць, яны прынялі рашэнне, якое здавалася вар’яцкім: кінуць працу, кватэру, маёмасць і з’ехаць у Аўстралію. Не дзеля сябе – дзеля дзяцей. Руслана і яго сястры Святланы. У чэрвені 1989 года сям’я Коганаў назаўсёды пакінула Магілёўшчыну.

Гэты выбар – з’ехаць, не маючы нічога, акрамя адукацыі і волі – родніць іх з дзясяткамі тысяч іншых сем’яў з Магілёўскай вобласці, якія ў розныя эпохі рабілі тое ж самае. Спачатку ўцякалі ад пагромаў, іншыя – ад савецкага “шчасця”, трэція – проста ў пошуках нармальнага жыцця для сваіх дзяцей.

Старт з нуля: Мельбурн, 90 долараў і ніякай англійскай мовы

Сям’я прыбыла ў Мельбурн з 90 доларамі ў кішэні. Маці Руслана на першым бацькоўскім сходзе не магла гаварыць па-англійску і карысталася паслугамі перакладчыка. 

Гэта была стандартная гісторыя эмігранта – разгубленасць, чужая мова, чужыя правілы. І велізарнае жаданне даць дзецям тое, чаго не было на Магілёўшчыне.

Руслану тады было шэсць з паловай гадоў. Ён рос, вучыўся, асвойваў англійскую. Паступіў ва ўніверсітэт і некаторы час працаваў кансультантам у буйной кампаніі Accenture. Але праца па найме яго не задавальняла – ён думаў пра ўласную справу.

Тэлевізар, які змяніў усё

Гісторыя кампаніі Kogan.com пачынаецца амаль анекдатычна. Студэнт з Мельбурна хацеў купіць тэлевізар, але не мог дазволіць сабе заплаціць 5000 долараў. Тады ён знайшоў карэйскага вытворцу і напісаў яму: маўляў, хачу адкрыць бізнес у Аўстраліі, дашліце ўзор. 

Вытворца адказаў: бярыце адразу 100 000 штук па 1000 долараў. Руслан зразумеў, што перад ім залатая жыла. Дамовіўся на першую партыю ў тысячу адзінак – і пачаў прадаваць.

Так у 2006 годзе з’явіўся Kogan.com – інтэрнэт-крама без рознічных кропак, без лішніх пасярэднікаў, з мінімальнай нацэнкай. Бізнес-мадэль, якая ў Аўстраліі тады была навінкай. Вынікі гавораць самі за сябе:

  • 3 мільёны аўстралійскіх долараў выручкі на трэці год працы;
  • 22 мільёны – на пяты год;
  • больш за 200 мільёнаў – на сёмы год;
  • да 30 гадоў Руслан Коган стаў самым багатым маладым чалавекам Аўстраліі;
  • у 2020 годзе яго стан ацэньваўся ў 575 мільёнаў аўстралійскіх долараў.

Неўзабаве Kogan.com выйшаў на біржу, пашырыўся ў Новую Зеландыю і Вялікабрытанію. Сёння на сайце больш за 70 тысяч тавараў, а штодзённыя продажы перавышаюць мільён аўстралійскіх долараў. Ураджэнец Магілёўскай вобласці пабудаваў адну з найбуйнейшых анлайн-гандлёвых платформаў цэлага кантынента.

Магілёўшчына як кропка адліку

Руслан Коган не хавае сваіх каранёў. У інтэрв’ю ён гаворыць пра Бабруйск, пра савецкае дзяцінства і постсавецкую юнацкасць, пра тое, што дала яму Магілёўшчына – і чаго яна не магла даць. Паводле яго слоў, менавіта кантраст паміж шэрым жыццём і магчымасцямі свабоднага рынку сфармаваў яго прадпрымальніцкі характар. Ён бачыў, як гэта – жыць у сістэме без канкурэнцыі і выбару. І вырашыў будаваць прама супрацьлеглае.

Гісторыя сям’і Коганаў упісваецца ў доўгі шэраг гісторый выхадцаў з Магілёва і Магілёўскай вобласці, якія дабіліся сусветнага прызнання.

Кірк Дуглас – сын чаускіх эмігрантаў – стаў легендай Галівуда. Выхадцы з Бабруйска ў розныя эпохі станавіліся спікерамі парламентаў і лаўрэатамі дзяржаўных прэмій. Руслан Коган працягвае гэтую традыцыю – ужо ў XXI стагоддзі і ў лічбавай эканоміцы.

Што аб’ядноўвае ўсе гісторыі поспеху з Магілёўшчыны

Гісторыі магілёўскіх эмігрантаў розных эпох аб’ядноўвае некалькі рыс:

  • з’язджалі без грошай і сувязяў, але з адукацыяй і гатоўнасцю працаваць;
  • першае пакаленне выжывала – другое будавала;
  • поспех прыходзіў там, дзе дзяржава не замінала, а дапамагала;
  • ніхто з іх не вярнуўся – і ніхто не забыў, адкуль родам.

Руслан Коган – наглядны прыклад таго, што дае свабода прадпрымальніцтва чалавеку, які мае жаданне добра працаваць і годна жыць. 

На Магілёўшчыне яго бацька, інжынер з дыпломам, атрымліваў мізэрныя грошы. У Аўстраліі яго сын таго ж інжынера стаў мультимільянерам і піянерам анлайн-гандлю цэлага кантынента.

Сёння з Магілёва і Магілёўскай вобласці зноў з’язджаюць людзі – пасля 2020 года хваля эміграцыі стала найбуйнейшай у гісторыі Беларусі.

Сярод іх – прадпрымальнікі, спецыялісты, людзі з амбіцыямі і ідэямі. Гісторыя Коганаў паказвае: стартаваць з нуля ў чужой краіне – рэальна.

Пытанне толькі ў тым, калі беларусы атрымаюць шанец на самарэалізацыю не за трыма акіянамі, а ў сябе дома.

Фота з адкрытых крыніц.

Бабруйчанка чацвёрты год не можа знайсці працу

42-гадовая бабруйчанка Вераніка з сынам, малодшым школьнікам, у адчаі ад немагчымасці знайсці працу ў сваім горадзе.

Нягледзячы на вышэйшую адукацыю і гатоўнасць разглядаць розныя вакансіі, жанчына сутыкаецца з пастаяннымі адмовамі і, як сама прызнаецца, пачынае губляць надзею, піша komkur.info.

У Веранікі двое дзяцей. Старэйшая дачка ўжо дарослая і жыве асобна, а малодшы сын наведвае пачатковую школу. Жанчына вымушана самастойна забяспечваць сям’ю, бо бацька хлопчыка не ўдзельнічае ў яго выхаванні і не аказвае матэрыяльнай падтрымкі.

Па адукацыі Вераніка – эканаміст, скончыла Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт. Аднак па спецыяльнасці ніколі не працавала: пасля вучобы далучылася да сямейнага бізнесу, які заключаўся ў вядзенні невялікага гандлёвага павільёна, які належыў яе маці. Сітуацыя змянілася ў 2020 годзе пасля яе смерці. Вераніка спрабавала працягнуць справу самастойна і нават зарэгістравалася як індывідуальны прадпрымальнік, але праз паўтара года была вымушана закрыць бізнес.

“Спадзявалася вярнуцца да гандлю, але для гэтага патрэбны стартавы капітал, якога не было”, – тлумачыць яна.

Пасля закрыцця крамы жанчына пачала актыўна шукаць працу. У першую чаргу разглядала вакансіі, звязаныя з эканомікай і дакументазваротам, аднак працадаўцы патрабуюць досведу, якога ў яе няма. І атрымліваецца замкнёнае кола, бо атрымаць досвед, не працуючы, немагчыма.

Жанчына таксама мае абмежаванні па графіку: ёй неабходна забіраць сына са школы. Тым не менш, яна гатова разглядаць і зменную працу. Чаканы ўзровень заробку – ад 1500 рублёў, але на практыцы прапанаваныя сумы часта значна ніжэйшыя.

За час пошуку Вераніка адправіла дзясяткі рэзюмэ – на пазіцыі ўлікоўшчыка, кладаўшчыка, менеджара па турызме, страхавога спецыяліста і нават прадаўца. У большасці выпадкаў яна атрымлівае адмовы або застаецца без адказу.

“Бывала, што на сумоўі ўсё нібыта добра, але потым – цішыня. Або прапануюць 700–800 рублёў. Як на гэтыя грошы жыць з дзіцем?” – пытаецца Вераніка.

Паводле назіранняў жанчыны, працадаўцы неахвотна наймаюць самотных маці, асцерагаючыся частых бальнічнага. “Адразу намякаюць: “Будзеце з дзіцем сядзець”. І на гэтым усё”, – адзначае яна.

Спробы ўладкавацца ў іншыя сферы таксама не прынеслі поспеху. Напрыклад, у анлайн-школе прапаноўвалі працу, звязаную з тэлефоннымі продажамі, але, паводле Веранікі, гэта не яе моцны бок.

Нягледзячы на працяглы пошук, у цэнтр занятасці яна пакуль не звярталася. Кажа, што мае пэўныя стэрэатыпы наконт яго эфектыўнасці.

Пакуль жанчына жыве на зберажэнні і дапамогу родных. Аднак прызнаецца: сітуацыя становіцца ўсё больш цяжкай. “Я ўжо проста ў адчаі. Не думала, што знайсці працу такі квэст”, – кажа бабруйчанка.

Фота ілюстрацыйнае

Продажы бабруйскага зефіра з дыярэйным эфектам толькі ўзраслі

Пасля пачатку абмеркавання ў сацсетках паслабляльнага эфекта зефіра NanoFit ад бабруйскага «Чырвонага харчавіка» яго продажы выраслі.

У сацыяльных сетках ужо некалькі дзён не сціхае абмеркаванне зефіру лінейкі NanoFit. Галоўнай тэмай стала не столькі сама прадукцыя, колькі яе нечаканы для многіх спажыўцоў эфект – паслабляльнае дзеянне, звязанае з утрыманнем мальтыту, які выкарыстоўваецца замест цукру.

Хваля цікавасці пачалася пасля шчырага допісу адной з карыстальніц, якая падрабязна апісала ўласны досвед ужывання зефіру. Нягледзячы на тое, што прадукт з’явіўся ў продажы не ўчора, менавіта гэты пост стаў трыгерам віруснага распаўсюду тэмы. Карыстальнікі пачалі масава дзяліцца падобнымі гісторыямі, а публікацыі збіралі сотні тысяч праглядаў.

На гэтым фоне з’явілася і новая забава: некаторыя карыстальнікі пачалі ўладкоўваць своеасаблівыя «чэленджы», спаборнічаючы, хто здолее з’есці больш зефіру да з’яўлення пазываў ісці да туалета. Да абмеркавання далучыліся і брэнды – ад вытворцаў піва да сэрвісаў па пошуку авіябілетаў і вытворцаў сантэхнікі, якія не ўпусцілі магчымасці пажартаваць на актуальную тэму.

На прадпрыемстве «Чырвоны харчавік» выданню Office Life адзначылі, што распрацоўка рэцэптуры зефіру без цукру заняла каля двух гадоў і вялася сумесна са спецыялістамі навукова-практычнага цэнтра НАН Беларусі па харчаванні. Там падкрэсліваюць: усе інгрэдыенты і гатовая прадукцыя праходзяць строгі кантроль якасці і бяспекі.

Вытворца таксама звяртае ўвагу, што інфармацыя пра магчымы паслабляльны эфект змяшчаецца на ўпакоўцы. Мальтыт, які выкарыстоўваецца як падсалоджвальнік, сапраўды можа выклікаць метэарызм або дыярэю пры ўжыванні ў вялікіх колькасцях. Аднак рэакцыя арганізма, як адзначаюць спецыялісты, індывідуальная і залежыць ад узросту, стану здароўя і харчовых звычак.

Прадстаўнікі фабрыкі прызнаюць, што не чакалі такой маштабнай рэакцыі ў сацсетках. Тым не менш змяняць рэцэптуру або здымаць прадукцыю з вытворчасці не плануецца. Скаргі ад спажыўцоў паступаюць, але носяць адзінкавы характар, і на кожны зварот прадпрыемства імкнецца аператыўна рэагаваць.

Пры гэтым на фабрыцы падкрэсліваюць: у лінейкі NanoFit ёсць свая ўстойлівая аўдыторыя. Яе складаюць не толькі людзі, якія абмяжоўваюць ужыванне цукру, але і тыя, хто, наадварот, шукае прадукты з пэўным функцыянальным эфектам.

Цікава, што скандальная вядомасць пайшла прадукту толькі на карысць. Па словах вытворцы, пасля віруснага абмеркавання продажы зефіру і іншых прадуктаў лінейкі NanoFit, уключаючы мармелад і халву без цукру, прыкметна выраслі. Фактычна кампанія атрымала магутную і бясплатную рэкламную кампанію дзякуючы самім карыстальнікам сацсетак.

Фотаздымак: Office Life

Ад бабруйскіх вязняў патрабуюць хутчэй вырабляць прадукцыю

Магілёўскі вагонабудаўнічы завод просіць адміністрацыю калоніі №2 у Бабруйску нарасціць тэмпы вытворчасці.

Арганізацыя былых беларускіх сілавікоў BELPOL атрымала інфармацыю пра тое, што Магілёўскі вагонабудаўнічы завод, які уваходзіць ў «БелАЗ-Холдынг», просіць ад калоніі №2 у Бабруйску тэрмінова нарасціць вытворчасць і закрыць адставанне па пастаўках дэталяў. Гаворка ідзе пра дзясяткі адзінак прадукцыі – з канкрэтнымі тэрмінамі і прамым указаннем «павялічыць тэмпы». Пісьмо з такой просьбай датавана 1 красавіка 2026 года.

Паводе BELPOL, гэта насамрэч не просьба, а патрабаванне, а людзей у калоніях, уключаючы палітвязняў, выкарыстоўваюць як танную і бяспраўную працоўную сілу для выканання планаў прадпрыемства.

Расследвальнікі нагадваюць, што БелАЗ з’яўляецца адным з асноўных «кашалькоў» рэжыму Лукашэнкі, а таксама БелАЗ убудаваны сістэму выканання дзяржаўнага абароннага заказу, займаючыся гальванаапрацоўкай кольцаў для 122 мм рэактыўных снарадаў для РСЗА «Град».

Фотаздымак: komkur.info

Былога гендырэктара “Белшыны” асудзілі на 14 гадоў, але ён, відаць, не сядзіць

Дзевяць службовых асоб, сярод якіх былы гендырэктар “Белшыны” Андрэй Бунакоў, асуджаны за шэраг карупцыйных злачынстваў у шыннай галіне. 

Як высветлілася ў судзе Цэнтральнага раёна Мінска, з 2017 года па ліпень 2024 года ўдзельнікі карупцыйнай схемы сістэматычна атрымлівалі хабар за бесперабойную адгрузку шыннай прадукцыі прадпрыемства ў адрас партнёра ў Маскве для наступнага продажу канчатковым спажыўцам у Расіі. Агульная сума хабару, атрыманая ўсімі ўдзельнікамі арганізаванай групы, склала больш за 17 млн рублёў.

Акрамя таго, былому гендырэктару інкрымінавана перавышэнне службовых паўнамоцтваў, якое пацягнула цяжкія наступствы ў выглядзе шкоды прадпрыемству.

Так, з 2020 года па 2023 год ён заключыў з расійскай кампаніяй дыстрыбутарскае пагадненне на пастаўку звышбуйнагабарытных шын, якія прадаваліся ніжэй за сабекошт. У сваю чаргу контрагент як пасярэднік рэалізоўваў шыны беларускай вытворчасці канчатковым спажыўцам з высокай гандлёвай надбаўкай. Сваімі дзеяннямі Бунакоў прычыніў шкоду прадпрыемству на суму больш за 9 млн рублёў.

Былы гендырэктар “Белшыны”, а таксама гендырэктар тавараправоднай сеткі, які прызнаны кіраўніком гэтай арганізаванай злачыннай групы, атрымалі па 14 гадоў зняволення са штрафам у памеры 5 000 базавых велічынь (225 тыс.рублёў) з пазбаўленнем права займаць кіраўнічыя пасады на тэрмін пяць гадоў кожнаму.

Іншыя службовыя асобы – удзельнікі злачыннай групы – атрымалі ад трох да васьмі гадоў зняволення са штрафам у памеры ад 1000 да 5000 базавых велічынь (ад 45 тыс. да 225 тыс. рублёў) і забаронай на заняццё кіраўнічых пасад на пяць гадоў.  

Акрамя таго, суд задаволіў грамадзянскі пазоў дзяржаўнага абвінаваўцы – з былога генеральнага дырэктара шыннай фабрыкі на карысць прадпрыемства спагнана кампенсацыя школы на суму больш за 11 млн рублёў.

Прысуд не канчатковы і можа быць абскарджаны.

Андрэй Бунакоў стаў гендырэктарам “Белшыны” ў 2020 годзе. Ён быў затрыманы напачатку 2023 года. Але ўжо ў красавіку 2024 года Андрэя Бунакова заўважылі ў Расіі. Экс-гендырэктар “Белшыны” на пасадзе гендырэктара кампаніі «Марскі тэрмінал „Вароты Арктыкі“» падпісаў з губернатарам Мурманскай вобласці Андрэем Чыбісам пагадненне аб пачатку будаўніцтва вялікага тэрмінала для перавалкі грузаў.

Такім чынам, магчыма, што суд над Бунаковым быў завочным. Ускосна аб гэтым сведчыць тое, што ў паведамленні пракуратуры не ўказаны рэжым калоніі.

Фотаздымак: 4tochki.ru