Позна вчарам 4 ліпеня ў Магілёве п’яны 36-гадовы сын вырашыў адправіцца на машыне ў краму за дабаўкай. Спыніць яго паспрабаваў 63-гадовы бацька, але сын пераехаў яго і нават адразу не заўважыў. Толькі вяртаючыся з крамы п’яны магілёвец зразумеў, што насмерць збіў свайго бацьку – паведамляе прэс-служба абласнога УУС. У мужчыны было 1,4 праміле алкаголя.
Фота: УУС, скрыншот
На выхадных у дзяжурную службу кіраўскага раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях паступіла паведамленне аб загаранні лазні ў вёсцы Казулічы. Прычына пажару – навальнічны разрад, паведамляе раённая газета “Кіравец”.
Калі прыбылі падраздзяленні ратавальнікаў на месца здарэння, то адбывалася гарэнне лазні адкрытым полымем. На шчасце, ніхто не пацярпеў, бо ўнутры будынка нікога не было. У выніку пажару знішчаны дах і моцна пашкоджаны сцены і столь перлазні.
Адзначым, што падобныя выпадкі траплення маланкі ў дамы ці гаспадарчыя пабудовы на тэрыторыі Магілёўскай вобласці неярэдкія і аналагічныя з’явы фіксуюцца амаль што кожны год.
Фота ілюстрацыйнае
В жизни белорусской экономики есть два знаковых месяца: май и ноябрь, показатели которых более-менее достоверны. Это месяцы своеобразной экономической передышки для подведения промежуточных итогов, а также для формирования «заданий» на последние месяцы полугодия и года, которые нужно достичь для выполнения соответствующих показателей, дабы «лицом в грязь не ударить».
Вот и получается, что в декабре промышленность может демонстрировать грандиозные успехи в производстве, но с катастрофическим их падением в январе следующего года.
Пожалуй, самый праздничный месяц в году февраль, его можно смело переименовывать в дифирамбий – это месяц подведения итогов и раздачи слонов с гигантскими расходами на разные торжественные мероприятия и прокорм участвующих.
А потом наступает месяц апрель (гильотиний), когда во всю свою контролирующую мощь разворачивается деятельность различных ведомств по контролю нарушений законодательства всеми уровнями вертикали. Вытаскиваются на поверхность приписки, нарушения налогового законодательства, финансовой дисциплины и разворовывания бюджетов всех уровней. В закрома Родины пытаются украденное и незаконно полученное. Фигуранты процессов резко меняют кадровый и социальный статус: редко в тюрьму, чаще на иные хлебные должности с возможностью возврата на круги прежние.
А впереди сентябрь (аграрий), когда проводятся «Дожинки» районного и областного уровней иногда невиданного по щедрости масштаба, несоизмеримого с достижениями и при наличии хозяйств, получающих менее 20 ц\га зерновых.
Тем не менее, на фоне реляций о достигнутых успехах закономерно ожидание рекордов в социально-экономической жизни государства и народа. Увы, результаты не всегда оправдывают надежды планирующих органов, но даже наблюдаются факты не освоения (чего уж проще) выделенных ресурсов для успешного развития субъектов хозяйствования и в целом государства. Фактически же мы наблюдаем барахтанье регионов вокруг усредненных показателей, амплитуда которых плюс-минус перманентно сужается.
Валовый внутренний продукт (ВВП) по стране за 5 месяцев текущего года прирос к соответствующему периоду предыдущего года на 0,9 % при плане роста в 2 %. Кстати, по итогам работы за 5 месяцев 2022 г. наблюдалось снижение объемов ВВП (96,4 %) к уровню 2021 г. по всем областям.
При этом, Могилевская область допустила наименьшее снижение показателя ВРП (98,1 %) на фоне остальных регионов. Картина экономических достижений кардинально изменилась в 2023 г. – Могилевская область откатилась к уровню прошлого года на 1,4 %, еще хуже ситуация по г. Минску – здесь снижение на 2,5 %.
Масса претензий возникло к ситуации в целом по Могилевской области. В частности, как понимать сложившийся уровень производства в промышленности: единственный регион в стране, снизивший объемы производства в данной отрасли (94,6 %)? И ведь год назад ситуация была отнюдь не радостная: -2,9 % к итогам работы за 5 месяцев.
При этом, в текущем году Минская область приросла на 10,2 %, а Гомельская на 7,1 %, а в целом по республике 104,1 % к соответствующему уровню 2022 г.
Плохи дела в торговле: если розничный товарооборот увеличился на 2,7 %, то оптовый снизился на 19,8 % (худший показатель по стране). Экспорт товаров «завис» на уровне 89,4 % (опять худший показатель), хотя в прошлом году по данному показателю (111,6 %) уступали только Витебской области (129,6 %). Кстати, в текущем году Витебская область поставила своеобразный рекорд по приросту экспорта товаров за 4 месяца – 217,3 % к уровню предыдущего года.
Ухудшилась ситуация и с сальдо внешней торговли товарами – в прошлом году оно составляло 337,4 млн. дол. США, а в этом – 286,5 млн. доларов, или снизилось на 15 %.
И на этом фоне лидерство совместно с Брестской областью (117,4 %) по темпам роста номинально начисленной среднемесячной зарплаты – 116,6 % (по республике 112,6 %). Реально зарплата в Могилевской области приросла на 7,5 % (в Брестской – на 8,2 %, в Гродненской – на 7,9 %).
Парадоксальность зарплатной ситуации в том, что Могилевская область по всем показателям (промышленность, сельское хозяйство, объем инвестиций в основной капитал, торговля) занимает последнее место в республике по сравнению с остальными регионами. Впрочем, и по среднемесячной зарплате тоже – 1430,7 рублей (по стране 1746,4 руб.).
Закономерно, что по доле в ВВП Могилевская область (7,7 %) устойчиво «разместилась» опять же на последнем месте среди областей, а вечный соперник-сосед, Витебский регион обошел могилевчан на 0,7 процентных пункта. И это очень тревожный звоночек для местной вертикали.
Но есть и хорошее в экономической жизни области: ввод в эксплуатацию жилья за 5 месяцев составил 150,6 % к соответствующему уровню предыдущего года. Всего сдано в эксплуатацию 114,5 тыс. м2 общей площади – это больше, чем в г. Минске (114,3) и Витебской области (104,3). Но есть и маленькая ложка дёгтя в ситуацию – в мае сдано в эксплуатацию лишь 28,2 % по сравнению с апрелем текущего года.
Выходит, что нужно восстанавливать темпы строительства жилья. Хотя бы для того, чтобы снять камень с шеи и так проблемной экономики страны. Впрочем, это касается всех отраслей народного хозяйства Приднепровского края.
(продолжение следует)
Фото: “Приднепровская нива”
У сацыяльных сетках паявіліся шматлікія скаргі жыхароў Асіповіч – людзі размяшчаюць фотаздымкі з гарадскіх сметніц, з якіх доўгі час не вывозяць адыходы.
– На вуліцы Крыловіча, дзе побач гуляюць дзеці, зграі мух ляцяць з гэтай кучы па ўсім двары, смурод немагчыма апісаць, і так круглы год. – каментуе сітуацыю адна з жыхарак горада.
Работнікі камунальных службаў у прыватных размовах тлумачаць сітуацыю тым, што смеццевозы няма чым заправіць – не хапае саляркі.
Фота з адкрытых крыніц
Позна вечарам 4 ліпеня ў лесе каля вёскі Вярхі Асіповіцкага раёна заблукала жанчына 1988 года нараджэння. Сігнал да ратавальнікаў паступіў у 23:15. На трох адзінках тэхнікі пяцёра супрацонікаў лясгаса і МНС шукалі жанчыну амаль да другой гадзіны ночы – паведамляе прэс-служба МНС. Пасля выратавання ніякай дапамогі жанчыне не патрабавалася.
Фота ілюстрацыйнае.
Тэрыторыя гарадской бальніцы ў Магілёве сфарміравалася як цэласны комплекс яшчэ ў ХІХ стагоддзі. Галоўнымі архітэктурнымі дамінантамі тут выступаюць два бальнічных корпусы, пабудаваныя прыблізна ў 1840-х гадах. Разам з імі ў пазамінулым стагоддзі паўсталі яшчэ некалькі корпусаў, якія не мелі ахоўнага статусу і былі разбураныя ў 2021 годзе дзеля будаўніцтва новага сучаснага бальнічнага будынка.
Аднак у Спіс дзяржаўных гісторыка-культурных каштоўнасцяў на тэрыторыі гарадской бальніцы акрамя карпусоў з юрыдычным адрасам Боткіна-2 уваходзіць яшчэ адзін аб’ект – каменная агароджа.
Пад нумарам 513Г000010 два будынкі бальніцы і агароджа занесеныя ў Спіс каштоўнасцяў Рэспублікі Беларусь, што ахоўваюцца дзяржавай.
І вось цяпер, пасля руйнавання шэрагу даваенных і дарэвалюцыйных пабудоў горбальніцы, кіраўніцтва ўстановы прыняло рашэнне пра знішчэнне шчэ аднаго помніка – агароджы.
Тэлеграм-канал “Спадчына” звярнуў увагу, што на сайце дзяржзакупак кіраўніцтва бальніцы апублікавала лот «Падрыхтоўка навуковага заключэння для вываду агароджы з дзяржспісу гісторыка-культурнай каштоўнасцей РБ» .
Арыенціровачны кошт паслугі – 5 000 рублёў.
“Але гэта, відавочна, нямэтавае марнаванне бюджэтных сродкаў – каментуе працэдуру закупкі аўтар канала Спадчына – бо па дзеючым заканадаўстве пазбавіць помнік статусу можна, калі ён быў знішчаны або страціў адметнасці, якія абумовілі яму наданне статусу, і немагчымае ягонае навукова абгрунтаванае аднаўленне. Агароджа, якой статус быў нададзены ў 2021 годзе нічога за 2 гады не страціла і яе аднаўленне магчымае (нават калі яе знесці) хоць бы таму, што яна рэальна захавалася ў першапачатковым выглядзе і маюццаа гістарычныя фотаздымкі.”
У Магілёве гэта ўжо не першы выпадак грэблівага стаўлення да гарадской архітэктурнай спадчыны. Напрыклад, каля дзесяці гадоў таму мясцовыя ўлады дамагліся выключэння са Спісу помнікаў некалькіх дамоў па вуліцы Лазарэнкі, якія “псавалі парадны від”. Генеральная пракурата, аднак, прызнала рашэнне Рады міністэрства культуры аб вывадзе аб’ектаў са Спіса помнікаў незаконным і вярнула ўсю забудову ў Спіс, дзе яна знаходзіцца і дагэтуль.
Фота з адкрытых крыніц
Мітрапаліт Ісідар Кіеўскі разам з грэчаскім арцыбіскупам Васілём Бесарыёнам падпісаў царкоўную унію аб аб’яднанні праваслаўнай і каталіцкай цэркваў пад уладай рымскага папы. Іх рашэнне было прадыктавана жаданнем аб’яднаць хрысціянскія цэрквы перад пагрозай туркаў, якія ўварваліся ў Візантыю.
Аднак у дзеянне гэтая унія не ўступіла, так і застаўшыся на паперы. Па вяртанні ў Маскву мітрапаліт Ісідар быў варожа сустрэты царом Васілём II, паўстаў перад царкоўным судом і быў заключаны ў турму.
Праз 3 гады Ісідар уцёк, дабраўся да Рыма, стаў кардыналам і атрымаў ганаровы тытул канстанцінопальскага патрыярха. Але да таго часу Канстанцінопаль ужо быў захоплены туркамі.
Грамадскі дзеяч, кіраўнік паўстання 1863-1864 гадоў на Міншчыне.
Пакараны 15 гадамі катаргі ў Сібіры.
Паўтарыў грамадзянскі подзвіг свайго старэйшага брата Яна (1809-да1848), які браў удзел у паўстанні 1830-1831 гадоў, шматлікіх сваіх сваякоў.
33-гадовы баптысцкі прапаведнік і актыўны змагар з павальным у тагачаснай Англіі п’янствам Томас Кук арганізаваў турыстычнае таварыства і першую ў свеце групавую турыстычную паездку. Па яго замове чыгуначная кампанія Midland Counties Railway прадаставіла спецыяльны цягнік з 9 адкрытымі вагонамі для “безалкагольных” 570 працоўных па маляўнічым маршруце паміж гарадамі Лейстэр і Лафбара ў Сярэдняй Англіі.
У далейшым у рэкламных мэтах чыгункі сталі прадастаўляць Куку скідкі, якія дазвалялі арганізоўваць забаўляльныя паездкі і для людзей з самымі абмежаванымі фінансавымі магчымасцямі. Таму кліентаў былі тысячы. Яго экскурсіі засноўваліся на прынцыпе: “Атрыманне максімальнай выгады для максімальнай колькасці людзей па мінімальным кошце”. Так быў пакладзены пачатак сусветнаму групавому турызму.
Лічыцца, што Томас Кук быў першым мэнэджэрам у галіне турызму. Кук распрацаваў маршруты па многіх еўрапейскіх гарадах. У 1865 годзе ён адкрыў для суайчыннікаў Новы Свет, а для амерыканцаў – радзіму іх продкаў. Дзейнасць ажыццяўлялася праз агенцтва “Томас Кук і сын”. Адным з першых амерыканскіх кліентаў фірмы стаў Марк Твен.
Кук быў прызнаны “вынаходнікам турызму”, а заснаванае ім турыстычнае агенцтва Thomas Cook and Son заваявала сусветную вядомасць. Праз пяць дзясяткаў гадоў яго фірма валодала 84 аддзяленнямі, 85 агенцтвамі, і яе паслугамі скарысталіся больш за 3 мільёны чалавек.
Беларускі савецкі архітэктар, педагог. Заслужаны будаўнік.
Скончыў омскі мастацка-прамысловы тэхнікум, Ленінградскі інстытут інжынераў камунальнага будаўніцтва. Працаваў у Белдзяржпраекце, выкладаў у Беларускім політэхнічным, Брэсцкім інжынерна-будаўнічым інстытутах.
Сярод асноўных даваенных прац – будынак педтэхнікума ў Крычаве (1937, цяпер блок СШ № 1 за палацам Пацёмкіна), будынак ЦК КПБ (з А. Воінавым) у Мінску, кінатэатр «Радзіма», комплекс будынкаў прамкамбіната (1939), жылы пасёлак аўтарамонтнага завода (1941) у Магілёве.
Пасля вайны спраектаваў будынкі Беларускага інстытута народнай гаспадаркі, Белкамунбанка, жылыя дамы па вул. К. Маркса, Маскоўскай, Захарава, А. Кашавога ў Мінску, тыпавыя праекты будынкаў раённых камітэтаў КПБ для Гомельскай, Віцебскай і Мінскай абласцей.
Памёр 2 студзеня 1980 года.
1938 год. Расстраляны НКУС Юрый Лістапад (1897-1938).
Беларускі настаўнік, кіраўнік беларускага руху на Случчыне. Удзельнік Слуцкага збройнага чыну.
Скончыў Панявежскую настаўніцкую семінарыю, 1-я Беларускія педагагічныя, Віленскія беларускія настаўніцкія курсы. Працаваў настаўнікам на Случчыне, заснаваў 8 беларускіх школ, выкладаў на Слуцкіх педагагічных курсах. Блізкі сябар Якуба Коласа.
Быў перекладчыкам у мінскіх беларускіх выдавецтвах. Пераклаў на беларускую мову апавяданне У. Караленкі «Бяз мовы», камедыі А. Астроўскага, падручнік «Арытмэтыка» Цыгельмана.
Арыштоўваўся ДПУ у 1925, 1930, 1933 гадах.
Расстраляны ў Байкала-Амурскім канцлагеры.
У 1956-1960 гадах Цэнтральны гістарычны архіў размяшчаўся ў касцёле Св. Станіслава, потым – пераехаў у Мінск, а замест яго ў будынак сабора пераехаў Дзяржаўны архіў Магілёўскай вобласці. У гэты перыяд храм страціў частку роспісаў, быў беззваротна страчаны арган з рэдкімі керамічнымі трубамі.
Зараз галоўным архівам вобласці з’яўляецца Дзяржаўны архіў Магілёўскай вобласці (знаходзіцца ў канцы вуліцы Чалюскінцаў, на выездзе у бок Бабруйска).
Пад акупацыяй раён знаходзіўся да 28 чэрвеня 1944 года. Радзіма партызаншчыны на Магілёўшчыне. Цэнтрам партызанскага базіравання сталі Усакінскія лясы.
Тут з’явілася першая партызанская зона ў Беларусі – на тэрыторыі Клічаўскага і Асіповіцкага, Бялыніцкага, Бярэзінскага, Кіраўскага раёнаў.
Зона з’явілася па выніках нарады пад кіраўніцтвам маршала К. Варашылава, якая адбылася 1 ліпеня 1941 года ў штабе Заходняга фронту пад Магілёвам. 3 красавіка 1942 года партызаны абвясцілі, што на тэрыторыі Клічаўскага раёна адноўлена Савецкая ўлада.
Клічаўскую партызанскую зону (у розны час ад 2 да 3 тыс. кв. км) абараняла 18 тысяч чалавек, якія былі аб’яднаны ў 5 брыгад і 16 атрадаў. У вялікіх сёлах партызаны стварылі 40 узброеных атрадаў самаабароны. На тэрыторыі дзейнічаў Магілёўскі падпольны абкам партыі і абкам камсамола, штаб Магілёўскай ваенна-аператыўнай групы, Бялыніцкі, Бярэзінскі, Магілёўскі і Клічаўскі падпольныя райкамы партыі і камсамола, іншыя ваенныя фарміраванні і органы грамадзянскай улады. У лясной друкарні выдаваліся падпольныя газеты: абласная “За Радзіму”, клічаўская “Голас партызана”.
У «партызанскай сталіцы» – Усакіна дзейнічае мемарыяльны комплекс.
Ён паўстаў на месцы знішчанай 22 сакавіка 1943 года разам з жыхарамі нямецкімі карнымі падраздзяленнямі пры ўдзеле 118-га паліцэйскага батальёна вёскі Хатынь.
Комплекс “Хатынь” – ушанаванне памяці аб спаленых разам з жыхарамі 186 беларускіх весак, якія не аднавіліся пасля вайны, аб ахвярах 66 найбуйнейшых лагераў (з 270) смерці і месцаў масавай загубы грамадзян, аб 433 вёсках, знішчаных разам з жыхарамі і адроджаных пасля вайны.
Аўтары: скульптар С. Селіханаў, архітэктары Ю. Градаў, В. Занковіч, Л. Левін. Ленінская прэмія 1970 года.
Беларуская паэтэса, пісьменніца, літаратурны крытык.
Працавала ў газетах «Наша слова», «Літаратура і мастацтва».
Аўтарка папулярнай серыі раманаў «Авантуры Пранціша Вырвіча». Яе гісторыяцэнтрычныя творы параўноўваюць з «меладраматычнымі інтэрпрэтацыямі» мастацкіх ідэй Ул. Караткевіча.
Беларускі гісторык, картограф. Доктар гістарычных навук, прафесар.
Даследчык ваеннай і палітычнай гісторыі Беларусі, Расіі і Польшчы XVIII-пачатку XX стагоддзяў, аўтар прац па вайне 1812 года, 1-й сусветнай вайны.
Беларускі пісьменнік, перакладчык і выдавец.
Сакратар праўлення Саюза пісьменнікаў БССР, загадчык рэдакцыі перакладной замежнай літаратуры выдавецтва «Мастацкая літаратура», галоўны рэдактар выдавецтва «Беларуская Энцыклапедыя». Аўтар больш за 20 кніг.
У сааўтарстве з Янкам Сіпаковым і Рыгорам Барадуліным пад псеўданімамі І. Сібарсач ці Р. Сібарсач змяшчалі ў «Вожыку» вострыя і надзённыя крытычныя нататкі, артыкулы, гумарэскі, сатырычныя замалёўкі.
Класік беларускай дзіцячай літаратуры, літаратурны крытык, паэт, перакладчык, публіцыст, празаік, драматург, педагог. Заслужаны дзеяч культуры. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР. Занесены ў Ганаровы спіс Х. Андэрсена (1978).
Працаваў на Бабруйскім дрэваапрацоўчым камбінаце, у газетах «Камуніст» (Бабруйск), «Ударнік» (Жлобін), «Чырвоная змена», сакратаром Беластоцкага абласнога аддзялення СП БССР. Удзельнічаў у паходзе Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь.
Пасля вайны прааваў у часопісе «Беларусь», галоўным рэдактарам «Літаратура і мастацтва», «Вясёлка».
Паводле ўспамінаў унучкі, культуролага Ю. Чарняўскай, пасля рэферэндуму 1995 года аб змяненні дзяржаўнай сімволікі на новую, напісаў да гэтай падзеі верш, пасля якога яго імгненна перасталі друкаваць, а пасля смерці на могілках раптам не стала месца для яго пахавання. Беларускае тэлебачанне не сказала ні слова пра смерць заслужанага дзеяча культуры, не ўдалося таксама дамагчыся мемарыяльнай дошкі на яго доме.
Аўтар больш за 10 зборнікаў вершаў, зборніка сатыры і гумару, каля 20 кніг паэзіі і вершаваных казак для дзяцей, п’ес «Прамень будучыні», «Шчасце паэта», прысвечанай Я. Купалу (пастаўлена купалаўскім тэатрам), кніг дзённікаў, нарысаў і апавяданняў, суаўтар чытанак «Роднае слова» для малодшых школьнікаў, перакладаў. У 1973 годзе выйшлі Выбраныя творы ў 2 тамах.
Беларускі мастак мастак і мемуарыст.
Аўтар дзесяткаў палотнаў, у тым ліку партрэтаў пісьменніка В. Быкава, драматурга У. Галубка, скульптара А. Глебава, сотняў графічных твораў, краявідаў, ілюстрацый да кніг.
Беларускі, рускі, амерыканскі, ізраільскі пісьменнік, акцёр, кінарэжысёр і сцэнарыст.
Нарадзіўся 8 сакавіка 1928 года ў Бабруйску ў сям’і кадравага афіцэра, пасля – трэнера па класічнай барацьбе. Падчас вайны з маці і малодшай сястрой паспеў эвакуіравацца з Бабруйска, аднак падчас бамбёжкі быў скінуты выбуховай хваляй з платформы цягніка. Бадзяжнічаў, у 1943 стаў «сынам палка» і з артпалком дайшоў да Германіі. Узнагароджаны медалём “За адвагу”.
Скончыў БДУ, працаваў карэспандэнтам газеты “Моладзь Літвы”, затым пераехаў у Маскву. Дэбютаваў кінасцэнарыем да карціны “Нашы суседзі”, знятай на “Беларусьфільме” ў 1957 годзе.
Пад псеўданімам Севела ўпершыню быў згаданы як адзін са сцэнарыстаў фільма «Пакуль не позна» (Літоўская кінастудыя). Пад ім жа напісаў сцэнарыі да камедыйных фільмаў на франтавую тэматыку, у тым ліку «Моцны арэшак» (1967) і «Годны да нестраявой» (1968, рэжысёр, сцэнарыст, акцёр).
У 1971 годзе высланы з СССР. У 45 гадоў, праз два гады пасля прыезду ў Ізраіль, удзельнічаў у вайне Суднага дня, і на другі дзень вайны «падбіў з савецкай „базукі“ два танкі Т-54 і супрацьтанкавую гармату», быў паранены.
У 1977-1990 гадах жыў у ЗША, часта выязджаў працаваць у Лондан, Заходні Берлін, Парыж. У Парыжы напісаў кнігу апавяданняў «Легенды Інваліднай вуліцы» (пра даваенны Бабруйск, бабруйчан).
Да кінематографа зноў звярнуўся ў 1986 годзе, зняўшы ў Польшчы фільм «Калыханка», які складаецца з трох лірычных кінанавел, аб’яднаных тэмай жыцця ў гета падчас Другой сусветнай вайны.
З 1990 года жыў у Расіі, паставіў пяць фільмаў па ўласных сцэнарах – “Папугай, які гаворыць на ідыш”, “Ноеў каўчэг” і іншыя. У 1995 годзе зняў свой апошні аўтадакументальны фільм «Госпадзе, хто я?».
Памёр 18 жніўня 2010 года ў Маскве.
Фота з адкрытых крыніц.
Па меркаванню даследчыкаў алтар, верагодна, выкарыстоўваўся на піку элінскага культурнага ўплыву, незадоўга да ўзнікнення Рымскай імперыі ў першым стагоддзі да нашай эры.Ён стагоддзямі быў пахаваны пад некалькімі сантыметрамі зямлі і расліннасці ў раёне Паўднёвага Акропаля на тэрыторыі горада Сегесты, што ў заходняй частцы вострава – паведамляе інфармацыйнае агенства Reuters.
Сегеста была старажытнагрэцкім горадам, размешчаным паміж гарамі, і вядомая сваім храмам V стагоддзя да нашай эры. Апроч алтара, археолагі таксама выкапалі рэліквію падобнай формы, якая, на іх думку, магла быць апорай для скульптуры.
Наогул раскопкі працягваюць даваць цікавыя знаходкі, якія дадаюць новыя перспектывы і інтэрпрэтацыі да месца, дзе расслаіліся некалькі цывілізацый.
Фота: Reuters
На выходных сям’я смажыла шашлыкі на сваім падворку. Калі мяса прыгатавалася, дарослыя пайшлі ў хату вячэраць. Але іх дзевяці гадовы сын вярнуўся да мангала і вырашыў запаліць яго самастойна. Дровы ніяк не хацелі загарацца ад запалкі, пагэтаму дзіця адкрыла гараж і пераліло з каністры бензін у пластыкавую бутэльку. Пары лёгкаўзгаральнай вадкасці патрапілі на рукі і адзенне.
Як толькі хлопчык запаліў запалку, каб развесці ў мангале агонь, полымя ўспыхнула, і ён атрымаў апёкі. Увечары таго ж дня яго даставілі ў раённы шпіталь – паведамляе міністэрства па надзвычайных сітуацыях.
Фота ілюстрацыйнае
Mogilev.media працягвае падарожжа па падшыўках старых газет. Гэтым разам – зварот у рэдакцыю аднаго з чытачоў “Магілёўскага весніка””, надрукаванае ў выпуску 4 ліпеня 1912 года.
“М. г., г. редактор” трэба чытаць як “Милостивый государь, господин редактор”.
