Пра незаконнае перамяшчэнне ўкраінскіх дзяцей на санаторнае лячэнне ў наш рэгіён паведамляюць “Магілёўскія ведамасці”. Ахвяры расійскай агрэсіі, пацярпелыя з мінна-выбуховымі раненнямі дзеці, будуць праходзіць рэабілітацыю ў лагеры Дубравенка Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі.
У паездцы дзяцей суправаджае Элеанора Федарэнка. Яна выступае як “дзіцячы амбудсмен ДНР” і за саўдзел у гвалтоўнай дэпартацыі ўкраінскіх дзяцей была ўнесена ў санкцыйныя спісы ЕС і шэрагу краін свету – Канады, Вялікабрытаніі, Японіі, Новай Зеландыі і іншых.
Украіна ўспрымае вываз дзяцей з акупаваных тэрыторый у Беларусь незаконным перамяшчэннем. Міжнародны крымінальны суд у Гаазе выдаў ордэр на арышт Уладзіміра Пуціна і дзіцячага амбудсмэна Расіі Марыі Львовай-Бяловай за незаконную дэпартацыю ўкраінскіх дзяцей з акупаваных тэрыторый Украіны.
Дзве сям’і сталі ахвярамі пажару ў прыватным доме па вуліцы Энгельса ў Мсціславе. Мужчына 1957 года нараджэння і яго жонка 1977 года прымалі ў гасцях сястру з пляменніцай. Усе яны загінулі падчас начнога пажару, які адбыўся каля трэцяй гадзіны ночы, паведамляе прэс-служба МНС. Прычыны трагедыі высвятляюцца.
Бабруйскі наркакантроль затрымаў мясцовага 31-гадовага жыхара, які працаваў закладчыкам. За дзесяць дзён да гэтага мужчына звольніўся з асноўнай працы, каб займацца расфасоўкай і закладкамі. На кватэры ў бабруйчаніна знайшлі каля 200 грамаў асабліва небяспечных псіхатропных рэчываў. Паведамляецца, што мужчына і сам спажываў наркотыкі, а закладкі рабіў пад Бабруйскам і ў Гомельскай вобласці.
Нацыянальны статыстычны камітэт Беларусі апублікаваў справаздачу па росце коштаў на спажывецкім рынку ў краіне за бягучы год і ў параўнанні з красавіком 2023 года.
Харчовыя тавары за год падаражэлі на 6,2%, нехарчовыя на 3,9%, а лідарам росту стала сфера паслуг. Тут кошты выраслі ў параўнанні з красавіком 2023 года на 6,9%.
Інфаграфіка: Нацыянальны статыстычны камітэт
Сярод харчовых тавараў самы значны рост цэн з пачатку года назіраецца за зелянінай, што ў прынцыпе не дзіўна, улічваючы сезоннасць гэтых коштаў. Так, салодкі перац падаражэў пачынаючы з 1 студзеня 2024 года на 46, 3%. Таксама істотна падаражэлі морква – на 34,8%, буракі – на 25,4%, белакачанная капуста – на 22%, рэпчатая цыбуля – на 19,3%.
На Тагільскім завулку ў Магілёве вечарам 10 траўня кіроўца аўтамабіля Nissan не змог адрэагаваць на паводзіны 8-гадовага хлопчыка. Дзіцёнак нечакана выскачыў на дарогу з-за аўтобуса, што спыніўся на прыпынку. Хлопчык дастаўлены ў лякарню, праводзіцца праверка абставін здарэння – паведамляе прэс-служба УУС аблвыканкама.
Выданне The New York Times апублікавала новыя матэрыялы пра вайсковую частку пад Асіповічамі, якая можа выступаць як сховішча для ядзерных боепрыпасаў. Раней, у сакавіку гэтага года даследчыкі з Федэрацыі амерыканскіх навукоўцаў ужо звярталі ўвагу на гэтую частку – пісалі mogilev.media.
На думку экспертаў, якія вывучалі новыя спадарожнікавыя здымкі ваеннага аб’екта пад Асіповічамі і падзяліліся сваімі ўражаннямі з The New York Times, па сваім дызайне частка стала ўсё больш нагадваць тыповыя расійскія сховішчы атамнай зброі.
Эксперты адзначылі, што вайсковая частка працягвае забудоўвацца, на аб’екце з’явіўся аварыйны эвакуацыйны выхад і дадатковая сістэма супрацьпаветранай абароны.
На фота: Дадатковая сістэма супрацьпаветранай абароны, разгорнутая на базе пад Асіповічамі. Крыніца: The New York Times / Maxar Technologies
Адна змена ў архітэктуры ваеннага аб’екта паставіла ў тупік даследчыкаў. Раней частка была абнесеная чатырма лініямі агароджы, а зараз іх толькі тры.
Схема размяшчэння ліній агароджы і кантрольна-прапускнога пункту на базе пад Асіповічамі, на думку экспертаў, стала нагадваць тыповыя сховішчы атамнай зброі ў Расійскай Федэрацыі, у Наўгародскай, Хабараўскай, Белгарадскай і іншых абласцях.
Адзін з экспертаў, Уільям Мун, заявіў выданню The New York Times, што дызайн магчымага сховішча расійскай ядзернай зброі пад Асіповічамі вельмі нагадвае сучасныя ядзерныя базы ў Расіі, дзе Мун, па ягоных словах, бываў асабіста ў складзе дэлегацый Пентагона ў якасці назіральніка за бяспекай захоўвання ядзернай зброі.
Калі жанчына ачуняла, жыхар Магілёўскага раёна папрасіў у яе прабачэння і дапамог апрацаваць рану.
Здарэнне ў духу персанажаў Альбера Камю адбылося ў Магілёўскім ране. Кампанія адпачывала з алкаголем, а пасля вечарынкі 60-гадовы мужчына запрасіў да сябе на каву 47-гадовую кабету. Калі пара толькі зайшла ў дом, гаспадар абрынуў на галаву госці ўдар малатка і выйшаў пакурыць. Прычын свайго ўчынку ён патлумачыць не змог. Калі жанчына ачуняла, гаспадар ветліва папрасіў у яе прабачэння і дапамог апрацаваць рану. Зараз супраць мужчыны ўзбуджаная крымінальная справа за пакушэнне на забойства.
Истерию вокруг Дня Победы в Беларуси нагнетают те из чиновников и пропагандистов, кому следует помалкивать в тряпочку.
Девятое мая, вне всяких сомнений, для беларусов великая дата. Они заплатили за победу над фашизмом страшную цену, а раны, нанесенные Великой Отечественной, не зарубцевались и через восемь десятков лет. Настоящих виновников этого торжества почти не осталось. Ведь, по сути, тем, кто с оружием в руках воевал против гитлеровских оккупантов, должно быть никак не меньше ста лет. Увы, но большинство наших ветеранов ушло из жизни гораздо раньше – война не прибавила им здоровья.
А являлись эти люди не просто героями, но еще и свидетелями того, как все было на самом деле. Поэтому, когда выслушиваешь выкрики нынешних лукашенковских чиновников и пропагандистов о дедах и победах очень хочется спросить у этих ораторов: в каком полку сами служили?
Автору этих строк довелось встречаться с ветеранами. Так вот – те, кто на самом деле воевал и имел боевые награды, предпочитал отмалчиваться. Не любили вспоминать о войне «афганцы», очень трудно было разговорить ветеранов Великой Отечественной, на чьих, спрятанных в шкафах пиджаках, были медали «За отвагу», ордена Красной Звезды, а не просто юбилейные побрякушки.
Очень показателен один случай. Знакомый ветеран-пулеметчик, кстати еврей, потерявший на фронте руку и после этого продолживший воевать в партизанском отряде, на мой вопрос о цвете крестов на немецких танках, ответил: я танков и не видел, не довелось. Вот так. А между прочим, был у этого человека даже Орден Славы, которым просто так, за здорово живешь, не награждали.
Другая весьма красноречивая история произошла с дамой, которой в 41-м было всего тринадцать. Сначала она была “связной” в партизанском отряде. Лет через десять выяснилось, что “сражалась” под Кенигсбергом, а не так давно, уже незадолго до своей смерти, она сообщила школьникам, что “дошла” до Берлина.
К чему все это? Да, к тому, что право поднимать рюмку за праздник Победы, надо еще заслужить. А ведь подавляющее большинство тех, кто сейчас с пеной у рта вопит о геноциде белорусского народа, портянок не нюхали, потому что в армии не служили. Также, как и их дети, которые при слове «служба» сразу начинают испытывать острые приступы метеоризма и энуреза.
Такие вот пироги. Кто-то отсиделся на военной кафедре, кому-то помешало отдать священный долг Родине плоскостопие. И с дедами кое у кого не все в порядке. При желании можно назвать фамилии тех, кто, обзывая политических эмигрантов, выжатых из Беларуси режимом Лукашенко, власовцами и неонацистами, пытается скрыть за этим нелицеприятные факты из жизни собственных дедов.
Ну, а я сегодня буду вспоминать своего деда, которого моя мама никогда не видела – он ушел на фронт в сорок четвертом и погиб на Одере, еще до ее рождения. Буду рассматривать фотографии другого деда – лейтенанта понтонного батальона, сражавшегося с гитлеровцами с первых дней войны.
Не хочется портить священный праздник Победы анализом нынешнего геноцида белорусского народа, который учиняет в стране агрофюрер и его приспешники, но им стоит помнить о том, что рано или поздно все это тоже будет расследовано и предано гласности. Как говорит Андрей Муковозчик, дойдем до каждого, поможем понять с чего все-таки начинается Родина. Да и с дедами обязательно разберемся. Будьте уверены. Киберпартизаны ведь выложили на всеобщее обозрение базу доносчиков. Возможно, что и с базой полицаев и шуцманшафтов как-то определимся.
В этом ведь сакральный смысл фразы “Никто не забыт, ничто не забыто”.
Ну, а пока: с праздником, дорогие друзья! С Днем Победы!
Мартынюк и Страхар выступили на собрании Могилевской ассоциации промышленников и предпринимателей.
Советскую традицию показывать гостям колхозы-миллионеры успешно используют в своей работе могилевские чиновники. В собрании Могилевской ассоциации промышленников и предпринимателей прошедшем 8 мая на базе «Технолита» участвовали инспектор от Лукашенко по Могилевской области Леонид Мартынюк, заместитель председателя облисполкома Руслан Страхар и «мэр» Могилева Александр Студнев.
Много говорили о том, что «Технолит» – образцовое предприятие, что санкционное давление преодолено и остается лишь «наращивать объемы производства, вводить новые мощности и конкурировать в мировом масштабе». В качестве иллюстрации пика достигнутых успехов Руслан Страхар привел США, которые увеличили поставки могилевских товаров в 2,6 раза только в текущем году. Вот только главного – сколько, чего и почем купила у нас родина Гейтса и Маска, Руслан Борисович не уточнил. Об убыточных предприятиях он тоже упомянул лишь вскользь. Мол, «…безусловно, есть предприятия, которые требуют к себе повышенного внимания. Самое главное, мы знаем, что с ними делать и какие меры принимать, чтобы они в конечном итоге вышли на хороший результат…».
Знание, как известно, умножает печаль. И чувство это усиливается оттого, что в США мы поставляли явно не белорусские ноутбуки и не лазерное оружие, а, судя по всему, что-то не более технологичное, чем древесно-стружечные плиты или водка.
Ну, и чтобы два раза не вставать, просто сообщим уважаемым читателям, что громкое заявление про рост в 2,6 раза – только что звучит громко. На деле же общий импорт Могилевщины в США мизерный. В 2022 году вообще вся Беларусь поставляла в США товаров на 208 миллионов долларов, из которых половина – это калийные удобрения. Для самой крупной экономики мира, потребляющей товары на триллионы долларов ежегодно (в 2023 – на 3,16 триллионов), это ничто. Поэтому и рост легко можно показывать в этих самых “разах”, когда, условно говоря, в один год вы продаете на Брайтон-Бич десять бутылок “Старославянского бальзама”, а на следующий двадцать шесть.
Стаць прафесійнай мастачкай ёй не дазволіла сястра, калі пабачыла ў інтэрнаце партрэты “Бітлз” і хлопцаў з доўгімі валасамі.
Галіна Вяліцкая з Магілёва – жонка іншага вядомага рамесніка Генадзя Вяліцкага. Але ў рамеснікі яна прыйшла ледзь не выпадкова. Усё жыццё яе як быццам бы разлучалі з мастацтвам, і толькі на пенсіі жанчына аддалася справе сваёй душы.
Любоў да малявання – і асабліва малявання коней – знайшла яе яшчэ ў дзяцінстве. Галіна Васільеўна вырасла ў магілёўскім Грабянёве і коней там бачыла ўсюды – у дварах, на вуліцы. Школьніцай, яна заўсёды малявала іх у сваім вучнёўскім сшытку.
– Яны мяне, маленькую, проста зачароўвалі. – успамінае жанчына ў інтэрв’ю “Вячэрняму Бабруйску”. – І нават у школе, на ўроках і перапынках, кожную вольную хвіліну я малявала ў сшытку то трапяткую конскую грыву, то пышны хвост, то конскую нагу. З-за гэтага мяне дзеці дражнілі то канём, то кабылкай, хоць я маленькая, худзенькая была, на «каня» не цягнула. Каб не смяяліся, я нават прыдумала свае знакі: зазірне хто-небудзь у сшытак да мяне і бачыць проста накрэмзана нешта, а я-та ведаю, што гэта конская грыва…
У юнацтве Галіна Васільеўна паступіла вучыцца ў мастацкую вучэльню ў Бабруйску – вырашыла пайсці па шляху бацькі, які быў вядомым у Магілве чырванадрэўшчыкам. Але давучыцца ёй не дазволіла старэйшая сястра – калі прыехала праведаць у інтэрнат, пабачыла там партрэты музыкантаў з “Бітлз”, хлопцаў з доўгімі валасамі. “І сама я ўся такая хіповая…” – узгадвае тую гісторыю Галіна Вяліцкая
– А сястра на 10 гадоў за мяне старэйшая, іншае пакаленне, пасляваеннае, ідэйнае. – распавядае рамесніца – Яна як узвілася: што гэта такое! Рэчы мае ў чамадан сабрала і павезла мяне ў Магілёў. Так мая “мастацкая кар’ера” і скончылася, яшчэ не пачаўшыся…
Я проста не думала, што можна зарабляць, атрымліваць задавальненне і быць вольнай
Пасля мастацкай вучэльні быў педагагічны факультэт Магілёўскага інстытута і амаль 40 гадоў стажу ў дзіцячых садках і мастацкай школе выкладчыкам лепкі.
– У прынцыпе мне мая праца падабалася, з дзецьмі вельмі цікава. Я заўжды нешта рукамі разам з імі рабіла, розныя творчыя праекты. Дзеці вельмі адметныя асобы, дарослыя не заўсёды такімі бываюць. А калі дзіця яшчэ і здольнае, у яго вочкі гараць, яму хочацца ўсяму навучыцца, усё сваімі рукамі паспрабаваць: вырабы, малюнкі. Колькі мяне за гэта потым бацькі лаялі, бо пасля заняткаў з Галінай Васільеўнай дзеці мурзатыя, усё ў фарбе. Я нават плакала, так крыўдна было! Мяне лаялі, я плакала-плакала і не ведаю цяпер, чаму адразу не зразумела, што гэта было сігналам: калі цябе такую не прымаюць, значыць сыходзь, няхай шукаюць, каму гэта ўсё трэба. Але ў мяне ж савецкае выхаванне было, атрымаў прафесію – працуй. Я проста не думала тады, што гэтым можна грошы зарабляць і пры гэтым атрымліваць задавальненне і быць вольнай, не раўняцца на нечыя патрабаванні. Зразумела, толькі калі на пенсію пайшла і задумалася аб тым, чым бы заняцца. Іншай ідэі, акрамя творчасці, у галаву неяк і не прыходзіла.
Кар’ера рамесніца ў жанчыны пачалася ўсяго каля трох гадоў таму. Аднойчы яна размясціла ў інтэрнэце фотаздымкі сваіх работ і пасыпаліся заказы – людзі сталі прасіць яе зрабіць жывёлу па фотаздымку, каб тая была “як жывая”.
Яшчэ хвіліна – і ажыве
Узгадвае жанчына адзін шчымлівы выпадак. Аднойчы да яе звярнулася сям’я з Расіі з просьбай вырабіць сабаку. Той у іх жыў, потым памёр, і дзіця вельмі цяжка перажывала яго смерць. Хацелі яго парадаваць.
– Сабака ў мяне атрымаўся як жывы, толькі што не бегае і не брэша. Адаслалі заказчыкам, яны дзякавалі. А праз некаторы час напісалі, што дзіця ад маёй працы псіхалагічны шок атрымала: не растаецца з гэтым цацачным сабакам ні на хвіліну, усюды яго з сабой носіць, возіць, спіць з ім, быццам спадзяецца, што яшчэ хвіліна – і сабака ажыве, З тых часоў я раз і назаўжды вырашыла, што буду рабіць свае працы толькі тады, калі “мадэль” заказчыка жывая. І ні ў якім разе не ў памяць аб загінуўшай жывёле! Але толькі коней, сабак больш не хачу, рука не паварочваецца.
Зараз у Галіны Вяліцкай заказчыкі ў асноўным расіяне. Некалькі прац паехалі ў Германію.
– Часцей за ўсё працы заказваюць уладальнікі ўласных ветэрынарных клінік, конных манежаў, у якасці свайго роду візуальнай рэкламы. Сярод маіх замоўцаў ёсць і вядомыя людзі. Напрыклад, піцерская спявачка і актрыса Ларыса Луста. Два гады таму яна пачала новы праект, конны тэатр, яго мае працы ўпрыгожваюць. Нехта проста любіць коней і хоча ў сябе ў двары такога каня паставіць. Тым больш, што яны функцыянальныя: могуць выступаць у ролі качалак, на іх можна пасядзець, калі захочацца. І пры гэтым яны як сапраўдныя, толькі меншыя ростам.
У справе Галіне Васільеўнай дапамагае муж. Ён вырабляе каркас з тоўстага дроту, а на яго ўжо рамесніца наносіць слой з пульпы – гэта дробнае бярозавае пілавінне. І ў нейкі момант пачынаецца магія.
– Яна ж вось з такіх сувеніраў пачынала, а цяпер гэта зусім іншы ўзровень. – расказвае муж – Там кожная мышца, жылка бачныя, усё, як жывое… Не разумею, як гэта зрабіць?
– Самы працяглы працэс – “ажыўленне” коніка. – дзеліцца Галіна Васільеўна – У яго павінны быць бачныя ўсе жылачкі і вены, як у жывога, быць уласны выраз «твару», вока. Для мяне вельмі важна, каб ён не быў мёртвай скульптурай, але на гэта вельмі шмат працы ідзе. Размаўляю з імі, расказваю, дзе і з кім яны будуць далей жыць. Кажу: «Цябе, Канфуцый, Ларыса вельмі чакае. Давай я табе пачытаю, што яна піша». Каб ён ведаў, чаму я яго іншаму чалавеку аддаю. Муж пасмейваецца, што я іх “ажыўляю”, але я даўно зразумела, каб праца была “жывая”, з ёй трэба гаварыць.
Фота: “Вячэрні Бабруйск” і з асабістага архіва Галіны Вяліцкай
