Tag: геноцид белорусского народа

Магілёўца арыштавалі за адмаўленне “генацыду”, які не даказаны

Навіна ад

Васямнаццацігадовы магілёвец стаў ахвярай скажонага і антынавуковага погляду на падзеі нямецка-савецкай вайны на тэрыторыі БССР, які цяпер насаджаецца ў Беларусі.

Васямнаццацігадовага магілёўца ўзялі пад варту па санкцыі пракурора Магілёўскай вобласці за “адмаўленне генацыду беларускага народа”. Паводле матэрыялаў справы, малады чалавек адмаўляў “планамернае знішчэнне нямецка-фашысцкімі захопнікамі і памагатымі насельніцтва БССР”, а таксама існаваннне плана “ОСТ” нацысцкай Германіі.

Пра гэта, паводле пракуратуры, хлопец напісаў у верасні 2024 года ў каментары ў Тэлеграме ў агульнадаступным чаце.

Сапраўды, сёння ў Беларусі адмаўленне т.зв. генацыду беларускага народа пераследуецца Крымінальным кодэксам. За такое “злачынства” прадугледжана пакаранне ў выглядзе да пяці гадоў пазбаўленнен волі. І гэта пры тым, што факт менавіта “генацыду беларускага народу” ніяк і нікім не даказаны.

Паводле Канвенцыі ААН 1948 года і Міжнароднага крымінальнага суда, генацыд – гэта дзеянні, скіраваныя на поўнае або частковае знішчэнне пэўнай нацыянальнай, этнічнай, расавай або рэлігійнай групы як такой. Галоўнае тут – наяўнасць наўмыснага намеру знішчыць групу менавіта як этнас або нацыю.

Падчас Другой сусветнай вайны Беларусь была арэнай масавых забойстваў, спаленых вёсак і карных аперацый. Але галоўная мэта нацыстаў была – каланізацыя і эксплуатацыя тэрыторый, а не поўнае знішчэнне беларусаў. План «Ост» прадугледжваў рэзкае скарачэнне мясцовага насельніцтва праз гвалт, галодную смерць і высяленне, але юрыдычна гэта часцей трактуецца як злачынствы супраць чалавечнасці і ваенныя злачынствы, а не як генацыд у чыстым выглядзе.

Падчас вайны на тэрыторыі Беларусі адбылося масавае вынішчэнне яўрэяў – гэта прызнана сусветнай супольнасцю як Халакост, то бок генацыд яўрэйскага народа. Таксама быў генацыд цыганскага народу – Параймос, і гэта таксама задакументавана і прызнана міжнароднымі структурамі. Для беларусаў не было дакументаванага асобнага плана, які б дакладна апісваў іх знішчэнне менавіта як этнічнай групы.

Для юрыдычнага прызнання патрэбен судовы працэс: ці Міжнародны крымінальны суд, ці спецыяльны трыбунал. У выпадку Беларусі ніколі не праводзіўся міжнародны суд, які б прызнаў факт генацыду беларускага народа на аснове расследавання з дакументамі, сведчаннямі і вывадамі.

Ніхто не спрачаецца, што беларусы панеслі страшэнныя страты і пацярпелі ад жорсткіх і сістэмных злачынстваў нацыстаў. Але па строгіх юрыдычных крытэрах генацыд – гэта дакументальна зафіксаваная спроба знішчыць народ як этнас. Такіх прамых дакументаў і міжнароднага прысуду па «генацыдзе беларускага народу» няма. Таму гісторыкі і юрысты ўжываюць тэрміны «злачынствы супраць чалавечнасці», «ваенныя злачынствы», «масавыя рэпрэсіі», але не «генацыд» у прававым сэнсе. Але ці мае гістарычная праўда якое-небудзь значэнне для сённяшняй улады ў Беларусі, калі яе скажэнне ва ўгоду ідэалогіі ёсць значна важнейшым?

Фотаздымак з адкрытых крыніц

У Магілёве адкрылі помнік ахвярам генацыду, які ніяк і нікім не даказаны

Навіна ад

Помнік-сведчанне гістарычнай і юрыдычнай хлуслівасці цяперашняй беларускай улады з’явіўся ў Магілёве.

“Памятны знак, прысвечаны ахвярам генацыду беларускага народа ў гады Вялікай айчыннай вайны” — так афіцыйна называецца помнік, які быў адкрыты 21 чэрвеня па вуліцы Раўчакова.

Сёння ў Беларусі адмаўленне т.зв. генацыду беларускага народа пераследуецца Крымінальным кодэксам. За такое “злачынства” прадугледжана пакаранне ў выглядзе пяці гадоў пазбаўленнен волі. І гэта пры тым, што факт менавіта “генацыду беларускага народу” ніяк і нікім не даказаны.

Паводле Канвенцыі ААН 1948 года і Міжнароднага крымінальнага суда, генацыд — гэта дзеянні, скіраваныя на поўнае або частковае знішчэнне пэўнай нацыянальнай, этнічнай, расавай або рэлігійнай групы як такой. Галоўнае тут — наяўнасць умыснага намеру знішчыць групу менавіта як этнас або нацыю.

Падчас Другой сусветнай вайны Беларусь была арэнай масавых забойстваў, спаленых вёсак і карных аперацый. Але галоўная мэта нацыстаў была — каланізацыя і эксплуатацыя тэрыторый, а не поўнае знішчэнне беларусаў. План «Ост» прадугледжваў рэзкае скарачэнне мясцовага насельніцтва праз гвалт, галодную смерць і высяленне, але юрыдычна гэта часцей трактуецца як злачынствы супраць чалавечнасці і ваенныя злачынствы, а не як генацыд у чыстым выглядзе.

Падчас вайны на тэрыторыі Беларусі адбылося масавае вынішчэнне яўрэяў — гэта прызнана сусветнай супольнасцю як Халакост, то бок генацыд яўрэйскага народа. Таксама быў генацыд цыганскага народу — Параймос, і гэта таксама задакументавана і прызнана міжнароднымі структурамі. Для беларусаў не было дакументаванага асобнага плана, які б дакладна апісваў іх знішчэнне менавіта як этнічнай групы.

Для юрыдычнага прызнання патрэбен судовы працэс: ці Міжнародны крымінальны суд, ці спецыяльны трыбунал. У выпадку Беларусі ніколі не праводзіўся міжнародны суд, які б прызнаў факт генацыду беларускага народа на аснове расследавання з дакументамі, сведчаннямі і вывадамі.

Ніхто не спрачаецца, што беларусы панеслі страшэнныя страты і пацярпелі ад жорсткіх і сістэмных злачынстваў нацыстаў. Але па строгіх юрыдычных крытэрах генацыд — гэта дакументальна зафіксаваная спроба знішчыць народ як этнас. Такіх прамых дакументаў і міжнароднага прысуду па «генацыдзе беларускага народу» няма. Таму гісторыкі і юрысты ўжываюць тэрміны «злачынствы супраць чалавечнасці», «ваенныя злачынствы», «масавыя рэпрэсіі», але не «генацыд» у прававым сэнсе. Але ці мае гістарыная праўда якое-небудзь значэнне для сённяшняй улады ў Беларусі, калі яе скажэнне ва ўгоду ідэалогіі ёсць значна важнейшым?

Фотаздымак: тэлеграм-канал “Исаченко ОНЛАЙН”

Глуская пракуратура дзеля ідэалагічнай акцыі раскапала старую дагледжаную магілу

Навіна ад

У Глускім раёне пракуратура арганізавала эксгумацыю парэшткаў ахвяр Другой сусветнай вайны, ператварыўшы вядомае мясцовым жыхарам месца памяці ў аб’ект ідэалагічнай акцыі.

 

Як піша Mayday, гаворка ідзе пра парэшткі двух жыхароў вёскі Сцяг — бацькі і сына з сям’і Мікулічаў. У 1944 годзе іх расстралялі нямецкія акупанты. На месцы лясной магілы сваякі ўсталявалі крыж і шмат гадоў даглядалі за пахаваннем.

Тым не менш, праз восем дзесяцігоддзяў магіла апынулася ў цэнтры ўвагі праваахоўнікаў. У межах справы пра так званы генацыд беларускага народа, якую Генеральная пракуратура распачала яшчэ ў 2021 годзе, была праведзеная эксгумацыя. Работы выканалі вайскоўцы 52-га асобнага пошукавага спецыяльнага батальёна Міністэрства абароны пад наглядам пракурора Глускага раёна Андрэя Ларкіна.

Нягледзячы на тое, што асобы загінулых даўно вядомыя, а месцазнаходжанне магілы ніхто не аспрэчваў, парэшткі накіравалі на дадатковыя даследаванні ў Бабруйскі міжраённы аддзел Дзяржаўнага камітэта судовых экспертыз. Пасля атрымання афіцыйнай высновы парэшткі абяцаюць перапахаваць.

Мясцовыя жыхары і родныя забітых адзначаюць, што ўсё гэта больш падобна на дэманстрацыйную акцыю: памяць пра загінулых захоўвалася і без лішняга шуму, а цяпер на месцы адасобленай магілы засталіся сляды раскопак.

Пры гэтым пракуратура настойвае: эксгумацыя праводзіцца ў межах «важнай дзяржаўнай працы па зборы доказаў масавага знішчэння беларускага народа».

Раней паведамлялася, што ўжо больш за год на ўскраіне Магілёва ў Казіміраўскім лесе пракуратура раскопвае месцы масавых расстрэлаў часоў нямецка-савецкай вайны і водзіць туды экскурсіі.

Фотаздымак: Mayday

В каком полку служили? Когда вопишь о «дедах и победах» надо иметь к этому хоть какое-то отношение

Навіна ад

Истерию вокруг Дня Победы в Беларуси нагнетают те из чиновников и пропагандистов, кому следует помалкивать в тряпочку.

Девятое мая, вне всяких сомнений, для беларусов великая дата. Они заплатили за победу над фашизмом страшную цену, а раны, нанесенные Великой Отечественной, не зарубцевались и через восемь десятков лет. Настоящих виновников этого торжества почти не осталось. Ведь, по сути, тем, кто с оружием в руках воевал против гитлеровских оккупантов, должно быть никак не меньше ста лет. Увы, но большинство наших ветеранов ушло из жизни гораздо раньше – война не прибавила им здоровья.

А являлись эти люди не просто героями, но еще и свидетелями того, как все было на самом деле. Поэтому, когда выслушиваешь выкрики нынешних лукашенковских чиновников и пропагандистов о дедах и победах очень хочется спросить у этих ораторов: в каком полку сами служили?

Автору этих строк довелось встречаться с ветеранами. Так вот – те, кто на самом деле воевал и имел боевые награды, предпочитал отмалчиваться. Не любили вспоминать о войне «афганцы», очень трудно было разговорить ветеранов Великой Отечественной, на чьих, спрятанных в шкафах пиджаках, были медали «За отвагу», ордена Красной Звезды, а не просто юбилейные побрякушки.

Очень показателен один случай. Знакомый ветеран-пулеметчик, кстати еврей, потерявший на фронте руку и после этого продолживший воевать в партизанском отряде, на мой вопрос о цвете крестов на немецких танках, ответил: я танков и не видел, не довелось. Вот так. А между прочим, был у этого человека даже Орден Славы, которым просто так, за здорово живешь, не награждали.

Другая весьма красноречивая история произошла с дамой, которой в 41-м было всего тринадцать. Сначала она была “связной” в партизанском отряде. Лет через десять выяснилось, что “сражалась” под Кенигсбергом, а не так давно, уже незадолго до своей смерти, она сообщила школьникам, что “дошла” до Берлина.

К чему все это? Да, к тому, что право поднимать рюмку за праздник Победы, надо еще заслужить. А ведь подавляющее большинство тех, кто сейчас с пеной у рта вопит о геноциде белорусского народа, портянок не нюхали, потому что в армии не служили. Также, как и их дети, которые при слове «служба» сразу начинают испытывать острые приступы метеоризма и энуреза.

Такие вот пироги. Кто-то отсиделся на военной кафедре, кому-то помешало отдать священный долг Родине плоскостопие. И с дедами кое у кого не все в порядке. При желании можно назвать фамилии тех, кто, обзывая политических эмигрантов, выжатых из Беларуси режимом Лукашенко, власовцами и неонацистами, пытается скрыть за этим нелицеприятные факты из жизни собственных дедов.

Ну, а я сегодня буду вспоминать своего деда, которого моя мама никогда не видела – он ушел на фронт в сорок четвертом и погиб на Одере, еще до ее рождения. Буду  рассматривать фотографии другого деда – лейтенанта понтонного батальона, сражавшегося с гитлеровцами с первых дней войны.

Не хочется портить священный праздник Победы анализом нынешнего геноцида белорусского народа, который учиняет в стране агрофюрер и его приспешники, но им стоит помнить о том, что рано или поздно все это тоже будет расследовано и предано гласности. Как говорит Андрей Муковозчик, дойдем до каждого, поможем понять с чего все-таки начинается Родина.  Да и с дедами обязательно разберемся. Будьте уверены. Киберпартизаны ведь выложили на всеобщее обозрение базу доносчиков. Возможно, что и с базой полицаев и шуцманшафтов как-то определимся.

В этом ведь сакральный смысл фразы “Никто не забыт, ничто не забыто”.

Ну, а пока: с праздником, дорогие друзья! С Днем Победы!

Кшиштоф Черный

Помнік ахвярам “генацыду беларускага народу” можа з’явіцца ў Палыкавічах

Навіна ад

Тут былі пахаваныя некалькі тысяч яўрэяў, вязняў магілёўскага гета.

Конкурс эскізных праектаў памятнага знака “ахвярам генацыду беларускага народа” быў абвешчаны Міністэрствам культуры Беларусі. Усяго выбрана шэсць лакацый, дзе можа быць узведзены памятны знак ахвярам Другой Сусветнай вайны, якіх у апошнія гады ў Беларусі прынята абагульваць у паняцце “генацыд беларускага народа”.

Месцы для ўзвядзення памятнага знаку вызначаныя ў кожным рэгіёне краіны. У Брэсцкай вобласці гэта месца паблізу ад урочышча Стасіна Столінскага раёна. У Віцебскай – тэрыторыя, прылеглая да дома № 7 па вул. Крылова ў Віцебску. У Гомельскай – каля населенага пункта Чэнкі. У Гарадзенскай гэта мемарыяльны комплекс у мікрараёне Фолюш. У Магілёўскай вобласці гэта мае быць мемарыяльны комплекс у Палыкавічах.

Масавае пахаванне ахвяр Другой Сусветнай вайны было выяўленае ў Палыкавічах у канцы 1940-х гадоў. Усяго тут было знойдзена 950 ям-пахаванняў.

Даследчыкі адзначаюць, што пачынаючы з жніўня і да канца 1941 года ў Палыкавічах было расстраляна каля 4 800 яўрэяў з магілёўскага гета. Пра гэта гаворыцца ў кнізе “Памяць” горада Магілёва. У Палыкавічах, у кіламетры ад шашы Магілёў-Орша знаходзіўся роў натуральнага паходжання, у якім нацысты і паліцаі некалькі дзён забівалі яўрэяў і туды ж скідалі целы вязняў гета, прывезеныя з горада “душагубкамі”.

Магілёў.media адзначлі ў свой час, што ў Беларусі так і не існуе ўцямнага адказу на пытанне, што разумецца ў юрыдычным сэнсе пад тэрмінам «беларускі народ»?