Шматпакутны гадзіннік на тэатральнай плошчы ў Магілёве зноўку спыніўся. Спробы дзяржаўнай камунальнай службы аднавіць працу механізма працягваюцца ўжо трэці год і трэці год церпяць фіаска.
Вулічны гадзіннік на тэатральнай плошчы ўжо дзесяцігоддзямі з’яўляецца адным з сімвалаў Магілёва. Яго ўсталявалі на будынку па вуліцы Першамайскай, насупраць драмтэатра, адразу ў пасляваенныя гады, аднак бліжэй да закату савецкай эпохі механізм на ім быў цалкам раскрадзены невядомымі – уваход у памяшканне для абслугоўвання гадзінніка быў практычна вольны.
У пачатку 1990-х гадоў магілёўскі майстар і ўмелец Генадзь Галоўчык стварыў новы механізм, які абслугоўваў да 2021 года. Тады Галоўчыка звольнілі з пасады гадзіннікавага майстра пры ЖЭУ-1 Ленінскага раёна. З гэтага моманту для гадзіннікавага механізма пачаліся цяжкія часы. Спачатку ён проста стаяў амаль два гады без ніякага абслугоўвання. Нарэшце, у студзені 2023 года было абвешчана пра стварэнне новага механізма тэатральнага гадзінніка. Над праектам працавала ўнушальная каманда з пятнаццаці чалавек. Механізм, створаны Генадзем Галоўчыкам, быў выкінуты, а на яго замену паставілі электронны.
Ужо ў першыя ж дні новы механізм пачаў даваць збоі. У магілёўскай прэсе пра гэта не гаварылася, аднак крыніцы mogilev.media паведамлдяюць, што без асаблівай шуміхі няўдалы электронны гадзіннік на тэатральнай плошчы неўзабаве замянілі на цалкам новы механізм, таксама электронны. Аднак, нармальна працаваць не атрымалася і ў яго, і ўжо ў траўні гэтага года гадзіннік зноў быў адпраўлены на “планавы рамонт”.
“Специалисты предприятия “Горсвет” проводят плановый ремонт городских часов, расположенных на фасаде дома №12 по ул.Первомайской” – заяўляў гарадскі паблік “Магілёў – мой горад!” Аднак, насамрэч за “планавым рамонтам” хавалася замена механізма на цалкам новы, ужо трэці за два гады гадзіннік. Як паказваюць назіранні – не спраўляецца і ён. Гадзіннік на тэатральнай плошчы ўсё так жа ламаецца, і часам па шмат гадзін стаіць.
Нацыянальны архіў ЗША пачаў выкладаць у вольны доступ нямецкія аэрафотаздымкі часоў Другой Сусветнай вайны. Гэта тысячы кадраў, якія фіксуюць стан беларускіх вёсак і гарадоў на 1939 – 1945 гады.
Яны з’яўляюцца часткай велізарнай калекцыі здымкаў тэрыторыі СССР, што трапіла ў ЗША пасля завяршэння вайны. Здымкі доўгі час былі засакрэчанымі, бо выкарыстоўваліся амерыканскай разведкай. У наш час сакрэтнасць знятая, і здымкі можна было заказаць у архіве, але ў свабодны доступ іх пачалі выкладаць толькі цяпер – піша “Наша Ніва”.
Зараз гэта 6264 фотаўдымкі, і яны густой сеткай пакрываюць тэрыторыю Магілёўскай вобласці, за выключэннем Бабруйшчыны. Пошук кадраў у самім Нацыянальным архіве ЗША складаны, таму беларускія аматары пераўпакавалі гэты архіў і выклалі вось тут, у выглядзе мапы, якой зручна карыстацца. Для многіх гэтая калекцыя – магчымасць пабачыць родныя мясціны па-новаму, у іх гістарычнай трансфармацыі. Для даследчыкаў, гісторыкаў, эколагаў і іншых спецыялістаў гэтыя здымкі каштоўныя інфармацыяй пра змены ў гістарычнай забудове, архітэктурна-планіровачнай структуры населеных пунктаў, ландшафце.
У лесе непадалёк ад Быхава ва ўрачыстай атмасферы чыноўнікі адкрылі помнік зробленай 65 гадоў таму знаходцы – скраблу першабытнага чалавека.
Калісьці, у 2019 годзе магілёўскі праўладны гісторык з вялікай прагай да ўлады Ігар Марзалюк, будучы так званым дэпутатам “палаткі”, пераразаў чырвоную стужку на адкрыцці парэнчаў у спальным раёне Магілёва.
Быхаўскія чыноўнікі яўна яго пераплюнулі. Яны адкрылі цэлы помнік у лесе, ва ўрочышчы Красная Горка, які ўвекавечыў знаходку – крамянёвае скрабло, якім неандэртальцы скраблі шкуры забітых жывёл. Знайшоў яе ў 1960 годзе археолаг Леанід Побаль.
На адкрыцці помніка былі не толькі мясцовыя чыноўнікі на чале са старшынёй райсавета Вячаславам Сідарэнка, але да іх яшчэ прыехаў т.зв. дэпутат з той самай “палаткі”. Праўда, не Марзалюк, што здавалася б лагічным, а Аляксандра Міхеенка, якая, мякка кажучы, на гісторыі не спецыялізуецца, а большую частку свайго жыцця займае розныя пасады ва ўладных кабінетах.
Не выключана, паветра ў тых мясцінах настолькі чыстае, што можа лёгка ўскружыць галаву, якая прызвычаілася дыхать пылам ад папер і дакументаў, але Міхеенка на поўным сур’ёзе заявіла, што гэты помнік з’яўляецца “для Быхаўскага края таксама дадатковай магчымасцю развіцця турызма”. З гэтага можна зрабіць выснову, што чыноўніца аднолькава дасведчана як у гісторыі, так і ў турызме.
Дарэчы, каб паглядзець на гэтае скрабло, трэба ехаць не ў лес пад Быхаў, а ў Мінск, у Нацыянальны гістарычны музей. Там турысты і даведаюцца, дзе знайшлі яго, а таксама іншыя археалагічныя каштоўнасці.
У самым сэрцы гістарычнага Бабруйска знішчаюць будынак былога вучэбна-вытворчага камбіната, які знаходзіцца на вуліцы Маскоўскай, 41.
Як піша тэлеграм-канал “Спадчына”, з 2022 года цэнтральная частка Бабруйска мае статус гісторыка-культурнай каштоўнасці 3-й катэгорыі. Аднак будынак №41, як і шэраг іншых, не быў уключаны ў Дзяржаўны спіс каштоўнасцей. Варта адзначыць, што дагэтуль адсутнічае зацверджаны праект зон аховы гістарычнага цэнтра, а гэта значыць, што ў адпаведнасці з Кодэксам аб культуры нават распрацоўка праектнай дакументацыі на тэрыторыі зоны аховы забароненая.
Нягледзячы на гэта, на Маскоўскай вуліцы сёння вядуцца працы, якія з’яўляюцца парушэннем закону. Складаецца ўражанне, што гэта адбываецца з маўклівай згоды гарадскіх уладаў, якія, здаецца, нават не спрабуюць азнаёміцца з патрабаваннямі культурнага заканадаўства.
Магчыма, гэты будынак і не мае істотнай архітэктурнай ці гістарычнай вартасці, але даваць такую ацэнку павінен навуковы кіраўнік, які будзе распрацоўваць праект зон аховы і рэгламенты іх выкарыстання.
Як распавядае “komkur.info”, на месцы старога будынка пабудуюць новы. На двух паверхах агульнай плошчай 2 181 квадратны метр размесцяцца магазін, офісныя памяшканні і рэстаран з пляцоўкай пад адкрытым небам. Прылеглую тэрыторыю выкладуць тратуарнай пліткай, абсталююць шэсць парковак, у тым ліку дзве – непасрэдна на Маскоўскай, а таксама добраўпарадкуюць сквер, які прымыкае да плошчы Перамогі. Помнік ахвярам неабгрунтаваных рэпрэсій захаваецца. Цалкам аб’ект плануюць здаць у другім квартале 2026 года.
“Я стаю на тым самым пероне, дзе яшчэ не высахла кроў майго галоўнакамандуючага” – напісаў пра перабыванне ў Магілёве нацыянальны герой Фінляндыі Карл Густаў Манэргейм.
На канале Юрыя Дудзя выйшаў ролік з гісторыкам і вядучым падкаста “Закат империи” Андрэем Аксёнавым. У ім расійскі гісторык расказаў пра эпізод, калі ў Магілёве, на чыгуначным вакзале ледзь не абарвалося жыццё вайскоўца рускай арміі, падданага Вялікага княства Фінляндскага Карла Густава Манэргейма.
На момант Кастрычніцкай рэвалюцыі Манэргейм быў у Адэсе, з’яўляючыся генерал-лейтэнантам рускай арміі, што ўдзельнічаў у Першай Сусветнай вайне. Лютаўскую рэвалюцыю, якая адбылася напярэдадні і пераследвала ідэі дэмакратызацыі грамадства, Карл Густаў Манэргейм сустрэў з натхненнем. Рэвалюцыя ж бальшавікоў выклікала ў яго непрыняцце і фінскі военачальнік першым часам імкнуўся аб’яднаць людзей дзеля супраціўлення Чырвонай арміі. Аднак, да свайго вялікага здзіўлення і расчаравання, сярод атачэння ён пераважна сустэў толькі скаргі на немагчымасць супрацьстаяць бальшавікам.
Будучы падданым Вялікага княства Фінляндскага, якое ў гэты час якраз абвясціла пра сваю незалежнасць, Манэргейм вырашыў вяртацца на радзіму. Шлях яго праходзіў па чыгунцы, праз горад Магілёў, дзе ў гэты час размяшчалася Стаўка Вярхоўнага галоўнакамандавання.
У час падарожжа Манэргейма якраз адбыліся самыя драматычныя падзеі ў гісторыі Стаўкі. Сюды прыбыў прапаршчык Крыленка, прызначаны бальшавікамі ў якасці новага галоўнакамандуючага. Папярэдняга кіраўніка Стаўкі, генерала Духоніна, рэвалюцыйныя матросы забілі на пероне магілёўскага чыгуначнага вакзала, калі ён прыйшоў з візітам да Крыленкі.
Забойства Духоніна – панарама ў Магілёўскім абласным краязнаўчым музеі“Я стаю на тым самым пероне, дзе яшчэ не высахла кроў майго галоўнакамандуючага” – прыводзіць успаміны Манэргейма Андрэй Аксёнаў. І вакол будучага фінскага нацыянальнага героя ў гэты час было шмат рэвалюцыйных салдат, якія маглі ў любы момант паўтарыць з ім тое, што было зроблена з Духоніным. “А ён – гвардзейскі афіцэр, у яго выпраўка.” – тлумачыць пагрозу гісторык – “І яго могуць проста за гэта забіць. І там было некалькі момантаў, калі ён знаходзіцца літаральна на грані таго, што яго заб’юць”.
З тым, як магла выглядаць Алейная брама ў Магілёве, цяпер можна пазнаёміцца праз яе 3D-рэканструкцыю.
Як паведамляе тэлеграм-канал “Спадчына”, 3D-рэканструкцыю пабудовы XVII стагоддзя зрабіў яго падпісчык.
Для таго, каб пабачыць аб’ёмную выяву, якую можна да таго ж пакруціць у розныя бакі, трэба зайсці на сайт “Алейная брама ў AR”.
Алейная брама ў Магілёве была збудавана ў 1646 годзе. Назву атрымала ад дзвюх крам, якія прылягалі да яе, і дзе гандлявалі ільняным і канапляным алеем. Брама ўяўляла сабой квадратнае ў плане масіўнае 3-х яруснае збудаванне: на першым ярусе была ўязная арка, на другім – каплічка з вузкімі вокнамі, на трэцім – байніцы.
Алейная брама на акварэлі Юзафа Пешкі, канец XVIII стагоддзя
Брама знаходзілася ў земляным вале пры ўездзе на рыначную плошчу горада з боку Дняпра. Твор архітэктуры рэнэсансу. У першай палове XIX стагоддзя ўлады Расійскай імперыі зруйнавалі браму.
Алейная брама на акварэлі Мікалая Львова, канец XVIII ст.
Загалоўнае фота: скрын з сайта “Алейная брама ў AR”.
Вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч, дыпламат, падарожнік, мемуарыст, мецэнат.
Мікалай Крыштаф удзельнічаў у некалькіх ваенных кампаніях. За ваенныя заслугі атрымаў пасаду маршалка вялікага літоўскага.
У час складання Люблінскай уніі, як і большасць шляхты Вялікага Княства Літоўскага, Сіротка адмаўляўся прысягаць каралю Жыгімонту Аўгусту і зрабіў гэта толькі пад пагрозай канфіскацыі зямель на Падляшшы. Падтрымаў заключэнне Брэсцкай уніі, быў адным з трох каралеўскіх паслоў на саборы ў Брэсце.
Як сведчаць гістарычныя крыніцы, быў здольным дыпламатам.
З ініцыятывы Радзівіла і за яго кошт выдадзена першая дакладная карта Вялікага Княства Літоўскага. Ён перапрацаваў свой дзённік падарожжаў і выдаў яго пад назвай «Перэгрынацыя Мікалая Крыштафа Радзівіла» Пазней кніга двойчы перавыдавалася на латыні: у 1610 і 1753 гадах.
1719 год. Памёр Караль Станіслаў Радзівіл.
Дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай, дыпламат. Крычаўскі стараста, канцлер вялікі літоўскі.
Валодаў шматлікімі мястэчкамі, у тым ліку Бялынічамі. Ваяваў супраць татараў і туркаў.
Падтрымліваў Уніяцкую царкву, заснаваў базыльянскі манастыр у Міры, будаваў касцёлы.
1833 год. Павешаны на загад расійскіх уладаў Міхаіл Валовіч.
Удзельнік паўстання 1830-1831 гадоў. Кіраўнік сялянскага паўстання на Слонімшчыне. У студэнцкія гады быў у шэрагах падпольнай арганізацыі філарэтаў – філаматаў.
Цела Міхаіл Валовіч уначы перавезлі ў закінуты вапнавы кар’ер і закапалі, каб павешаны не стаў мучанікам, а месца пахавання не стала месцам пакланення.
Валовіч крытычна ацэньваў вопыт паўстання 1830-31 гадоў, якое, на яго погляд, не мела «агульначалавечай мэты», бо адпавядала інтарэсам шляхты. На яго погляд у вызваленчай барацьбе асноўнай сілай павінны быць народныя масы, пераважна сялянства. Выступаў за адмену прыгоннага права, за права кожнага народу на самастойнае развіццё.
1945 год. Завяршылася Патсдамская канферэнцыя «Вялікай тройкі» – кіраўнікоў СССР, ЗША і Вялікай Брытаніі: Сталіна, Трумэна і Чэрчыля па выніках Другой Сусветнай вайны.
Канферэнцыя прызнала новыя суадносіны сіл у Еўропе.
Сталін захаваў за сабой усе заваёвы Чырвонай Арміі ва Усходняй Еўропе і Германіі. Аўтарытарныя ўрады, заснаваныя ў гэтых краінах, існавалі аж да распаду СССР. Нямеччына была падзелена, а яе сталіца Берлін апынулася ў глыбіні савецкага сектару кантролю і ўплыву.
1953 год. Памёр Сяргей Скандракоў.
Навуковец-аграном, журналіст, краязнавец.
Прататып Кандаковіча ў трылогіі Якуба Коласа «На ростанях».
Рэдактар-выдавец газеты «Голос Белоруссии», сузаснавальнікаў кніжнага таварыства «Мінчук».
У 1930 годзе асуджаны за «шкодніцтва і антысавецкую агітацыю» да 5 гадоў пазбаўлення волі.
Па вызваленні заняўся навуковай і педагагічнай працаю. Рэабілітаваны судовай калегіяй у 1957 года.
Аўтар апавядання «Аграном Сэрадэля», навукова-папулярных нарысаў па аграноміі, артыкулаў па краязнаўстве. Збярог жывапісныя творы Каруся Каганца «Тып беларуса» і «Зімовы пейзаж». Быў знаёмы з Янкам Купалам і Якубам Коласам.
У публікацыі выкарыстаныя звесткі з рэсурсу «Вікіпедыя» і іншых адкрытых у інтэрнэце крыніцаў.
Апошні прадстаўнік малодшай лініі княжацкага роду Вішнявецкіх герба «Карыбут» (Гедзімінавічы). Яго валадаранне было няўдалым: аслабла каралеўская ўлада, дзяржава прайграла вайну з Асманскай імперыяй, страціла Падолле.
1649 год. Войска ВКЛ гетмана Януша Радзівіла разбіла 20-тысячнае казацкае войска ў бітве пад Лоевам.
Казакі пацярпелі цяжкае паражэнне. Страцілі больш за 10 тысяч чалавек. Войска Радзівіла таксама панесла значныя страты і адышло да Рэчыцы. Такім чынам, не выйшла нанесці ўдар у тыл асноўнаму войску Хмяльніцкага.
Гэты ўкраінскі гетман узняў паўстанне супраць Рэчы Паспалітай. З яго ініцыятывы быў заключаны саюз з Масковіяй у 1654 годзе. Пазней адумаўшыся, што пад царскай апекай нельга ўтварыць незалежнай дзяржавы, шукаў пагаднення з Трансільваніяй і Швецыяй.
1802 год. Нарадзіўся Ігнат Дамейка.
Беларускі, польскі і чылійскі навуковец, геолаг.
У 1819 уступіў у студэнцкі «Саюз сяброў», затым у Таварыства філаматаў разам з Янам Чачотам, Адамам Міцкевічам. Меў канспіратыўнае імя Жэгота, пад гэтым імем яго згадвае у паэме «Дзяды» Адам Міцкевіч.
Быў арыштаваны расійскімі ўладамі ў лістападзе 1823 года. Удзельнік паўстання 1830-1831 гадоў. Па яго здушэнні вымушаны быў пакінуць родны край і большую частку жыцця аддаў краіне ў Паўднёвай Амерыцы – Чылі.
Нацыянальны герой Чылі. Яго імем названы ўніверсітэт у Чылі, вуліцы ў 10 гарадах гэтай краіны, а таксама ў Вільні, Навагрудку.
Таксама названыя ў яго гонар – малая планета, мінерал, некалькі відаў раслін і шмат іншага.
1817 год. Нарадзіўся Ігнат Храпавіцкі.
Паэт і фалькларыст, грамадскі дзеяч, руплівец вызвалення сялян ад прыгону.
Правадзейны член Віцебскага губернскага апякунства дзіцячых прытулкаў, член статыстычнага камітэту.
Аўтар працы «Погляд на паэзію беларускага народу» – першай гісторыка-параўнальнай характарыстыкі беларускай фальклорнай спадчыны.
1920 год. Спыніла існаванне Літоўска-беларуская ССР (Літбел, 27 лютага-31 ліпеня) і адбылося другое абвяшчэнне Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі Беларусь.
Дзяржаўнае ўтварэнне, якое з’явілася ў адпаведнасці з рэкамендацыямі бальшавікоў 27 лютага 1919 шляхам аб’яднання часткі Беларусі і Літвы. Сталіцай была абвешчаная Вільня.
У красавіку-верасні 1919 тры чвэрці Літбелу былі занятыя польскімі войскамі. Органы ўлады квазідзяржавы часткова ліквідаваны паводле рашэння бальшавікоў.
Па падпісанні мірнага дагавора паміж Савецкай Расіяй і Літвой 12 ліпеня 1920 і другога абвяшчэння незалежнасці Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі Беларусь 31 ліпеня 1920, Літбел юрыдычна спыніла існаванне.
1957 год. Нараджэнне «хрушчовак».
ЦК КПСС і Савет Міністраў СССР прынялі пастанову «Аб развіцці жыллёвага будаўніцтва ў СССР» з якой пачалася эпоха масавага буйнапанэльнага домабудавання.
У гарадах пачалі ўзводзіць мікрараёны стандартных пяціпавярховікаў з невялікімі кватэрамі – з «хрушчоўкамі».
Архітэктар адной з серыяў такіх дамоў Віталій Лагуценка нарадзіўся ў Магілёве.
1989 год. Нарадзілася Вікторыя Азаранка.
Беларуская тэнісістка. Экс-першая ракетка свету сярод юніёрак, пераможца юніёрскіх турніраў Вялікага Шлема, алімпійская чэмпіёнка.
1998 год. Памёр Аляксей Філіпчанка.
Юрыст, праваабаронца.
Пачаў прафесійную кар’еру ў раённай пракуратуры ў 1978 годзе, хутка стаў абласным следчым у асабліва важных справах. Спецыялізаваўся на «пярэваратнях»: пракурорах, суддзях, міліцыянтах. Удзельнік спецыяльнай групы пракуратуры СССР, што ў другой палове 1980-х займалася справай віцебскага маньяка Міхасевіча.
З прыходам да ўлады ў Беларусі Лукашэнкі публічна заяўляў, што праваахоўныя органы выйшлі з-пад кантролю грамадства.
Як праваабаронца дапамагаў адстойваць інтарэсы свабодным прафсаюзам і грамадскім структурам. Не здолеўшы абараніць адну з кліентак учыніў акт самаспалення на знак пратэсту супраць бяздзейнасці судовых чыноўнікаў. 23 дні знаходзіўся ў рэанімацыі.
У публікацыі выкарыстоўваюцца звесткі з рэсурсу «Вікіпедыя» і іншых адкрытых у інтэрнэце крыніцаў.
10 ліпеня 1067 года полацкі князь Усяслаў Брачыславіч трапіў у палон да кіеўскіх князёў Яраславічаў.
У зняволенні быў больш за 14 месяцаў. Падчас паўстання яго вызвалілі і абвясцілі Вялікім князем кіеўскім. У Кіеве на велікакняжацкай пасадзе Усяслаў прабыў 7 месяцаў, а пасля вярнуўся ў Полацк.
У Полацку валадарыў – 54 гады. Займеў мянушку Чарадзей.
Адстойваў і пашыраў Полацкае княства. Падчас яго княжання быў пабудаваны Полацкі Сафійскі сабор – найранейшае манументальнае архітэктурнае збудаванне ў Беларусі. Адзін з герояў «Слова пра паход Ігараў» і ўсходнеславянскага фальклору.
10 ліпеня 1781 года нарадзіўся Антон Марціноўскі.
Выдавец і публіцыст, апякун здольнай моладзі.
Адзін з арганізатараў Віленскага друкарскага таварыства, літаратурна-грамадскага аб’яднання шрубаўцаў, рэдактар «Вулічныя навіны», «Dziennik Wileński», уладальнік друкарні, у якой друкаваліся «Статут ВКЛ» (1819), літаратурныя творы.
Марціноўскі лічыцца, для часу, якім жыў, узорам новага тыпу патрыёта Беларусі: быўшы палякам, любіць Беларусь, а быўшы беларусам, любіць Польшчу.
10 ліпеня 1856 года нарадзіўся Нікола Тэсла.
Фізік, вынаходнік у галіне электрычнасці, магнетызму і электратэхнікі.
Першым звярнуў увагу на фізіялагічнае ўздзеянне токаў высокай частаты, публічна прадэманстраваў бесправаднае перадаванне высокачастотнага току на лямпы і рухавікі.
Быў ключавой фігурай пры будаўніцтве першай гідраэлектрастанцыі на Ніягарскім вадаспадзе. Адзінка вымярэння магнітнай індукцыі ў сістэме СІ носіць назву ў гонар даследчыка.
Распрацаваў прынцыпы дыстанцыйнага кіравання, асновы лячэння токамі высокай частаты, стварыў першыя электрычныя гадзіннікі, рухавік на сонечнай энергіі, машыну-тэлепартатар.
10 ліпеня 1900 года нарадзіўся Пётра Сергіевіч.
Мастак, актыўны дзеяч беларускага адраджэння.
Заслужаны дзеяч мастацтваў Літвы (1965).
Яго творчасць вызначаецца прасякнутая цікаўнасцю да самабытнасці беларускай народнай культуры, рамантычнасцю.
Яго творы прысвечаны беларускім гістарычным асобам. Значнае месца ў творчасці займалі купалаўская тэма, жыццё Заходняй Беларусі.
10 ліпеня 1942 года нарадзіўся Пётр Клімук.
Беларускі касманаўт палітычны дзеяч.
Адзначаны вялікай колькасцю савецкіх узнагарод. У трэцім палёце ў космас у 1978 годзе адправіўся разам з польскім касманаўтам Міраславам Гермашэўскім.
Пётр Клімук аўтар дзвюх кніг пра касмічныя палёты – «За зорамі» і «Атака на бязважкасць».
10 ліпеня 1994 года Аляксандр Лукашэнка стаў кіраўніком Беларусі.
Пасля масавых пратэстаў 2020 году і пачатку палітычнага крызісу ў Беларусі яго статус застаецца нявызначаным. Краіны захаду не прызнаюць яго прэзідэнтам. За час кіраўніцтва Беларусь апынулася ў міжнароднай ізаляцыі і ўспрымаецца, як саўдзельніца поўнамаштабнай вайны Расіі супраць Украіны.
У публікацыі выкарыстаныя звесткі з рэсурсу “Вікіпедыя” і з іншых адкрытых у інтэрнэце крыніц
