На абласных “Дажынках”, што пройдуць заўтра, 7 кастрычніка ў Хоцімску, Магілёўскі мясакамбінат плануе паставіць нацыянальны рэкорд і засмажыць самую вялікую катлету ў гісторыі краіны – піша “Спутнік”. Мяркуецца, што дыяметр катлеты складзе два метры. Пасля фіксацыі рэкорда ў нацыянальнай кнізе рэкордаў Беларусі, катлету мяркуецца перадаць у Хоцімскі дом-інтэрнат для пажылых і інвалідаў.
Сусветны рэкорд самай вялікай смажанай катлеты – наогул, прадукта ў катэгорыі “катлета, шніцаль, эскалоп, кашапо” – належыць нямецкім паварам і быў дасягнуты ў 2019 годзе. Іх шніцаль заважыў 1208 кілаграмаў (на фота) і быў уключаны ў Кнігу рэкордаў Гінэса.
Российские поисковики отыскали смертный медальон солдата, а родственники побывали на его могиле.
Никита Михайлович Лазаренко из деревни Рабовичи Пропойского района ушел на фронт в первые дни Великой Отечественной и повторил горькую участь тех, кто навсегда остался на полях сражений и в памяти близких.
Только в 1943 году родственники получили официальное уведомление – Никита Михайлович пропал без вести, а в прошлом месяце текущего года в доме его племянника раздался телефонный звонок.
Выяснилось, что рославльские поисковики обнаружили массовое захоронение красноармейцев в лесном массиве на Смоленщине. Среди прочего, в руки поисковиков попал и смертный медальон Никиты Лазаренко с чудом сохранившимся бумажным вкладышем.
Погибшие солдаты стали жертвами авианалета – 4 августа 1941 года немецкие самолеты разбомбили эшелон, который шел на фронт. Большинство красноармейцев попытались укрыться в березовой роще, но выжили только те, кто спрятался под поездом – гитлеровцы старались не бомбить железную дорогу.
Позже местные жители похоронили останки солдат в одной из воронок от авиабомбы.
В конце сентября родственники Никиты Лазаренко побывали в Рославльском районе, приняли участие в торжественном перезахоронении красноармейцев и привезли домой капсулу с российской землей, принявшей в свои объятия погибшего белорусского воина – пишет газета “Прысожскі край”.
С 4 по 7 октября в Бобруйске проходит выставка ROBOPARK, которую посетили уже два с половиной миллиона жителей Европы
Посетители выставки смогут увидеть пятьдесят роботов, совершить виртуальное путешествие на океанское дно и стать пилотом вертолета.
На выставке будут работать семь зон виртуальной реальности, а также уникальное “Тесла-шоу”.
Организаторы обещают, что выставка будет интересна как взрослым, так и детям.
Последние смогут попробовать свои силы в написании компьютерных программ для роботов, получат возможность создать авторское мыло и шипящую бомбочку для ванной.
Чытачы mogilev media дзеляцца сваімі сумнымі назіраннямі. Падчас рэканструкцыі праспекта Дзімітрава заўважна паменела дрэваў – іх прыбралі, а на іх месцы ладкуюць аўтамабільную стаянку.
Мы працягнем сачыць за рамонтнымі работамі на праспекце, і нагадваем, што яны закранулі таксама месца памяці – крыж каля кальца мясакамбіната, усталяваны на месцы масавых расстрэлаў у сталінскія часы.
На Магілёўшчыне за суткі ратавальнікі знайшлі ў лесе трох грыбнікоў, што заблукалі.
Дзве пенсіянеркі 1955 і 1963 гадоў нараджэння зніклі ў лясным масіве каля вёскі Мірадзіна Бабруйскага раёна яшчэ 3 кастрычніка. Толькі назаўтра, каля 11.15 4 кастрычніка іх удалося знайсці ратавальнікам – паведамляе прэс-служба МНС.
4 кастрычніка ў 16-20 жыхары вёскі Панізоў Магілёўскага раёна паведамілі, што іх сусед, 81-гадовы пенсіянер раніцай пайшоў па грыбы і да гэтага часу не вярнуўся. Дзядуля старэнькі, мае хранічныя захворванні, таму яго доўгая адсутнасць выклікала хваляванне ў суседзяў. Да месца меркаванага знаходжання пенсіянера выехалі ратавальнікі, работнікі міліцыі, валанцёры. Адсутнасць у мужчыны мабільнага тэлефона ўскладняла пошукі.
У 18-05 работнікі МНС знайшлі пенсіянера за паўтара кіламетра ад дома. Мужчына знясілеў і яго прыйшлося выносіць з лесу на руках.
Адыёзная прапагандыстка і, як яна сябе называе, “інфаказачка” Вольга Бондарава пабачыла бел-чырвона-белую сімволіку ў контурах афіцыйнага магілёўскага брэнда, нанесенага на борт пасажырскага аўтобуса.
Пра гэта блогерша, якая даўно займаецца даносамі на любое праяўленне беларускасці ў грамадскай прасторы, напісала ў сваім тэлеграм-канале. “Гэтыя фота даслала калега з Масквы. У Расію магілёўскі аўтобус катаецца з велізарным бчб-сэрцам на борце.” – заявіла Бондарава.
Брэнд “Могилев – мой город!” паявіўся ў публічнай прасторы абласнога цэнтра адносна нядаўна. Рэдакцыя mogilev.media ў красавіку гэтага года атрымлівала ад абуранага чытача з гэтай нагоды ліст – “Колькі можна любіць Магілёў толькі па-руску?”.
Гэты слоган-брэнд зараз актыўна раскручваецца і размяшчаецца практычна ва ўсіх сацыяльных і дзяржаўных установах Магілёва. Нанесены на борт аўтобуса, брэнд зайграў, аднак, для прапагандысткі Бондаравай новымі фарбамі.
“Некаторыя захыснікі бчб пісалі мне ў лічку, што, маўляў, аксцісь, Бондарава, сэрца на борце аўтобуса ў колерах дзяржаўнага сцяга: вунь, і зялёная палосачка ёсць. Таму я папрасіла сваю расейскую калегу зняць аўтобус з Магілёва здалёк. Глядзім, што атрымалася, на відэа.
Об этом “сенатор” заявил на встрече с учащимися Климовичского государственного аграрного колледжа и работниками комбината хлебопродуктов
Ну, начать следует с того, что мнение Игоря Борисовича о бесполезности компьютерных игр не бесспорно. Миллионы молодых людей во всем мире прилично зарабатывают на создании этих самых игр, причем белорусские айтишники в этом списке далеко не последние.
Думается, что такое отношение к высоким технологиям кроется прежде всего в среднем возрасте белорусских “сенаторов”: подавляющее большинство наших “старейшин” воспитывалось на советских счетах с костяшками. Какие уж там игры!
Что касается прикладных профессий, то экономика Беларуси построена таким образом, что все “козырные” места в ней распределяются по наследству и тем, кому не удалось оказаться у корыта, светят только прикладные профессии, востребованные на фермах и в полях.
Львиную долю своего выступления Игорь Каско посвятил проискам Запада и уязвимости белорусской молодежи, разум которой еще не сформирован, перед влиянием англосаксонских настроений.
Тут Игорь Борисович абсолютно прав: перед тлетворным воздействием Запада не смогли устоять даже лучшие из лучших. Напомни, что в сети империалистов попала, например, дочь Андрея Муковозчика, которая проживает в США и дочь Андрея Савиных покинувшая солнечную Беларусь ради туманной Великобритании.
Каско призвал климовчан действовать сообща, ценить командную работу и не озираться на интернет, который пропагандирует индивидуальность.
И снова приходится соглашаться с “сенатором” – уравниловка и стадный эффект у интернета не в чести.
Гаражны кааператыў “Спадарожнік-2008” калісьці быў самым буйным магілёўскім гаражным масівам. Пабудаваны яшчэ ў канцы 1970-х гадоў на самым ускрайку абласнога цэнтра, ён спачатку забяспечыў надзённыя патрэбы тысяч аўтаўладальнікаў, а потым ператварыўся ў галаўны боль.
Нягледзячы на рост колькасці аўтамабіляў у магілёўцаў у 1990-х і 2000-х гадах, гэты гаражны масіў аказаўся амаль нікому не патрэбны. Ён быў тады размешчаны далёка ад спальных раёнаў, таму жыхары больш схіляліся пакідаць аўто каля свайго дома, чым ставіць яго на ноч у гараж на іншым канцы горада.
Сваю ролю адыграла і велічыня гаражнага масіва. Яго аказалася немагчыма ахоўваць, таму “гаражы на абласной” неўзабаве ператварыліся ў раён промыслу для людзей з невысокімі сацыяльнымі патрэбамі. Праломы ў сценах, надпісы “гараж пустой” тут сустракаюцца на кожным кроку.
Лёс гаражнага масіва істотна змяніўся з будаўніцтвам побач новых мікрараёнаў, але больш за ўсё – з пабудовай аб’язной дарогі-дублёра, якая злучыла раён абласной бальніцы з плошчай Касманаўтаў. Першая чарга трасы адрэзала ад масіва невялікую частку гаражоў, затое другая чарга – якая пакуль нікуды асабліва і не вядзе – разрэзала кааператыў на дзве часткі.
Першая частка, якая засталася каля абласной бальніцы, аказалася ў больш-манш выгадным становішчы. Сюды зручна дабрацца што на машыне, што пешкі з суседніх дамоў. Наяўнасць побач новых мікрараёнаў “Спадарожнік-1” і “Спадарожнік-2” ў далейшым павінна прывесці да росту попыту на гэтыя гаражы, а потым і да лепшай уладкаванасці тэрыторыі.
Другая ж частка апынулася практычна па-за дасягальнасцю для камфортнай эксплуатацыі. Каб дабрацца сюды, трэба знайсці грунтовую дарогу праз могілкі, збоч новага кальца дарогі-дублёра.
Альбо можна скарыстаацца з’ездам з дарогі-дублёра. Але пешкі дабрацца сюды ўжо даволі доўгая дарога, так што гэтая другая частка кааператыва, як выглядае, асуджаная на далейшае дэпрэсіўнае існаванне. Абваленыя дахі і разламаныя сцены, безгаспадарлівасць на кожным кроку, і выглядае, што на гэтым тут час так і спыніцца.
У любы момант у пакоі інтэрната можа разваліцца сцяна, столі ў кухні чорныя ад вільгаці, а ў ванным пакоі некалькі гадоў не было ванны. Зварот да Лукашэнкі ў Тік-Ток сабраў 160 тысяч праглядаў.
Жыхарка Чавусаў Кацярына Дулесава напісала відэазварот да Аляксандра Лукашэнкі ў сваім Тік-Ток і расказала пра жахлівыя ўмовы ў інтэрнаце, дзе жыве яе сяброўка з сынам. Паводле жанчыны, за пакой у інтэрнаце сяброўка вымушаная плаціць па 150-200 рублёў за месяц, але пры гэтым у яе няма гарачай вады, сцены на кухні чорныя ад цвілі а адна са сцен у жылым памяшканні вось-вось можа абрынуцца на краватку дзіцяці.
Аўтарка відэа просіць дапамагчы Лукашэнку, бо «тут дабіцца ў інстанцыях нічога не магчыма». Яна кажа, што звярталіся неаднойчы ў ЖКГ, у райвыканкам – «нічога не робіцца». Звароты былі і наконт гарачай вады. Паводле дзяўчыны, у інтэрнаце два-тры гады чакалі, пакуль паставяць ванну. Спачатку гарачая вада з’явілася, але неўзабаве знікла.
Яна распавядае, што паўгода таму прыязджалі з райвыканкама. «Паглядзелі, сказалі, што ўмовы тут прыўкрасныя, а калі штосьці каго не задавальняе, каб шукалі сабе жыллё. Але, прабачце, Чавусы – маленькі гарадок, не надта што знойдзеш».
Сяброўка, паводле блогершы, ужо спрабуе шчасця ў Магілёве, але трымае пакой і ў Чавусах. Кажа, што паставіла пломбу на электрычнасць, але камуналку плаціць так, быццам тут жыве. «За што? За тое, што тут жах такі, страх. Не дай бог у такіх умовах жыць з дзіцём».
Зварот да Лукашэнкі за дзень набраў больш за 160 тысяч праглядаў. Пазней жанчына распавяла, што а 21:30 патэлефанавалі сяброўцы і сказалі, што дадуць іншы пакой.
Журналист районной газеты и ветеринарный врач побывали на двух фермах и поделились впечатлениями
То, что жизнь буренок на Могилевщине нельзя назвать медом, известно еще со времен памятного визита главы государства, когда был “перетрахнут” ряд высокопоставленных чиновников.
Похоже, выводов из этого так и не сделано: бардак на фермах искоренить не удалось.
Показательно, что проблемой подготовки ферм к зиме озаботилось государственное СМИ, которое склонно смотреть на окружающую действительность через розовые очки.
На этот раз быховские газетчики подвергли животноводов резкой критике и надо сказать не без повода. “Косяки” на быховских фермах традиционные: на прилегающей территории из-за мусора и навоза черт ногу сломит, двери держатся на честном слове, оконные проемы не утеплены, кое-где наблюдается “наличие отсутствия” крыши и пола, а условия хранения кормов вызывают серьезные опасения за их сохранность.
По всему выходит, что в быховском АПК лето красное пропели и прогуляли на “бульбофестах”, а зимой можно остаться только с чаркой – со шкваркой ожидаются перебои.
