Жывёла была заўважаная на ўчастку дарогі пад Беразіно. Ранішняе відэа з ім, знятае пасажырам адной з машын на трасе М4 было выкладзена ў сацыяльных сетках.
Мядзведзяня бегла здоўж падзяляльнай паласы, а з набліжэннем аўтамабіля пачало шукаць магчымасць вярнуцца ў лес. Верагодна, яно трапіла на праезжую частку праз дзірку ў ахоўнай агароджы.
Падобныя выпадкі ўжо не раз здараліся на гэтым участку трасы М4.Так, дарослы мядзведзь быў неаднаразова заўважаны пад Беразіно ў 2018 годзе – пісалі “Магілёўскія ведамасці”.
– Агароджы павінны накіроўваць жывёл да экадукаў, спецыяльных экалагічных мастоў, але ў Беларусі агароджы ставяць, а на экадукі грошай няма. – тлумачылі выданню спецыялісты – Алень ці мядзведзь, вядомы міграцыйным інстынктам, ідзе ўздоўж металічнай агароджы, пакуль не знойдзе адтуліну або праход для другараднай дарогі на скрыжаванні, праз які пападае на трасу і ўжо не можа з яе сысці.
Пра нечаканую актыўнасць медзвядзёў на Магілёўшчыне ў апошнія часы пісалі таксама і Магілёў.media. Нагадаем, што навукоўцы ахнулі, калі падлічылі рэльную колькасць гэтай жывёлы па краіне. Матэрыял “Мядзведзі запаланілі лясы Магілёўшчыны? Разбіраемся” можна прачытаць па гэтай спасылцы.
Першы езуіцкі касцёл, першая крыжова-купальная базіліка з бязвежавым барочным фасадам на тэрыторыі Рэчы Паспалітай. Радавы магільны склеп Радзівілаў.
Узведзены ў 1587-1593 гг. па праекце архітэктара Яна Марыі Бернардоні.
1788 год. У в. Гразівец Чавускага раёна нарадзіўсяІван Насовіч.
Філолаг, этнограф і фалькларыст.
Стваральнік «Слоўніка беларускай мовы», «Слоўніка беларускай гаворкі» (больш за 30 тыс. слоў), «Зборніка беларускіх прыказак».
Аўтар артыкулаў, прысвечаных песеннай культуры беларусаў.
Пераклаў з лацінскай мовы 3-томную працу «Старажытныя помнікі, што асвятляюць гісторыю Польшчы і Літвы», у якой адлюстраваны ўзаемадачыненні Польшчы і ВКЛ, асветлена гісторыя беларускіх зямель з 1217 да 1696 году.
Беларускі пісьменнік. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі імя Якуба Коласа.
Аўтар вершаў, шэрагу кніг, раманаў, аповесцей, апавяданняў.
Творчая прыхільнасць — тэма вайны (“Тартак”, “Найдорф”), вясковая тэматыка. Яго творчасці ўласцівыя веданне паўсядзённага побыту, звычаяў, псіхалогіі вяскоўцаў, здольнасць аўтара грунтоўна і ўсебакова паказаць дыялектыку характараў, праўду рэальных абставін.
Усё жыццё прысвяціў служэнню ў Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Якуба Коласа.
Найбольш значныя ролі стварыў у беларускім нацыянальным рэпертуары: дзед Курыла («Сымон-музыка» паводле Я. Коласа), Несцерка («Несцерка» B. Вольскага), Андрэй Буслай, Мульцік («Парог», «Вечар» А. Дударава), Канстанцін Заслонаў («Паядынак» М. Матукоўскага) і іншыя.
Даследуе пытанні сацыяльна-эканамічнага развіцця Беларусі XIX стагоддзя, 1772-1863 гадоў, гісторыі Гродна і Гродзеншчыны, развіццё турызму ў Панямонні.
У 2013 годзе звольнены з працы ў Гродненскім дзяржаўным універсітэце.
Выступіў у СМІ з адкрытым лістом, заявіўшы, што звальненне з’яўляецца палітычным.
Выдаленне з універсітэту Шведа асудзіў у тым ліку і польскі кінарэжысёр Кшыштаф Занусі.
1977 год. У СССР прынята апошняя, “Брэжнеўская канстытуцыя” замест “сталінскай” 1936 года.
Дзейнічала з 1977 па 1991 год. “Канстытуцыя развітага сацыялізма”.
Асноўны закон 1977 года ўяўляў сабой больш высокі ўзровень канстытуцыйнага заканадаўства.
Замацоўвала за кожнай саюзнай рэспублікай права выхаду са складу СССР.
2009 год. У Мінску адкрылася мастацкая “Галерэя Ў”.
Галерэя сучаснага мастацтва аб’яднала пад адным дахам выставачную залу, кнігарню, кавярню і бібліятэку па сучасным мастацтве.
На штогадовай выставе-кірмашы сучаснага мастацтва “ArtVilnius”, якая праходзіць у Вільнюсе, беларуская галерэя “Ў” двойчы, у 2011 і 2016 гадах, прызнавалася лепшай замежнай галерэяй.
Як паведамляюць нашы чытачы, ліўневая каналізацыя каля Фацінскай затокі за апошнія дні моцна апаўзла. У глыбокім рве калектара бязладна валяюцца кольцы трубы, па якой мусіць выцякаць вада з ліўнёвак мікрараёна.
На спадарожнікавым здымку, размешчаным ніжэй, можна пабачыць, якім быў памер размытай часткі калектара на 2021 год – сіняя стрэлка – і дзе пачынаецца роў цяпер – чырвоная стрэлка.
“Вялікі Фацінскі каньён”, як называюць яго чытачы, дабраўся ўжо да імпазантнага карабліка, выкінутага на бераг, а да прыватнага сектара засталося метраў пяцьдзясят.
За савецкім часам яго катавала міліцыя, выбіўшы зубы і паламаўшы рэбры. Каб разлучыць сям’ю, яго жонку ўцягнулі ў мастацкую самадзейнасць – і яна пакінула святара. Падрабязна расказваем пра жыццёвы шлях нязломнага чалавека.
5 кастрычніка на 97-м годзе жыцця памёр архімандрыт Кірыл – Ганаровы грамадзянін Хоцімскага раёна і Ганаровы настаяцель Свята-Траецкага сабора ў Хоцімску, адраджэнец гэтага храма.
За яго плячыма – 63 гады пастырства, 39 гадоў малітваў і чаканняў, 50 000 хрэснікаў у краі. Дзесяцігоддзі цяжкай працы пад шквалам прыніжэнняў і абраз. Здрада жонкі, арышты міліцыяй, збіццё сілавікамі, збіццё ўдарамі кованых ботаў, выбіццё зубоў, зламаныя рэбры, пераслед савецкімі ўладамі, маральныя пакуты.
Біяграфія Кірыла.
Архімандрыт Кірыл (Бадзіч). Вялікі падзвіжнік і малітоўнік.
За час знаходжання ў Хоцімску не прапусціў ніводнага богаслужэння, не браў адпачынак, не нажыў асабістага багацця.
Амаль да 91-гадовага ўзросту вёў царкоўныя службы.
Аляксей Пятровіч Бадзіч нарадзіўся 25 чэрвеня 1929 года (па пашпарце), 1926 года (па пасведчанні аб нараджэнні) у в. Ражковічы на Брэстчыне ў набожнай сям’і.
Быў паслушнікам у Жыровіцкім манастыры. У 1958 годзе скончыў Мінскую духоўную семінарыю і быў пасвечаны ў сан дыякана, затым – іерэя і нарэшце быў прызначаны на прыход у Хоцімск. Па прыбыцці яго погляду паўстаў зняважаны сабор Святой Тройцы.
Велічны пяцігаловы сабор на тры пасады быў узведзены на добраахвотныя ахвяраванні ў памяць вызвалення сялян ад прыгоннага права і асвечаны ў 1873 годзе ў імя Святой Жываначальнай Тройцы, а яго прыбудоўкі – у гонар Казанскай іконы Прасвятой Багародзіцы і Свяціцеля.
belkraj.by
У 1929 годзе са званіцы храма знялі званы, у 1938 годзе сабор быў зачынены і разрабаваны. У ім былі банк, школа механізацыі, збожжасклад, раённы Дом культуры.
Нялёгка было айцу Аляксію, абапіраючыся толькі на старых і бабуль, супрацьстаяць націску бязбожнікаў з райкама і райвыканкама. Бязбожнікі ўсімі спосабамі спрабавалі пазбавіцца ад «дзейнага папа».
Жонку ўцягнулі ў мастацкую самадзейнасць
Паспрабавалі ўздзейнічаць на яго праз жонку, для чаго ўцягнулі яе ў мастацкую самадзейнасць і прыступілі да ідэалагічнай апрацоўкі. Маладая жанчына паддалася і распачала шлюбаразводны працэс.
У снежні 1960 года, у абласной газеце з’явілася публікацыя, прасякнутая духам хрушчоўскага наступу на «рэлігійны элемент», якая мела на мэце маральна знішчыць айца Аляксія.
Здрада жонкі і хамскі выпад у друку сталі для бацькі Аляксія вялікім ударам. Але ён знайшоў у сабе сілы не зламацца і не кінуць усё, а неўзабаве пайшоў з галавой ва ўладкаванне прыхода.
У 1962 годзе айцец Алексій увогуле ледзь было не пазбавіўся месца, калі па рашэнні мясцовых уладаў паўстала пытанне аб зносе могілкавай капліцы. Над святаром быў устаноўлены пастаянны кантроль, і пасля кожнага «парушэння» рушыў выклік у КДБ. Святара затрымлівала міліцыя, трымалі пад арыштам, збівалі кулакамі, абсыпалі ўдарамі кованых ботаў, выбілі яму пярэднія зубы, зламалі некалькі рэбраў і пакінулі валяцца ў падвале.
Усё гэта святар стрываў мужна і дараваў сваім крыўдзіцелям.
Пасля саветаў
У 1991 годзе будынак Дома культуры быў вернуты зноў утворанаму праваслаўнаму Свята-Троіцкаму прыходу. Пробашч, стаўшы протаіерэем, з раніцы да позняга вечара працаваў над аднаўленнем храма.
13 сакавіка 1992 года арцыбіскуп Магілёўскі і Мсціслаўскі Максім пастрыг протаіерэя Аляксія Бадзіча ў манаства з імем Кірыл у гонар свяціцеля Кірылы Тураўскага.
7 мая таго ж года іераманах Кірыл стаў архімандрытам. Чын асвячэння абноўленай саборнай царквы здзейсніў у 1999 годзе Высокапраасвяшчэнны Максім.
13 мая 2004 года з Мінска ў Хоцімск быў дастаўлены звон-дабравеснік (1 280 кг), адліты ў гонар 60-годдзя вызвалення пасёлка ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў на ахвяраванні прыхаджан і мецэнатаў. Яшчэ два званы дастаўлены з Варшавы і Рыма. Астатнія 11 званоў, калісьці выкрадзеных з спустошаных парафіяльных цэркваў, святар сабраў па навакольных вёсках.
Кірыл ўзнагароджаны медалём Прападобнага Сергія Раданежскага, ордэнам роўнаапостальнага князя Уладзіміра III ступені, ордэнам свяціцеля Кірылы Тураўскага ІІ ступені.
У 2002 годзе атрымаў прэмію “За духоўнае адраджэнне”. У 2005, 2013 годзе “Чалавек года” Хоцімскага раёна, у 2009 годзе – узнагароджаны ганаровай граматай “За вялікі ўклад у духоўнае адраджэнне”.
Чарговыя “абасраныя каровы” і не толькі былі выяўлены на ўсіх сельгаспрадпрыемствах.
Пракурор Магілёўскай вобласці Аляксандр Чадзюк асабіста праводзіў надзорныя мерапрыемствы ў арганізацыях аграпрамысловага сектара – паведамляе прэс-служба Генеральнай пракуратуры Беларусі.
У ходзе праверкі ім было ўстаноўлена, што практычна ва ўсіх гаспадарках Дрыбінскага раёна не выконвалі ключавыя патрабаванні да ўмоў утрымання жывёлы. У асобных арганізацыях не выконвалі рацыёны кармлення буйной рагатай жывёлы, не прыбіралі своечасова адыходы жыццядзейнасці жывёл. Неналежным чынам захоўваўся корм. Часам прымяняліся ветэрынарныя прэпараты са скончаным тэрмінам прыдатнасці.
Па выніках праверкі 12 чалавек былі прыцягненыя да дысцыплінарнай адказнасці. Як заяўляецца ў паведамленні Генеральнай пракуратуры, для ліквідацыі большасці парушэнняў не патрабуецца значных матэрыяльных затрат, а толькі выкананне вытворча-тэхналагічнай і працоўнай дысцыпліны ў гаспадарках.
Знос карпусоў былога вінзавода пачаўся ў панядзелак 3 кастрычніка. Як паведамлялі Магілёў.media, напярэдадні жыхароў бліжэйшых дамоў папрасілі раскрыць вокны, каб выбуховай хваляй не выбіла шкло.
Будынкі вінзаводу руйнавалі два дні па частках. Першай, 3 кастрычніка была ўзарваная чатырохпавярховая вежа. Імпазантны будынак віннага складу 1897 года пабудовы з надпісам “Vinitus Unitis” (“Таварыства вінаградараў”) на фасадзе быў знішчаны 4 кастрычніка двума выбухамі – паведамляе“Коммерческий курьер”.
Відэа з момантам аднаго з выбухаў на сваім YouTube-канале размясціўадзін з жыхароў горада.
Былы мэр за 9 гадоў працы пакінуў пасля сябе разнастайную спадчыну. Паспрабуем падвесці першыя вынікі, бо шмат што па-сапраўднаму выявіцца значна пазней. Тым не менш, падаецца, што Віктар Шорыкаў і Уладзімір Цумараў – два прэтэндэнты на званне лепшага старшыні гарвыканкама часоў незалежнасці.
Напачатку трэба сказаць, што крытыкаваць дзейнае начальства за памылкі і хваліць яго ж за добрыя справы пасля сыходу ў адстаўку – добры тон і нават норма ў дэмакратычным грамадстве. Падлізнікі ж робяць усё наадварот: яны лісліва хваляць чалавека, пакуль ён на высокай пасадзе, і аблайваюць яго адразу пасля сыходу. Сёння час калі крытыкаваць ужо позна, а час усхваляць яшчэ не прыйшоў. Можна казаць аб’ектыўна.
Цумараў не быў белым і пухнатым. Яго часцяком крытыкавалі за аддаленасць ад патрэб простых людзей, за панскасць у пэўных сітуацыях, за праз калена зробленыя нават добрыя праекты, за гэтыя кіламетры тратуарнай пліткі… За што толькі яго не крытыкавалі.
Але Цумарава ж хвалілі за інфраструктурныя пераўтварэнні ў горадзе, за тое, што не саромеўся быць проста чалавекам, падпяваў артыстам на канцэртах, як мэр быў дастаткова даступным і адкрытым і г.д.
Тут важна адзначыць і ўсведамляць, што ганебнай мянушкі да яго не прыклеілася. А гэта пра многае кажа.
Што ж змянілася ў горадзе за гады яго кіравання? За што мы можам сказаць яму дзякуй?
Актыў Цумарава:
Першае, што згадваецца, гэта парк “Падміколле”. Сапраўднае дзецішча мэра. Мала хто здзівіцца, калі нейкі аб’ект у парку будзе праз шмат гадоў названы ягоным імем.
Па другое, гэта масты. Усе магілёўскія масты праз Дняпро былі адрамантаваны пры ім, як і большасць іншых маставых пераходаў горада. Гэта было складана, патрабавала шматлікіх узгадненняў і вельмі значна. А ільвы на Пушкінскім мосце – нібыта напамін пра гэта.
Рамонт дарожнага покрыва і разгрузка цэнтра горада ад транспартных патокаў. Адкрытая новая дарога-дублер для вуліцы Якубоўскага і Загараднай шашы. Капітальна адрамантаваныя Першамайская і Крупская і г.д.
Мноства пешаходных дарожак у гады яго кіравання Магілёвам былі пабудаваны або адрамантаваны.
Пасіў Цумарава:
Парк “Падміколле” створаны без уліку прапаноў краязнаўцаў і эколагаў. У некаторых парк выклікае ўражанне безгустоўнай мешаніны розных стыляў, у той час як сапраўдныя каштоўнасці Падміколля былі груба выкарчаваныя. Бульдозерамі руйнавалі падмуркі старажытных камяніц. Мяшалі з брудам культурны слой. З-за неахайнай працы экскаватараў унікальныя дрэвы ў парку ссохлі.
Так і не была створана сетка веладарожак. А тыя, што з’явіліся, праходзяць выключна ля буйных транспартных трас і экалагічна шкодныя для веласіпедыстаў.
Бюджэтныя сродкі марнаваліся на тратуарную плітку, літаральна ўкапваліся ў зямлю, хаця маглі б быць выдаткаваны больш рацыянальна. Гранітная плітка на плошчы Славы ламаецца падчас кожнай уборкі снегу, тады як павінна была б быць доўгавечнай.
Няўлік думак жыхароў пры правядзенні рэканструкцый мікрараёнаў. Але, трэба прызнаць, што апошняя праблема носіць сістэмны характар і не магла быць вырашана ў рамках аднаго асобна ўзятага горада.
Як бачым, пасля Цумарава засталіся дасягненні, пра якія можна казаць. Ад папярэдняга яму мэра гораду не засталося нічога, за выключэннем разбітых дарог. Сур’езна параўноўваючы значэнне розных мэраў горада, многія магілёўцы прыходзяць да высновы, што Віктар Шорыкаў і Уладзімір Цумараў – прэтэндэнты на званне лепшага старшыні гарвыканкама часоў незалежнасці. Пры іх шмат чаго было зроблена.
Так што дзякуй, Уладзімір Міхайлавіч. Здароўя вам і плёну ў жыцці.
Беларускі этнограф, мовазнаўца, лексікограф і педагог..
Удзельнік першага Усебеларускага з’езда. Кавалер трох Георгіеўскіх крыжоў.
Арганізатар беларускага школьніцтва на Лагойшчыне.
Культурна-грамадскі дзеяч беларускай дыяспары ў ЗША: аднавіў выдавецтва «Заранка» (выданне “Лемантара”), выкладаў беларускую мову на курсах у Нью-Ёрку.
Аўтар прац «Прыказкі Лагойшчыны», «Краёвы слоўнік Лагойшчыны», успамінаў.
Дзеяч Таварыства беларускай школы, Беларускай сялянска-работніцкай грамады.
Аўтар апавяданняў, допісаў, вершаў, фельетонаў.
Яго паэзіі ўласцівыя тэмы свабоды творчага самавыяўлення, традыцыйнага сялянскага наракання на нядолю і матывы хрысціянскай любові да людзей.
1957 год. На калязямную арбіту выведзены першы ў свеце штучны спадарожнік Зямлі.
Спадарожнік запушчаны ракетай-носьбітам з казахстанскага касмадрома Байканур. Ён лётаў 92 дні і здзейсніўшы 1440 абаротаў вакол Зямлі (каля 60 мільёнаў км). ЗША свой спадарожнік запусцілі 1 лютага 1958 года. На будынку Магілёўскага педінстытута па Ленінскай, 35, пад кіраўніцтвам географа С. Маісеева ў канцы 1957 года быў адкрыты першы ў Беларусі назіральны пункт за штучныцмі спадарожнікамі.
Вядучы майстар сцэны Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Беларусі.
Працавала і выступала ў тэатрах Санкт-Пецярбурга, Парыжа, Лондана, Іспаніі.
1980 год. Перад самым прызначэннем на пасаду Старшыні Савета міністраў СССР у аўтакатастрофе загінуўПётр Машэраў.
Беларускі палітычны дзеяч.
Першы сакратар ЦК КПБ (1965-1980), Герой Савецкага Саюза, Герой Сацыялістычнай працы.
Пры ім былі пабудаваны ў Магілёве многія буйныя прамысловыя прадпрыемствы, у тым ліку “Хімвалакно”, “Ліфтмаш”, камбінат сілікатных вырабаў. Інтэнсіўна вялося жыллёвае будаўніцтва ў мікрараёнах “Мір”, “Юбілейны”, “Задняпроўе”, уступіў у строй тэлерэтранслятар, быў пушчаны тралейбус.
Аляксандр Студнёў нарадзіўся ў Магілёве, яму 48 гадоў, жанаты, мае дзве дачкі.
Па адукацыі будаўнік – скончыў Беларускую дзяржаўную політэхнічную акадэмію. Таксама вучыўся ў Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Кар’ера спадара Аляксандра пракруцістая. Працаваў майстрам у СУ-76 будтрэста № 12. Пэўны час быў намеснікам старшыні Магілёўскага гарадскога выканаўчага камітэта па пытаннях горадабудаўніцтва і архітэктуры, а потым старшынёй камітэта па архітэктуры і будаўніцтве Магілёўскага аблвыканкама. Узначальваў затым РУП “Белбудцэнтр” – буйное шматпрофільнае прадпрыемства, якое ажыццяўляе цэлы шэраг будаўнічых паслуг.
З 2017 года быў мэрам Бабруйска. На гады яго кіравання прыпалі бурныя падзеі пандэміі і палітычнага крызісу 2020 года. Вызначыўся як прыхільнік падаўллення пратэстаў і іншадумства, што адны ставяць яму ў заслугу, а іншыя за гэта ж ганьбяць.
У Магілёве ён павінен хутка ўвайсці ў курс спраў, бо горад ён добра ведае, а праца ў Магілёўскім гарвыканкаме яму знаёмая.
Вучэбны працэс і методыка аказалася ў парадку, а вось прыезд санстанцыі яўрэйская школа перажыць не змагла. Ахвярай кампаніі па праверцы прыватных школ у рэспубліцы стала самая старая прыватная школа горада.
Прыватная ўстанова адукацыі “Ор Аўнэр-Магілёў” была створана амаль два дзесяцігоддзі таму. Малая колькасць дзяцей у класах і спецыяльныя методыкі выкладання дазволілі школе стаць здавалася б неад’емнай часткай школьнага ландшафту горада. Не без праблем, але школа стабільна набірала сабе вучняў. Паступова склаўся касцяк педагагічнага калектыву. З’явіліся і поспехі гадаванцаў школы на розных конкурсах і спаборніцтвах.
Выпускнікі “Ор Аўнэр – Магілёў” каля школы
Народная назва школы – “яўрэйская” замацавалася, таму, што кіраўніцтва школы, шмат настаўнікаў і вучняў школы былі яўрэямі. У ёй праводзіліся семінары, майстар-класы і курсы, накіраваныя на вывучэнне гісторыі і культуры яўрэйскага народа. Так і павялося, што школа нягледзячы на іншую афіцыйную назву для магілёўцаў была “яўрэйскай”.
Пасля пачатку масавых праверак прыватных школ эксперты прадказвалі ўдалае праходжанне праверкі калектывам школы. “Яўрэяў чапаць не будуць, каб не было міжнароднага скандалу” – упэўнена сцвярджалі яны.
Насамрэч, гэта быў не першы наезд на навучальную ўстанову, не першая спроба яе закрыцця. Таму паперы тут даўно былі ў парадку. Настаўнікі працавалі самыя кваліфікаваныя. Падаткі плаціліся спраўна. Але гэтым разам штосьці пайшло не так.
Практычна ліквідацыя праходзіла наступным чынам. Пасля з’яўлення ўказання па праверцы ўсіх прыватных навучальных устаноў, першую праверку метадычнай базы і навучальнага працэсу школа паспяхова вытрымала. Калектыў, вучні і бацькі не паспелі ўздыхнуць з палёгкай, як праз два дні прыехала санстанцыя. Чамусьці гэтым разам дзяржаўныя правяральшчыкі знайшлі столькі непарадкаў, што і самі здзівіліся, як жа раней пры праверках яны таго не бачылі.
Падобна на тое, што ніякія апеляцыі не дапамогуць адрадзіць школу. Яе вучняў ужо размеркавалі па іншых навучальных установах па месцу жыхарства.
Прыватная ўстанова адукацыі “Навучальна-педагагічны комплекс дзіцячы сад – сярэдняя школа “ОР АВНЕР-Магілёў” з УНП 790288449 зарэгістраваная ў адзіным дзяржаўным рэгістры юрыдычных асоб і індывідуальных прадпрымальнікаў. 13.09.2005 была пастаўлена на ўлік у падатковы орган. Па стане на 28.09.2022 юрыдычны адрас кампаніі: Магілёўская вобл., г. Магілёў, б-р Дняпроўскі, д.16.
Іншую магілёўскую сярэднюю прыватную школу “Канкорд”, якой спрыяла кампанія “Сервалюкс”, а адчынілі ў мінулым навучальным годзе, не ліквідавалі, але зрабілі філіялам гімназіі № 4 (мікрараён Мір-2).
Магілёўскія выпадкі не адзінкавыя.У Беларусі ў верасні – кастрычніку масава закрываюць прыватныя школы, таксама спыняецца навучанне на нацыянальных мовах. Так, з новага навучальнага года ў Беларусі спынілі выкладанне на нацыянальных мовах у дзвюх літоўскіх і дзвюх польскіх школах. Тры з іх былі пераведзены на беларускую ці рускую мову навучання. Літоўская школа ў Пялесе і зусім была зачынена, нібыта за парушэнне правілаў пажарнай бяспекі.
