История “M.@rt-контакта” от Владимира Петровича – отдых, общение, знакомства и встречи…

Mogilev.media продолжает знакомить вас с воспоминаниями одного из организаторов, творческих вдохновителей блистательного театрального действия “M@rt-контакт”. От которого могилевчанам, похоже, только и остались – воспоминания. Субъективные заметки бывшего главного режиссера Могилевского областного драмтеатра Владимира Петровича мы нашли в его небольшом и уютном блоге, и с любезного разрешения автора решили опубликовать без изменений и с сохранением авторского стиля для наших уважаемых читателей. Предыдущий выпуск Субъективных заметок вы можете найти здесь

Часть 9

“M.@rt-контакт” Субъективные заметки.

То, что изложено ниже, моё видение ситуации и моя правда.

Отдых, общение, знакомства и встречи…

Фестиваль, это не только показ спектаклей, их обсуждение, посещение мастер-классов, но и общение, налаживание связей, встречи людей, которые не виделись десятилетиями. И для этого должно было быть место, куда после сыгранного спектакля могли пойти актёры, режиссёры, и другой театральный и околотеатральный люд. 

Таким местом в Могилёве был ночной клуб “CUBA” с радушным хозяином, нашим другом, любителем театра и артистов, Виталиком Озеровым.  “Кубу” любили, она была местом встреч, знакомств, общения, необязательного трёпа, расслабления после только-что сыгранного конкурсного спектакля. 

Иногда случалось, что в клубе встречались коллективы нескольких театров, из разных городов и стран. Находили друг друга однокурсники, коллеги, с которыми когда-то пересекались на театральных подмостках, ученики одного Мастера, но разных годов выпуска, или просто друзья друзей… 

И глядя на всё, ты понимал, что огромная, разношёрстная театральная семья, связанная общими интересами, мыслящая в одном направлении, неизлечимо больна Театром. И ещё приходило понимание, что эта часть фестиваля едва ли не самая важная, и что на неё отведено меньше всего времени. Трезво понимаю, что огромные коллективы с техническими службами, держать лишний день фестивалю очень затратно, но при этом выхолащивается вся прелесть участия в фестивале. Коллектив приехал, показал спектакль, (удача, если есть возможность остаться на обсуждении), и спешно уехал. При этом нет никакой, или очень-очень редкая возможность, посмотреть спектакли других театров. Сама идея фестиваля-праздника становится тогда несколько умозрительной. Потому очень нужна мощная спонсорская поддержка, с которой у нас “увы и ах”… 

Это не голословное утверждение. Есть пример Театрального фестиваля “Реальный театр” в Екатеринбурге. Не знаю механизмов их спонсирования, но 75-летие театра, совмещённое с проведением фестиваля, по прошествии лет очень ярко запечатлелось в памяти.

Отдельно хочется сказать несколько слов о Виталике Озерове, бывшем владельце ночного клуба “CUBA”. Этот человек любил театр, любил актёров, предлагал свою площадку под театральные постановки, придумывал креативные праздники с нашими актёрами, такие, как “Новый год” в мае месяце со Снегурочкой и Дедом морозом одетыми соответственно погоде, или вечер со Снежной Королевой, величественно восседающей на троне в самый разгар лета. Виталик не пропускал ни одной премьеры, некоторые спектакли смотрел по нескольку раз, и всегда приводил в театр своих друзей.

Мечта Виталика Озерова сбылась, когда в рамках фестиваля “M.art-контакт” в ночном клубе “CUBA” показали несколько интерактивных постановок словенского театра “KUD LJUD” и спектакль Cafe “Поглощение”, режиссёра Евгения Корняга.  А также на площадке клуба проходили небольшие сольные концерты могилевских музыкантов в поддержку форума.

В программе форума также предусматривались экскурсии по достопримечательностям города Могилёва. На это не всегда хватало времени, но тем не менее, некоторые добирались до Подникольского женского монастыря. Многие любили ходить пешком из гостиницы через площадь с “Звездочётом” и дальше, по “Большой садовой”, ныне “Ленинской”, шли к театру. Когда погода не капризничала, городу уделяли больше внимания, но это было довольно редко, стоял март иногда со снегом, а иногда с серой изморозью и пронизывающим ветром. 

На каком-то фестивале на такую погоду “нарвался” польский уличный театр. Хоть у них и было написано в райдере, что погода для их выступления не помеха, тот день они скорее всего запомнят надолго. Их выступление проходило на “Площади Славы”, стояла минусовая температура с порывистым пронизывающим всё и вся ветром. Женщины выступали в трико и лёгких платьях, мужчины в кожаных жилетках на голое тело. Спектакль был ярок, талантливо исполнен, но сюжет не запомнился, так как не покидала мысль, как они это всё выдерживают? 

Зрителей, а их было человек сто, едва спасала зимняя и демисезонная одежда. Парни прикрывали собой девушек, а “одиночки” искали место, где ветер был менее силён.

Так что март был всегда непредсказуем, и от его настроения складывалась “культурная программа” прибывших на фестиваль.

Но это был бонус от природы, который мог быть, или не быть, ведь главное происходило на театральных подмостках.

А на них царил праздник, под названием ТЕАТР!

Магілёвец увайшоў у сотню лепшых аверлокераў – разгоншчыкаў камп’ютараў – у свеце

Аверклокер і энтузіяст Максім з Магілёва ўвайшоў у топ-100 вынікаў у бенчмарку 3DMark CPU Profile і заняў там 92-е месца сярод лепшых аверклокераў свету – паведамляе Onliner.

Дзякуючы тонкай наладцы сістэмы і разгону яму ўдалося атрымаць вынік 19 541 бал, які адпавядае 92-му месцу ў агульнасусветным заліку.

Аверклокінг (ад англ. overclocking) – гэта павышэнне хуткадзейнасці кампанентаў кампутара за кошт эксплуатацыі іх у фарсіраваных, няштатных рэжымах працы.

– Трапленне ў залу славы 3DMark або Hall of Fame ускладнялася тым, што там дамінуюць 64-ядзерныя працэсары AMD Ryzen Threadripper PRO 5995WX, заснаваныя на мікраархітэктуры Zen 3, і 64-ядзерныя працэсары AMD Ryzen Threadripper 3990X. 32-ядзерныя працэсары AMD. Аднак, дзякуючы здольнасцям працэсараў Intel добра разганяцца і навыкам разгону, 28-ядзерны Super HEDT у маіх руках змог пакінуць ззаду чыпы AMD – распавёў выданню Максім.

Фота ілюстрацыйнае

Бабруйчанка выйграла 30 000 рублёў на Каляды набыўшы слоік кавы

Галіна з Бабруйска паўдзельнічала ў рэкламнай гульні сетцы крам “Санта” і выйграла прыстойны прыз з восьмай спробы, купіўшы Jacobs Coffee.

Жыхарка Бабруйска, як паведамляе bobr.by, стала ўладальнікам грашовага суперпрыза ў рэкламнай гульні “Час гуляць! Час перамагчы! ” ад “Санта”. Яна ўдзельнічала ў рэкламнай гульні з пачатку года, але ўдача стабільна праходзіла міма. А вось слоік Jacobs Coffee ў восьмым раўндзе аказаўся шчаслівым.

– Для нас сімвалічна, што пераможца жыве ў Бабруйску. У гэтым горадзе наша сетка даволі папулярная. Па колькасці крам “Санта” Бабруйск – першы ў рэгіёне. Ён нават наперадзе рэгіянальнага цэнтра, Магілёва. Любы пакупнік можа прыняць удзел у гульні. Прызавыя розыгрышы адбываюцца кожны дзень. – адзначыў прадстаўнік сеткі “Санта”.

Гульня праходзіць у крамах па ўсёй Беларусі. У галоўным розыгрышы маецца яшчэ больш уражлівыя прызы – дзве кватэры ў Мінску.

Фота: bobr.by

Экскурсія для моладзі ў СІЗА – калядны падарунак ад пракурораў

Пракуратура Магілёўскай вобласці развівае новы від турэмна-экстрэмальнага турызму для падлеткаў.

Днямі вось так арыгінальна вырашылі павіншаваць падлеткаў з Калядамі ў Асіповічах. Як паведаміла газета «Асіповіцкі край», падлеткі з Асіповічаў, якія знаходзяцца на ўліку, сустрэліся з прадстаўнікамі пракуратуры і наведалі магілёўскі следчы ізалятар.

Напачатку школьнікі горада і раёна, якія знаходзяцца на розных відах уліку, сустрэліся з прадстаўнікамі пракуратуры і структур, якія працуюць з непаўналетнімі, а пасля наведалі СІЗА-5 Магілёва.

Сустрэча прайшла ў аддзеле па адукацыі і мела прафілактычны характар. Навучэнцам расказалі аб росце злачыннасці сярод падлеткаў, растлумачылі адказнасць за адміністрацыйныя і крымінальныя правапарушэнні і адзначылі, што пракурор раёна санкцыянаваў узяцце пад варту 5 непаўналетніх. Таксама падлеткаў падрыхтавалі да атрымання інфармацыі ў следчым ізалятары.

Практыка знаёмства з жыццём за кратамі распаўсюджаная ў дэмакратычных краінах. Але беларуская сістэма ўтрымання злачынцаў мала падобная на санаторныя ўмовы скандынаўскіх турэмных устаноў. 

Аўтару даводзілася бачыць фанабэрыстага самаўпэўненага юнака, які пасля экскурсіі ў спецыяльнае вучылішча на каленях маліў свайго класнага кіраўніка не адпраўляць яго ў калонію. Што жудаснага ён там пабачыў? Цяжка адказаць пэўна, але найхутчэй – нічога прыемнага.

Патрабуе асобнага вывучэння ўплыў на яшчэ неакрэплую псіхіку падлеткаў такіх экскурсаў. З аднаго боку гэта рэальная прафілактыка, а з іншага – не вядома як малюнак жорсткіх беларускіх умоў утрымання затрыманых скажацца на псіхіцы маладых людзей. Якія сны ім будуць сніцца? 

Нягледзячы на спрэчнасць такіх метадаў выхавання, магілёўская пракуратура пачала эксперымент па развіццю турэмнага турызму для моладзі.  

Фота: «Асіповіцкі край».

Самы вялізны Зайка-2023 павіншаваў жыхароў мікразоны ў Магілёве – людзі самі зладзілі дзеткам свята

Жыхары кааператыўных дамоў на Саломенцы самі арганізавалі дзецям атмасфернае навагодняе свята з удзелам двухмятровага Зайца – сімвала 2023 года.

За дзень да заканчэння каляндарнага года вясёлае і кранальнае свята для дзетак адбылося ў дварах вуліцы Каштанавая. Дзеці і дарослыя вадзілі карагоды, танчылі, упрошвалі бабу Ягу расчараваць Дзеда Мароза і паклікаць Новы Год.

Пастаноўка казкі “Марозка” стала нечаканым і вельмі прыемным падарункам для жыхароў мікрараёна. У адрозненні ад афіцыйных святкаванняў у цэнтры горада тут усё прайшло па сямейнаму. Усім хапіла ўвагі казачных герояў і іх цяпла. 

Данілка (11 гадоў): “Я быў на навагоднім свяце ў Палацы піянераў. Там было больш эфектаў, але была простая пастаноўка. А тут лепш! Тут мы самі ігралі і танцавалі з жывымі лялькамі!”  

Арганізавалі свята самі жыхары кааператыўных дамоў мікразоны, якія нанялі аніматараў. Артысты дзейнічалі раскавана і нязмушана, завялі публіку і атрымалі заслужаную падзяку. 

Але лепш самім паглядзець фрагмент відэа замалёўкі. Прыемнага прагляду і добрага навагодняга настрою! 

Фота, відэа: mogilev.media

Геннадий Головчик – часы не идут уже два года

Вышло интервью легендарного могилевского мастера. 

“Время – деньги, время лечит, время не ждет” – ролик под таким названием появился на Youtube-канале проекта “Правая Дубравенка”, который запланировал серию интервью-историй с замечательными жителями города Могилева. Первый гость проекта – легендарный могилевский часовщик Геннадий Головчик”.

Часы на Театральной площади в Могилеве не идут уже почти два года. После увольнения из “Музея истории Могилева” в Ратуше, часовщик Геннадий Головчик потерял должность распорядителя на городских башенных часах. 

История о том, как он стал часовщиком, воспоминания о тридцати годах работы на башенных часах на Театральной площади – в видео.

Роўна 80 гадоў таму загінуў Цярохін, які збіў таранам два “Юнкерса” над Магілёвам за адзін бой

Праслаўлены, ён так і не стаў Героем Савецкага Саюза. Яго імем названа вуліца ў магілёўскім Задняпроўі, а таксама яму прысвечаны верш Канстанціна Сіманава.

Мікалай Цярохін увайшоў у гісторыю Другой Сусветнай вайны, як адзін з двух савецкіх лётчыкаў (разам з А. Хлабыставым), якія тройчы ўчынілі паветраны таран. Але Цярохіну удалося пратараніць два самалёты за адзін бой у небе над Магілёвам.

20 ліпеня 1942 года камандуючы авіяцыяй 52-й арміі паслаў у Маскву прадстаўленне на маёра Цярохіна Мікалая Васільевіча, дзе значылася, што лётчык “варты вышэйшай урадавай узнагароды звання “Героя Савецкага Саюза” і, у адпаведнасці з указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета Саюза ССР ад 20 мая 1942 года, ордэна “Айчыннай вайны 1-й ступені”.

Але маёр М. Цярохін не атрымаў звання Героя ні летам 1942 года, ні пасля сваёй гібелі ў паветраным баі 30 снежня 1942 года.

Пры абароне Магілёва, 10 ліпеня 1941 года, старшы лейтэнант Мікалай Цярохін камандаваў звяном у 161-м знішчальным авіяцыйным палку 43-й знішчальнай авіядывізіі Заходняга фронту.

У гэты дзень ён у паветраным баі збіў адразу 3 варожыя самалёты, у тым ліку два таранам. За гэты бой ён быў узнагароджаны вышэйшым у СССР ордэнам Леніна.

Узгадвае адзін з непасрэдных сведкаў гэтага подзвігу, Герой Савецкага Саюза Міхаіл Дзевятаеў:

“У тую ліпеньскую раннюю раніцу адбыўся памятны няроўны бой над Магілёвам, удзельнікам якога аказаўся і я…

Калі накацілася хваля бамбавікоў, на аэрадроме было толькі 3 звяна… Камандзір звяна старшы лейтэнант Цярохін павёў сваіх лётчыкаў проста на галаўное звяно бамбавікоў. Напярэдадні ён ужо збіў “Юнкерс”. Цяпер яму не шанцавала: бліжэйшы да яго бамбёр, які Цярохін паліваў агнём сваіх кулямётаў, не гарэў. Растраціўшы боезапас, лётчык вырашыў тараніць ворага, не даць яму сысці. Ён падышоў да “Юнкерса” ушчыльную і шрубай свайго І-16 секануў яму хваставое апярэнне. Нямецкі бамбавік перайшоў у некіравальнае падзенне.

Вось тут – тое і здарылася тое, што можна ўбачыць раз у жыцці. “Юнкерсы” ішлі вельмі шчыльна. Пратаранены Цярохіным бамбавік ударыў крылом свайго вядучага. Той рэзка адвярнуў налева і сутыкнуўся з левым… Так на маіх вачах усё галаўное звяно Ju-88 і павалілася на зямлю…”

Бой Мікалая Цярохіна на гэтым не скончыўся. Ён спускаўся на парашуце ў асяроддзі збітых ім нямецкіх лётчыкаў, якія таксама прызямляліся на парашутах. Экіпаж аднаго з “Юнкёрсаў” страляў у нашага лётчыка з пісталетаў. Цярохін адстрэльваўся. Прызямліліся яны на полі, за некалькі кіламетраў ад аэрадрома. Да месца прызямлення падаспелі калгаснікі. Яны абяззброілі немцаў і звязалі ўсіх адной вяроўкай, канец якой далі ў рукі Цярохіну. Так ён і з’явіўся на камандны пункт дывізіі – з пісталетам у адной руцэ і з вяроўкай, якой былі злучаны палонныя немцы – у другой”.

Неўзабаве пасля бою, у палку пабываў Канстанцін Сіманаў. У выніку размовы з адважным лётчыкам у блакноце пісьменніка з’явіўся наступны запіс:

“Старшы лейтэнант Цярохін. Спачатку збіў аднаго “Юнкерса”. Выйшлі ўсе патроны. Тараніў другога “Юнкерса” плоскасцю па хвасце. Паламаў толькі кансоль. Трэцяга “Юнкерса” ўдарыў маторам у хвост. У яго, калі выкідваўся з парашутам, ірваная рана , разбіты моцна твар…”.

Сіманаў выказаў сваё захапленне мужнасцю пілота ў баладзе “Сакрэт перамогі”, своеасаблівым паэтычным апісанні паветранага тарана.

Мікалай Цярохін нарадзіўся ў 1916 годзе ў вёсцы Чардынь Пензенскай вобласці. Загінуў 30 снежня 1942 года. Пахаваны ў г. Валдай Наўгародскай вобласці.

У магілёўскім засадзе выбралі сімвал наступнага года

Ім стаў чорны трусік з ільснянай цёмнай і мяккай шэрсткай, які нарадзіўся роўна год таму. Імя яму яшчэ выбіраюць наведнікі заасаду.

– Трус, якога мы выбралі сімвалам года, нарадзіўся ў ноч з 31 на 1 студзеня год таму. Ён вельмі добры і зусім не баязлівы. Па характары спакойны, вельмі ручны, дазваляе сябе гладзіць, браць на рукі і дзецям, і дарослым. Любіць гародніну і траву. – падзяліўся ў інтэрв’ю “Магілёўскім ведамасці” загадчык вучэбнай лабараторыі “Заасад” Магілёўскага агралесатэхнічнага каледжа імя К.П.Арлоўскага Іван Ніжнікаў.

У Магілёўскім заасадзе зараз жыве больш за трыццаць трусоў. Самаму старому з іх – 10 гадоў. Іх можна паглядзець і пакарміць у двухпавярховым вальеры ў кантактным заапарку, а таксама сустрэць на тэрыторыі.

Фота: mogilevnews.by

Мэр Магілёва засвяціўся ў кампаніі комікаў каманды “Доктар Хаўсс”

Аляксандр Студнеў вырашыў пагрэцца ў прамянях славы новых чэмпіёнаў КВЗ. 

Інсайды сцвярджаюць, што чэмпіёнамі вышэйшай лігі Клуба вясёлых і знаходлівых стала каманда з Магілёва “Доктар Хаўсс”, хоць афіцыйна гэта яшчэ не было абвешчана. Мэр Магілёва тут жа вырашыў падняць свой аўтарытэт і сустрэўся з гумарыстамі.  

Перамога ў фінале сезону галоўнай лігі КВЗ сапраўды магла б лічыцца ўнікальнай і велічнай, каб не адбылася на фоне вайны, палітызацыі і пэўнай дэградацыі конкурса. Дагэтуль толькі адна беларуская каманда была чэмпіёнам лігі, прычым двойчы –  БДУ (Мінск) у 1999 і 2001 гадах. 

Мэр уручыў ганаровыя дыпломы Паўлу Малахаву, Аляксандру Снапкоўскаму, Гардзею Яршову і Аляксею Чыстову. Хлопцы ж далі Аляксандру Студневу майку са сваёй фірмовай фразай “Ну, Беларусь”.

Каб хлапцоў у такой майцы затрымалі шэраговыя міліцыянты, то верагодна гумару б не зразумелі і простымі суткамі за несанкцыянаваны пікет мальцы б не адзелаліся. Але Студнеў або ацаніў гумар, або наадварот гумару не зразумеў, і сустрэча прайшла канструктыўна. Бакі абмеркавалі перспектывы развіцця кавээнаўскага руху.

Фінал вышэйшай лігі КВЗ будзе паказаны па тэлевізары 1 студзеня 2023 года. 

Фота LIFE Могилев

Навіны Мікалаева – акупанты пашкодзілі 14 000 дамоў

На Новы год у горадзе будзе Ёлка нязломнасці.

Расійскія войскі разбурылі або пашкодзілі каля 14 000 жылых дамоў у Мікалаеве і вобласці. Усе гэтыя аб’екты наносяць на геакадастравую карту. Аб гэтым паведаміў кіраўнік Мікалаеўскай абласной ваенай адміністрацыі Віталь Кім у эфіры “Апостраф TV” 

Каля 14 тысяч аб’ектаў былі знішчаныя або пашкоджаныя, 9 400 – гэта прыватныя дамы. Мы заканчваем ідэнтыфікаваць усе аб’екты, ужо 64% дадзеных па разбурэннях апрацаваны.

 Пішам, як вайна ва Ўкраіне ўплывае на жыццё еўрапейскіх гарадоў, якія маюць партнёрскія дачыненні з гарадамі Магілёўскай вобласці.

Новая манета

Нацыянальны банк Украіны з 28 снежня ўвёў у абарачэнне памятную манету “Павел Глазавой” наміналам у 2 грыўны – паведамляе “Укрінфарм”.

Манета прысвечана аднаму з самых папулярных украінскіх паэтаў-гумарыстаў, заслужанаму дзеячу мастацтваў Украіны, лаўрэату прэміі імя Астапа Вішні, першаму лаўрэату прэміі імя Пятра Сагайдачнага – Паўлу Глазавому (1922-2004), які нарадзіўся ў Мікалаеўскай вобласці. Глазавы з’яўляецца аўтарам паэмы “Славься, Отчизна моя!”, 13 кніг сатыры і гумару, 8 кніг для дзяцей.

Галоўная ёлка за 5 гадоў знасілася.

Кіраўнік Мікалаеўскай абласной ваенай адміністрацыі Віталь Кім заявіў, што галоўная ёлка 22 метра вышынёй, якую на працягу апошніх 5 гадоў усталёўвалі на Саборнай плошчы, ужо знасілася. За яе ў 2017 годзе заплацілі 3 мільёны грывен.

Каб не марнаваць грошы на новую ёлку падчас вайны, вырашылі зрабіць «ёлку нязломнасці» у Каштанавым скверы, паведамляе “Апостраф TV”.

Кім нагадаў, што сёлета ў Мікалаеве стаіць асаблівая ёлка – гэта помнік Святога Мікалая ў Каштанавым скверы, абаронены мяшкамі з пяском. Іх накрылі сеткай, а мясцовыя ўпрыгожылі яе цацкамі.

– Была ідэя ўсталяваць навагоднюю ёлку на цэнтральнай плошчы, як мы рабілі гэта кожны год, але яна ўжо састарэла, і менавіта сёлета трэба было купляць новую. Мы з мэрам вырашылі, што зараз не самы добры час, каб купляць дарагую ёлку і ўсталёўваць на пэўную кароткую колькасць дзён, таму вырашылі паступіць так. – паведаміў Віталь Кім.

Пабрацімства Мікалаева з Магілёвам было замацаванае дамовай у 2009 годзе.

31 мая 2022 году мэр украінскага гораду заявіў, што Пагадненне аб пабрацімстве з Магілёвам скасаванае і выказаў спадзеў, што яно будзе адноўленае, калі Беларусь стане свабоднай.

Магілёў. media працягвае сачыць за жыццём Мікалаева, нягледзячы на спыненне партнёрскіх сувязяў з Магілёвам.

Мікалаеў месціцца за 65 кіламетраў ад Чорнага мора. Да вайны ў ім жыло 490 тысяч чалавек. Траціна з іх вымушана была пакінуць горад. Паводле Генштабу Узброеных сіл Украіны Мікалаеў адзін з асноўных кірункаў наступу расіян.

Яго рэгулярна абстрэльваюць, знішчаючы гарадскую інфраструктуру і змушаючы мясцовую ўладу капітуляваць. Прэзідэнт Украіны Уладзімер Зяленскі прысвоіў Мікалаеву ганаровае званне «Горад-герой».