Tag: могилев

Праект новага музея на Буйніцкім полі – у палоне гігантаманіі і пафасу. Было складана, але мы знайшлі прыкметы грамадскай дыскусіі праекту

Навіна ад

Пра планы пабудовы на Буйніцкім полі пад Магілёвам новага музейнага комплексу ў 2023 – 2024 гадах мы нядаўна паведамлялі. Аналізавалі таксама, што ў выніку рэалізацыі праекту ў такім выглядзе, як гэта падаюць чыноўнікі і праўладныя гісторыкі музейны комплекс стане месцам паказнога патрыятызму з ідэалагізаванай экспазіцыяй, засяроджанай на тэме рускай зброі.

 

Экспазіцыя магла б мець скіраванасць на ансамблевы тып экспазіцыі

Да 23 чэрвеня Магілёўскі райвыканкам праводзіць грамадскае абмеркаванне праекту будучага музею. Прыкмет прафесійнага, узважанага і зацікаўленага абмеркавання гэтага безумоўна важнага праекту, на старонках галоўных інфармацыйных рэсурсаў Магілёўшчыны намі выяўлена не было. А, абмяркоўваць сапраўды ёсць што.

Было б цікава прааналізаваць меркаванні спецыялістаў, як варта арганізаваць праблему ўзаемадзеяння наведніка з музейнай экспазіцыяй – адну з цэнтральных праблем у сучасным музеязнаўстве.

Савецкія салдаты аглядаюць падбітую нямецкую тэхніку на Буйніцкім полі

Размяшчэнне музею непасрэдна на месцы вядзення баявых дзеянняў падштурхоўвае да думкі, што экспазіцыя магла б мець скіраванасць на ансамблевы тып экспазіцыі. Гэта дало б магчымасць на дакументальнай аснове рэканструяваць рэальную баявую абстаноўку і жыццёвы свет чалавека, які апынуўся па Буйніцкім полі 11 ліпеня 1941 года.

 

Мала шанцаў пабачыць на Буйніцкім полі музей, экспазіцыю вольнай ад ідэалагічнага пафасу

Нам прыйшлося пашукаць, каб выявіць прыкмету хоць нейкага абмеркавання праекту новага музею на старонках «Прыдняпроўскай нівы». Але, лепш слова «абмеркаванне» тут узяць у двукоссі.

Матэрыял, апублікаваны на сайце выдання не мае прыкмет дыскусіі. Усе ўдзельнікі апытання паўтараюць адзін за адным наборы фраз з клішэ і штампамі.

Дадаюць яўнае перабольшванне – так, старшыня ветэранскай арганізацыі Магілёўскага раёну Віктар Пінчук выказаўся, што пад Буйнічамі чырвонаармейцы і народнае апалчэнне сарвалі бліцкрыг. Заўважым – калі б бліцкрыг быў сарваны менавіта пад Буйнічамі, нямецкай арміі не ўдалося б дайсці да Масквы.

wikimedia.org

«Новы музей знойдзе вялікі водгук у сэрцах жыхароў і гасцей Магілёва, стане яшчэ адным знакавым месцам памяці і славы, сімвалам гонару і яднання». – кажа вучаніца 8 «Б» класа Раманавіцкай школы, Настасся Жданко.

«Музей на Буйніцкім полі стане сэрцам мемарыяльнага комплексу, цэнтрам патрыятычнага выхавання насельніцтва і наглядным увасабленнем памяці, якую захаваюць будучыя пакаленні». – працягвае Вячаслаў Арлоўскі, дырэктар школы ў Вендаражы.

Як бачым з характару выказванняў, у магілёўцаў вельмі мала шанцаў пабачыць на Буйніцкім полі музей, экспазіцыя якога была б вольнай ад ідэалагічнага пафасу і патрыятычнага ўгару. Вольнай – каб даць месца рэальным людзям у іх непасрэдным жыццёвым свеце.

 

9 мільёнаў долараў стратаў і няпоўны працоўны тыдзень. Так уплываюць санкцыі, якіх стараюцца не заўважаюць, на адно прадпрыемства

Навіна ад

На магілёўскім прадпрыемстве «Строммашына» па ўвядзенні санкцыяў калектыў страціў кантрактаў больш чым на 9 мільёнаў долараў, а працаўнікі пераведзеныя на няпоўную занятасць.

Як піша газета Магілёўскага райвыканкаму «Прыдняпроўская ніва» працоўныя «падтрымліваюць заклікі прафсаюзаў спыніць санкцыі супраць Беларусі», бо іхныя наступствы больш за ўсё адчуваюць простыя людзі.

Як пісаў раней Магілёў.media ў праўладнай Федэрацыі прафсаюзаў лічаць, што санкцыі парушаюць права беларусаў на працу і заклікала Міжнародную арганізацыі працы даць рады праблеме.

«Без суда і следства Еўропа больш за два гады робіць усё, каб нашы прадпрыемствы закрыліся, і, адпаведна, каб беларусы засталіся без працы і без заробка», – абураўся кіраўнік Федэрацыі прафсаюзаў Міхаіл Арда.

На ягоную думку Міжнародная арганізацыя працы мае ўжыць захады, каб спыніць «незаконныя дзеянні, якія пазбаўляюць людзей даходаў і працы».

 

Санкцыі Еўрапейскія краіны супраць Беларусі цягам апошніх двух год уводзіліся за гвалт у адносінах да ўдзельнікаў пратэстаў, якія былі не згодныя з вынікамі прэзідэнцкіх выбараў. За прымусовую пасадку самалёта кампаніі Ryanair у траўні 2021 году, а таксама іміграцыйны крызіс. Нагодай для апошніх санкцыйных абмежаванняў стала падтрымка Беларуссю расійскай вайны вайны ва Украіне.

фота: belmir.by

За выхадныя ахвярамі вады сталі 13 чалавек. Прычыны ўтаплення высвятляюць следчыя

Навіна ад

Сярод тапельцаў – адно дзіця. 

Трагічную статыстыку папоўнілі двое жыхароў Магілёўшчыны.

У Бялыніцкім раёне 11 чэрвеня цела 70-гадовай кабеты выратавальнікі дасталі з вясковай сажалкі. Цела 63-гадовы жыхар Дрыбіну выявілі ў мясцовым вадаёму.

У прэсавай службе Міністэрства Надзвычайных сітуацыяў, піша інфармацыйнае агенцтва Белта, паведамілі, што за тыдзень на вадамах загінула 29 чалавек. 13 з іх на выхадных.

 

Фотафакт. У магілёўскіх камунальнікаў няма рэсурсаў на касавіцу. Двары зарастаюць травой

Навіна ад

Чытачы Магілёў.media скардзяцца, што падворкі шматкватэрнай забудовы зараслі травой. Месцамі яна сягае па пояс даросламу чалавеку.

Просьбы жыхароў супрацоўнікі жыллёва-камунальных арганізацыяў выслухоўваюць, абяцаюць прыняць меры, але трава застаецца не скошанай.

Людзі адзначаюць, што ў мінулыя гады смецяры выкошвалі траву дысцыплінавана раз на месяц, нават тады, калі ў тым не было патрэбы.

Цяпер жа гукаў іхнага рыштунку не чуваць. У прыватных гутарках камунальнікі прызнаюцца, што на касавіцу няма рэсурсаў. Яны ўпарадкавалі толькі броўкі ля праезнай часткі, на выпадак, калі заявіцца начальства.

 

Фотаальбом Магілёў.media. У Магілёве зацвіла акацыя. Адкуль гэтая расліна, чым карысная і небяспечная

Навіна ад

Серыю фотаздымкаў з магілёўскай акацыяй даслаў у Магілёў.media чытач. Ён напісаў, што водар акцыі яму заўжды нагадвае пра першае каханне. Яго яму давялося спаткаць у Адэсе, а гэтая расліна лічыцца сімвалам гораду.

«Я рыхтуюся да пенсіі, – адзначае мужчына. – У мяне дарослыя дзеці і ўжо падрастаюць унукі, але водар акацыі напамінае мне пра маладосць і каханні ў Адэсе, на беразе мора».

Традыцыйна Магілёў.media сабраў колькі фактаў пра згаданую аўтарам ліста расліну. Вось што выйшла.

Звыклая для беларуса акацыя называецца – ілжывая акацыя (Robinia-pseudoacacia). У народзе ж расліну мянуюць Белай акацыяй.

У Магілёве гэтай расліны не шмат, але мясціну, дзе яна расце прамінуць не магчыма. П’янкі яе водар пазнавальны здалёк.

Акацыяў нямала ля чыгуначнай станцыі «Магілёў-2», у мікрараёне «Юбілейны», перад будынкам адміністрацыі Ленінскага райвыканкаму. Тут яны растуць плантацыямі, хаваючы сабой адхон да Дзебры. Тутэйшае кустоўе аблюбаванае птушкамі, сярод іх шмат драздоў-піскуноў ды шпакоў.

Адкуль акацыя…

Радзіма дрэва – Паўночная Амерыка. У Еўропу расліна трапіла ў 1601 годзе. Насенне з новага свету прывёз і высадзіў прыдворны садоўнік караля Людовіка ХIII. Праз кароткі час акацыя распаўсюдзілася па Францыі і за яе межамі.

У Беларусі яна з’явілася напачатку 20 стагоддзя. Спачатку ёю засаджвалі паўднёвыя мясціны. Культывавалася на Гомельшчыне, на Палессі. Белая акцыя – неад’емны кампанент дрэвастою тутэйшых старажытных сядзібных паркаў.

У той час на поўначы краю з не даверам успрынялі эмігранта з Амерыкі і наважыліся высадзіць толькі некалькі экзэмпляраў.

У другой палове стагоддзя рабінію актыўна пачалі садзіць па ўсёй Беларусі. За часамі савецкай Беларусі белая акацыя была ўлучаная ў арыенціровачны асартымент асноўных відаў дрэваў і кустоўя для азелянення гарадоў.

Белая акцыя лічыцца ўстойлівай да прамысловых газаў і гарадскіх забруджванняў.

На пачатку 21 стагоддзя зафіксана 750 мясцін, дзе яна расце. Агульная плошча плантацыяў сягае 140 гектараў. Найбольш яе На Міншчыне, Гомельшчыне і Брэстчыне. Дужа ёю зарасла пойма Бярэзіны ў Бабруйску і яго ваколіцах.

Карысная акцыя…

Рабінія, лічыцца крыніцай карысных рэчываў і гэта расліна дадаецца ў мноства лекавых прэпаратаў. Лістоты і цвет утрымліваюць аскарбінавую кіслату, вітамін А, мінералы і іншае кампаненты.

Акцыя валодае супрацьзапаленчымі і гарачкапаніжальнымі ўласцівасцямі. Прэпараты на яе аснове ўжываюцца, каб пазбегчы харчовых алергіяй, васпаленчых працэсаў, боляў жывата. Лякуе жаночыя немачы, а таксама незаменная ў тэрапіі рэўматызму, радыкуліту, астэахандрозу.

Небяспечная акцыя

Навукоўцы засцерагаюць: дрэва з пахкім цветам, можа пагражаць мясцовай флоры, калі не будзе кантролю за яго распаўсюджваннем. Акацыя без цяжкасці адаптуецца да мясцовых рэаліяў і ўкараняецца ў прыродныя супольнасці родных Беларусі раслін.

Спецыялісты рэкамендуюць адмовіцца да вырошчвання белай акацыі. Для барацьбы з раслінай раяць не высяканне, а выкопванне, бо размнажаецца рабінія пабегамі. Не забароненыя выкарыстанне гербіцыдаў, але яны небяспечныя для вадаёмаў і вадастокаў.

У паўночных рэгіёнах белая акцыя не шкодзіць наваколлю, бо там яна не размнажаецца і не рассейваецца.

У публікацыі выкарыстаныя матэрыялы з рэсурсаў sadovodu.com, hbc.bas, chudovo.org, zviazda.by.

Памёр Мікалай Дудчанка. Даследнік харэаграфіі, які паказаў свету адметнасці беларускага танца

Навіна ад

Творчасць Мікалая Дудчанкі звязаная з Магілёвам. Тут ён выкладаў у мясцовым культпрасьветвучылішчы (цяпер Дзяржаўны каледж мастацтваў). Стварыў харэаграфічны ансамбль і дзіцячую балетную студыю, у рэпертуары якіх было багата беларускіх нацыянальных пастановак.

zviazda.by

Мікалай Дудчанка памёр на 79 годзе. Ён быў даследчык харэаграфіі, балетмайстар-наватар, арганізатар і пастаноўшчык эпічных тэатральных дзействаў. У сваіх творах выкарыстоўваў разнастайную рэгіянальную і лакальную адметнасць беларускага танца. Здолеў увасобіць яе ў сцэнічных мастацкіх пастаноўках.

Мікалай Дудчанка нарадзіўся ў расійскім Чэлябінску. Па сканчэнні агульнаадукацыйнай і музычнай школ вучыўся ў музычным вучылішчы па класе баяна, наведваў заняткі ў балетнай студыі пры Чэлябінскім тэатры оперы і балета.

need4study.com

У 1968–1970 гадах выкладаў народны танец у Магілёўскім культасветвучылішчы. Арганізаваў пры Доме культуры Магілёўскага аўтазаводу імя Кірава харэаграфічны ансамбль танца «Вяснянка» і дзіцячую балетную студыю пры ім.

Надаваў вялікую ўвагу стварэнню сцэнічнага беларускага нацыянальнага рэпертуару. Сярод харэаграфічных нумароў «Вяснянкі» – «Беларуская вясельная», «Кірмаш», «Крутуха», «Гусарыкі», «Беларуская балада».

zviazda.by

У 1974 годзе на прапанову Міністэрства культуры БССР Мікалай Дудчанка пераехаў у Мінск, дзе разам з харэографам Валянцінай Гаевай стварыў прафесійны харэаграфічны ансамбль «Харошкі» пры Беларускай дзяржаўнай філармоніі. Мікалай Дудчанка быў сцэнарыстам і пастаноўшчыкам многіх яго нумароў.

blizko.by

Калектыў названы імем старажытнай беларускай вёскі на Магілёўшчыне. Там на пачатку 1970-гадоў быў запісаны танец «Гусарыкі», які захоўвацца ў рэпертуары калектыву.

У публікацыі выкарыстаныя матэрыялы з сайту khoroshki.by  ансамбля «Харошкі», а таксама з інтэрнэт-рэсурсу bis.nlb.by «Беларусь у асобах і падзеях».

 

Фотаальбом Магілёў.media. Пішам пра язьмін, які актывізуе сэксуальную актыўнасць і лічыцца кветкай кахання

Навіна ад

Пах язміну аказвае пазытыўны ўплыў на ўзаемаадносіны мужа і жонкі. Хочаце даведацца пра расьліну болей, чытайце далей.

Чытачка Магілёў.media даслала серыю фотаздымкаў з беларускім, як падкрэсльнена ў допісе, язмінам. Яна адзначае, што некалькі дзясяткаў гадоў таму высадзіла куст гэтай расліны і цяпер цешыцца з яе водару.

Жанчына заўважае, што язмін пры пад’езьдзе, зрабіў яго ўлюблёным месцам для сэлфі. Часам, піша яна, мінакі ўкрадкай наломваюць сабе букет.

Магілёў.media сабраў колькі цікавостак пра язмін і дапоўніў імі допіс чытачкі.

Язмін – дэкаратыўны куст з белымі пахучымі кветкамі сабранымі ў невялікія гронкі. Той язмін, які ведае большасць беларусаў, паходзіць з трапічных, цёплых рэгіёнаў Еўразіі, Афрыкі і Акіяніі. Расліна шырока культывуецца, бо мае характэрны водар сваіх кветак.

Назва «язмін» паходзіць ад персідскага слова «ясемін», якое азначае духмяная кветка. Гэта таксама і персідскае жаночае імя.

Расьліна, нібыта, трапіла з далёкіх краёў спачатку ў Егіпет больш за 1000 гадоў таму. Знаўцы кажуць, што адзін з кітайскіх імператараў меў слабасць да водарам язміну, які рос у ягоным палацы.

У канцы XV стагоддзя язмін вырошчвалі для каралёў Афганістану, Непалу і Персіі.

Язмін –  кветкай кахання. 

У Еўропе, як тое праверыць цяжка сказаць, Язмінам першым завалодаў герцаг Тасканскі. Вырошчванне расліны трымалася ў сакрэце. Аднак, ягоны садоўнік выкраў кветку для сваёй каханай. З таго часу тасканскія дзяўчыны ў дзень вяселля ўпрыгожваюць сябе язмінам. Ці не прыгожа?

Язмін з даўніх часоў лічыцца кветкай кахання. Гэта кветка-афрадызіяк. Хочаце верце, а хочаце не, але яна стымулюе сексуальную пажаднасць і ўзмацняе палавую актыўнасць. Кажуць, што пах язміну аказвае пазытыўны ўплыў на ўзаемаадносіны мужа і жонкі.

Язмін ратуе дэпрэсіі, бессані.

Пах яго кветак надае адчуванне дабрабыту, падбадзёрвае, паляпшае агульнае самаадчуванне. Стымулюе творчасць і нараджэнне арыгінальных ідэяў. Дапамагае адаптавацца ў незнаёмым становішчы, дапамагае пераадолець стамляльнасць і цягліцавую напругу.

Кветкі Язьміна выкарыстоўваюцца ў араматэрапіі для лячэння дэпрэсіі, бессані.

У хрысціянскай культуры язмін – сімвал грацыі, элегантнасці. Яго лічаць кветкай Панны Марыі.

Язмін хутка расце, але ў адрозненні ад плюшчу ці нават гліцыніі, іх памер кантралюецца лёгка. Дастаткова час ад часу яго абразаць ці абломваць.

У фотаальбоме Магілёў.media – сабраныя фотаздымкі, дасыланыя чытачамі. Так павялося, што іхныя аўтары суправаджаюць свае работы невялікімі допісамі. У асноўным тлумачаць, чаму вырашылі сфатаграфаваць той, ці іншы ўпадабаны вобраз. Як і раней чакайма фотаздымкай і допісаў да іх у паштовай скрынцы [email protected].

 

У Магілёве адкрылася выстава Ігара Адамовіча – акуніцеся ў атмасферу вернісажу

Навіна ад

Выстава называецца «Горад» і прысвечаная Магілёву, яго архітэктуры ды вобразам.

Персанальная выстава магілёўскага мастака Ігара Адамовіча адкрылася ў галерэі Андрэя Вераб’ёва, што размяшчаецца па праспекце Міра, на беразе Дубравенкі.

Адчуць атмасферу вернісажа можна праз наша відэа.

 

Вытанчаныя і вельмі цёплыя па каларыце, моцныя па фактуры карціны мастака пераносяць гледача ў чароўны свет архітэктуры і прымушаюць інакш зірнуць на навакольны свет.

Ігар Адамовіч нарадзіўся ў 1967 годзе ў Магілёве, скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскі дзяржаўнага педінстытуту. 

Ён быў удзельнікам рэстаўрацыі касцёлу Святога Станіслава ў Магілёве і сядзібы Мі́хала Клеафа́са Агі́нскі ў весцы Залессе. 

Працуе выкладчыкам у Магілёўскім дзяржаўным вучылішчы культуры. Аўтар шматлікіх рэспубліканскіх і персанальных выстаў.

У Грабянёўскім возеры зноў забаронена купацца. Што з ім не так і што ведаем пра гэты магілёўскі вадаём

Навіна ад

Грабянёўскае, ці Святое возера – найвялікшы ў Магілёве вадаём. Глыбіня сягае 19 мэтраў. Лічыцца помнікам прыроды. Улюблёнае месца адпачынку гараджан.

Гісторыя возера

Упершыню ў гістарычных хроніках згадваецца ў 1643 годзе. Паводле жыхароў пасёлку Грабянёва, пяць дзясяткаў гадоў таму возера было невялікім. Калі паблізу пачалі масава будаваць жыллё, з вадаёму бралі пясок. Возера значна павялічылася як памерамі, гэтак і глыбінёю.

Старажылы кажуць, што ў даўнейшыя часы з возера выцякала рачулка Качарага. Па іх словах вадаём з Дняпром злучаў Гаджыеў роў. Складаную сістэму сувязі возера з ракой знішчылі меліяратары. З таго часу вада ў ім зрабілася стаячай, чысціць не спрабавалі. Працы камунальнікаў зводзіліся да упарадкавання пляжу.

mogilove.by

У 2012 годзе возера прызнавалася самым чыстым вадаёмам у горадзе, а праз два гады выдалі прадпісанне аб забароне купання, бо вада не адпавядала стандартам па мікрабіялагічных паказчыках.

Праблемы выявіліся яшчэ ў 2010 годзе

У 2014-ым Магілёўскі занальны цэнтр гігіены і эпідэміялогіі выдаў прадпісанне, якое забараняла купацца ў возеры дзецям і дарослым, бо запланаваныя працы па ачыстцы дна не былі выкананы.

Тады заяўлялася: каб Грабянёўскае возера ўратаваць, трэба пачысціць ягонае дно ад арганікі. У прыватных гутарках некаторыя спецыялісты даводзілі, што на дне вадаёма за шмат гадоў пласт арганічных адкладаў вырас да двух мэтраў, і яны гніюць. З надыходам спёкі вада награваецца і пачынае «цвісці». Ля берагоў збіраецца зацвярдзелае рэчыва карычневага колеру.

У маі 2015 году праблему Святога возера абмяркоўвалі на пасяджэнні пастаяннай камісіі Магілёўскага гарадскога Савету дэпутатаў па гарадской гаспадарцы і сферы паслуг.

На ім адзначалася, што праект ачысткі возера абмяркоўваўся яшчэ ў 2010 годзе. Тады разлічвалі на дапамогу нямецкіх спецыялістаў. Рэалізаваць задуманае не ўдалося праз брак фінансавання. Патрабавалася 30 мільярдаў рублёў (10 мільёнаў долараў ЗША). У 2015 годзе сума ў рублях утроілася.

Даследаванні возера спецыялістамі Мінскага навукова-даследчага інстытуту вымагала ў 2015 годзе больш за 50 мільёнаў рублёў.

У 2015-ым неабыякавыя да лёсу возера магілёўцы сабралі больш за 6 тысяч подпісаў пад патрабаваннем ачысціць яго ад бруду. Чыноўнікі не далі пэўнага адказу.

Ад таго часу перыядычна з’яўляліся паведамленні чыноўнікаў, што неўзабаве возеру дапамогуць выздаравець. Усе гэтыя гады на пачатку купальнага сезону вадаём прызнаваўся прыдатным для купання, а потым санітары папярэджвалі нават пра недапушчальнасць падыходу да вады.

Перспектывы ратавання возера застаюцца няяснымі

У ліпені 2021 году на сайце Магілёўскага аблвыканкаму зʼявілася публікацыя, у якой гаварылася, што навукоўцы з Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэту «прыступілі да вывучэння і ацэнкі экалагічнай сітуацыі Грэбянёўскага вадасховішча».

У тым, што вада ў возеры брудная ў чарговы раз звінавацілі калонію чаек, якая аблюбавала востраў, заросшы чаротам.

Кіраўнік Упраўлення камунальных прадпрыемстваў казаў, што спецыялісты з сталічнага ўніверсітэту паказалі, як змянялася мясцовасць вакол возера цягам некалькіх дзясяткаў гадоў. На карце 1936 году на месцы, дзе цяпер возера была балацявіна. З яе здабывалі торф і тут жа дзеіла спецыялізаванае прадпрыемства. Па карце 1978 году на месцы балацявіны – возера.

На працягу двух месяцаў даследнікі меліся даць рэкамендацыі, што рабіць з возерам.

Мінуў год, але пра перспектывы ратавання найвялікшага ў Магілёве вадаёму звестак вобмаль. 

Сёлета ў ім дазволілі былі купацца. Магілёў.media 10 чэрвеня наведаўся на возера, каб пабачыць, ці шмат на яго прыйшло людзей і як вадаём ды ягоныя ваколіцы выглядаюць. Калі матэрыял апублікавалі стала вядома, што вада ў возеры ўжо не адпавядае гігіенічным нарматывам па мікрабіялагічным паказчыкам.

Паводле інфармацыйнага агенцтва Белта тое ж выяўлена ў Дняпры, Пячэрскім вадасховішчы і вадасховішчы ля вёскі Вільчыцы, Магілёўскага раёну.

галоўнае фота: planetabelarus.by

 

Магілёўскі тэатр паставіў «Прымакоў» паводле п’есы Янкі Купалы. Са сцэны загучыць беларуская мова

Навіна ад

На сайце Магілёўскага драматычнага тэатру напісана, што спектакль на беларускай мове. Яго анонс таксама беларускамоўны.

Рэжысёр-пастаноўшчык купалаўскіх «Прымакоў» – Таццяна Пацай. Яна ж і галоўны рэжысёр тэатру.

Беларускамоўныя спектаклі ў магілёўскім тэатры паказвалі ў 2018 годзе

Магілёўскі тэатру не часта здзіўляе гледачоў беларускамоўнымі пастаноўкамі. Мясцовыя тэатралы згадваюць, што апошні раз спектакль на беларускай мове глядзелі ў верасні 2018 году. Тады адбылася прэм’ера «Жоўтага пясочку» паводле апавядання Васіля Быкава. Таксама без увагі тэатралаў не застаўся пастаноўка «Таямніца старой ратушы». Прэм’ерны яе паказ адбыўся ў маі таго ж году.

Тыя хто сёння наведаюцца на купалаўскіх «Прымакоў» са шкадаваннем згадваюць аб удзелу тэатру ў анлайн-фестывалі, арганізаванага Міністэрства культуры непрызнанай Беларуссю ЛНР. Паводле іх кіраўніцтва магло знайсці прычыну, каб адмовіцца.

Пра што п’еса Купалы?

П’еса Янкі Купалы падаецца яшчэ і як «сцэнічны жарт у адной дзеі». За аснову для яго ўзяты папулярны ў народзе анекдот.

Гераіня п’есы Даміцэля, прачынаецца і ў сваёй пасцелі і замест мужа, бачыць кума Максіма. Тым часам яе муж Трахім спіць у чужой хаце, з кумой Паланеяй.

Дзеці ж, разгубленыя начнымі прыгодамі сваякоў, кахаюць адзін аднаго і хочуць ажаніцца. Такі «вясёлы, эратычны і бядотны» сюжэт. У Янкі Купалы іншых не бывае.

Класік беларускай літаратуры завершыў «Прымакоў» 31 ліпеня 1913 года. Упершыню яны пабачылі свет у газеце «Рунь» у 1920 годзе. Машынапісны тэкст п’есы з праўкамі аўтара захоўваецца ў Літаратурным музеі Янкі Купалы.