Слаўгарадскія камсамолкі часоў СССР спрабавалі распаліць агеньчык у сэрцах моладзі. Падаецца, не атрымалася.
У Слаўгарадскім цэнтры дзіцячай творчасці правялі сустрэчу, прысвечаную 107-й гадавіне камсамола. Дата не круглая, таму і сустрэча прайшла вяла і без агеньчыка.
Школьнікам паказвалі чорна-белыя савецкія фатаграфіі, спрабуючы зацікавіць іх адчайным выглядам камсамольцаў-добраахвотнікаў, дзеля большага пераканання дэманстравалі старую байцоўку студатрада і нават спявалі камсамольскія песні.
Аднак, наладзіць масты паміж мінулым і будучыняй, мяркуючы па тварах падлеткаў на фота з месца падзей, не ўдалося.
Удзелам у капанні мёрзлай зямлі для вузкакалейкі і датычнасцю да пераносу цэглы на будоўлях, хай сабе і тры разы вялікіх, моладзь ужо не зацікавіш.
Ды і пераконваць юных беларусаў у тым, што БРСМ дасць ім пуцёўку ў жыццё, бессэнсоўна.
Школьнікі занадта прасунутыя і цудоўна разумеюць, што пуцёўку ў жыццё можа даць толькі прэстыжная адукацыя, веданне замежных моў і, па магчымасці, пераезд у краіну, дзе ўсё гэта сапраўды мае вагу.
Ностальгирующих по советскому прошлому почему-то абсолютно не смущает иностранное слово “челлендж”, которого в жизни советских комсомольцев не существовало. Если же представить, что вдруг кто-то и решил бы его занести в свой активный лексикон, то очень скоро такой комсомолец был бы заклеймен как безродный космополит со всеми вытекающими последствиями за преклонение перед Западом.
Ну, а чтобы принять участие в этом фоточеллендже, его организаторы предлагают подписаться на данный телеграм-канал и прислать фото, “на которых запечатлены вы, ваши друзья и близкие в комсомольские годы”.
Фото опять же не принести в бумажном виде, как сделали бы в комсомольские годы, а использовав технологии, родившиеся в странах капитализма, т.е. идейных врагов, прислать в личные сообщения на указанный в телеграм-канале номер или в чат телеграм-канала “Могилевхимволокна”.
“Давайте вместе вспомним славные страницы истории и отдадим дань уважения поколению, которое строило наше будущее!” – призывают ностальгирующие по комсомолу. Правда, не совсем понятно, в чем же заключалась особенно в 70-80 годы ХХ века (а именно тогда состояла в комсомоле основная целевая аудитория челленджа) великая и легендарная слава бесславно и тихо умершего ВЛКСМ.
О новом первом секретаре могилевской областной организации БРСМ известно лишь то, что раньше он был вторым секретарем.
Могилевский обком БРСМ избрал своего первого секретаря. Им стал некий Олег Васильевич Бойко, о котором известно совсем немного:
Он был вторым секретарем обкома БРСМ.
Руководил студотрядовским движением области.
Регулярно выступал на мероприятиях БРСМ вроде областных фестивалей, слетов, церемоний открытий-закрытий трудового семестра.
Занимался патриотическим воспитанием, как докладчик обкома БРСМ.
Создается впечатление, что Бойко буквально вырос в стенах обкома: как будто родился сразу в бойцовке, провел юность в офисе организации, а с совершеннолетия начал трудовую деятельность вторым секретарем.
С большим трудом, на просторах интернета удалось отыскать сведения о том, что Бойко не был специально выведен в секретной лаборатории и до того, как попасть в командиры студенческого отряда, имел личную жизнь.
Оказывается, Олег пришел в студотряд в 2012 году, будучи студентом сельскохозяйственной академии.
К чести Бойко следует отметить, что он не пытался избежать срочной службы в армии, как подавляющее большинство активных активистов.
Во всем остальном Олег Васильевич ничем не отличается не только от говорунов БРСМ современного пошиба, но и от комсомольских функционеров времен СССР: говорит лозунгами и безоговорочно поддерживает все, что можно поддержать.
А еще Бойко может посоревноваться в любви к различным к нагрудным знакам с поздним Брежневым.
Усходнія славяне лічылі, што ў гэты дзень прачынаюцца русалкі, з вады яны паднімаюцца зірнуць на белае святло і просяць у людзей палатна – атуліць голае цела. Яшчэ да зары некаторыя сялянкі прыносілі паношаную чыстую кашулю, ручнік ці кавалак палатніны, бо верылі, што гэты клопат адгукнецца дабром: русалкі засцерагуць ад глыбокай вады і іх, і мужа, і дзяцей.
Дзень кітайскай мовы ў ААН.
Кітайская мова была прызнана афіцыйнай мовай ААН у 1946 годзе, у 1973 годзе яна была ўключана ў лік шасці працоўных моў ААН. У свеце, паводле статыстыкі, на кітайскай гавораць 1,3 мільярды чалавек.
Дата святкавання абрана не выпадкова. Па легендзе, стваральнікам кітайскага пісьменства лічыцца прыдворны гістарыёграф Цан Цзэ і менавіта ў гэты дзень, які супадае з пачаткам сезона “гуюй” (“дождж проса”), нябесныя сілы аддзячылі Цан Цзэ за стварэнне кітайскага пісьменства, паслаўшы жыхарам Паднябеснай дождж з хлебных зерняў, які выратаваў многіх людзей ад голаду.
Пісьмовая кітайская мова лічыцца адной з самых складаных у свеце, у ёй выкарыстоўваецца каля 80 000 іерогліфаў. Пры гэтым у паўсядзённым жыцці кітайцы звычайна карыстаюцца 2000–5000 іерогліфаў.
1626 год. Вечарам загарэўся Магілёў.
Згарэлі цэнтр разам з недабудаванай ратушай, умацаванні Бліжняга Вала.
1639 год. Магілёўскі друкар Спірыдон Собаль быў выгнаны з Маскоўскай дзяржавы.
У 1637–1639 гадах Собаль займаўся асветніцкай дзейнасцю, прадаў маскоўскаму выдаўцу Бурцаву-Пратапопаву шрыфты, планаваў адкрыццё друкарні і школы друкароў.
1660 год. Нарадзіўся Крыштоф Завіша (1660–1721).
Дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай, пісьменнік-мемуарыст. Ваявода менскі, староста менскі і чачэрскі.
Навучаўся ў Віленскай акадэміі, потым у Кракаве.
Браў актыўны ўдзел у палітычным жыцці: некалькі разоў абіраўся дэпутатам на соймы, маршалак.
Адзін з асноўных фундатараў капліцы Святога Феліцыяна ў касцёле Імя Найсвяцейшай Дзевы Марыі пры калегіуме езуітаў у Мінску.
Аўтар пераробкі італьянскага раману «Любасць бяз зменаў», шэрагу прамоваў на соймах, сабраных ягонай дачкой Барбарай Радзівіл у кнізе «Водгук прыемных мелодыяў» і іншых.
Найбольш значнае з літаратурнай спадчыны К. С. Завішы – яго мемуары, у якіх апісваюцца палітычныя падзеі і шляхецкі побыт Рэчы Паспалітай XVII–XVIII стагоддзяў.
1855 год.Яўстах Тышкевіч заклаў Музей старажытнасцяў у будынку бібліятэкі Віленскага ўніверсітэту.
Музейныя прадметы былі сістэматызаваны паводле калекцыйнага прынцыпу, што адпавядала дасягненням экспазіцыйнай практыкі тагачаснай Еўропы. На момант адкрыцця экспазіцыя выглядала наступным чынам: калекцыя манет і медалёў, гравюр, геаграфічных карт і атласаў, карцін, партрэтаў і скульптур, дыпломаў, рукапісаў, аўтографаў гістарычных дзеячаў; мемарыяльная калекцыя, у складзе якой меліся скарбы мясцовых шляхецкіх родаў; археалагічная калекцыя; бібліятэка.
1895 год. Нарадзіўся Ежы Петэрбурскі (1895–1979).
Польскі, беларускі дырыжор і кампазітар. Вядомы як аўтар музыкі танга “Стомленае сонца” і вальса “Сіняя хустачка”.
Вучыўся ў Варшаўскай кансерваторыі, Венскай акадэміі музыкі. Імрэ Кальман высока цаніў яго талент. Працаваў у аркестры варшаўскага тэатра-кабарэ «Qui Pro Quo».
Аўтар аперэт, музыкі да многіх польскіх кінафільмаў 1930-х гадоў, песень. Найбольшую вядомасць Петэрбурскаму прынеслі яго танга. Сярод самых знакамітых танга «Апошняя нядзеля».
У верасні 1939 года атрымаў савецкае грамадзянства і ўзначаліў Дзяржаўны джаз-аркестр БССР. Для свайго калектыву напісаў вальс «Сіняя хустачка». У 1942 годзе ўступіў у польскую армію Андэрса.
Пасля вайны з’ехаў у Лацінскую Амерыку, з 1949 па 1967 жыў у Аргентыне і працаваў у Teatro El Nacional у Буэнас-Айрэсе капельмайстрам. Разам з паэтам А. Шэвахам напісаў вядомую калыханку на ідышы, якая ўваходзіла ў рэпертуар Сары Горбі. У 1967 годзе вярнуўся ў Польшчу.
Памёр 7 кастрычніка 1979 года. Пахаваны на варшаўскіх могілках Старыя Павонзкі.
1906 год. Адна з першых сцэнічных пастановак на беларускай мове адбылася ў маёнтку Пятроўшчына (цяпер у межах Мінска).
Арганізатары А. Бурбіс, А. Уласаў, С. Кукель і іншыя. Была пастаўлена камедыя М. Крапіўніцкага «Па рэвізіі».
“Па рэвізіі” – аднаактавая п’еса-вадэвіль, напісаная Маркам Крапіўніцкім у 1882 годзе, апублікаваная ў 1885, папулярная ў беларускіх тэатрах пачатку XX стагоддзя.
Сцэну абсталявалі на падворку. Прысутнічала больш за 300 гледачоў. Прадстаўленне ішло ў музычным суправаджэнні цымбалаў, скрыпак і бубнаў. Прагучалі таксама вершы Янкі Купалы ў выкананні Бурбіса.
Марк Крапіўніцкі
1910 год. Загінуў Сяргей Палуян (1890–1910).
Беларускі публіцыст, празаік, літаратуразнавец, адзін з кіраўнікоў Беларускай сацыялістычнай грамады.
Аўтар апавяданняў, вершаваных і драматычных твораў, рэцэнзій, першага ў беларускай крытыцы агляднага артыкула «Беларуская літаратура ў 1909 г.», першага гістарычнага нарыса новай беларускай літаратуры «Беларуская паэзія ў яе тыповых прадстаўніках».
Даследаваў украінскую культуру і літаратуру, беларуска-ўкраінскія літаратурныя сувязі.
Адстойваў правы беларусаў на развіццё сваёй мовы і культуры.
Сябраваў з Янкам Купалам, Якубам Коласам, М. Багдановічам, Цішкам Гартным, Ядвігіным Ш. і іншымі.
Скончыў жыццё самагубствам у 1910 годзе, у 20 гадовым узросце.
Памяці Сяргея Палуяна Янка Купала прысвяціў паэму «Курган» і верш, Максім Багдановіч —зборнік «Вянок» і верш, Ядвігін Ш. — верш у прозе «Раны».
1918 год. “Менскае беларускае прадстаўніцтва” дамаглося згоды германскага камандавання на стварэнне груп беларускіх саветнікаў пры акупацыйнай адміністрацыі – губернскіх і павятовых камендантаў.
Раман Скірмунт – лідар прадстаўніцтва.
1939 год. На другі дзень пасля ўхвалення ЦК ВКП(б) і Саўнаркамам СССР пераноса сталіцы з Мінска, ЦК КП(б)Б вызначыла тэрмін пераноса сталіцы ў Магілёў – лістапад 1939 года.
Мары магілёўцаў не ажыццявіліся. Планы пераносу былі скасаваны пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР у верасні 1939 года.
1957 год. Нарадзілася Людка Сільнова.
Беларуская паэтэса. Скончыла БДУ.
Працавала на Маладзечанскай фабрыцы мастацкіх вырабаў, БДУ, ва ўстановах асветы Уздзенскага раёна і Мінска, у Нацыянальнай бібліятэцы.
Вершы паэтэсы перакладзены на польскую, украінскую, славацкую мовы. Аўтар 6 кніг і зборнікаў паэзіі.
1960 год. Створана першае ў БССР Магілёўскае абласное аддзяленне Саюза пісьменнікаў Беларусі на чале з Пятром Шасцярыкавым.
1986 год. У Мінску на Траецкім прадмесці некалькі дзясяткаў удзельнікаў Афганскай вайны, нацкаваных камсамолам і КДБ, напалі на падлеткаў, што святкавалі Гуканне вясны.
