В Горках у подъезда обустраивают пандус. Его установки мать, которая воспитывает ребёнка с инвалидностью, добивалась 5 лет

Сына, болеющего детским церебральным параличом, ей приходилось с коляской выносить с подъезда на руках. Пандус взялись обустраивать после того, как, о проблеме написала местная газета.

По словам женщины, как только ребенку дали инвалидность, она обратилась в предприятие “Коммунальник” с просьбой обустроить пандус, но ничего не получилось. Писала в районный центр социальной обороны населения и в райисполком.

“Все меня внимательно выслушивали, но обнадежить не могли – на 2018 год уже все средства были распланированы, в 2019 тоже вряд ли могло получиться, потому что очередь. А там, дальше, может быть”, – вспоминает женщина.

После встречи с председателем райисполкома в конце лета 2019 года дело, как будто, сдвинулось с мертвой точки – председатель дал распоряжение, чтобы пандус был обустроен к 1 ноября 2019 года, рассказала женщина местной газете “Узгорак”.

Однако задачу, отмечает она, поставленную главой района, коммунальники «подкорректировали»: отремонтировали рассыпающиеся ступени крыльца, а внутри подъезда установили поручень.

Прошло два года. Ничего не изменилось, кроме как, отремонтированные ступени снова пришли в негодность.

После того как о проблеме написал “Узгорок” она начала потихоньку решаться. Сперва в подъезде установили откидной щит, а 15 июня рабочие “Коммунальника” начали обустраивать возле подъезда долгожданный пандус.

фото: horki.info

У Горацкім раёне вяскоўцы труны нясуць на руках. Дарогу зааралі.

Да могілак кіламетр. Цяпер трапіць на іх можна толькі праз суседнюю вёску, альбо на ўседарожніку, апавядаюць жыхары вёскі Шалаханаўка, што ў Горацкім раёне. Сельсавет абяцае сітуацыю выправіць і больш падобнага не дапускаць.

Шалаханаўка за дзясятак кіламетраў ад райцэнтру. У ёй жыве меней за 50 чалавек.

Па словах вяскоўцаў, да могілак вяла праз поле добра ўкатаная дарога, якая задавальняла іхныя патрэбы. Дабрацца да магілаў родных яны маглі пешкі альбо на машыне. Аднак, летась поле з дарогай зааралі.

«У лістападзе мінулага года ў мяне памерла мама і мы ледзь змаглі даставіць труну да магілы. Добра, што было сухое надвор’е! А вось памянуць яе на могілках праз дзевяць дзён мы ўжо не змаглі. Зямля намокла, і мы туды проста не змаглі прабрацца», – распавяла выданню Horki.info жыхарка вёскі Ірына Аляксандраўна.

Калі памерла іншая жыхарка Шалаханаўкі супрацоўнікі рытуальнай службы неслі труну на руках.

Ёсць іншая дарога да могілак, але яна ляжыць праз суседнюю вёску, да якой шлях няблізкі. Але і тут праблема. Паводле вяскоўцаў, труба, якая адводзіць ваду з тутэйшага ручая перастала функцыянаваць. У нізіне збіраецца вада.

Старшыня Паршынскага сельсавету, да якога адносіцца вёска, паведаміў выданню, што з праблемамі Шалаханаўкі знаёмы. Ён гарантуе: як поле засеяць, то дарогу зноў пракладуць па ім. Па ягоных словах сельсавет прасочыць, каб на далей могілкі для вяскоўцаў былі даступныя.

Адносна падтаплення мясціны, то высветлілася: прычына не ў прапускной здольнасці трубы, а ў бабрах, якія засялілі ручаіну і запрудзілі яе.

Жыццё ў вёсцы. Не рамантаваныя вуліцы, кепская вада, зачыненая крама і фэльчарска-акушэрскі пункт

У Горацкім раёне на сустрэчу з чыноўнікам жыхары аграгарадка Леніна прынеслі ваду, каб паказаць якой яна якасці.

Скардзіліся вяскоўцы на нястачу ў мясцовых крамах неабходных тавараў харчовай групы і канцтавараў для школьнікаў. 

Яшчэ іх абурае якасць рамонту шматкватэрнага дому і стаянка аўтамабіляў у зялёнай зоне ды клумбе. Яны хацелі б, каб закрылі праезд аўтатранспарту па цэнтральнай плошчы пасёлку, піша газета райвыканкаму «Горацкі веснік».


У аграгарадку Леніна жыве паўтары тысячы чалавек. Тут месціцца педагагічны каледж. Ёсць Дом культуры, гасцініца. Паселішча за дзясятак кіламетраў ад беларуска-расійскай мяжы. Многія жыхары выязджалі ў суседнюю краіну на заробкі. Да райцэнтру Горкі 16 кіламетраў.

Паселішча вядомае музеем «савецка-польскай баявой садружнасці». У Другую сусветную вайну толькі сфармаваную польскую дывізію Касцюшкі кінулі на прарыў абароны гітлераўцаў. Загінула блізу 3 тысяч вайскоўцаў.


Наведаліся чыноўнікі, як піша раёнка, і ў суседняе Стараселле. Да яго ад Леніна тры з паловай кіламетры. Паводле вяскоўцаў тут наагул зачынілі краму. Харчы прывозіць аўталаўкай. 

Жыхары цвердзяць, што ёй бракуе запатрабаваных тавараў, а якасць тых, што ёсць іх не задавальняе. 

Зачынены тут і фэльчарска-акушэрскі пункт. Жыхарам даводзіцца звяртацца па медычную дапамогу альбо ў Леніна, або ездзіць у Горкі.

 


У Стараселлі месціцца Лагер працоўнай прафілактыкі. У ім утрымліваюць жанчын, якія злоўжываюць алкаголем. Яны шыюць спэцадзежу пад заказ для розных арганізацыяў, а таксама матрацы, падушкі, коўдры.

Пасля чарнобыльскай аварыі ў Стараселлі ўзвялі дамы для перасяленцаў. Нямала іх цяпер пустуе.


фота: gorki news

Горецкая пенсионерка борется за посаженную ей иву – неизвестные второй год стремятся её уничтожить

Эту иву Людмила Васильевна посадила лет тридцать назад возле жилого дома по Интернациональному проспекту, 22. Дерево было посажено на расстоянии от проезжей и пешеходной части, поэтому не могло мешать людям, и со временем превратилось в живописный элемент ландшафта. Каково же было удивление женщины, когда в марте 2020 года кто-то спилил дерево на высоте около метра.

Как удалось выяснить по горячим следам, это не было делом рук коммунальщиков, а значит, налицо незаконное уничтожение городской растительности. 

В соответствии с законодательством, такое правонарушение наказывается штрафом на сумму до тридцати базовых величин, если ущерб насаждениям нанесло физическое лицо. Если юридическое – намного больше. 

Обращение в РОВД по факту нарушения привело к тому, что сигнал был переадресован в Горецкую районную инспекцию природных ресурсов и охраны окружающей среды. Кто спилил дерево, в ходе проверки выяснить не удалось. 

Ива, однако, выжила и пустила несколько отростков, которые за два года разрослись и давали надежду на восстановление изуродованного дерева.

И вот, вновь в марте, но уже 2022 года кто-то попытался спилить ещё и отростки. Из девяти ветвей, были спилены шесть, а на оставшихся трёх сохранились следы пилы – видимо, нарушителя что-то отвлекло или испугало. А кроме ивы были срезаны также кусты сирени на газоне возле той же многоэтажки.

– Кому-то это дерево не дает покоя. Конечно, я опять очень расстроилась, когда увидела это варварство. Позже я обнаружила спиленные ветви сперва возле кафе, которое здесь есть неподалеку, а потом уже и в мусорном контейнере. Я вызвала милицию, все рассказала. Надеюсь, на этот раз злоумышленника удастся установить, – поделилась Людмила Васильевна с изданием horki.info.

В своём комментарии ресурсу руководитель Горецкой районной инспекции природных ресурсов Андрей Павловский заявил:

– На следующей неделе мы выедем на место, пройдем по квартирам, поговорим со всеми людьми. Постараемся установить того, или тех, кто пилит это дерево. И накажем.

фото: horki.info

У Горках ніяк не прыбяруць апалае лісце

У Горках дамагаюцца ад камунальнікаў прыбраць газоны. Тыя на патрабаванні жыхароў не рэагуюць. Людзі робяць выснову: газоны, гэта нічыйная пляцоўка. 

Жыхары дамоў на вуліцы Будаўнікоў наракаюць, што леташняя лістота гурбамі ляжыць паміж дрэў і сярод кустоўя, хоць ужо ў бліжэйшы час настане пара падстрыгаць маладую траву.

– Мы кожны год прыбіраем каля свайго пад’езда і пад вокнамі з супрацьлеглага боку дома. Супрацоўнікі дзіцячага сада, які знаходзіцца побач, таксама падтрымліваюць парадак на даручанай тэрыторыі. А вось гэтыя газоны, атрымліваецца, нічые? Ці іх усё ж такі павінны прыводзіць у парадак работнікі камунальных службаў? Я ўжо некалькі разоў звярталася да іх, прасіла прыбраць гэтае лісце, вынік пакуль нулявы – распавяла выданню horki.info Ірына Уладзіміраўна, жыхарка аднаго з тутэйшых дамоў.

 


Вуліца Будаўнікоў знаходзіцца на ўскраіне горада, але гэта густазаселенае паселішча побач з цэнтральнай вуліцай райцэнтру Якубоўскага. Ад райвыканкаму 10 хвілінаў гарадзкім аўтобусам.


 

Яна сцвярджае, што ўжо пісала прадпрыемству “Камунальнік” і тэлефанавалі на “гарачую лінію115”, але адзінае, што зрабілі службы – змялі частку лістоты ў кучы ды пакінулі.

 

 

Праходзіць конкурс на брэнд Горак

У кожнага горада ёсць свой жывы характар, звычкі і ўклад жыцця, а каб гэта падкрэсліць, для гарадоў ствараюць пазнавальную візуальную айдэнтыку. Айдэнтыка дапамагае не толькі вылучыць пэўны горад як турыстычны напрамак, але і выбудаваць больш эфектыўную і зразумелую камунікацыю з соцыумам. Кожны такі брэнд – гэта дакладнае паведамленне, якое часта грунтуецца на відавочных асацыяцыях з канкрэтным месцам.

“Моцны брэнд горада дапамагае тэрыторыі канкураваць на рынку”, – мяркуе прэзідэнт маркетынгавай фірмы Resonance Крыс Фэйр. Такі брэнд адрозніваецца ад афіцыйных сімвалаў у выглядзе герба і сцяга тым, што ён нясе не столькі сімвалічную, колькі сэнсавую нагрузку, гэта ў нейкім сэнсе мэсэдж, пасланне да шырокіх колаў людзей, накшталт рэкламы.

Да 18 мая будзе праходзіць конкурс на падобны сімвал, брэнд горада Горкі – паведамляецца на афіцыйным сайце райвыканкама.   

Свой варыянт сімвала трэба падаваць у электронным выглядзе. Праца павінна быць выраблена і адрэтушаваная з дапамогай графічных рэдактараў, у фармаце JPЕG/TIFF/PNG (у колеры), пашырэннем не менш за 300 dpi, фізічны памер аднаго файла – не больш за 10 Мб. Таксама прымаюць працы, выкананыя з выкарыстаннем мастацкіх тэхналогій (алоўкі, фламастэры, гуаш і да т.п.), у адсканаваным выглядзе, у фармаце JPEG/PDF (у колеры), фізічны памер аднаго файла – не больш за 10 Мб.

Да заяўкі трэба прыкласці тлумачальную запіску ў свабоднай форме з апісаннем прадстаўленай конкурснай работы.

 

Дни трезвости в Горецком районе – все ради школьников

30 мая и 1 сентября, а также 10 июня – день выпускных балов – определены Горецким райисполкомом в качестве периодов, когда будет ограничена продажа спиртных напитков. При этом 30 мая запрет на продажу алкоголя будет действовать с 12:00 до 24:00, а 10 июня и 1 сентября с 00:00 до 24:00. 

В пояснении к данному решению говорится, что его целью является пропаганда здорового образа жизни и профилактику пьянства, однако жесткая привязка “Дней трезвости” к учебному календарю школьников демонстрирует, что именно эта категория граждан вызывает наибольшую тревогу у представителей Горецкого райисполкома.

фото носит иллюстративный характер

Наркоторговец из Витебска задержан в Горках с поличным

Ранее судимый за кражи и разбой, 32-летний витебчанин два месяца назад начал сотрудничать с виртуальным наркомаркетом. Здесь он приобретал крупные партии мефедрона, которые затем фасовал на мелкие порции и распространял в Могилевской области.

Сотрудники могилевской милиции провели операцию по задержанию преступника совместно с коллегами из Витебска. Во время очередной попытки сделать закладку, наркоторговец был задержан в г. Горки. При себе у него были обнаружены 33 грамма особо опасного запрещенного вещества.

 

“Калі-небудзь зробім” – жыхары вёскі ў Горацкім раёне пакутуюць з-за аварыйнага маста

Мост праз невялічкую ручаіну злучае дзве паловы вёскі Ульяшына на беразе Проні. Гэты мост яшчэ ў васьмідзясятых гадах мінулага стагоддзя зрабілі самі жыхары вёскі – абсталявалі насыпы на абодвух берагах ручаіны і паклалі на іх дзве бетонныя пліты. Да таго, як маста не было, праз рачулку прыходзілася хадзіць проста ўброд, альбо абыходзіць усю вёску іншай дарогай. Калі мост з’явіўся, яго шырыні і трываласці спачатку хапала для праезду на гужавым транспарце, і нават легкавой машыне. 

Пазней – зноў жа сіламі саміх вяскоўцаў – мост быў пашыраны і ўмацаваны бярвеннем, і па ім змаглі праяжджаць грузавыя машыны і трактары. Гэта яго і згубіла – пад цяжарам гусенічнага трактара ён аднойчы не вытрымаў і часткова зламаўся. Адзіная бетонная пліта, што вытрымала тое падзенне экскаватара, так і застаецца апошняй рэшткай ад калісьці шырокага і зручнага маста. У зімняе надвор’е карыстацца такой пераправай бывае небяспечна для вяскоўцаў – па склізкай нахінутай паверхні можна лёгка зваліцца ў ручаіну.

Вяскоўцы зноўку спрабавалі сваімі сіламі адрамантаваць пераправу, падганялі кран, разлічваючы зноўку навесці бетонныя пліты. Аднак берагі ручаіны за апошнія гады забалоціліся, і тэхніка проста не змагла пад’ехаць. 

– Усё ж такі нам бы не хацелася займацца самадзейнасцю. – падзялілася з выданнем horki.info сваімі перажываннямі жыхарка вёскі Алена – Трэба, каб за гэта ўзяліся спецыялісты. Мост павінен быць такі, каб не толькі было бяспечна хадзіць, але і ездзіць. Вось нядаўна рэчка разлілася – і хоць ты на лодцы пераплывай на суседнюю вуліцу. Там прыпынак аўтобуса, дзеці выходзяць туды, каб ехаць у школу. Бабулькі нашы тут увесь час ходзяць, дачнікі. Так што мост трэба зрабіць абавязкова.

Зварот у сельсавет асаблівай надзеі вяскоўцам не дадаў. Прадстаўніца адміністрацыі прыяжджала для ацэнкі масштаба работ і вынесла несуцяшальную рэзалюцыю – “Магчыма, калі-небудзь зробім”.

Раман Ганін

фота: horki.info